[Fantasyland] ดินแดนต่างมิติ

ตอนที่ 18 : บทสรุป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ม.ค. 61

"......."
ความเงียบสงบปกคลุมทั่วบริเวณ มีเพียงดวงตาสีแดงมันจุราชและดวงตาสีฟ้าราวน้ำทะเลจ้องประสานกัน อลิซเอาดาบของตัวเองแท่งไปในดินนิดหน่อยและจับดาบไว้เป็นเชิง อัศวินกำลังป้อนกันไม่ให้สิ่งเลวร้ายเข้าไปด้านใน
"เจ้าในตอนผมสั้น ก็ดูน่ารักดีนะ"
เสียงแหลมของอีกฝ่าย ดังขึ้นเป็นการเริ่มบทสนทนา แต่อลิซปิดปากเงียบ เธออยืนนิ่งไม่ทำอะไร และมองมาที่ราชินีโพธิ์แดง จะเข้าไปดจมตอนนี้ก็ยังได้ แต่เธอไม่ทำ..
".....เจ้าหยิ่งขึ้นขนาดนี้เลยเชียวรึ นี่ข้าอุสาห์เริ่มพูดคุยดีๆ แทนที่จะฆ่าเจ้าเลยนะ"
"......"
อลิซยังคงเงียบ และส่งสายตาอย่างเดียว แน่นอนว่า มันทำให้ราชินีรู้สึกไม่ชอบใจและเริ่มฉุนเฉียว เธอจึงส่งสายตากลับที่อลิซเอาบ้าง จนเริ่มรู้สึกว่า มันมีบางอย่างที่แปลกไป นี่...ใช่อลิซ ที่เธอรู้จักจริงๆเหรอ
"......เจ้าทำข้ากลัวนะ แต่ถึงขั้นเอาตัวเองมาเป็นส่วนหนึ่งของยัยเด็กนี่ แล้วคิดว่าข้าดูไม่ออก....เจ้าคิดผิด แพทริเซีย.."
จบคำพูดนั้น ร่างของอลิซครึ่งนึงก็มีร่างวิญญาณหญิงสาวมัดผมม้าปรากฎขึ้นมาและแว๊บนึง หายไป
"อยากจะมาล้างแค้นและข้าฆ่าแทนยัยเด็กนี่งั้นเหรอ หึ! ฝันไปเถอะ!! "
"ท่านแพทริเซียไม่ได้เข้าสิงร่างฉัน.... เขาแค่มาให้พลังแก่ฉัน!!!!"
พูดจบ อลิซก็วิ่งตรงไปที่ราชินีและจะฟันเธอ แต่มันไม่ง่าย ราชินีเสกเวทย์สีดำมาบดบังตัวเองเป็นเกาะไว้ แต่เวทย์นั่นก็พังออก และฝ่าเท่าที่มีเวทย์สีฟ้าก็พุงมากระเเทกเข้าที่คอของราชินี จนเธอลอยกระเด็นไป
"จำได้มั้ยล่ะ ท่านแพทริเซียเคยเตะแกแบบนี้หนิ"
อลิซพูดและเดินตรงมาที่ราชินี ราชินีหันกลับมาและเสกธนูให้พุ่งตรงมาที่อลิซ อลิซหลบและค่อยๆฟันธนูนั่น
"เจ็บแสบแบบนี้ ข้าจะจำไม่ได้ได้อย่างไร แต่.....มันกลับ ทำอะไรข้าไม่ได้เหรอก!!!"
พูดเเละส่งเสียงหัวเราะอันชอบใจออกมา มันเป็นเรื่องจริง ไม่มีรอยแผลหรือรอยถลอกบนตัวของราชีนีโพธิ์แดงเลยสักนิด
"ชิ!"
อลิซส่งเสียงไม่ชอบใจ ราชีนิมองด้วยสายตาเย้ยหยัน และเสกเวทย์ขึ้นมา มันใหญ่และทรงพลังมาก รับรู้ได้ถึงพลังอันน่ากลัว เวทย์นั่นส่องแสงอยู่แป็บเดียว ก็ปรากฎเป็นควันดำรูปร่างเป็นงูสองหัวและตัวมันใหญ่มาก
"จะสู้ไม่ใช่เหรอ งั้นก็เข้ามา!!!"
ราชินีพูดและสั่งให้งูตัวนั้นพุ่งมาที่อลิซ อลิซคอยหลบและฟันคอของงูตัวนั้น แต่มันกลับสร้างขึ้นมาใหม่ และพุ่งโจมตีอลิซภายในเวลาอันรวดเร็ว อลิซจึงพลาดท่าโดนเเขี้ยวของงูกัดที่แขนแต่มันเฉียวๆ เพราะอลิซหลบทัน ทำให้แขนเสื้อของเธอฉีดขาดและเกิดรอยเลือดซึม
"ฟันแล้วมันไม่ตาย....จะทำไงดี"
อลิซนั่งกุมแขนและหอบแฮ่ก เธอนึกได้ว่าจะต้องใช้เวทย์ในการกำจัดมันแน่ แต่เธอเสกไม่เป็น
หมับ! 
"เอ๊ะ......"
อลิซรู้สึกเหมือนมีใครมาจับบ่า เมื่อหันไปก็เจอกับวิญญาณหญิงสาวผมยาวสรวย หน้าตาดีคนนึงจับบ่าของอลิวไว้และมองไปที่งูสองหัว

