นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [Fic Overwatch] 鬼

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

(Oni)

 

เมื่อฮันโซ ยักษ์ผู้คุ้มครองภูเขา

พบว่ามีใครบางคน ร่วงหล่นลงมาในบึงของตน



Image result for divider png flower

Fandom : Overwatch

Paring : Mccree / Hanzo


เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 ต.ค. 59 / 07:53


Image result for tumblr aesthetic japanese


ความรักไม่เคยอยู่ในความคิดของฮันโซ นั่นไม่แปลกสำหรับยักษ์

 

ผู้คนหวาดกลัวเขา ทั้งรูปลักษณ์และหน้าที่ ฮันโซถูกมอบหมายให้ปกครองภูเขาทั้งลูก คอยจัดการใครก็ตามที่ละเมิดสัตว์ป่าจวบจนต้นไม้ พวกมนุษย์อยากก้าวข้ามขีดจำกัดเพื่อยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร ความคิดโง่เขลานั่นทำให้เขาอยากสำรอก ฮันโซถูกอนุญาตให้โหดเหี้ยมอย่างไร้ข้อกังขา กระชากแขนละโมบโลภมากออกจากไหล่ก่อนจะฝังเขี้ยวลงบนเนื้อ กลืนกระดูกลงคอขณะที่มีน้ำพุเลือดรดอยู่ในคอ หว่านเมล็ดความผวาลงไปในจิตสำนึกจากรุ่นสู่รุ่น ยกเว้นพวกคนนอกที่ไม่แม้แต่สนเรื่องยักษ์

 

คนนอกนั่นมาในชื่อของแมคครี

 

แมคครี ชายตะวันตกนอนอยู่กลางป่า ใครสักคนที่ตัดแขนซ้ายออกต้องการให้หมอนั่นตาย ฮันโซไม่ควรใส่ใจ ตราบใดที่มันไม่ส่งผลกระทบ ศพที่อยู่ในป่าจะเป็นอาหารชั้นดี ตอนแรก เขาคิดว่าแมคครีสิ้นลมแล้ว กระทั่งหมอนั่นลืมตาขึ้น สบตากับฮันโซ ไม่แม้แต่จะหวาดกลัว

 

“ไง คนสวย”

 

แมคครีพูด

 

“เห็นหมวกของฉันบ้างไหม”

 

ฮันโซไม่ตอบ เรื่องใหม่ที่เขาเรียนรู้เกี่ยวกับมนุษย์คือ ยังมีมนุษย์ที่มองว่าเขาสวย

 

และเป็นครั้งแรกที่เขายื่นมือเข้ามาช่วย

 

แมคครีดีขึ้นอย่างเหลือเชื่อแม้จะไม่รู้สึกถึงแขนซ้ายอีกต่อไป ขอบคุณฮันโซที่ช่วยชีวิต และป้อนคำหวานทุกครั้งที่อ้าปาก ทำให้ฮันโซประหลาดใจกับชื่อเล่นนับไม่ถ้วนของตัวเอง แมคครีตอบเรื่องแขนว่า

 

“ผิดใจกันทางธุรกิจน่ะ ที่รัก”

 

