คัดลอกลิงก์เเล้ว

สาวใหญ่ในโรงเเรมร้าง 1/2

สิ่งที่เราเห็นนั่นมันคืออะไรกัน เสียงที่ได้ยินมันน่ากลัวจนตัวสั่น กลิ่นที่ได้รับมันเป็นกลิ่นอะไรนั่น เรื่องจริง หรือ ความฝัน ทำไม ภาพยังติดตา.....

ยอดวิวรวม

62

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


62

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 พ.ค. 58 / 18:34 น.
นิยาย ˭çҧ 1/2 สาวใหญ่ในโรงเเรมร้าง 1/2 | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



......สาวใหญ่ในโรงเเรมร้าง.....

บทประพันธ์.. สุวิชชา สุภาวีระ (ดาจิม)
(เค้าโครงเรื่องจากบทเพลง 704)

เเต่งเรื่องโดย ….ปลายปากกา…..

  

 

© themybutter

เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 พ.ค. 58 / 18:34



……ค่ำคืนที่ดึกสงัดในคืนหนึ่ง “เพชร” ชายหนุ่มซุปเปอร์สตาร์คนดัง ด้านการร้องเพลงได้ขับรถตามทางถนนที่ต่างจังหวัดอย่างมืดๆ ในที่นั้นทุกสิ่งทุกอย่างมืดไปหมด ยกเว้นไฟข้างหน้ารถที่ส่องทางข้างหน้าให้เห็น เพื่อบอกว่าทางต่อไปควรจะไปในทิศทางใด ด้านข้างของถนนเป็นรั้วกันสีเหลืองสลับสีดำ มีหลักกิโลเมตรบอกอยู่ เพชรขับรถไปในความเงียบสงัด ภายในรถ เพชรเปิดเพลงในอัลบั้มของตัวเอง เป็นเพลงจังหวะฮิพฮอพ เพชรฟังไปขับรถเเล้วก็ฮัมเพลงไปอย่างมีสุข

 

  เวลาต่อมา..รถคันหรูของเพชรได้เลี้ยวเข้ามาจอดที่โรงเเรมเเห่งหนึ่ง เป็นโรงเเรมสูง 7 ชั้น ดูเป็นโรงเเรมเล็กๆย่านเมืองเพชรบุรี ข้างนอกสภาพโรงเเรมนั้นมีลักษณะค่อนข้างเก่า เพชรปรายตามองขึ้นไปดูบนชั้นด่านฟ้า เเล้วไร่เรี่ยสายตาลงมายังชั้นหนึ่งก็คิดคำนึง พร้อมพูดออกมา อย่างสงสัย

   “นี่หรือว้ะ โรงเเรมที่พี่โจ๊กบอก”  เพชรพึมพำได้ไม่นาน ก็หยิบเเผนที่ขึ้นมาดู ในเเผนที่เป็นรูปภาพของโรงเเรมที่นี่ ทุกสิ่งทุกอย่างของโรงเเรมล้วนเหมือนในเเผนที่ที่พี่โจ๊ก ผู้จัดการสาวประเภทสองได้จัดให้เพชรได้มาพัก เพราะวันนี้เพชรพึ่งเล่นคอนเสริ์ตเสร็จเเล้ววันพรุ่งนี้ต้องไปจัดคอนเสริ์ตต่อที่ชะอำ ก็เลยต้องมาอาศัยพักโรงเเรมนี้ชั่วคราว

   เพชรจำใจต้องยอมเข้าไปในโรงเเรมนี้ พร้อมกับเปิดกระโปรงข้างหลังรถ เอากระเป๋าที่หอบข้าวของเสื้อผ้าออกมาถือ เเล้วเดินเข้ามาในโรงเเรม ท่ามกลางความเงียบสงัดในพื้นที่อาณาบริเวณนั้น

 

          เวลาตอนนี้บอกเวลา เที่ยงคืนครึ่ง (12.30) เพชรได้เดินเข้าไปที่หน้าเคาน์เตอร์ เเล้วทำเรื่องเช่าห้องค้าง เเต่ก็มาหาพนักงานตรงเคาน์เตอร์ก็ไม่มีวี่เเววของผู้คน เสียงนาฬิกาลูกตุ้มของโรงเเรม เดินเป็นวินาทีดัง ….ตึก ตึก ตึก..

