【Fic-Symphogear】ให้ฉันพักบ้างไม่ได้หรอ!!?【YURI】

ตอนที่ 9 : Episode 8: ผู้ต้องสงสัย และ เป้าหมายในคราวนี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 284
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 131 ครั้ง
    3 ต.ค. 63

ณ ฐานทัพกองกำลังพิเศษรับมือภัยพิบัติ หน่วยที่2…

“เป็นยังไงบ้าง ข้อมูลที่ฉันให้ไปหามาน่ะ?”

ชายร่างยักษ์ผู้มีใบหน้าอันแสนคุ้นเคย กล่าวถามหญิงสาวอีกคนออกไปด้วยสีหน้าที่จริงจัง

“ได้มาแล้วล่ะ มีความเป็นไปได้สูงเลย ที่จะเป็นคนคนเดียวกันกับเป้าหมายน่ะ”

หญิงสาวที่เป็นฝ่ายยื่นข้อมูลให้ ตอบกลับไป ในขณะที่สายตาของเธอ ยังคงจดจ้องไปที่ จอมอนิเตอร์ ที่กำลังฉายแสดงบางสิ่งบางอย่างอยู่

ภายในมอนิเตอร์ กำลังฉายภาพของ เด็กสาวที่พึ่งจะมาเข้าหน่วยได้ไม่นานมานี้ เป็นเด็กสาวที่สร้างปาฏิหารย์ โดยการสามารถใช้งาน และ ดึงพลัง ชิ้นส่วนของ Gungnir ที่ฝังอยู่ในหน้าอกของตนเองได้

“เห้อ~ ดูท่าจะไม่ดีขึ้นเลยนะ ทั้งสองคนยังเข้ากันไม่ได้เลย…เก็นจูโร่ซัง ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปละก็…”

“อืม ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีแล้วล่ะ เรียวโกะ”

หญิงสาวที่กำลังมองหน้าจอมอนิเตอร์ อยู่ หรือ ซากุระอิ เรียวโกะ พูดออกมาด้วยความเหนื่อยใจ ตั้งแต่เธอทำงานที่นี่มา ก็ไม่เคยเหนื่อยใจเท่ากับตอนนี้มาก่อนเลย ถึงจะมีอยู่ครั้งนึงก็เถอะ… ในตอนที่ คานาเดะ เข้ามาที่นี่ใหม่ๆ น่ะ

เก็นจูโร่ ที่เป็นฝ่ายตอบกลับ ยังคงจ้องไปยังหน้าจออยู่ เขากลังมองการต่อสู้ของ ฮิบิกิ ที่ตอนนี้ กำลังไล่ล่า Noise ตัวหนึ่ง ที่ปรากฏตัวขึ้นที่สถานีรถไฟใต้ดินอยู่ โดยที่มันได้ปล่อยลูกระเบิดใส่เธอเรื่อยๆ ตลอดทางที่ผ่านมา

ฟืดดด~

ทันใดนั้น เสียงประตูก็ได้ถูกเปิดขึ้นโดยใครบางคน ที่เคยลงสนามทำหน้าที่ต่อสู้กับ Noise แต่ตอนนี้กลับเหมือนกลายเป็นคนพิการ เพราะ ไม่สามารถใช้พลังของตนเองได้

“เลิกทำหน้าจริงจังกันได้แล้วน่า ฉันคิดว่า ยังไงสักวัน ทั้งสองคน ก็ต้องเข้าใจกันอยู่ดีนั่นแหละ”

ผู้ปรากฏตัวใหม่ ผมสีเพลิงที่เป็นเอกลักษณ์ น้ำเสียงที่ออกไปทางห้าวๆ หน่อย สำหรับตนที่เป็น ผู้หญิง

“ไปไหนมาล่ะ คานาเดะคุง ปกติใช่ว่า เธอจะทำตัวมีลับลมคมในแบบนี้ซะเมื่อไหร่”