ฮันโซไม่ถามต่อเพราะคิดว่าเขาไม่จำเป็นต้องรู้ แต่เรื่องที่ไม่จำเป็นต้องรู้พรั่งพรูออกมาจากปากแมคครีเหมือนห่าฝนด้านนอก แมคครีถามย้ำเรื่องหมวกคาวบอยของตัวเอง บอกว่ามันเป็นของสำคัญที่พ่อบุญธรรมให้ตอนที่เด็กน่ารักน่าเอ็นดูเก้าขวบนอนร้องไห้อยู่บนพื้นเพราะโดนขัดว่า หมวกนั่นใหญ่เกินหัว ซึ่งก็เป็นเรื่องจริง แมคครีใส่มันได้ตอนโตเป็นผู้ใหญ่ เวลาเดียวกับที่พ่อบุญธรรมหายตัวไปหลังจากเหตุการณ์ระเบิด แมคครีโดดเดี่ยวหลังจากนั้น ฮันโซยอมรับว่าเขาไม่สามารถเข้าใจได้ ติดตรงที่เขาอยู่คนเดียวมาทั้งชีวิต ไม่เคยรู้สึกเคว้งคว้างอย่างที่แมคครีรู้สึกตอนเสียหมวกกับพ่อไป ฮันโซไม่เคยรับใครเข้ามาเพิ่มกระทั่งตอนนี้ และนั่นเป็นสัญญาณบางอย่าง สัญญาณที่กระซิบว่า ฮันโซจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เขาจำไม่ได้ว่าคืนนั้นจบลงอย่างไร หรือใครหยุดพูดก่อน เหมือนกับว่าทั้งสองกำลังติดอยู่ในห้วงเวลาด้วยกันชั่วนิรันดร์

 

บางที ฮันโซอาจจะโดดเดี่ยวกว่าที่ตัวเองคิดก็ได้ และเขาแค่ไม่อยากยอมรับ

 



Image result for divider png flower

 

            การมีแมคครีอาศัยอยู่ด้วย มันทำให้ทุกเช้าฮันโซจะตื่นมาเจอเสียงกรนเบา ๆ จากจมูกของแมคครี เส้นผมสีน้ำตาลบนหมอน กับชาวต่างชาติที่เดินกวาดใบไม้อยู่หน้าระเบียงบ้าน บางครั้ง แมคครีจะมองรอยสักบนแขนซ้ายขณะที่เอื้อมมือมาแตะ

 

            “นี่นายเหรอ”

 

            “ใช่” ฮันโซตอบ หวังว่ารูปลักษณ์จริง ๆ จะทำให้แมคครีกลัว แต่กลับกัน แมคครีคือมนุษย์ประหลาด หมอนั่นชมว่า

 

“งดงามกว่าที่ฉันจิตนาการซะอีก”

 

ถึงเขาจะไม่มีตาดำ แต่แมคครีมองออกว่าเขากรอกตา ดูเหมือนแมคครีจะดูออกว่าตัวเองทำให้ฮันโซปั่นป่วนได้ นั่นยิ่งทำให้หมอนั่นได้ใจ ฮันโซเดาว่ามันเป็นสีหน้าเดียวกับที่แมคครีทำตอนได้หมวกจากพ่อ เป็นเด็กตัวกระจ่อยร่อยที่มีแผนแสบสันข์ในหัวตลอดเวลา พร้อมจะทำให้ใครบางคนเลือดขึ้นหน้าไม่ก็ช็อคตาย เช่นเดียวกับตอนนี้ แมคครีถามเขาว่าจะอาบน้ำได้ที่ไหน ฮันโซเลยพามาที่น้ำตก แกล้งหันหลังชมนกชมไม้ตอนอีกฝ่ายถอดเสื้อแล้วหันมาอีกทีตอนได้ยืนเสียงน้ำ แมคครีลงไปเกือบครึ่งตัว ผมเปียกลู่ติดบนแก้มขณะที่ยกมือเสยบางส่วนขึ้นบนหน้าผาก

 

“ไม่ลงมาด้วยกันเหรอ”

 

“ไม่” เขาตอบ “เจ้าอย่าจมน้ำล่ะ”

 

แมคครียิ้ม “ไม่มีทาง”

 

