[Fic Naruto] Down with love

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 119
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    4 เม.ย. 60

เมื่อมีชื่อเสียงบนบ่า ทุกสายตาจะจับจ้องคุณ ย่างเท้าให้ระวังเสมอ มีกับดักเต็มไปหมดระหว่างทาง โคนันรู้เรื่องนี้ดี ระหว่างอยู่ในห้องแต่งตัวเสียงกระซิบกระซาบก็ไม่วายดังลอดเข้ามา

“ยินดีด้วยนะกับตาของเด็กคนนั้น ที่นี้วงเธอก็มีตัวประหลาดสองคนแล้ว”

“ยัยนี่ร้องสดไม่ได้หรอก”

“ไม่มีเพื่อนตัวเองก็หมาหัวเน่า”

คนพวกนี้เป็นอะไรกันไปหมดนะ

ปกติเธอไม่อยากรับงานโชว์ตัวเดี่ยว แต่เนื่องจากวงแสงอุษาพึ่งกลับเข้ามายืนได้อีกครั้ง เพนขอร้องให้เธอช่วย ไม่มีเวลามาเลือกงานแล้ว นี่เพื่อคนในวง ประกอบด้วย เดอิดาระผู้กำลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยและกรีดร้องทุก ๆ ห้านาทีระหว่างอ่านหนังสือ ฮิดันที่ได้สายข่าว(คาคุสึ)รายงานมาว่านอนนิพพานอยู่ในห้องน้ำบ้านตัวเอง คิซาเมะกับอิทาจิที่มีดราม่าระหว่างกันเงียบ ๆ ไม่แน่ชัดว่าอะไร แต่วงเรามีวิธีจัดการเสมอ จับขังในห้องจนกว่าจะคุยกันเป็นหนึ่งในนั้น ส่วนโทบิ เป็นแขกไม่ได้รับเชิญในห้องรองรับโคนัน

            “นายคงไม่ได้มาเพื่อดูฉันใช่ไหม?”

            โคนันเห็นโทบิจากกระจก ยืนพิงกำแพงด้วยท่วงท่าเคร่งขรึม ไหนล่ะที่แสดงด้านนอกนั้น หมอนี่คงรู้ว่าหลอกเธอไม่ได้

“ฉันมาดูเธอ”

“ซาบซึ้งใจนักที่นายกรุณา หลังจากหายไปไหนไม่รู้ตั้งหลายปีนี่”

“ไม่ใช่ธุระของเธอ”

“นายไม่เคยเป็นธุระของฉัน” โคนันจัดปกเสื้อ “ฉันแค่ไม่ชอบเรื่องวุ่นวาย”

“เธอไม่ชอบที่ฉันกลับเข้ามาในวง”

“ฉันเห็นสายตาที่นายมองเด็กคนนั้น ที่รัก ฉันได้ยินเรื่องนายกับริน”

“เธอไม่รู้จักฉัน”

“นายก็เหมือนเดอิดาระตอนนี้ เปราะบาง สัมผัสเพียงครึ่งเดียวก็สลาย” เธอสบตากับโทบิอย่างตรงไปตรงมา

“แล้วเธอล่ะ การมีอยู่ของเธอคืออะไรนอกจากผู้หญิงของผู้จัดการ”

“นายจะได้เห็น”

นั่นคือคำขาด

โคนันก้าวขึ้นบนเวที ประจำที่ ม่านเลื่อนขึ้นพร้อมสปอตไลท์ที่ฉายส่องเพียงเธอ ผู้ชมในห้องส่งจับจ้องมาที่เดียวกัน วินาทีนั้น มีบางอย่างผิดปกติ

ไมค์ที่โคนันถืออยู่ดับ ป่านนี้ พวกปิศาจตัวจ้อยคงหัวเราะคิกคักด้านหลังนั่น โคนันเงยหน้าขึ้น สูดหายใจอ่อนโยน และผ่อนออก ค้นพบว่าวันนี้มีเรื่องไร้สาระเกิดขึ้น การแกล้งกันโดยไม่มีความเป็นมืออาชีพ การดูถูกเหยียดหยาม ผู้หญิงของเพน? ตลกสิ้นดี มันเหมือนเธอจะไม่มีตัวตนเลยถ้าไม่มีเพนมาประกอบด้วย เธอต้องติดอยู่กับเพนตลอดเวลา เพื่อให้ได้เขาแสงอุษา เธอต้องหวังพึ่งผู้ชายถึงขนาดนั้นเลย

ไม่

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผู้ชายต่างหากที่ต้องพึ่งเธอ

โคนันโยนไมค์ทิ้งไป ดีดนิ้ว กระทืบเท้าเป็นจังหวะ บดส้นสูงหนักแน่นตรงนั้น ทำให้ทุกคนจดจ้องเพียงนักร้องบนเวที เธอฮัมเสียงเพราะพริ้งในคอ ค่อย ๆ ร้องเพลง เชื้อเชิญแขกเหรื่อสู่งาน อ้าแขนอย่างโอบอ้อมอารี ด้วยแสงสีทองนี้ มีคนเลือกแล้ว เลือกว่าใครควรจะได้รับให้เปล่งประกายที่สุด งดงามที่สุด โคนันหยุดดีดนิ้ว หยุดกระทืบเท้า วินาทีนั้น เธอเปล่งเสียงสุดคอ นี่คือดนตรี นี่คือสิ่งที่เธอจะยืนหยัดต่อ เสียงของมันดังกึกก้อง ดังขึ้น และดังขึ้น ทั้งความเจ็บใจ เจ็บปวด ความโกรธ ทุกหยดหยาดของเส้นเสียง มันกังวานในบทเพลงที่เธอแต่งขึ้น ไร้วงดนตรีด้านหลังแบบทุกครั้ง นี่คือ โคนัน วงแสงอุษา

กลั่นออกมาเป็นคำเดียว

แข็งแกร่ง

เมื่อจบเพลง ทุกคนลุกขึ้นยืนและปรบมือแด่เธอเพียงผู้เดียว โคนันหลับตาลง นอบน้อมรับทุกความยินดีตรงหน้า รายการดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น

โคนันกลับไปที่ห้องของเธอ โทบิเป็นคนเดียวที่ยังปรบมือให้

“เห็นแล้วใช่ไหม ตัวตนของฉันสำหรับแสงอุษา”

เสียงปรบมือหยุดลง โคนันเช็ดเหงื่อบนหน้า “แล้วนายล่ะ กลับมาเพราะอะไร”

แน่นอน ไม่มีเสียงตอบรับจากอีกฝ่าย ความจริง โทบิกำลังจะเดินหนีออกไป

“ฉันเอ็นดูเขาเหมือนน้องชาย ถ้านายไม่ได้จริงจัง คนที่น่าสงสารที่สุดคือเด็กที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น

  1. #16 ohhohohohehehehehuh (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 23:22
    บรรยากาศตึงเครียดมากขึ้นเรื่อยๆ แต่โคนันก็เหนือกว่าอีกแล้ว อ่านแล้วให้ความรู้สึกแข็งแกร่งจริงๆ ประทับใจ ฮือออออออออออ
    #16
    0