เก็นจูโร่ ที่เห็นว่า เป็นใคร ก็ได้ถามผู้มาใหม่ หรือ คานาเดะ ที่ปกติจะไม่ทำตัวมีความลับแบบนี้ ซึ่งเธอน่าจะกำลังแอบทำอะไรสักอย่างอยู่ แต่ก็ไม่ได้กังวลมากนัก เพราะ เจ้าตัวรับปากมาว่า ไม่ใช่เรื่องไม่ดีแน่นอน

“ก็คำตอบเดิมนั่นแหละ”

“ความลับ… สินะ”

เก็นจูโร่ ได้แต่ยิ้มเหนื่อยใจ เขาเองก็ไม่รู้จะทำยังไงกับ นิสัยของ คานาเดะ ที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปจากเมื่อ 2ปีก่อน ตั้งแต่ที่ เธอร้องเพลงไม่ได้ เธอก็เลือกที่จะคอยช่วย ซึบาสะ อยู่ห่างๆ และ เริ่มทำอะไรบางอย่างอยู่คนเดียวอย่างลับๆ ซึ่งมันก็ไม่ใช่ความลับสักเท่าไหร่ เพราะ เธอก็มาบอกด้วยตัวเองว่า กำลังทำอะไรบางอย่าง ซึ่งบอกในตอนนี้ไม่ได้

“เอาเป็นว่า เรามาสนใจเรื่องข้อมูลที่ คุณให้ เรียวโกะซัง ไปหามาให้ดีกว่า”

เมื่อเห็นว่า บรรยากาศมันเริ่มเสีย คานาเดะ จึงตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องที่กำลังพูดคุยกันอยู่ โดยเธอเองก็ให้ความสนใจกับ ข้อมูลของ เรียวโกะซัง เหมือนกัน เพราะว่า คนที่ เก็นจูโร่ ให้ไปหานั้นคือ คนที่เธอเผลอเดินชนกันตอนเดินอยู่ภ่ยในเมืองเมื่อหลายวันก่อนไงล่ะ….

“อ่า...นั่นสินะ มิซึจิ ฮิคาเสะ หญิงสาวที่เป็นผู้ต้องสงสัยว่า อาจจะอยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ตั้งแต่ การโขมย Nehushtan การโจมตี อาโมอุ คานาเดะ และ ทำให้ไม่สามารถใช้ เรลิท ได้อีก รวมถึงร้องเพลงด้วย ส่วนอะไรที่พอจะยืนยันได้…”

เก็นจูโร่ อธิบายสิ่งที่ตนคิดออกมา เรื่องเกี่ยวกับ หญิงสาวที่เปิดร้านอาหารจีน แต่ดันสามารถทำอาหารได้หลายประเทศ ราวกับเป็นอาหารตามสั่ง และ เหตุผลที่ตนเข้าไปทานอาหารที่นั่นบ่อยๆ เพราะว่า ต้องการจับตาดูเธอคนนี้เป็นครั้งคราว แต่ว่า เขาเองก็ชอบอาหารของที่นั่นมากเลยด้วย เพราะ รสชาติมันเป็นของจริง

แต่ในระหว่างที่จะกำลังอธิบาย เรียวโกะ ก็ได้แทรกพูดขึ้นมา

“เรื่องเมื่อ 2ปีก่อน ที่ มิซึจิ ฮิคาเสะ ถูก Noise โจมตีร้านอาหารของตน และ เป็นเวลาเดียวกันกับที่ สเตเดียมของ Zwei Wings ถูกโจมตี ราวกับว่า ฉากนี้ถูกจัดเอาไว้ ซึ่ง มันเป็นจุดที่ทำให้น่าคิด และ สงสัยมาก”

เก็นจูโร่ ที่กำลังจะเอ่ยปกาพูด ก็ได้หยุดความคิดนั้นลง เพราะ ตนเองโดนแย่งอธิบายไปซะหมดเปลือก โดยฝีมือของ หญิงสาวตรงหน้านี้เอง

“แสดงว่า เธอคนนี้ อาจจะเป็นคนที่จัดฉากการโจมตีขึ้น รวมถึงเป็นผู้บงการการโจมตีของ Noise ทั้งหมดด้วยสินะ”