ฮันโซเห็นแมคครีเปลือยครึ่งตัวมาบ้าง ครั้งนี้ต่างออกไป แมคครีไม่มีเสื้อผ้าปกปิด ช่วงล่างหมิ่นเหม่อย่างตรงหน้าเขา กล้ามเนื้อบนแผ่นหลังชัดเจนตอนที่ขยับแขน ไรขนบนอกที่ทำให้ฮันโซเผลอกัดริมฝีปากเมื่อเห็นว่ามันไล่ลงไปเป็นเส้นตรงที่หน้าท้อง หรือผิวสีมะกอกที่มีประกายหยดน้ำเกาะอยู่ มันง่ายมากที่จะมีใครตกหลุมรักชายคนนี้ ตอนนี้เลย เหมือนกับลูกธนูที่พุ่งตรงเข้ามาปักบนอก ลึกเกินกว่าจะถอน ฝังแน่นจนหายใจไม่ออก

 

ทันใดนั้น แมคครีผลุบหายลงไปอย่างรวดเร็ว ไร้เสียงอุทาน

 

ฮันโซสะดุ้งตื่นจากความฝัน เขาลุกขึ้น

 

“แมคครี?”

 

ฮันโซถอดเสื้อออกและก้าวลงไป กระทั่งมีบางอย่างดึงข้อเท้าของเขาจนจมลงไป ฮันโซมั่นใจว่าเป็นแมคครี ดูเหมือนหมอนั่นจะสนุกกับการแกล้ง ฮันโซเห็นรอยยิ้มเปี่ยมเล่ห์เหลี่ยมใต้ผืนน้ำ แมคครีหลิ่วตาให้ ฮันโซอยากโวยวาย ทว่าริมฝีปากของเขาไม่ว่างเสียแล้ว

 

แขนของแมคครีโอบล้อมเอวของฮันโซให้แนบชิดมากขึ้น หน้าผากชนกับเขาของฮันโซ ปลายลิ้นอยู่บนฟันขณะที่มือสะเปะสะปะอยู่บนอกของแมคครี พวกเขาผละออกจากกันตอนขึ้นจากน้ำ ฮันโซคิดว่าแมคครีจะพูดจากวนประสาทต่อ แต่ไม่มีใครพูดอะไร แค่แต่งตัวแล้วเดินกลับ ฮันโซเห็นแมคครีแลบลิ้นออกมาแตะนิ้วโป้ง ดูเหมือนเขี้ยวของเขาจะบาดลิ้นแมคครี

 

            “ฮันโซ” แมคครีเรียกเขา น้ำเสียงเต็มได้ด้วยการขอร้อง

 

            “อะไร?”

 

            ฮันโซถามเสียงขุ่น ไม่หันไปมอง

 

            “ฉันว่าฉันรู้สึกดีกับนาย”

 

            นั่นมันคำสารภาพรักหรือเปล่า? เขาไม่รู้ ไม่มีทางนึกออก สมองของฮันโซกำลังหาวิธีว่าทำยังไงให้ช่วงล่างของตัวเองกลับมาเป็นปกติ

 

            เอาล่ะ นั่นแหละปัญหา ถึงตามหลัก จะไม่มีกฎอะไรห้ามยักษ์เสพสังวาสกับมนุษย์ คงเป็นเพราะไม่มีใครนึกถึงเรื่องนั้นหรือไม่มันก็ไม่เคยเกิดขึ้น และที่สำคัญ จูบของแมคครีเป็นแค่การหยอกเล่น ใช่!แค่หยอกให้ฮันโซหัวหมุนแบบที่หมอนั่นชอบทำ แต่... นั่นยังไม่อธิบายที่แมคครีพูด

 

