[Fic OUTLAST] After Story Eddie/Waylon

ตอนที่ 17 : ตอนพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 613
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    13 พ.ย. 59

สิ่งแรกที่ต้อนรับเวย์ลอนเมื่อกลับถึงบ้านคือตุ๊กตาหมีตัวใหญ่เกือบเท่าคน ถูกจับนั่งอยู่บนโซฟาเป็นการต้อนรับ เขามองไปรอบๆ แต่กลับไม่เจอเอ็ดดี้ เป็นไปได้ว่าหมอนั่นอาจจะหลบอยู่ที่ไหนสักแห่งแล้วเข้ามาตะครุบหลังแบบทุกครั้ง เวย์ลอนเดินเข้าไปใกล้มันและพบโน๊ตสีชมพูที่อก

 


     ‘ดาร์ลิ้ง

 

     ฉันเสียใจจริงๆ ที่อยู่กับนายวันนี้ไม่ได้ คุณเทรเกอร์เชิญฉันไปที่งานแต่ง มันเสียมารยาทเกินกว่าจะปฏิเสธ นายรู้ใช่ไหม?

มันยังมีของขวัญเล็กๆ น้อยๆ อยู่ในครัว หวังว่านายจะชอบ ฉันสัญญาว่าจะกลับไปให้เร็วที่สุด

 

     เอ็ดดี้ <3’

 

 

     เวย์ลอนพยายามห้ามตัวเองไม่ให้ยิ้มแต่ไม่สามารถ จากนั้นก็เริ่มขำจนตัวสั่นก่อนจะวางโน๊ตนั่นลง จมูกสีดำเงาสะท้อนใบหน้าของเขา ดูบิดเบี้ยวไปสักหน่อยแต่ไม่แย่นักหนา เขาดันจมูกของมันจนตัวโยกเยกไปมา เอ็ดดี้คิดว่าเขาอายุเท่าไหร่กันนะถึงได้หอบเจ้าหมีที่กลับมา เขาเข้าใจว่าเอ็ดดี้อยากให้เขาประทับใจกับของขวัญ อีกฝ่ายพยายามมาทุกปี เป็นสามีที่จำวันสำคัญได้ดีกว่าเขาเสียอีก บางครั้งเวย์ลอนจะลืมว่าวันนี้เป็นวันเกิดตัวเองไปเลยด้วยซ้ำ แต่ดูเหมือนเอ็ดดี้จะย้ำตลอดเวลาว่าวันนี้สำคัญขนาดไหน แต่สำหรับเวย์ลอน นั่นหมายถึง เขาแก่ลงอีกปี

 

     เวย์ลอนเดินไปที่ห้องครัวและเห็นเค้กก้อนเล็กวางไว้ มีข้อความเขียนว่า “แด่สุดที่รักของฉัน เวย์ลอน”

 

     เหมือนอย่างทุกปี พวกเขาจะซื้อมันมาจากร้าน ร้องเพลงเงียบๆ กันสองคนและพูดคุยเรื่องต่างๆ คืนนี้ต่างออกไปนิดหน่อยตรงที่ไม่มีเอ็ดดี้มาพูดกรอกหูเรื่องอนาคตว่าอยากเลี้ยงลูกสาวหรือลูกชาย เวย์ลอนมองเค้กอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกลับไปที่ห้องนั่งเล่น ทิ้งตัวลงข้างๆ เจ้าหมียักษ์แล้วเช็คมือถือ

 

 

07.54 PM

 

Eddie – ดาร์ลิง นายกินข้าวหรือยัง

 

ว่าแล้ว เวย์ลอนคิด

 

Me – ตุ๊กตาหมีเนี่ยนะ?

 

Eddie- นายชอบไหมดาร์ลิง

 

Me – กับผีสิเอ็ดดี้

 

Eddie – D:

 

Me – นี่ฉันไม่ใช่เด็กสามขวบที่จะมานั่งดีใจเพราะได้ตุ๊กตาหรอกนะ

 

Eddie – โอ้ ฉันเสียใจจริงๆ ดาร์ลิง ปีหน้าฉันจะระวังกว่านี้

 

Eddie – อย่าโกรธเลยนะ

 

Me – นายอยู่ไหน

 

Eddie – ที่งานแต่ง

 

Me –  ก็ดี

 

Eddie – …

 

Eddie – ดาร์ลิง นายงอนฉันอยู่เหรอ

 

Me – ไปตายซะ D:<

 

Eddie – LOL

 

Me – หุบปากไปเลย

 

Me – ฉันจะนอนแล้ว ฝันดี

 

Eddie – โอเค แต่บอกก่อนสิว่านายกินข้าวเย็นแล้วใช่ไหม?