คานาเดะ ที่ได้ฟังดังนั้น ก็คิดตามและ เริ่มกำหมัดของตนเองแน่นขึ้น

“คนที่ทำให้ฉันไม่สามารถ อยู่เคียงข้างกับ ซึบาสะ ได้…มีความเป็นไปได้ ที่จะเป็นเธอคนนี้สินะ”

เธอแอบพึมพำอยู่คนเดียว โดยที่ไม่อยากให้ใครได้ยิน ก่อนจะรีบเก็บสีหน้า และ หันไปถามกับ เก็นจูโร่ ถึงเรื่องที่ตนสงสัย

“แล้วประวัติของเธอละ?”

“หืม?... ถ้าโดยย่อในนี้ ได้บอกเอาไว้ว่า เป็นหญิงสาวอายุ 19ปี กำพร้าพ่อ และ แม่ ใช้ชีวิตอยู่ด้วยตนเองมาโดยตลอด มีมันสมองระดับ อัจฉริยะจนสามารถหาเงินเลี้ยงชีพตนได้โดยง่าย”

“แค่นี้เองหรอ?”

“และมีอีกเรื่อง… เรื่องลูกบุญธรรมของเธอ”

ตอนแรก คานาเดะ เองก็สงสัย ว่าทำไม ประวัติของ ฮิคาเสะ ถึงสั้นนัก จนตนเองเผลอเอ่ยปากถามต่อ ซึ่งเก็นจูโร่ ก็ได้เล่าต่อถึงเรื่องของ ลูกบุญธรรมของ ฮิคาเสะ จน คานาเดะ ที่ได้ยินเองก็นิ่งไปสักพัก

“มิซึจิ ฮิคาริ อายุ 17ปี ถึงอายุจะเทียบเท่าแม่บุญธรรมจนสามารถเรียกว่า พี่สาว ได้แต่ก็ถูก รับมาเลี้ยงในฐานะ ลูกบุญธรรม ทั้งๆ ที่อายุห่างจากอีกฝ่ายเพียงแค่ 2ปี เท่านั้น ส่วนประวัติ คือ… ว่างเปล่า”

“อะไรนะ!?”

ตอนแรก คานาเดะ เองก็ตั้งใจฟังถึงเรื่องราวของลูกบุญธรรม ของฮิคาเสะ ถึงมันจะแปลกไปบ้าง เกี่ยวกับความต่างของ อายุ แต่ว่า จนมาถึง ประโยคสุดท้ายของ เก็นจูโร่ ได้สร้างความตกใจให้กับเธอเป็นอย่างมากจนเผลอถามซ้ำอีกรอบ มันเป็นไปไม่ได้เลย ที่คนที่โตมาจน อายุ 17ปี จะไม่มีประวัติเลยแม้แต่ 1หน้ากระดาษ

“ในนี้บอกแค่ว่า เป็นเด็ก กำพร้าพ่อ แม่ รวมถึงไม่มีญาติด้วย”

ในตอนนี้ บุคคลที่น่าสงสัย จาก 1 ได้เพิ่มกลายเป็น 2 คานาเดะ ที่ได้ยินดังนั้น ก็เงียบไปสักพัก สายตาเธอได้มองตรงไปยังรูปภาพของ มิซึจิ ฮิคาริ ลูกบุญธรรมของ ฮิคาเสะ ใบหน้าที่คุ้นเคย ราวกับเคยพบเห็นมาก่อน แต่มันแค่รางๆ เท่านั้น…

‘คงต้องถาม ซึบาสะ อีกทีสินะ’

สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะตัดใจไป เพราะ ต่อให้นึกยังไง ก็นึกไม่ออก มันเสียเวลาเปล่าๆ เธอเลือกที่จะเก็บเอาไว้ และ เอาไปถามกับ ซึบาสะ อีกทีดีกว่า เผื่อว่า เจ้าตัวจะรู้อะไรบางอย่างก็เป็นได้

สุดท้าย ทุกคนที่อยู่ ภายในห้องสังเกตุการณ์ ก็ได้หันมาสนใจเรื่องของ ทาจิบานะ ฮิบิกิ ที่กำลังไล่ล่า Noise อยู่นั่นเอง