ฮันโซถูกผลักให้อยู่ในวังวนความสับสนอีกครั้งตอนที่ถูกแมคครีจับมือ เรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่ต่างออกไป ไม่เย้าหยอกแบบทุกครั้ง ทั้งคู่ล้มตัวลงบนฟูกนุ่ม เงาของแมคครีคลุมฮันโซเอาไว้ใต้ร่างขณะที่ริมฝีปากของแมคครีพรมจูบบนใบหน้า ตอนที่แมคครีแทรกลิ้นเข้ามา ฮันโซยังคงรับรู้ถึงเลือดเจือจางบนปลายลิ้น ซึ่งคราวนี้แมคครีระมัดระวังมากขึ้น ละเอียดอ่อนมากขึ้น ขณะที่ฮันโซหูอื้อไปหมด อกของเขากระเพื่อมแรงชนกับอกของแมคครี รู้สึกถึงไรขนที่ทิ่มแทงระคายเคือง ฮันโซหยาดเยิ้มบนมือของแมคครี พร้อมจะหลอมละลายเข้าด้วยกัน มั่นใจมากขึ้นเมื่อแมคครีขยับสะโพก ทำให้เขาครางสุดเสียงอย่างลืมตัว แขนซ้ายที่เหลืออยู่ไขว่คว้าหาฮันโซ สัมผัสมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่มีใครสนว่ามันเร็วเกินไป ดวงตาของฮันโซฝ้าฟางพร้อมกับแมคครีที่ฝังสันจมูกลงบนคอฮันโซ

 

ฮันโซนอนอยู่ในวงแขนของแมคครี ลูบนิ้วบนเคราตามกราม ดวงตาสบกัน ก่อนจะหลับด้วยความอิ่มเอม

 



Image result for divider png flower

 

          “พวกนั้นเห็นฉัน”

 

            แมคครีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ขมวดคิ้วแน่นเกินความจำเป็นขณะที่จับแขนซ้ายอย่างลืมตัว

 

            “ใคร?”

 

            “พวกที่ตัดแขนฉัน มันยังอยู่ที่นี่ หนึ่งในนั้นฉันแล้ว พวกมันรู้แล้วว่าฉันยังไม่ตาย”

 

            “เจซซี่” ฮันโซวางมือบนไหล่ แต่แมคครีซบหน้าลงบนฝ่ามือตัวเอง ถอนหายใจแรง ๆ “นายอยู่กับฉันที่นี่ จะไม่มีใครทำอะไรได้”

 

            “พวกนั้นเคยทำ ทูนหัว”

 

            แมคครีช้อนตามอง ถ้ามีเรื่องที่ทำให้แมคครีสิ้นหวังอย่างสมบูรณ์แบบได้ขนาดนี้คงไม่ใช่เรื่องดี ฮันโซลูบแผ่นหลังอย่างใจเย็น และถาม “เห็นพวกมันครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่”

 

            ฮันโซกำลังเปลี่ยนเป้าหมาย เขาไม่ได้ทำเพื่อภูเขาอย่างที่ควร การช่วยเจซซี่ แมคครีไม่เคยอยู่ในจุดประสงค์และไม่ควรจะเป็น ถึงแมคครีไม่รอด ที่นี่ก็ยังคงดำเนินต่อไป เหมือนกับก่อนหน้านี้ ฮันโซกำลังปกป้องมนุษย์แทนที่จะปกป้องภูเขา ฮันโซออกไปเมื่อแมคครีหลับใหล เหวี่ยงแขนยาวเหยียดขอบฟ้า ควาญหาเพื่อนเก่าของแมคครี ทิ้งศพให้พวกที่เหลือเข้าใจ แต่ความดื้อรั้นของพวกมันทำให้ฮันโซหมดความอดทน คืนต่อมา เขาจัดการพวกมันทั้งหมด

 

            ที่แคมป์ ฮันโซเจอหมวกคาวบอยซอมซ่อใบหนึ่ง หวังว่ามันจะเป็นของแมคครี

 

            เขากลับไปที่บ้าน แต่ไม่พบแมคครีบนฟูกหรือที่ระเบียง ฮันโซตามหาอยุ่พักใหญ่ ไม่นานนักก็พบแมคครี นอนจมกองเลือด

 

“ที่รัก”

 

เจซซี่พยายามคายเลือดออกมาเพื่อพูดให้ชัด

 

“นายเจอมัน”

 

“ใช่...”