 

 

     เวย์ลอนกรอกตาแล้ววางมือถือไว้ข้างตัว หันมาหาตุ๊กตาผลัก หัวมันเบาๆ ตัวมันโยกไปตามแรง พอเขาผลักแรงขึ้น มันก็เอียงกระเท่เร่แล้วค้างอยู่อย่างนั้น เขาจับตุ๊กตาให้ตั้งตรงเหมือนเดิมแล้วจัดการทึ่งหัวมัน คิดซะว่าเป็นหัวของเอ็ดดี้ จากนั้นเจ้าหมีผู้น่าสงสารก็ถูกทารุณกรรมอย่างโหดร้าย กลายเป็นเครื่องมือระบายอารมณ์ของเวย์ลอนไปเสียแล้ว

 

     หมอนั่นผิดสัญญาจนได้

 

     ก่อนที่จะย้ายมาอยู่ด้วยกัน เอ็ดดี้บอกเขาว่าตัวเองจะพยายามอยู่ด้วยทุกวันสำคัญ แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ปีนี้ งานร้านตัดเสื้อล้นมือพอตัวจนเอ็ดดี้หัวปั่นไปหมด แบบเสื้อทิ้งระเกะระกะเต็มห้องจนบางครั้งเวย์ลอนสะดุดเลื่อนกระดาษพวกนั้น บทจะทิ้งแต่ละทีก็ต้องถามก่อน ไม่อย่างนั้นเกิดเอางานไปทิ้งสุ่มสี่สุ่มห้าได้ทะเลาะกันบ้านแตกสาแหร่งขาดอีกแน่ วีรกรรมคราวก่อนส่งผลให้เพื่อนบ้านผู้แสนดีโทรแจ้ง 911 เพราะกลัวว่าเอ็ดดี้จะหยิบมีดมากระซวกเขา จนถึงตอนนี้ชาวบ้านยังเอาไปพูดสนุกปากเหมือนพวกเขาเป็นตัวตลก (ซึ่งก็น่าจะอยู่หรอก) ไอ้คนเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายแบบเอ็ดดี้เดาอารมณ์ยากจะตายไป อย่างวันนี้บทจะหายก็ไม่เห็นหัวเลยตั้งแต่กลับมา

 

     เวย์ลอนขมวดคิ้ว ค้างเติ่งอยู่กับการบีบคอเจ้าเท็ดดี้ และนึกถึงสิ่งที่เอ็ดดี้พิมพ์มา

 

     แต่ในที่สุด เขาสะบัดหัวไล่ความคิดพวกนั้นออกไป แล้วปล่อยเจ้าหมีให้เป็นอิสระในที่สุด

 

 

 

 

 

 

     สิ่งแรกที่ต้อนรับเอ็ดดี้เมื่อกลับถึงบ้าน คือเวย์ลอน

 

     เขาได้อ่านข้อความที่อีกฝ่ายส่งมา และกระวนกระวายไปหมด ดูเหมือนดาร์ลิงของเขาจะไม่ชอบตุ๊กตาหมีเอาเสียเลย ของขวัญชิ้นดีคงเป็นสิ่งที่เขาจะจำไปตลอดชีวิตเหมือนมีโน๊ตแปะอยู่บนหน้าผากพร้อมคำเตือนว่า ‘เวย์ลอนเกลียดตุ๊กตา’ เป็นคติประจำใจท่องไว้ทุกครั้งที่เดินเข้าร้านของขวัญและเลือกซื้อสิ่งที่ดีที่สุดให้ที่รักของเขา

 

     เอ็ดดี้กลับบ้านมาด้วยความสับสน หากเปิดประตูออกไปเจอเวย์ลอนทำหน้าหงิกจะมีวิธีง้อยังไง แต่ทันทีที่เห็นเวย์ลอน หัวใจของเอ็ดดี้ก็พองโตอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

     เวย์ลอนอยู่บนโซฟา กำลังนอนอิงกับตุ๊กตาหมีที่เขาซื้อให้

 

