【Fic-Symphogear】ให้ฉันพักบ้างไม่ได้หรอ!!?【YURI】

ตอนที่ 8 : Episode 7: ต้อนรับยามเช้าด้วยปัญหาค้างคาใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 206
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    29 ก.ย. 63

หลายวันผ่านไป…

มุมมองของ ฮิคาเสะ…

“อึก!”

ปวดหัวจังวะ? นั่นคือคำคำแรกที่ดังขึ้นมาในสมองของฉัน หลังจากที่วันก่อนหน้านู้นนน ที่ฉันตัดสินใจที่จะค้างในห้องแลป จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้กลับบ้านเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“กี่โมงแล้วเนี่ย?”

ฉันยันตัวลุกขึ้นนั่ง และมองไปรอบๆ ตัว ตอนนี้ตัวของฉันกำลังนอนอยู่บนโซฟาในห้องพันธ์ไม้ ที่เพาะพันธุ์เอาไว้ จนมีสภาพคล้ายกับป่าดิบชื้นขนาดย่อม ซึ่งที่นอนอยู่ มันเป็นเรือนกระจกใส ที่ล้อมรอบไปด้วยพันธ์ไม้นานาพันธุ์มากมาย สถานที่แห่งนี้ ปกติฉันเอาไว้พักผ่อน บางทีก็แอบมางีบบ้างเป็นบางครั้ง แต่ว่า… ครั้งนี้มันต่างออกไปนิดหน่อย เพราะ ฉันเผลอหลับที่นี่เฉยเลย ซึ่งตัวฉันเองก็ยังไม่รู้เลยว่า มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

ฟึบ!

ด้วยความสงสัย มือของฉันเองก็ขัยบไปเลิกผ้าห่มตัวเองขึ้น และ ล้วงมือเข้าไปใต้ผ้าห่ม เพื่อหวังจะหยิบนาฬิกาข้อมือของตนเองมาดูเวลา ณ ตอนนี้ ในขณะที่กำลังทำหน้าอึนๆ อยู่เช่นกัน

!!!

แต่แล้ว… ฉันก็ต้อแสดงอาการตกใจออกมาอย่างแรง เพราะตอนนี้ สิ่งที่ฉันสัมผัสอยู่ มันไม่ใช่สัมผัสสากๆ แบบที่เนื้อผ้าควรจะเป็น แต่มันคือ… ร่างเนื้ออันเปลือยเปล่าของตนเอง

“นี่มันหมายความว่าไงเนี่ย!!!?”

เสียงตะโกนดังของตัวฉัน ทำเอาพันธ์ไม้รอบๆ ต่างสั่นไหวอย่างพร้อมเพรียง ซึ่ง… มันไม่น่าดีใจสักนิด!!! เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย!!? หมายความว่ายังไงกัน สถานการณ์ตอนนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง!!?

ว่าแล้ว ตัวฉันเองก็ลองนึกย้อนไปถึงเมื่อคืนก่อน…

ย้อนกลับไปเมื่อคืนนี้…

ติ๊ด!

เฮฮฮฮฮฮฮฮ!!!

เสียงกระหึ่มของเหล่าคนดูจำนวนมาก ที่กำลังนั่งติดอยู่ที่ขอบสนามสีเขียวขจี ที่ตอนนี้กำลังมีกลุ่มคนจำนวนหนึ่ง วิ่งไปมาอยู่ภายในสนามแห่งนั้น เพื่อแย่งวัตถุทรงกลม ที่กำลังกลิ้งอยู่ในสนามหญ้าอย่างรวดเร็ว โดยมีกฎที่ว่า เหล่าผู้เล่น ห้ามแย่งวัตถุทรงกลมเหล่านี้ด้วยมือเป็นอันขาด

“เห้อ~…รอบนี้จะชนะมั้ยเนี่ย?”

เสียงถอนหายใจของตัวฉันดังขึ้นด้วยความเบื่อกน่าย ในขณะที่สายตากำลังจดจ้องไปที่หน้าจอทรงสีเหลี่ยมขนาด 20×14นิ้ว ที่กำลังฉายภาพเหล่านักกีฬาทีมฟุตบอล มือของฉันก็ถือรีโมตควงไปมา เพื่อรอเวลาเปลี่ยนช่องหนีเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่กำลังจะเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ

‘เปิดฤดูกาล ก็โชว์ไก่แพ้ไปแต่นัดแรก รอบนี้จะแก้มือได้มั้ยเนี่ย?’