"งูตัวนี้โดนมนต์ดำมากเกินไป ต้องกำจัดทิ้งนะ"

"อย่างไงล่ะคะ ท่านวิคตอเรีย"

"สัญลักษณ์บนหัว ใช้เวทย์สาปมันเลยนะ"
เธอพูดและเสกเวทย์บนมือของอลิซและจางหายไป อลิซมอง แต่ก็หลุดออกจากภวังค์เมื่องูตัวนั้นเลื่อยเข้ามา อลิซจึงยืนขึ้น และหาจังหวะที่งูตัวนั้นก้มหัวลงต่ำเพื่อจะได้ปีนขึ้นไป อลิซพยายามวิ่งหลอกล่อให้มันพุ่งมาที่เธอ แต่มันยังต่ำไม่พอ อลิซจึงตัวสิ่งใจเด็ดเดี่ยว กระโดดขึ้นไป ระหว่างช่วงเวลาที่อลิซกระโดด แน่นอนว่ามันไม่ถึง เเต่มันก็ปรากฎร่างวิญญาณหญิงสาวอีกตน ที่เข้ามาเสกเวทย์ให้อลิซกระเด้งตัวจนถึงบทหัวของงูได้ อลิซตกใจว่าทำไมถึงขึ้นมาได้ และก็สังเกตุเห็นวิญญาณตนนั้นที่มองเธออยู่ด้านล่าง
"ท่านริต้า...."
อลิซเรียกชื่อของอีกฝ่าย เธอพยักหน้าให้อลิซและจางหายไป อลิซมัวแต่เหม่อ เลยเกือบพลาดตกจากหัวงู แต่ยังทรงตัวได้ เธอจึงมองหาสัญญาลักษณ์ และเห็นว่ามันอยู่อีกหัว เธอจึงกระโดดข้าม และใช้เวทย์ในมือทาบลงไป เท่านั้น งูตัวใหญ่ก้สลายหายไป  ราชินีที่ยืนดูอยู่ทุกๆอย่าง ก็ยิ้มสนุกขึ้นมา เธอเสกเวทย์และปล่อยสัตว์มนตร์ดำออกมาอีกมากมาย และมันก็มีวิธีกำจัดแตกต่างกันไป
"ยังมีอีกเยอะ สำหรับเจ้านะอลิซ"
เธอพูดตะโกนไปหาอลิซ อลิซกำดาบไว้แน่น และพุ่งไปกำจัดพวกมันแต่ละตัว อลิซพุ่งไปหาสัตว์ตัวแรก คือหมาป่า อลิซสไลท์ตัวลอดไปใต้ท้อง และจับหางมันไว้ และปีนขึ้นไปเพื่อหาสัญลักษณ์ แต่มันไม่มี
"อยู่ไหนละเนี่ย!!"
อลิซเริ่มจะทรงตัวไม่อยู่เพราะหมาป่าตัวนี้ที่อยู่ไม่นิ่ง ไหนจะต้องคอยหลบสัตว์อื่นๆที่คอยหาจังหวะโจมตีเธอีก

"ตัวนี้ต้องอ่อนโยนกับมันนะ"

"เอ๋! แล้วฉันจะทำยังไงล่ะ ลูบหัวมันเหรอ?? ท่านคาร่า"