     เอ็ดดี้ย่องเข้าไปใกล้ๆ ระวังไม่ให้เวย์ลอนตื่นแล้วเฝ้าดู นี่เป็นภาพที่น่ารักที่สุดในรอบปี หมายถึง เวย์ลอนน่ารักเสมอในสายตาเขา แต่เมื่ออีกฝ่ายทำอะไรหลายๆ อย่างตอนเผลอขึ้นมา เอ็ดดี้อดจินตนาการไม่ได้ว่าใบหน้าตอนเขินในแต่ละครั้งจะเป็นแบบไหน เมื่อคิดได้แบบนั้น เขาจึงโน้มตัวลงไปใกล้ๆ เพื่อกระซิบ

 

     “ไหนใครบอกไม่ชอบตุ๊กตาหมี?”

 

     เวย์ลอนสะดุ้งน้อยๆ ตื่นขึ้นมาและเงยหน้า สบตากับเอ็ดดี้พอดี

 

     อีกฝ่ายร้องเสียงเหวอแล้วรีบผงะออก “เอ็ดดี้! หัวใจจะวาย” เวย์ลอนสูดหายใจเข้าลึกขณะที่ยกมือทาบอก ดูเหมือนอีกฝ่ายจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่ในสภาพไหนก่อนหน้า แก้มของเวย์ลอนแดงขึ้นมา และแต่งจัดมากจนเหมือนกาต้มน้ำที่เดือดปรี๊ด ริมฝีปากหยักเบี้ยวไปมาอย่างกระอักกระอวน ส่วนเอ็ดดี้ยิ้มกว้าง

 

     “ดาร์ลิง รู้ไหมว่าตอนนี้ฉันมีความสุขแค่ไหน”

 

     “หยุดพูดนะ”

 

     เวย์ลอนซบหน้าลงกับมือสองข้าง

 

     “นายรอฉันใช่ไหม? ฉันนี่เป็นสามีที่แย่จริงๆ มันจะไม่มีครั้งหน้าแล้ว ฉันสัญญา”

 

     “เอ็ดดี้!”

 

     เอ็ดดี้หัวเราะ

 

     “นายยังไม่ได้กินข้าวเย็นใช่ไหม ดาร์ลิง อยากสั่งอะไรหรือเปล่า”

 

     “ไม่”

 

     เวย์ลอนตอบอย่างเหนื่อยอ่อน ดูเหมือนจะใช้แรงหมดไปกับความโกรธ เขาคิดว่านะ

 

     ถึงแบบนั้น เอ็ดดี้ก็บอกให้เวย์ลอนรออยู่ที่โซฟา ดูทีวีกับเจ้าหมีขณะที่ตัวเองเตรียมอาหารเย็น ลาซานญ่าถูกเสิร์ฟในเวลาต่อมา ไม่ใช่อาหารหรูหราอย่างที่เอ็ดดี้อยากทำ แต่มันดีกว่าเพราะเวย์ลอนดูหิวเกินกว่าจะรอ พวกเขาฆ่าเวลานิดหน่อยด้วยรายการทีวีและเกมโชว์ตอบคำถามมาพอดี ไม่ใช่รายการที่สนุกนักแต่เอ็ดดี้ชอบเล่นเกม และครั้งนี้เวย์ลอนตอบคำถามถูกเยอะกว่าเขา เวย์ลอนหันมายักคิ้วแล้วว่า “ไงล่ะ” เขาจึงตอบ “ดาร์ลิง วันนี้เป็นวันของนาย”

 

     “ไม่ใช่เท่าไหร่”

 

     เวย์ลอนพยักเพยิดไปทางหมีที่นั่งร่วมวงอยู่ตลอดเวลา

 

     เจ้านี่ทำฉันขนลุก อย่างกับเอ็ดดี้เบอร์สองภาคหมี”

 

     “ดาร์ลิง นายคิดมากเกินไปต่างหาก”

 

     เกมโชว์จบแล้ว มันเป็นเวลาที่เอ็ดดี้รอคอยเมื่อเวย์ลอนปิดทีวีและเดินขึ้นบันไดไป

 

     “ดาร์ลิง เวย์ลอน” เขาเรียก “บางที่เราน่าจะอาบน้ำด้วยกัน”

 

     ไม่ใช่วันนี้ ฉันชนะนาย จำได้ไหม”

 