ณ ห้องทดลองลับ…

ตัดกลับมาทางด้าน ฮิคาเสะ ที่กำลังนั่งอยู่ใน เรือนกระจก ชมนกชมไม้ พร้อมกับ พระอาทิตย์จำลองของตน ที่ส่องแสงสว่างราวกับ ที่นี่เป็นเวลาเช้าตลอดเวลา มันทำให้ หนังตาของเธอ เปิดกว้างไร้ความง่วง

ซูดดดด~

“อ่าา~”

ฮิคาเสะ ที่กำลังเชยชมเหล่าดอกไม้นานาพรรณ ที่ตนเป็นคนเพาะขึ้นมาด้วยตนเอง พร้อมกับยกดื่มถ้วยกาแฟไปด้วย… พอมองแล้วมันก็ชื่นใจ ที่เห็นว่า เหล่าดอกไม้ของตน ต่างโตขึ้น และ เบ่งบานอย่างสวยงามแบบนี้

“ฮิคาเสะ~”

เอี๊ยดดด~

ประตูของ เรือนกระจกถูกเปิดขึ้น พร้อมกับเสียงผู้มาใหม่ ที่เดินเข้ามาพร้อมกับเรียกชื่อเจ้าตัวด้วยน้ำเสียง ออดอ้อน

“มีอะไร?”

เธอหันกลับไปตอบ เซอร์แกรนท์ ด้วยสีหน้านิ่งเฉย

“ตอนนี้ เราได้ตรวจเจอกับ ปฏิกริยาของ Noise อยู่ที่สวนสาธารณะกลางเมืองล่ะ”

เซอร์แกรนท์ ที่พึ่งเดินเข้ามา ก็รายงานเรื่องที่ตนทราบมาจาก เครื่องตรวจจับของตนเอง

“งั้นหรอ…ถ้าไม่เยอะมาก เดี๋ยวพวก Symphogear ก็มาจัดการเองนั่นแหละ”

เซอร์แกรนท์ พยักหน้าเหมือนรู้คำตอบอยู่แล้ว เธอไม่ค่อยที่จะสนใจเรื่องแบบนี้เสียเท่าไหร่ แต่ว่า ฮิคาเสะ ได้สั่งให้เธอรายงานทุกสถานการณ์ ที่เกิดขึ้น เผื่อว่า จะได้พบเจอกับตัวการที่ทำลาย ห้องแลปของเธอ หรือ ผู้ใช้ Nehushtan ด้วยเช่นกัน… แต่ก็ไม่ให้ กวนเวลาเธอนอนเหมือนกัน

“งั้นตอนนี้ ในเมื่อ ฮิคาเสะ ยังไม่สั่งงานเรา เราขอกอดหน่อยสิ”

“…”

ฮิคาเสะ ไม่ตอบอะไร เพียงแค่อ้าแขนรับเท่านั้น

ฟุบ!

เซอร์แกรนท์ ที่เห็นก็พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของ ฮิคาเสะ ด้วยสีหน้าดีใจ ถึงภายในความคิดของตน จะคิดไปไกลกว่านั้นก็ตาม

ส่วนฝ่าย ฮิคาเสะ ก็แค่คิดว่า มันเป็นเพียงการกอดกันของ ครอยครัว เธอจึงปล่อยให้อีกฝ้ายกอด เพื่อที่ว่า จะทำให้ ความสัมพันธ์ในครอบครัวแน่บแน่นขึ้นไปอีก โดยที่ไม่รู้เลยว่า คนที่ตนเองเรียกว่าลูกนั้น ไม่ได้มีความคิดแบบนั้นอยู่ในสมองเลยแม่แต่นิดเดียว

“มานั่งนี่สิ เดี๋ยวฉันไปหยิบกาแฟมาให้”

ผ่านไปสักพัก ทั้งสอง ก็ได้ผละออกจากกัน ฮิคาเสะ ได้บอกให้ อีกฝ่าย มานั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้างตนเอง พร้อมกับเตรียมลุกขึ้นไปหยิบกาแฟมาเติมให้ตนเอง และ เซอร์แกรนท์

“อื้ม!”