“ไอ้หมาแดงเอ้ยย~ ช่วยยิงให้มันคมๆ หน่อยไม่ได้รึไงวะ?”

น้ำเสียงไม่พอใจ ถูกเปล่งออกมาอีกครั้ง แต่ตัวฉันเองก็รู้ดีว่า ภายในใจนั้น กังวลไม่น้อยเลยว่า อาจจะถูกตีเสมอ 2-2(ตอนนี้ 2-0) ก็เป็นได้ หรือ เลวร้ายที่สุด มันอาจจะเป็น 3-2 ก็ได้ เพราะงั้น ตัวฉันจึงต้องส่งเสียงไม่พอใจ ซึ่ง… มันก็คือการเชียร์ในฉบับของฉันเองนั่นแหละ

“ฮิคาเสะ นี่ดึกแล้วนะ เมื่อไหร่จะเข้านอนสักทีเนี่ย?”

ขณะนั้นเอง ลูกสาวแสนน่ารักของฉัน ก็ได้ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับการรับบทคุณแม่ส่งลูกน้อยอย่างฉันเข้านอน ซึ่ง… บทบาทในตอนนี้มันกำลังสลับกันชัดๆ แต่ว่า… ใครสนกันล่ะ สิ่งที่ควรสนในตอนนี้ คือ แมนยูฯ กำลังใส่กับ ไบรท์ตัน ต่างหาก

“ยังก่อน ขออีกไม่นานน่า อ่อ… แล้วอีกอย่าง ไปซื้อเบียร์มาให้ฉันหน่อยสิ 1ลัง นะ”

เห้ยยยย~

เสียงถอนหายใจของ เซอร์แกรนท์ ดังขึ้นอย่างชัดเจน ซึ่งตอนนี้ฉันไม่อาจให้ความสนใจกับมันได้… ตัวฉันไม่สามารถละความสนใจจาก TV ในตอนนี้ได้!!!

“ก็ได้ค่ะ… คุณแม่

ไม่รู้ทำไมรู้สึกว่า เสียงของ เซอร์แกรนท์ มันเย็นเยียบแบบแปลกๆ กันนะ รู้สึกถึงลางไม่ดีเลย

“ระวังตัวด้วยนะ มันดึกแล้ว”

“ค่ะ”

ก่อนที่เธอจะออกไป ด้วยความเป็นห่วงของพ่อแม่ ฉันได้เอ่ยเตือนเธอไปเล็กน้อย ด้วยความหวังดีจากตัวของฉัน ซึ่ง… ก็จริงนั่นแหละ

หลังจากนั้นไม่นาน…

“เห้อ~…สุดท้ายก็เมาจนได้”

น้ำเสียงบ่งบอกถึงความเหนื่อยหน่าย ถูกพ่นออกมาจากปากของ หุ่นยนต์สาว แต่ใบหน้าของเธอกลับแสดงสีหน้าต่างออกไปจากคำพูดของตนเองอย่างชัดเจน… ด้วยรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้า ทำให้ความน่าเชื่อถือของคำพูดก่อนหน้าหายไปทันที

“เอาเถอะ ถ้าเมาก็หมายความว่า ร่างกายของ แม่ ของเรากำลังไร้การป้องกันไงล่ะ… หึหึหึ~”

เซอร์แกรนท์ หัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ เธอไม่แม้แต่ที่จะหันไปมองใบหน้าตนเองในกระจกด้วยซ้ำ เพราะ ตัวเธอเองก็รู้อยู่แก่ใจว่า หน้าของเธอตอนนี้ กำลังแสดงใบหน้าแบบไหนอยู่กันแน่

และแล้ว… คืนแห่งการสังสรรค์ของเธอก็เริ่มต้นขึ้น

ปัจจุบัน…

“อ่าาา~”

นึกไม่ออกอยู่ดีแฮะ! เท่าที่จำได้ ก็รู้แค่ว่า แมนยูฯ ที่โดน ไบรท์ตัน ตีเสมอ 2-2 สามารถกลับมาชนะได้ด้วยคะแนนลูกโทษจนกลายเป็น 3-2 เรียกได้ว่า แก้หน้าไปได้นิดหน่อยละนะสำหรั— เดี๋ยวสิ ฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องนี้สักหน่อยนี่นะ

“งืมมม~”

ทันใดนั้น!!