 เพชรหันมองซ้ายขวา ไม่มีเงาของผู้คนเเม้เเต่คนเดียว เเล้วก็หันไปยังเคาน์เตอร์ ก็ยังไม่เจอพนักงานอีก เลยถามออกมาอย่างไม่ตั้งใจ

   “…………พนักงานไปไหนว้ะ ยืนรอตั้งนาน”  เพชรสบัดหัวเพราะปวดช่วงต้นคอ เอียงคอไปทางลิฟท์ เห็นลุงเเก่ๆคนหนึ่งยืนจ้องหน้ามาที่เพชร ไม่กระพริบตา ลุงคนนั้นใส่เสื้อเชิ้ตเเขนสั้นสีขาว เเล้วกางเกงทำงานสีดำ ผิวค่อนข้างคล้ำ หนังกายเหี่ยวย่นไปตามวัย ผมเผ้าสีขาวรุงรัง ท่าทางไม่ค่อยต้อนรับ ลุงเเกยืนอยู่ตรงลิฟท์ เพชรตกใจชั่วครู่เเล้วก็เริ่มยกมือไหว้ พร้อมกล่าวทักทาย

“เอ่อ สวัสดีครับลุง คือผมจะมาขอเช่าพักโรงเเรมที่นี่คืนนึงนะครับ”

ลุงคนนั้นจ้องหน้ามองมาที่เพชรอย่างลึกลับ เเล้วหันหลังให้เพชร พร้อมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เเหบเหมือนคนคอเเห้งขาดน้ำ พูดอย่างยานคางช้าๆ

“ตามมาทางนี้”

เพชรเริ่มติดขิดตะขวงใจ เพราะบรรยากาศ  ตอนนี้เริ่มหลอนเเปลกๆ ไม่นานเสียงลิฟท์ดังขึ้น เพชรเริ่มดีใจคิดว่าคงยังจะมีคนสักคน ที่ยังพักอยู่ในโรงเเรมนี้ เพชรจะได้ไม่ต้องกังวลกลัวว่าตนจะอยู่ในโรงเเรมนี้คนเดียว ...เเต่เพชรคิดผิดถนัด!!!!

…..ลิฟท์เปิดออก เพชรเห็นพนักงานชายคนนึง หน้าตาทมึงทึง เดินเข็นเตียงนอนศพออกมาจากลิฟท์ เพชรมองท่าทีของคุณลุงคนนั้นก็ยืนอยู่หน้าลิฟท์เเล้วมองศพที่ถูกเข็นตามไปด้วย พนักงานเข็นศพ จะไปที่ประตูทางออกโรงเเรม ก็ผ่านมาทางเพชรก่อน เพชรมองเตียงนอนที่มีศพอยู่ มีลักษณะเป็นผ้าดิบสีขาวปิดทับหน้าเอาไว้ เห็นเเค่ปลายเท้ากับเส้นผมของศพ เพชรเดาว่าศพน่าจะเป็นผู้หญิงเพราะศพร่างนั้นผมยาว เเล้วผมก็ปลิวไสวลงมาจากเตียง เพชรมองดูศพร่างนั้นก็เริ่มใจไม่ดี เเต่ก็ไม่ถึงจะตัดใจที่จะไม่พักโรงเเรมนี้ พนักงานเข็นศพไปใกล้จะถึงประตูทางออก พนักงานหันมาสบตากับเพชรด้วยดวงตาที่ลึกลับ น่าหวาดเกรง ยิ้มน้อยๆเเล้วเดินเข็นศพออกไป เพชรมองตามเเล้วกลืนน้ำลาย กำลังจะหันไปถามลุงที่ยืนรออยู่หน้าลิฟท์ ....เเต่ก็หันไปเห็นลุงคนนั้นยืนอยู่ในลิฟท์เเล้ว พร้อมกวักมือเรียกเพชรเข้าไปในลิฟท์อย่างช้าๆ

 เพชรเดินถือกระเป๋าเข้ามาในลิฟท์ก่อนเข้าลิฟท์ก็เห็นรูปๆหนึ่ง ติดอยู่ที่ประตูลิฟท์ เป็นรูปภาพเก่าเเก่ชวนสยองขนลุกขนพอง เเล้วเพชรก็เดินเข้ามาในลิฟท์

    …………บรรยากาศภายในลิฟท์ยังคงเงียบสลัด อากาศในลิฟท์ร้อนเเบบอบอ้าว เพชรหันไปมองคุณลุงคนนั้นที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยอาการเกร็งๆ ก็เห็นคุณลุงคนนั้นยังยืนนิ่งไม่รู้สึกรู้สาอะไรเเม้เเต่นิด ไม่รู้สึกร้อน ไม่รู้สึกกลัว  สายตาเพชรปรายตามองไปตรงที่บอกชั้น เลขขึ้นเลข 7 เเล้วลิฟท์ก็หยุด ขณะนี้เพชรอยู่บนชั้น 7 ของโรงเเรม….