"นั่นแหละ ตอนนี้เขากำลังกลัว ไปปลอบเขาหน่อยนะ"
พูดเสร็จ ก็เสกเวทย์ที่ฝ่ามือขวาของอลิซ และวิญญาณตัวนั้นก็พาอลิซลงมาด้านล่างตรงหน้าป่า 
"นี่เป็นวิธีที่ดีแล้วจริงๆเหรอ"
อลิซเหงื่อตก หมาป่าตัวนั้นกระโจนมาตรงอลิซ และขู่เสียงดัง สายตาแดงเกรี้ยวกราด น้ำลายฟูมปาก แตะมันดูทรมาณเหลือเกิน 
"น่าสงสาร....."
อลิซรับรู้ถึงอะไรบางอย่างที่น่าอึดอัดภายในตัวของสัตว์ทุกๆตัว หมาป่าตัวนั้น เลิกขู่ และมองอลิซ
"แกอึดอัดมากใช่มั้ย ฉันจะช่วยแกเองนะ"
อลิซยื่นมือไปจับที่จมูกของหมาป่า มันยื่นนิ่งและมองที่อลิซ สัตว์ตัวอื่นๆที่จะต้องโจมตีอลิซกลับยื่นนิ่งสนิทดหมือนกัน
"ไม่ต้องกลัวนะ"
พูดจบ อลิซก็ปล่อยเวทย์ลงไป มันกระจายวงแสงที่ยาวไกลและครอบคลุมสัตว์ตัวอื่นๆด้วย หมาป่าตัวนั้นส่งเสียงร้องของมันและก็จางสลายหายไป รวมถึงตัวอื่นๆด้วย อย่างกับว่ามัน ถูกปลดปล่อย..
".....แก ต้องใจบาปขนาดไหน ถึงขั้นทำกับสัตว์เหล่านี้ได้น่ะ!!!"
อลิซตะโกนไปหาราชินีที่ยืนขมวดคิ้วอยู่ อลิซโกธรขึ้นจริงๆ เพราะความเอาแต่ใจนี่ของอีกฝ่าย นี่มันอะไรกัน น่าหงุดหงิดชะมัด!!! อลิซพุ่งตรงไปที่ราชีนี อีกฝ่ายปล่อยธนูมหาศาล อลิซเลือดขึ้นจริงๆ เลยทำให้มุ่งมั่นที่จะพุ่งไปข้างหน้า วิญญาณของไอรินเข้ามาช่วยให้อลิซมีเกาะเวทย์คอยป้องกัน มือขวาที่กำดาษคอยฟันธนูให้แตกหักก็มีวิญญาณของมารีมาบังคับให้ฟันธนูทัน  เท้าทั้ง2ข้างที่วิ่งก็มีเวทย์ของวิญญาณโซเฟีย ช่วยเพิ่มพลัง  ราชินีเลือดขึ้น เธอเห็นวิญญาณของอลิซคนก่อนๆมาช่วยอลิซทั้งหมด จนเธอเริ่มกลัว
"อย่าละสายตาจากคู่ต่อสู้!!!"
เสียงของอลิซดังขึ้นทำให้ราชีนีหลุดออกจากภวังค์ ทั้งสองเข้าประชิดกัน ราชีนีเห็นเหมือนใบหน้าของซาร่าปรากฎอยู่บนหน้าของอลิซ เธอขยับไม่ได้ เหมือนตดอยู่ในมนต์สะกด
ฉึก!!!!
ดาบของอลิซฟันเขาที่หน้าของราชีนีโพธ์แดง เลือดสีแดงสด ไหลอาบหน้า ความปวดแสบปวดร้อน หลั่งออกมา 
"กรี๊ด!!!!!!!!!!!!"
เสียงกรีดร้องดังกังวาลอย่างทรมาณ ร่างนั่น นั่งทรุดลงไปพร้อมกุมหน้าของตัวเอง อลิซยื่นดาบไปไว้ตรงคอของอีกฝ่าย หวังจะตัดชีวิต เพื่อให้เรื่องนี้มันจบๆไปเสียที วิญญาณอลิซแต่ละคนต่างมายื่นอยู่ข้างๆอลิซ เพื่อรอดูเหตุการณ์
"จบกันสักที! ยัยแม่มด!!"
แท่งเหล็กถูกยกสูงขึ้น ก่อนฝาดลงมา

"ออกไปให้หมด!!!!!!"