 

ฮันโซวางหมวกไว้บนอกของเจซซี่ หวังว่ามันจะช่วยปิดเลือดที่เอ่อออกมาจากอก เขาอยากทำเป็นไม่เห็นมัน เป็นครั้งแรกที่ฮันโซเกลียดสีแดง เขาดึงให้เจซซี่นอนอยู่บนตัก มันยากมากเมื่อต้องระวังไม่ให้แผลที่คอกว้างขึ้น แต่เจซซี่ดูผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด และเอียงซบขณะที่ฮันโซลูบใบหน้าด้วยมืออันสั่นเทา อยากสัมผัสอีกฝ่ายให้มากที่สุด รับรู้ถึงทุกอณู ณ วินาทีนี้ เคราหยาบกร้านตามแนวกราม ริมฝีปากที่เคยจูบ รอยตัดมนบนแขนซ้าย ลมหายใจโรยรินจากจมูก ไออุ่นจากฝ่ามือ รสบนริมฝีปาก ดวงตาขี้เล่นสีน้ำตาล นั่นคือทุกสิ่งที่ฮันโซต้องการ คือชิ้นส่วนที่ขาดหายตลอดมา คนรักของเขา แมคครี เจซซี่ แมคครี... นี่เร็วเกินกว่าที่หมอนั่นจะ—

 

“เจซซี่ ได้โปรด”

 

ฮันโซไม่แม้แต่จะกลั้นสะอื้น

 

“พูดกับฉัน”

 

“นาย... ยังสวยเหมือนครั้งแรก ตลอดมา และตอนนี้”

 

ฮันโซสำลักความเจ็บปวด ขณะที่เสียงของเจซซี่แหบแห้ง ฮันโซเลือกที่จะก้มลง แนบหน้าผากเขาไว้กับเจซซี่ รับฟังทุกอย่างที่อีกฝ่ายจะพูด เขานั่นทำให้เจซซี่ระคายเคือง แต่นั่นไม่สำคัญ ความเจ็บปวดมหาศาลมันอยู่ตรงหน้านี่เอง ฮันโซดึงร่างเจซซี่ขึ้นอีกเพื่อโอบไหล่ ปล่อยให้น้ำหนักตัวทิ้งอยู่บนแขน เลือดเหนียวเหนอะจากคอเจซซี่คอยเป็นสัญญาณเตือนทุกหยดในแต่ละวินาที

 

“ทูนหัว ฉัน ไม่อยากเห็นนายร้องไห้เลย”

 

“ไม่..”

 

“ฉันรักนาย รู้ใช่ไหม”

 

ทุกคำพูดกำลังกลายเป็นคมกรีดลึกตามร่างของเขา ฮันโซ พยายาม อย่างยิ่ง ที่ จะ หายใจ พยายามแล้วจริง ๆ ไม่เคยคิดว่าลมหายใจจะสร้างความทรมานได้ถึงขนาดนี้ เขาอยากแบ่งมันให้เจซซี่ มากเท่าที่จะได้ ให้เจซซี่อยู่กับเขา ฮันโซอยากให้เจซซี่พูดมากกว่านี้ พูดอะไรที่เขาไม่เข้าใจ ตั้งคำถามไม่เข้าท่า เพ้อเจ้อหาหมวกคาวบอยน่าโง่ อะไรก็ได้!

 

“ใช่”

 

“ที่รัก...”

 

“ฉันไม่อยากอยู่คนเดียวแล้ว”

 

“ฮันโซ”

 

“...อะไร”

 

“...ช่วยวางมือฉันลงบนหมวกได้ไหม?”