เสียงครางของใครบางคน ได้ดังขึ้นด้านข้างของฉัน แขนสีขาวนวลที่กำลังโอบรัดเอวฉันเอาไว้ ราวกับว่า ไม่อยากจากไปไหน ซึ่งมันก็เป็นสัดส่วนที่ฉันคุ้นตาดีซะเหลือเกินนะ… นั่นเพราะว่า ฉันเป็นคนสร้างเธอขึ้นมากับมือไงล่ะ

เพี๊ยะ!!

“ตื่นมาอธิบายสถานการณ์อันแสนล่อแหลมนี่ซะ!!! เซอร์แกรนท์”

พรึ่บ!

“หืมม? อยากรู้จริงงั้นหรอ?”

อยู่ๆ หนังตาของ หุ่นยนต์สาวก็เบิกขึ้นแบบกระทันหัน ทำเอาผู้สร้างของเธออย่างตัวฉันยังอดที่จะตกใจไม่ได้เลยจริงๆ แถมมาพร้อมกับประโยคคำถามที่แสนจะชวนคิดไปไกลอีกด้วย… ถามแบบนี้หมายความว่าไงกันยะ!!?

“อ่า… เล่ามาสิ”

“ฮิคาเสะ อาจจะรับไม่ได้เลยก็ได้นะ”

“อืม… ฉันอยากฟัง”

หลังจากนั้น เซอร์แกรนท์ ก็เริ่มเล่าเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ทันที ซึ่งตัวฉันเองก็ไม่อาจจะละเลยได้เช่นกัน เพราะงั้น ฉันจึงต้องมานั่งฟังมันอย่างจำใจแบบนี้ไงล่ะ… โดยเนื้อหาที่ เซอร์แกรนท์ เล่าออกมา คือ หลังจากที่ฉันเมาจนไม่ได้สติ ร่างของฉันก็อยู่ไม่สุก ทำตัวราวกับเด็ก 5ขวบ เจอของเล่นใหม่อย่างงั้นแหละ โดยการที่ ตัวฉันที่ไร้สติได้วิ่งไปทั่วห้องแลปแห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็น ห้องครัว ห้องน้ำ ห้องเครื่อง ห้องทดลอง ห้องพันธุ์ไม้ และที่แย่ที่สุด คือ ห้อง… ทดลองลับต่างหาก

ตัวของฉันได้วิ่งเล่นไปทั่วห้องทดลองลับ ที่เก็บตัวทดลองเอาไว้ และ แย่ที่สุดของแย่ที่สุด ก็คือ การที่ตัวฉันดันเผลอไป— ไม่สิ ต้องเรียกว่า ตั้งใจมากกว่า ตัวฉันได้ใช้มือกดไปที่ปุ่ม ‘STOP’ หรือก็คือ ปุ่มหยุดทำงาน ทำให้ตัวทดลองของฉันหลุดออกมาจากห้องทดลองลับ ซึ่ง ยัยหุ่นนี่ก็ดันโง่ ปล่อยตัวทดลองไป และ รีบมาดูแลตัวฉันแทน ซึ่ง… เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง…ตามหลักของมนุษย์ แต่ผิดตามหลักของฉันอย่างแรง ที่ดันปล่อยให้ตัวทดลองที่ยังไม่สมบูรณ์ดี 100%

“เอาเถอะ ตอนนี้เราคงต้องปล่อยตัวทดลองไปก่อน”

ฉันเอ่ยปากพูดออกไป ก็ไม่ใช่ว่า ฉันไม่สนตัวทดลองหรืออะไรหรอก แต่ว่า ฉันแค่เลือกที่จะปล่อยไปก่อนเท่านั้นเอง เมื่อถึงเวลา เดี๋ยวเธอก็ปรากฎตัวออกมาเองนั่นแหละ

“จะดีหรอคะ?”