     เวย์ลอนเดินหายขึ้นไป เอ็ดดี้กันไปหยิบเจ้าหมีนั่นและตามขึ้นไป นั่งบนเตียงพร้อมวางมันไว้ข้างตัว เขาได้ยินเสียงฝักบัวดังเข้ามา เขาจินตนาการว่าถ้าโผล่พรวดเข้าไปตอนนี้เวย์ลอนจะทำหน้าแบบไหน แต่ก็ไว้แค่นั้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายสวมชุดคลุมอาบน้ำเดินออกมา เอ็ดดี้เห็นว่าผมของเวย์ลอนเปียกจนลงมาปรกหน้า เขาจึงดึงข้อมือให้เวย์ลอนเข้ามาใกล้ๆ และหยิบผ้าขนหนูที่อีกฝ่ายวางทิ้งไว้บนเตียงมาเช็ดให้

 

     “เอ็ดดี้— อย่าน่ะ” เวย์ลอนค้าน “ทำไมนายชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อย”

 

     “เพราะฉันชอบดูแลนายไง ดาร์ลิง”

 

     น้ำเสียงของเอ็ดดี้อ่อนโยน เขากอดเอวเวย์ลอนไว้ รั้งให้เวย์ลอนเข้าใกล้อีกนิดแล้วจูบหน้าท้องก่อนจะขึ้นมาเรื่อยๆ จนถึงใบหน้า เขาชอบกลิ่นหลังจากที่เวย์ลอนอาบน้ำ มันทำให้เขาผ่อนคลายและรู้สึกดีเมื่อแตะปลายลิ้นลงบนผิว เหมือนกับว่าเขาได้เป็นส่วนหนึ่ง ไม่มีอะไรทำให้เขารู้สึกถูกต้องเท่าไหนกระทั่งตอนที่เขาพบเวย์ลอน

 

     เอ็ดดี้เลื่อนใบหน้าขึ้นอีกเพื่อจูบ แต่ถูกทักท้วง

 

     “นายจะทำแบบนั้นทั้งที่มีหมีนั่งมองอยู่ข้างหลังเหรอ เอ็ดดี้”

 

     เอ็ดดี้ยิ้มกว้างและจูบ

 

     “อ่ะ ไม่” เวย์ลอนผลักเขาออก “เค้ก”

 

     เอ็ดดี้เบิกตากว้าง เขาลืมไปสนิท ป่านนี้เค้กนั่นเป็นยังไงบ้างนะ

 

     ทั้งสองลงมาชั้นล่าง โชคดีที่เวย์ลอนใส่มันไว้ในตู้เย็น อีกฝ่ายหยิบมันออกมาวางไว้บนโต๊ะขณะที่เอ็ดดี้นำเทียนมาปักให้ ไฟห้องครัวถูกปิดเหลือแค่แสงจากเทียน รอยยิ้มของเวย์ลอนดูเลือนรางในความมืดแต่ชัดเจนที่สุดในสายตาของเขา

 

     เอ็ดดี้ร้องเพลงให้เวย์ลอนเหมือนอย่างทุกครั้ง เวย์ลอนหรี่ตาลงเมื่อพวกเขาเริ่มสบตากัน ก่อนจะร้องตามเบาๆ เขาจำได้ว่าอีกฝ่ายชอบแค่ไหนเวลาที่เขาร้องเพลง ตอนนี้เวย์ลอนพร้อมรับฟังทุกเรื่องที่เขาพูด จะฟังอย่างตั้งใจเพื่อรอว่าเอ็ดดี้ กลัสคินจะหยอดคำหวานอะไรหลังจากนี้ และเบาเทียนเมื่อเพลงจบ ก่อนที่เขาจะไม่เห็นอะไรอีก เอ็ดดี้ตัดสินใจจูบเวย์ลอน ประคองใบหน้าของอีกฝ่ายไว้ขณะที่ค่อยๆ รุกอย่างช้าๆ ตอนนี้เทียนดับไปแล้ว พวกเขาจูบกันอย่างดูดดื่ม เติมเต็มช่วงที่ขาดไปก่อนหน้านี้ ไม่มีงานมารบกวน หรืออะไรมากวนใจ ความมืดนี่ช่วยปกปิดพวกเขา เหมือนเป็นกำแพงที่หยุดเวลาไว้ให้ทั้งโลกเหลือแค่เอ็ดดี้กับเวย์ลอน