 

ฮันโซทำตาม เห็นเจซซี่ลูบหมวกอย่างอิดโรย ดวงตาเริ่มเลื่อนลอยไปบนฟ้า เปลือกตาใกล้จะปิดเต็มที

 

“ฉันง่วงจัง”

 

“เจซซี่”

 

“ไม่เป็นไร มันแค่...งีบ ฉันจะตื่นขึ้นมาเจอนายอีก ฉันสัญญา”

 

ฮันโซกุมมือของเจซซี่แน่นขณะที่คลอเคลียอยู่บนใบหน้าเจซซี่

 

นั่นโกหกทั้งเพ เขารู้แก่ใจ

 

“ฉันจะรอตอนนายตื่น”

 

และฮันโซเลือกจะทำตาม

 

เจซซี่หัวเราะเบาเป็นครั้งสุดท้าย พร้อมหลับตาลง พล่อยหลับอยู่ในอ้อมกอดของฮันโซ มือที่อยู่บนหมวกผ่อนคลายออก หล่นลงข้างตัว อกของแมคครีหยุดกระเพื่อม มีแค่เลือดที่ยังคงนองออกมาตามบาดแผล

 

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเหนือคำบรรยาย ทรมานเกินกว่าจะเรียบเรียงเป็นคำพูด มองใบหน้าสงบนิ่งขณะที่น้ำตาหยดลงบนเปลือกตาของแมคครีและไหลลงข้างหางตา ความรักที่ฮันโซไม่เคยฝันถึงสิ้นสุดลงพร้อมกับแมคครี ทิ้งฮันโซเอาไว้กับร่างของชายที่ตัวเองรัก และไม่มีอีก ฮันโซทรุดกายลงข้างแมคครี ก่อนจะหลับตา

 

 

ในคืนเดียวกัน ภูเขาทั้งลูกได้ตายลง

 

ตำนานกล่าวว่า พวกเขาไม่ได้พบกันอีกหลังจากนั้น

 

ชายหนุ่มเกิดใหม่ เป็นมนุษย์

 

ส่วนยักษ์กำเนิดขึ้นอีกภพ ปกครองภูเขาลูกใหม่

 

และเบื้องบนไม่ต้องการให้เกิดความวุ่นวาย

 

จึงพรากทั้งสองจากกันตลอดกาล

 

...

 

....

 

.....

 

แต่เป็นเช่นนั้นจริง ๆ หรือ ?

 



Image result for divider png flower

 

     ฮันโซลืมตาขึ้น เจซซี่กำลังหลับอยู่ ขณะที่แสงสว่างลอดผ่านม่านเป็นเส้นพาดผ่านใบหน้าของเขาทั้งสอง

 

     ฮันโซยกมือ แตะนิ้วลงบนริมฝีปาก

 

     “เฮ้”

 

     เจซซี่ลืมตาขึ้น พร้อมกับรอยยิ้ม

 

     “เฮ้...”

 

 

 

 

 



Image result for divider png flower

 

เรา... ไม่รู้จะพิมพ์อะไร เราพึ่งกลับมาแต่งฟิค? หลังจากตายห่าตายโหงไปชาตินึง เราอาจมีลืมสำนวนการเขียน ขอโทษด้วยค่ะ ความจริงเราก็ไม่อยากแต่งอะไรดราม่า (จริงจริ๊งงง) แล้วก็ไม่อยากจบ... แบดเอน? เลยจบแบบมุมเปิดแทน คนอ่านไปคำนวณเอาเอง ถถถถ แต่เราสนุกกับเรื่องนี้มากกกกก ;D โอเวอร์วอชเป็นเกมที่ทำให้ เรากลับมามีความติ่งอีกครั้ง ตื้นตันค่ะ *ซับ* สำหรับคนที่ชอบอย่าลืมคอมเม้นบอกเราด้วยนะคะ เราอยากรู้ฟีดแบ็คจากคนอ่านมาก