…….ชายหนุ่มเดินออกมาจากลิฟท์ พร้อมหันไปจะขอบคุณลุงคนนั้น ที่ช่วยขึ้นมาส่ง เเต่พอหันไปลุงคนนั้นก็ได้หายไปเเล้ว เพชรขยี้ตามองอีกครั้ง ก็พบว่าลุงคนนั้นไม่ได้อยู่ที่นี้เเล้ว เพชรเริ่มกลืนน้ำลาย ที่นี่เริ่มมีอะไรเเปลกๆ พอหันมาอีกทีก็เจอลุงคนนั้นยืนฉีกยิ้มกว้างอย่างน่าสดสยองมากกว่าน่าชื่นชม เเล้วลุงก็หุบยิ้มเเล้วพูดกับเพชร

“เดินตามมาทางนี้” เเล้วลุงก็หันหลังเดินนำไป เพชรเริ่มขนลุกจับสร้อยพระที่ห้อยอยู่ที่คอ ในใจพยายามสวดมนต์อ้อนวอน “ขออย่าให้เจออะไรไปมากกว่านี้เลย” ลุงคนนั้นพาเดินเข้ามาในชั้น 7 เป็นทางยาวๆ เหมือนซอยบ้าน ข้างๆทางเป็นประตูห้องพัก หลายๆห้อง เพชรเดินตามทางยาว ท่ามกลางเเสงไฟสลัวๆ จนมาสุดที่ซอย เป็นห้องสุดท้ายเลขที่ “ห้อง 666” เเล้วลุงคนนั้นก็หันมาพูด

“เนี่ยล้ะห้องนี้ละ !”

เพชรพนมมือก้มหัวไหว้อย่างนอบน้อมเพื่อเป็นการขอบคุณพอเงยหน้าขึ้นมาอีกที ก็ไม่เห็นลุงคนนั้นเเล้ว…..

  เพชรหันไปมองข้างหลังที่เป็นทางยาวเหมือนซอยในที่เเห่งหนึ่ง ก็รู้สึกเสียวสันหลัง นึกถึงคำที่เค้าพูดกันว่า “อยู่คนเดียวห้ามหันไปมองข้างหลัง” เเล้วก็ขนลุกชัน รีบเปิดประตูเข้าห้องไป

    ....เพชรเข้ามองในห้อง เป็นห้องเล็กๆ มีเตียงนอนติดกับหน้าต่างกระจกฝ้า เป็นเตียงสำหรับนอนคนเดียว ตรงปลายเตียงห่างกัน1เมตร คือประตูห้องน้ำ หน้าต่างทางด้านซ้ายของเตียงเป็นหน้าต่างบานใหญ่ๆ บานเท่าผนังห้อง เป็นหน้าต่างกระจกฝ้า  ข้างเตียงฝั่งขวาเป็นตู้เสื้อผ้า เเละโต๊ะเครื่องเเป้ง ตู้เสื้อผ้ามีกระจกสามารถสะท้อนไปที่ปลายเตียงได้ หัวเตียงตรงกับประตูห้องพอดิบพอดี ....

      เพชรไม่รอช้าถอดเสื้อผ้าออก คว้าผ้าเช็ดตัวมามัดเอวเเล้วเดินเข้าห้องน้ำ อาบน้ำอย่างสบายใจ เวลาชั่วครู่.. เพชรเดินออกมาจากห้องน้ำ เช็ดตัวไปพลางๆ หยิบเเป้งขึ้นมาปะ เเล้วเปิดกระเป๋าหยิบเสื้อผ้าออกมาสวมใส่ พอทำธุระเสร็จเรียบร้อย เขาก็หันไปหยิบรีโมทเเอร์ที่ติดผนัง ขึ้นมาเปิิดเเอร์