ทุกอย่างน่าจะจบลง ทว่า ราชินีนั้นเหลืออด แหกปากร้อง ราวกันยักษ์สุดโกธร ตาแดงฉานราวกับเลือดบนใบหน้า ร่างกลายเป็นควันดำและขยายใหญ่ขึ้น มือข้างนึงหยิบลูกแก้วที่ติดตัวไว้ตลอดออกมา วิญญาณของอลิซแต่ละคนถูกดูดเขาไปในลูกแก้ว ปีศาจควันดำกำลูกแก้มในมือจนมันแตกออก พลังมากมายที่อยู่ในนั้นต่างถูกควันดำดูดเข้าไปในตัวของราชินี แรงกระแทกมหาศาล พลักอลิซ กระเด้นกระแทกพื้น จนเลือดไหล  ร่างที่ค่อยๆขยายเริ่มไม่ใช่คน ตรงหัวเริ่มมีเขางอกออกมา กรงเล็กงอกออกมาจากมือและท้าว
"อะ...อะไร..วะเนี่ย..."
อลิซเองก็เจ็บหลัง แต่ก็พยายามลุกขึ้นนั่ง ภาพที่เห็นยิ่งกว่าปีศาจร้ายซะอีก
"อ๊าคค!!!"
ราชีนีโพธ์แดงที่กลายเป็นอสูร ส่งเสียงคำราม และมองต่ำมาที่อลิซ
"เจ้า จะ ต้อง ตาย !!!"
ราชินีใช้มือฝาดลงมาที่พื้น จนมันแตกแยกและยกตัวสูงขึ้น อลิซหะนไปมองรอบๆ ไวท์กับเชสเชอร์อยู่ใกล้ที่สุด ถ้าไม่ไปช่วย พวกเขาจะถูกหินทับตายแน่ 
"อ๊ากก!!"
อลิซร้องด้วยความเจ็บขาและหลัง แต่ก็ฟื้นลุกขึ้นไปแบกเชสเชอร์และลากตัวไวท์ออกมาให้ไกลที่สุด แต่เธอไม่มีแรงมากพอที่จะดึงผู้ชาย2คนได้
โครมม!!...
หินและดินจากพื้นที่ยกสูงขึ้น ถล่มลงมาทับวิหารฟ้าพังลงไป เมื่อทุกอย่างเงียบสงบลง ราชีนีเดินดูสิ่งตรงหน้า ว่าจะมีศพใครหรือไม่ หินและดินที่ถล่มบดบังทุกสิ่งทุกอย่าง เหสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆก็ไม่สามารถรอดออกมาได้ แต่ความรู้สึกลึกๆ ราชินีมั่นใจว่า ยังไม่มีใครตาย!!
ครืนน....
"อั่ก! อ๊าาา..."
หินก้อนนึงทุกดันออกมา ร่างของอลิซที่สภาพสะบัดสะบอมพลักมันออกไป และก้มมองไวท์และเชสเชอร์ที่นอนหมดสติอยู่ โชคดีนะที่เราบังหินพวกนั้นแทน แต่เจ็บเป็นบ้าเลย ที่ขาของอลิซถูกหินทับอยู่... สายตาพร้ามัว มองไปรอบๆ   แมด มัมลี่ และแอ๊บโซเล็มปลอดภัยอยู่ โล่งอกไป
"ยังไม่ตาย"
เสียงด้านหลังดังขึ้น อลิซหันไปมองด้วยความเหนื่อยล้า และอยากจะสลบลงไปทั้งอย่างงั้น แต่เธอก็ยังฟื้น ยังไม่ยอมแพ้
"งั้นยังต้องฆ่าให้ตาย"
มือของปีศาจถูกอ้าออกและกำลังจะทุบลงมา อลิซพยายามหนี และดันหินออก แต่มันหนักและใหญ่มาก แรงตอนนี้ก็เริ่มอ่อน ถึงหนีได้ แต่ขาดันเจ็บข้างนึง นี่ฉันยังตายตอนนี้ไม่ได้เหรอกนะ...
ตู้มม!!!
"ไม่!!!"
ทันทีที่ฝ่ามือนั่นทุบ ลงมา อลิซก็กุมหัวและก้มลงตามสัญชาจยาน แต่ว่า เธอไม่รู้สุกถึงแรงทับเลย เมื่อลืมตาและหันไปมอง กลับเห็นดาบใหญ่ที่มีสัญลักษณ์สิงโตแท่งเข้าไปในมือของปีศาจ
"กริ๊ดด!!"
ปีศาจร้องและถอยออกไป อลิซจำดาบนั่นได้ มันเป็นดาบของเชสเชอร์
"ปลอดภัยนะ อลิซ.."
เสียงทุ้มที่คุ้นชินดี ถามออกมา อลิวหันหน้าไปมอง ก็เห็นเชสเชอร์ทำท่าควบดาบนั่นไว้อย่างเหนื่อยล้า เขายิ้มบางให้ก่อนจะลดมือลง และดาบใหญ่นั้นก็หายไป พร้อมกลับร่างของเจ้าของที่นอนลง
"ชะ..เชสเชอร์!!"
อลิซเรียกอีกฝ่ายที่นอนหอบหายใจแฮ่กๆ อย่างเจ็บปวด และค่อยๆหันมาหาอลิซ พวกเขาสบตากัน อลิซน้ำตาไหลรินออกมาข้างนึงอย่างช่วยไม่ได้ แม้ เวลาแบบนี้ เขาก็ยังช่วยเราไว้
"ไม่....ร้อง...อ๊าาก..."
เชสเชอร์ร้องเจ็บออกมา ก่อนที่เขาจะนอนแน่นิ่งไปอีกครั้ง อลิซเม้มปากและหลับตาลง เธอกำมัดแน่น  ก่อนจะหันมาดัน หินนั่นออก ข้าซ้ายที่เจ็บค่อยๆตั้งตรงขึ้นเพื่อยืน อย่างทุลักทุเล  มือขวาหยิบดาบขึ้นมา ก่อนจะเดินออกไป
"อ๊ากก!! ไอ้ เสี้ยนหนาม!! ยังกล้ามาขัดข้าอีกเหรอ"
ราชินีกำทือจัวเองที่มีแผลึก และร่ายเวทย์ให้มันหาย ไปก่อนจะกลับมามองที่ตรงนั้น ซึ่งพบว่า อลิซหายไป นางปีศาจรับรู้ได้ ว่าอีกฝ่ายกำลังซ่อนตัว
"แน่จริงก็เข้ามาสิ ถ้าเจ้าคิกว่าเจ้าสามารถฆ่าข้าได้!"
นางปีศาจตะโกนบอกอีกฝ่าย อลิซที่ซ่อนตัวอยู่ใต้หิน ที่กำลังเอาแขนเสื้อที่ขาดมาแผลที่ขาเพื่อห้ามเลือด เธอจัดการผูกปม หยิบขึ้นมาและออกไปประจันหน้ากับปีศาจอีกครั้ง
"ชิ! ฉันทำแน่"
อลิซพูดอย่างไม่สบอารมณ์ มือกำดาบแน่น และเตรียมตัวพุ่งไปที่ปีศาจ อลิซวิ่งขึ้นไปบนตัวของปีสาจได้ และฟันเข้าที่แขนของปีศาจอย่างจัง แต่เหมือนกลับว่า มันไม่ได้ถูกฟันลงไป
"อะไรกัน!!!"
อลิซกระโดดลงมาจากตัวปีศาจ เพื่อตั้งหลัก
"ฮ่าๆ แค่นี้น่ะ ทำอะไรข้าไม่ได้เหรอก นี่เจ้าคิดว่า เจ้าจะชนะข้าได้จริงๆน่ะเหรอ แค่บาดแผลเล็กๆ เจ้ายังทำให้ข้าไม่ได้เลย"
นางหัวเราะชั่วร้ายออกมา
"ถึงจะมีพลังแค่นี้ ฉันก็จะฆ่าแกให้ได้ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม ฉันก็ยอม!!!"
อลิซตะโกนบอก ก่อนจะวิ่งขึ้นไปบนหน้าของปีศาจและฟันเข้าไปเต็มแรงอีกครั้ง แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่สะทบสะท้าน
"หึๆ ก็ข้าบอกแล้วไง ว่าแค่นี้มันทำอะไรข้าไม่ได้เหรอกนะ อลิซ!!"
อีกฝ่ายขยายตัวใหญ่กว่าเดิม และพุ่งโจมตีอลิซบ้าง อลิซวิ่งหลบและคอยหาจังหวะโจมตี แต่ก็พลาดท่า โดนจับได้
"ฮ่าๆๆ"
นางปีศาจจับอลิซได้ และไม่รีรอที่จะปล่อยควันดำมาดูดกลืนอลิซเข้าไป
"ลาก่อนนะ อลิซ ฮ่าๆ"
เสียงหัวเราะชอบใจดังไปทั่วราวกับได้รับชัยชนะที่ต้องการมาเนินนาน อลิซพยายามดิ้นและใช้ดาบแท่งอีกฝ่าย แต่มือของปีศาจรัดแน่นเกินไป จนกระทั้งมือเล็กๆปล่อยดาบล่วงลงมา และเธอก้ถูกดูดกลืนเข้าไป
.
.
.
.