 

     พวกเขาหอบหายใจน้อยๆ เมื่อผละออกจากกัน ความมืดทำให้แต่ละคนเห็นหน้าอีกฝ่ายไม่ชัดเจน แต่นั่นไม่ใช่อุปสรรคนัก เอ็ดดี้จูบหน้าผากของเวย์ลอยในขณะที่เวย์ลอนจูบที่ริมฝีปากตอบเบาๆ

 

     “ฉันนึกว่านายจะเบี้ยวเสียอีก มันคงงี่เง่าใช่ไหม”

 

     เวย์ลอนถาม เขารู้สึกได้ถึงความละอายในน้ำเสียงนั่น

 

     “โอ้ ไม่เลยดาร์ลิง ฉันดีใจที่นายคิดถึงฉัน รู้ไหม ถ้าจะมีอะไรที่นายจะหงุดหงิด ฉันก็อยากให้นั่นเป็นเรื่องเกี่ยวกับฉัน”

 

     “แต่ฉันพูดจริงนะ หมีเท็ดดี้ กลัสคิน! คิดอะไรของนายอยู่”

 

     “ฉันไม่รู้” เอ็ดดี้หัวเราะร่า “ไม่เอาน่าดาร์ลิง มันน่ารักออกจะตาย!”

 

     เหมือนเอ็ดดี้จะเห็นเวย์ลอนส่ายหน้า เขาหยุดขำอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ

 

     “สุขสันต์วันเกิดดาร์ลิง ขอให้เป็นวันที่ดีของนาย”

 

     เวย์ลอนถอนหายใจ

 

     “ไม่ใช่

 

 

     วันที่ดีของเราต่างหาก”

 

 

 

 

Eddie ส่งรูปภาพ

 

Eddie – เหมือนนายจะกอดผิดคนนะดาร์ลิง :0

 

 

Waylon – (#*&)@&)@&*@)*&#^(*@*@&)*@&


*

@ตัวเอง นี่มึงเคยแต่งอะไรยาวกว่าสองหน้าด้วยเหรอเนี่ย 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

102 ความคิดเห็น

  1. #102 Nam-ake (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 09:51

    ฮือออน่ารักมากลยค่ะไรท์์ อ่านรอบเดียวจบเลยย;///;


    #102
    0
  2. #99 Zerina Chanier (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 11:20
    รักเลยย รักเรื่องนี้
    #99
    0
  3. #92 ขุ่นแม่ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 09:08
    กรี๊ดดดดๆๆๆๆๆๆๆ อ่านจนจบรวดเดียววว ทั้งมีดราม่าปะปนแอบน้ำตาคลอหลายรอบอยู่ แงงง น่ารักมากๆเลยค่ะ ว่าแล้วว่าถ้ามีฟิคคู่นี้ต้องน่ารักมากแน่ๆ เพราะเอ็ดดี้ ถ้านางจะหวานก็หวานมาก ฮืออ เขินตัวบิดไปหลายรอบมากๆ ไรท์ก็สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้นะ ขอบคุณที่แต่งฟิคคู่นี้ด้วยนะคะ เลิฟฟฟ
    #92
    1
    • #92-1 FUNK(จากตอนที่ 17)
      8 สิงหาคม 2560 / 22:55
      งื้อออ ขอบคุณนะคะ *กอดดด*
      #92-1
  4. #78 TheGrinner (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 18:40
    เดี๋ยวนะคะๆๆๆ กอดผิดคนนี่คืออะร๊ายยยยยยย =[]=!? //วิบัติเพื่อเสียง
    #78
    1
    • #78-1 onsukruethai(จากตอนที่ 17)
      15 พฤศจิกายน 2559 / 19:26
      งงเช่นกันค่ะ
      #78-1
  5. #75 อิกิยะ สึบากิ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 03:35
    //ตบตีไรท์(?)// เขินอ่าา น่ารักมากเลย > /// < //แดดิ้น//อยากมีคนทำแบบนี้ให้บ้างจัง...
    #75
    1
    • #75-1 FUNK(จากตอนที่ 17)
      14 พฤศจิกายน 2559 / 06:48
      ...หลงเข้าไปในห้องใต้ดินชาวบ้านแล้วเกือบโดนเขาผ่าแยกจะได้แบบนี้
      /โดนตบตีอีกรอบ/
      #75-1