หุ่นยนต์สาว ตอบรับโดยง่าย ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ พร้อมกับปล่อยตัวไปกับ บรรยากาศดีๆ ที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยฝีมือของ หญิงสาวอันเป็นที่รักของตนเอง

ทันใดนั้นเอง…

ติ๊ดด!! ติ๊ดด!! ติ๊ดด!!

สัญญาณแจ้งเตือนถูกส่งมาจาก ห้องสังเกตุการณ์ของห้องแลป ได้ตรงมายังสมองของ เซอร์แกรนท์ โดยตรง ด้วยความที่เธอเป็น ผู้ดูแลของสถานที่แห่งนี้ จึงสามารถเข้าถึงข้อมูลในรูปแบบ ดิจิตอล ที่ถูกเก็บไว้ในนี้ได้แทบจะทุกอย่าง ยกเว้นส่วนที่ ฮิคาเสะ ล็อคเอาไว้เป็น ไฟล์ลับ ในคอมพิวเตอร์ ของตนเอง โดยที่ไม่เปิดให้ใครรับรู้เลยแม้แต่คนเดียว

“…”

[ตรวจพบการปรากฏตัวขึ้นของ Nehushtan]

เซอร์แกรนท์ ที่เห็นข้อความในหัวของตน ก็นิ่งเงียบไป ใจจริงเธอเองก็ไม่อยากจะแจ้งข้อมูลนี้ให้กับ ฮิคาเสะ เพราะ มันจะขัดเวลาแห่งความสุขของตนเอง แต่ว่า ในตอนนี้ เธอไม่สามารถขัดคำสั่งของ ฮิคาเสะ ได้ เธอจึงได้แต่กัดฟันยอมรับผลที่เกิดขึ้นนี้ โดยที่ภายในใจของตนเองนั้น ได้แต่คาดโทษกับ ผู้ใช้ Nehushtam และ หวังเอาไว้ว่า จะสามารถจัดการตัดปัญหานี้ไปได้ภายในวันนี้เลย

“เป็นอะไรไปหรอ? เซอร์แกรนท์?”

พอรู้ตัวอีกที เซอร์แกรนท์ ก็เผลอนิ่งเงียบไปซะนาน จน ฮิคาเสะ ได้ยกกาแฟมารินให้เธอเรียบร้อยแล้ว

“ขอรายงานให้ทราบ ตอนนี้ระบบได้ตรวจพบการปรากฏตัวของ Nehushtan ในที่เดียวกับ ที่พวก Noise ปรากฏตัวขึ้นเมื่อครู่นี้ค่ะ”

ฮิคาเสะ ที่ได้ยินแบบนั้น เธอเองก็เงียบไปสักพักนึง ก่อนจะสั่งการให้ เซอร์แกรนท์ เตรียมตัวปฏิบัติการในทันที

“ไปเตรียมตัวซะ เราจะไปชิง Nehushtan กัน”

ใจจริงของ ฮิคาเสะ เองก็คิดเหมือนกันกับ เซอร์แกรนท์ เธอยังไม่อยากให้เหตุการนี้เกิดขึ้นกับเวลาที่พวกเธอใช้ร่วมกันเสียเท่าไหร่นัก เพราะงั้น ภายในใจของเธอ จึงตั้งปณิธานเอาไว้ ว่าต้อง กลับมาให้โดยไวที่สุด

__________________________

END

- จะปิดคอร์ส รด. ปี1 แล้ว~ เวลาว่างผมก็ใกล้มาถึงแล้ว รวมถึงเวลาปิดดเทอมด้วย เพราะงั้น เวลาแต่งนิยายของผมเอง ก็จะมากขึ้นอีกด้วย รวมถึงเวลาเล่นเกมด้วยอะนะ

ไปเลย!!! เรือศักดิ์สิทธิ์ของไรท์!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 131 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #11 ทิวา ยามราตรี (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2563 / 21:37

    รอตอนต่อไปอยู่น้าาา

    #11
    0