วังวนสีดำและไม่มีที่สิ้นสุด ภายใน มืดสนิมจนมองไม่เห็นที่ทาง อลิซนอนล่องลอยกลางอากาศไปมา น้ำตาไหลออกมาอย่างหมดวัง ในหัวคิดโทษตัวเองซ้ำไปซ้ำมา
"สุดท้าย....ฉันก็ทำอะรไม่ได้...."
ดวงตาล่องลอย  มองภาพสีดำตรงหน้า
"ฉัน ช่วยใครไว้ไม่ได้เลย...."
ความหมดหวัง และท้อ ทำให้พลังในตัวของราชีนีเริ่มออกฤทธิ์เข้าหาเพื่อทำลายเธอซะ
"ฉัน ทำไม่ได้..."
ควันสีดำเริ่มก่อตัวครอบคลุมตัวของอลิซ
"ฉัน....ทำ...ทุกอย่าง...พังหมด"
อีกด้านนึงที่นางปีศาจกำลังเก็บกว้างซากต่างๆ มันอุ้มเพื่อนๆของอลิซออกมานอนเรียงตัวทีละคน หวังจะทำให้พวกเขากลายเป็นทาสของตน
"...ฉัน...ฉัน...ฉันมันไม่คู้ควรพอ...ที่จะช่วยพวกเขา.."
อลิซร้องไห้ มือที่ถูดควันดำยื่นมากุมหัว ในใจและความคิดหมดสิ้นทุกสิ่ง และเธอก็กำลังจะตาย

"อลิซ..."

เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น แต่เบาเอามากๆ อลิซลืมตาขึ้นมาและหันไปมอง แต่เธอก็ไม่เห็นอะไรเลย

"ใครน่ะ..."
กล่าวไปอย่าไม่รู้สึกอะไร เธอหมดความคิดที่จะทำสิ่งต่างๆแล้ว

"อย่ายอมแพ้"

เสียงนั่นดังออกมาเต็มหูของอลิซ อลิซหลับตาและปิดหูของตัวเองลง ตอนนี้เธอยอมแพ้แล้ว เธอทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว

"อลิซ...."

"พอสักที!!! ฉันจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น ฉันแพ้แล้ว พวกคุณเห็นมั้ย!!!  ฉันมันยัยไร้ประโยชน์!! ฉันช่วยพวกเขาตามที่หวังไม่ได้ ฉันรักษาคำสัญญาของใครไม่ได้!!!  ฉัน...ทำให้พวกเขาผิดหวัง...."
อลิซตะโกนออกไปท้ามกลางความมืด ทุกอย่างมันจบแล้ว

"อลิซ...เห็นข้ามั้ย..."

อยู่ๆเสียงในตอนแรก ก็ดังขึ้นตรงหน้าของอลิซ อลิซลืมตาขึ้น ก็เห็นกับท่านเทพธิดา....ไม่สิ...ผู้หญิงคนนี้ผมดำ...
ใครกัน... ไม่ใช่พวกท่านอลิซคนก่อนๆด้วย

"ข้าชื่อ moonlight... หรือ ราชินีโพธ์แดงที่เจ้ารู้จักนั้นแหละ"
ตาของอลิซเบิกกว้าง เธอรีบถอยออกห่างจากผู้หญิงคนทันที

"ใจเย็นๆก่อน ข้าไม่ได้จะทำร้ายเจ้า"

"พูดเรื่องอะไร!! ทำไมฉันต้องเชื่อแกด้วย แก พยายามจะฆ่าฉันหนิ แล้วนี่ก็พยายามหลอกล่อให้ฉันตายใจโดยแปลงเป็นท่านเทพธิดาสินะ"
อลิซเริ่มหายกลัว และโกธรแทน แต่ลึกๆยังมีความสับสนอยู่ ควันสีดำที่คลุมร่างอลิซเริ่มหายออกไป เพราะเธอเริ่มไม่กลัวแล้ว  moonlight เห็นควันดำเริ่มหายไป ก็ยิ้มบางๆออกมา

"ข้ารู้ ว่าร่างนั่น ทำร้ายเจ้าและคนอื่นๆ ร่วมถึงพ่อแม่ และพี่ของข้าด้วย"

อลิซงง อีกฝ่ายพูดถุงบุคคลคนที่3เหรอ? แต่มันควรจะเป็นตัวอีกฝ่ายเองมากว่าที่ทำร้ายทุกๆคนน่ะ อลิซเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่าย แต่ยังทิ้งระยะห่างอยู่
"แก...แกต้องการจะสื่ออะไร..."
อลิซถามอีกฝ่ายไป moonlight หรือ แสงเดือน ขมวดคิ้วทำหน้าจริงจัง

"นั่น ไม่ใช่ตัวของข้า"