เจอกันเรื่องหน้าค่ะ

<3<3<3

ผลงานอื่นๆ ของ FUNK879

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. #9 Sugar551 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 13:42
    ชอบค่ะ
    #9
    0
  2. วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 00:40
    ซึ้งมากเลยค่ะะะ TT เราเศร้าตอนที่บอกว่าแค่งีบแปปเดียวฮือ
    #8
    0
  3. #7 czy
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 18:35
    โอ๊ยฟิคนี้เราร้องไห้ เราเกลียดการถูกแยกกันเพราะอะไรแบบนี้555555555555 /พรากส์ /แต่จบแบบนี้ก็ดีค่ะเราสดชื่นมากฮือๆๆๆๆ สำนวนก็ดีอ่ะ อ่านแล้วไหลลื่นมาก

    เราตามอ่านมาจากของอีกคนที่แต่งr76ในฟิคอะไรสักอย่างdiner

    จะคอยตามเรื่อยๆนะคะ
    #7
    0
  4. วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 21:42
    น้ำตาไหลเลยค่ะ งอแง
    ชอบบรรยายมากบรรยายดีค่ะ ความรักน่าเศร้าสุดๆเลย
    เหมือนจะดราม่าแต่ก็มีช่วงละมุน <3
    #6
    0
  5. วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 18:02
    ฮืออออ ดีงามมากค่ะ งดงามมม ภาษาสวยมาก ซะจนอิจฉา อ่านแล้วแบบงดงามตราตรึงจริงๆ ชอบมากเลยค่ะ
    #5
    0
  6. #4 McHan
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 14:11
    ตอนแรกๆมีความโรแมนติกเบาๆ มีจูบกันใต้น้ำ >\\\
    ส่วนตอนจบเราก็ชอบนะ อารมณ์แบบฟ้าลิขิตมาให้เป็นคู่กัน ไม่ว่าจะทำยังไงก็พรากสองคนนี้ให้จากกันไม่ได้ //ส่วนหลังจากนั้น เราก็มโนไปถึงงานแต่งแล้วค่ะ 555555



    สรุปแล้วคือ เราชอบมากค่ะ ขอบคุณไรท์สำหรับฟิคดีๆ(+แหวกแนวหน่อยๆ 555 ) นะคะ





    #4
    0
  7. #3 ShiRoNoKage (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 22:31
    เขินน -///-
    #3
    0
  8. วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 09:52
    อ่านแล้วรู้สึกชอบ อิ้ววววว ฮันโซน่ารักจุงงงง อิ้ววววววว มีความแซ่บค่ะ ชักอยากอ่านฟิคเรื่องอื่นของคู่นี้อีกแล้วสิ ถ้ามีมาอีกจะกลิ้งไปตามแน่นอนค่ะ!
    #2
    0
  9. #1 ghoul yori :) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 20:35
    โอ้ววว โอ้วว โอ้ววว วววว //เดี๋ยวๆๆ
    กลับมาๆ
    เอาล่ะ เราคงไม่รู้จะเม้นอะไร แน่นอนเราโคตรชอบฟิคนี้เลย!!//ฮา
    ชอบสำนวน 555 ค่อนข้างลื่นทีเดียว ปรื้ดดๆ
    เนื้อเรื่องค่อนข้างเด็ด -.,- และก็ดราม่าตอนท้าย
    อ่า ให้ตาย บางช่วงก็ยิ้มไม่หุบเลยค่ะ 5555
    ขอบคุณนะคะ สำหรับฟิคดีๆคู่นี้ แมคฮันส่วนตัวชอบมาก
    นานๆทีจะเจอของคนไทย(อาจจะหาไม่เจอเองมากกว่า)
    ขอบคุณมากๆค่ะไรท์ ถ้ามีเรื่องอื่นๆอีกติดตามแน่นอนค่ะ! 55
    #1
    1
    • #1-1 FUNK(จากตอนที่ 1)
      25 ตุลาคม 2559 / 20:48
      ฮือ เขิน ดีใจที่ชอบนะคะ ขอบคุณที่เม้นยาว เราชอบอ่าน 55
      #1-1