เซอร์แกรนท์ ถามฉันซ้ำอีกที เพื่อความแน่ใจ แน่นอนว่า ฉันรู้… รู้เลยด้วย ว่า ผู้คนอาจจะได้รับลูกหลงจากการกระทำบ้าๆ นี้อีกด้วย การปล่อยตัวทดลองก่อนเวลาที่ฉันคำนวณเอาไว้นั้น จะส่งผลให้ การพัฒนาขั้นสุดท้ายไม่สมบูรณ์ ซึ่งการพัฒนาขั้นสุดท้ายของตัวทดลอง นั่นก็คือ หลักการคิดคำนวณของ มนุษย์ ส่วนผลเสียที่ปล่อยตัวก่อนเวลา อาจจะทำให้ มุมมองของเธอที่มีต่อมนุษย์ นั้นติดลบเอาได้ และเริ่มที่จะมีความเกลียดชังขึ้นมาอีกด้วย

นั่นทุกๆ คนก็รู้กันอยู่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น… การทำลายล้างมนุษยชาติ ไงล่ะ

“แน่นอนสิ ถึงแม้เธอจะเป็นอันตราย แต่ว่า ยังไม่ใช่ในตอนนี้แน่นอน”

เรายังคงเหลือเวลาสำหรับการเตรียมการป้องกันผลกระทบที่จะเกิดขึ้นในอนาคตอยู่ ในเมื่อตัวของฉันเป็นคนออกแบบอาวุธ และ เทคโนโลยี ทุกอย่างของร่างทดลอง ตัวของฉันเองก็มีวิธีแก้ไขมันเช่นกัน ถึงแม้มันจะยากซะยิ่งกว่าการต่อสู้กับผู้ใช้ Symphogear System ด้วยกันเองก็ตามที

‘Origin Eyes… ไม่น่าจะได้ผล’

ดวงตาต้นกำเนิดของฉันเอง ก็ไม่น่าจะสามารถป้องกันการโจมตีของ ร่างทดลองได้ ด้วยความซับซ้อนของการโจมตีที่สามารถเลือกรูปแบบในการโจมตีได้ โดยการคำนวณออกมาเป็นภาพฉายในทุกๆ ความเป็นไปได้ เพราะงั้น Origin Eye ก็ไม่ช่วยเช่นกัน

“เอาเป็นว่า ฉันจะพยายามหาทางหยุดตัวทดลองเองแล้วกัน เธอไปพักผ่อนเถอะ”

“ทราบแล้วค่ะ…”

เซอร์แกรนท์ ก้มหัวให้ฉันทีนึง ก่อนจะรีบเดินจากไปทันที ด้วยสีหน้าเหมือนกับว่า มีอะไรค้างคาใจอยู่ ซึ่งฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะ ว่า ในหัวของ เซอร์แกรนท์ ในตอนนี้กำลังคิดอะไรอยู่?

‘ดูเหมือนว่า ฉันจะลืมขอเสื้อผ้าจากเธอนะ…’

และอีก 1เรื่อง สำคัญ ที่ตัวของฉันดันลืมไปซะสนิทเลย นั่นคือ Where are my clothes? นะสิ แต่ว่า พอมาคิดดูดีๆ แล้ว…

“นี่มันก็บ้านฉัน ไม่เห็นต้องอายเลย ไม่มีใครมาดูสักหน่อย แผลก็เต็มตัวไปหมด….”

‘อีกเรื่อง สรุปว่า พรหมจรรย์ ของฉันยังปลอดภัยรึป่าวเนี่ย!!!?’

และแล้ว เช้าวันนี้ก็จบลง ด้วยคำถามอันแสนค้างคาใจของ ฮิคาเสะ ซึ่งตัวของเธอก็แค่คิดเอาไว้ว่า ‘ก็แค่ พรหมจรรย์ ขาดไปก็ไม่ตายหรอก’ โดยต่อมา เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอจึงเลิกแสดงอาการกังวลใจในทันที

_____________________________

END

- ขออภัยในความล่าช้านี้ด้วยครับ นอกจากคำขอโทษ ผมคงพูดอะไรไม่ได้อีก เพราะว่า... ฝันดีครับ~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #10 เอลนางร้ายเเสนดี (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 22:55
    มาเเล้วว
    #10
    1
    • #10-1 Yoru-Yami(จากตอนที่ 8)
      29 กันยายน 2563 / 22:59
      มาแล้วจ้ะ
      #10-1