"หึๆ อีกนิดเดียว!! วิหารฟ้าแห่งนี้ก็จะเป็นของข้า ทั้งนครขาวแห่งนี้จะเป็นของข้าเพียงผู้เดียว!!!!"
นาวปีศาจลดตัวลงมาขนาดเท่าเดิม และกำลังเตรียมการเปลื่ยนให้พวกเชสเชอร์เป็นทาสของตัวเอง
"ทุกๆอย่างจะเป็นของข้า!!!!!"
เวทย์นั้นพุ่งตรงไปที่ทั้ง5คน ที่นอนอยู่
ซ๊าป!!!
"อะไร!!!"
เวทย์สีดำนั่น ถุกเวทย์สีเหลืองมาป้องไว้และถูกทำลายหายไป
"เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ..."
เสียงหนึ่งดังขึ้น และร่างที่นอนนิ่งก็ขยับและลุกขึ้นยืน
ไวท์ลุกอย่างยากลพบากเพราะเขาเจ็บขามาก เขาจัดการปักฝุ่นและเยียดร่างายตัวเองให้หายเมี่อย
"นี่..นี่เจ้ายังไม่ตายเหรอ!!"
ราชีนีชี้นิ้วไปที่ไวท์ ไวท์มองและแสยะยิ้ม ขำหึที่ลำคอ 
"อะไรกัน..เจ้าคิดว่าพวกกลุ่ม magic อย่างพวกข้าจะตายง่ายขนาดนั้นเชียว"
"ก็ตายไม่ใช่เร๊อะ!! นอนหมดสภาพกันแบบนั้นน่ะ----"
"พวกข้าแค่เหนื่อยก็เท่านั่นแหละ"
อีกเสียงดังขึ้น แมดลุกขึ้นเป็นคนที่2 เขาเสยผมที่ปรกหน้าผากออก เผยให้เห็นแผลที่โดนบางอย่างมากระแทก
"ใช่ พวกข้ารู้ว่า พวกข้าพลาดจนทำให้เจ้าทำร้ายพวกข้าได้สำเร็จ"
แมดพูดและหมุนข้อมือตัวเอง ราชินีได้แต่ยืนอึ้ง พลังของตัวเธอเองทำอะไรไอพวกนนี้ไม่ได้เหรอกเหอ
"แต่พวกข้าก็ ยังไม่ถึงตาย"
มัมลี่ลุกขึ้นและทำการฉีกกระโปรงที่ขาดของตัวเองออก ราชินีมองทั้ง3คนสลับไปมา นี่มันอะไรกัน 
"แล้วอีกอย่าง.."
แอ๊บโซเล็มลุกตามขึ้นและจับแขนซ้ายของตัวเองทีมีเลือดอาบ
"อลิซของพวกข้ายังไม่ตาย แล้วพวกข้าจะตายก่อนได้ยังไงกัน"
สิ้นคำพูดนั้น ราชินีก็หัวเราะลั่น 
"ฮ่าๆ พูดอะไรของเจ้าน่ะ ยัยอลิซนั่นน่ะถูกข้ากลืนกินไปแล้ว ก็หมายถึงมันตายแล้วไง!!!"
แทรก!!!
"โอย!!!"
สิ้นประดยคที่ราชินีพูดเย้ยอีกฝ่าย ก็มีก้อนหินพุ่งมากระแทกที่หน้าผากของราชินี
"เงียบปากไปเลยหน่า..."
ราชินีหันมามองต้นเสียง เจ้าของเสียงไม่ได้ลุกขึ้นแต่ยังนอนอยู่ มือข้างนึงโยนก้อนหินเล็กๆขึ้นลง มืออีกข้างรองหัวไว้ตามภาษาผู้ชายเวลานอน
"อย่ามาพูดว่าที่รักของข้า ว่าตายไปแล้ว"

เชสเชอร์มองอย่างเคืองๆมาให้ ก่อนจะลุกขึ้นยืน


"มะ..หมายความว่าไง...คุณ..คุณโดนมนต์ดำเข้าสิงเหรอ"
อลิซถามอีกฝ่ายทวนอีกรอบ แสงเดือนพยักหน้าและจับมืออลิซไว้ข้างนึง อลิซสะดุ้งและมองอย่างไม่เข้าใจ

"เจ้าต้องเชื่อข้านะ ข้าพูดเรื่องจริง ข้าโดนมนต์ดำที่ถูกปกปิดเข้าสิงโดยที่ข้าไม่รู้ตัว เพราะเพียงแค่ข้ามีความคิดริษยาขึ้นมาในตอนเด็ก และมันก็จับข้าเป็นเหยื่อในการทำชั่วของมัน"

"......ฉัน...ฉัน...ฉันไม่แน่ใจ..."

"ข้าเข้าใจอลิซ ว่าเจ้าไม่มีทางเชื่อในตัวข้าแน่นอน แต่ขอร้อง นั่นไม่ใช่ตัวข้าจริงๆ ข้าโดนสิงและยึดร่าง ข้าตกอยู่ในความมือของจิตใจเหมือนกับเจ้าในตอนนี้มานานมากแล้ว"

"......"

"ข้าไม่ได้ต้องการให้ พ่อแม่ของข้าตาย ข้าไม่ได้อยากจะยึดครองนครขาว ข้าไม่ได้อยากฆ่าพี่สาวข้า ข้าไม่ได้อยากจะทำสงคราม ข้าไม่ได้ตองการจะฆ่าใครทั้งนั้น"

"....."