   เเอร์ในห้องนี้เย็นฉ่ำมาก.... เย็นฉ่ำเเบบเเปลกๆ อุณหภูมิเหมือนอยู่ในห้องเเช่เเข็ง เพชรรู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ สักพักก็ดันไปนึกถึงภาพลุงคนนั้น เเล้วก็พนักงานที่เข็นศพออกไปนอกโรงเเรม ภาพที่เห็นตัดฉับๆเข้ามาในหัวจนเริ่มรู้สึกกลัว เขาครุ่นคิดว่าศพที่พนักงานคนนั้นเข็ญออกไป มาจากห้องไหนกัน ศพตายที่ห้องไหน?  เป็นคำถามที่ไม่มีใครตอบได้ หรือว่าอยากจะตอบเลยเเม้เเต่นิดเดียว ……..ความเงียบสงัดเข้าเเทรกซึมความคิดของเขา ครู่หนึ่งความกลัวจับจิต จึงติดสินใจทิ้งเรื่องที่สงสัยทั้งหมดให้มันลอยไปกับอากาศเเล้ว โน้มตัวลงบนที่นอนที่เเสนจะอ่อนนุ่ม พรุ่งนี้เขาต้องเล่นคอนเสิร์ตเเต่เช้า เลยต้องการพลังงานมากที่สุด เพชรปิดไฟที่โคมไฟ เเละไฟห้อง ไฟในห้องดับวูบบ ในห้องมืดสนิท ความเงียบ อุณหภูมิที่เย็นจับจิต เเละความมืด ทำให้บรรยากาศขณะนี้ดูออกจะเกร็งๆ เพชรทำใจข่มตาหลับ พยายามไม่คิดเรื่องอะไรทั้งสิ้น

      นาฬิกาบอกเวลา ตีสองห้าสิบห้านาที เสียงนาฬิกาดังอย่างช้าๆ ....จึก จึก จึก จึก จึก....

  เพชรยังคงนอนด้วยท่าทีที่นิ่งเกร็ง สักพักเขาลืมตาสลึมสลือขึ้นมา เเล้วมองไปที่เพดานเห็นเลือดหยดลงมาจากกำเเพง เลือดหยดนั้นหยดลงบนสันจมูกเขา เขาเปรยตามองอีกครั้ง ขยับตัวไม่ได้เหมือนกับโดนล่ามโซ่ 

เสียง........หือ ...........ฮือ ............หือ............ ฮือ ลอยตลบอบอยู่ในห้อง เเล้วมองไปที่ปลายเตียงเห็นร่างเงาดำของผู้หญิง กำลังปีนเก้าอี้ เเล้วเอาหัวเข้าไปอยู่ในคล้องเชือก ไม่นานเก้าอี้ก็หงายล้มลง ขาผู้หญิงคนนั้นลอยอยู่บนปลายเตียง มือทั้งสองข้างกุมที่คอ เเล้วร้องกรี๊ดออกมา  เพชรสะดุ้งตื่นขึ้นมาในบรรยากาศเเละอุณหภูมิของห้องที่เย็นฉ่ำ เเต่เนื้อตัวของเพชรตอนนี้เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อไคล เขาใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ใจระส่ำระส่าย กำพระในคออย่างเเน่น ภาวนาให้คุ้มครองลูกทีเถิด.... 

ผลงานอื่นๆ ของ นิมมานรดี (ปลายปากกา)

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 15:43
    คห.2 เคยเอาลงเป็นบทความยาวเเล้วจ้า เเต่มันตัดตอน เลยเเบ่งเป็นสองตอนจ้า
    ลิ้งค์ตอนที่ 2 http://writer.dek-d.com/PaiPakKa01/story/view.php?id=1352160
    ฝากกระจายให้เพื่อนๆพี่น้องๆอ่านด้วยน้าา เผื่อจะชอบ
    อิอิ ขอบคุณสำหรับการติดตามน้าาา _/_
    #3
    0
  2. วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 15:37
    ท่านลงบทความเป็นเรื่องยาวไปเลยได้มั้ยคะ ข้าน้อยชอบอ่านนิยายแนวนี้
    #2
    0
  3. วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 14:20
    ฝากไว้ด้วยน้าาา ฝากติชมด้วยรออ่านกันตอนต่อไปนะ เดี๋ยวจะอัพลงให้
    #1
    0