"ข้า....เพราะเองที่มีความคิดไม่ดีเมื่อตอนเด็ก จนทำให้มนต์ดำนั่นถูกปลดปล่อย.... จนทำให้ข้ากลายเป็น..."
แสงเดือน นั่งกุมหัวและร้องไห้ออกมา อลิซยืนมอง เธอยังงงๆอยู่ และไม่เข้าใจ แถมยังไม่อยากเชื่อด้วยว่านี่เรื่องจริง ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้คิดร้ายจริงๆเหรอ แล้วตัวตนของเธออีกคนนั่น มนต์ดำเหรอ 
"....."
อยู่ๆความคิดนึงก็พุดขึ้นมาในหัวของอลิซ ความเห็นใจ...ไม่ว่ามันจะถูกหรือมันจะผิด เธอก็เห็นใจคนอื่นเสมอ
"...อย่า..อย่าร้องค่ะ..."
อลิซยื่นมือไปจับตัวอีกฝ่าย และก็รู้สึกแปลกๆขึ้นมาในตัวผู้หญิงคนนี้ เธอตัวเย็น ร่างกายสั่น และดู....น่าสงสาร เธอพุดจริง....หมดทุกอย่าง...
"ฉัน..ฉันเข้าใจแล้วล่ะ!!"
แสงเดือนเงยหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็วพร้อมใบหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตา เธอยิ้มปากสั่น ยื่นมือไปจับมืออลิซไว้ 

"จริงนะ!! เจ้าเชื่อข้าจริงๆใช่มั้ย!!"


"ข้าพูดไปแบบนั้นแล้วยังไงล่ะ!! มันเรื่องจริงหนิ เจ้าก็ดูรอบๆสิ มียัยอลิซยืนหรือนอนอยู่มั้ยล่ะ ไม่มี!! ฮ่าๆ แล้วก็นั่น ดาบของยัยนั่นน่ะ วางนิ่งสนิทอยู่แบบนั้น ยังคิดว่ามันไม่ตายไปแล้วเหรอกเหรอ ฮ่าๆ!!!"
เชสเชอร์มองไปที่ดาบนั่นและมองกลับมา เขากำมือเอาไว้และพูดว่า
"อลิซ..."
ทุกๆคนตรงนั้นหันมามองที่เขา  เชสเชอร์มองลึกไปที่ดวงตาของราชินีเพื่อหาอลิซด้านใน
".....ข้าเชื่อในตัวเจ้านะ.."
เชสเชอร์ยิ้มบางออกมา  ราชินีหลุดหัวเราออกมาอีกครั้ง แล้วก็ส่ายหัว รับไม่ได้กับคำพูดนั่น
"เอาล่ะ..ข้าว่าเราใจดีต่อกันมาไปล่ะ!!"
ราชินีขยายร่างอีกครั้ง พวกเชสเชอร์มองตามขึ้นไปและเตรียมสู้
"เรามาจักการยัยปีศาจนี้กันเถอะ"


"ฉันน่ะ ไม่มั่นใจเหรอกนะว่า คุณพูดจริงหรือเล่น แต่ว่า...ฉันเห็นใจคุณเหรอกนะ"

"ไม่เป็นไรเหรอก แค่นี้ข้าก็ดีใจแล้ว ว่ามีคนเชื่อข้าสักที---"
ครืนน!!
"อะ..อะไร!!"
อยู่ๆ ที่ๆตรงนั้นก็สั่นไหวไปมา  แสงเดือนที่นั่งอยู่ลุกขึ้นยืนอย่างกังวล

"มันเอาอีกแล้ว มนต์ดำนั่นมันกำลังจะทำร้าย-- อร๊าย!!!"

"อ๊ะ!! คะ..คุณ..เกิดอะไรขึ้น"
จู่ๆก็มีควันดำมารัดตัว ของแสงเดือน ทั้งคอ แขน และขา สร้างความทรมาณต่อเธอเป็นอย่างมาก

"ช่วยด้วย อลิซ!!!"

"เข้าใจแล้ว!!! โอ๊ยยยย!!"

"อลิซ!!!"
อยู่ๆก็มีควันดำมารัดตัวอลิซไว้เหมือนกัน และลากเธอออกมาจาก แสงเดือน 
"อ๊ากก!! คะ..คุณแสงเดือน!!!"

"อลิซ!! ออกไปนะ เจ้าต้องออกไปด้านนอก เจ้าต้องออกไปฆ่ามัน!!"

"แต่มันจะทำร้ายคุณไปด้วยไม่ใช่เรอ!!!"

"ข้าสมควรได้รับมันนะ อลิซ!! เป็นความผิดที่ข้าคิดร้ายจนตกเป็นเหยื่อของความมืดเอง!! เพราะงั้น!!"

"......"

"ช่วยปลดปล่อยข้าด้วย!! เจ้าช่วยทุกๆคนได้นะ!! อย่ายอมแพ้!!"
สิ้นสุดเสียงนั้น ร่างของแสงเดือนก็ถูกควันดำลากหายไปจากมุมมือ อลิวร้องตามอีกฝ่าย แต่เธอดันถูกรัดตัวไว้แบบนี้ เธอจะทำอะไรได้
"โธ่เว๊ย!!! ปล่อยฉันสิเว้ย ฉันจะไปช่วยเขา!!!"
อลิซดิ้นด้วยความโกธร ควันดำจึงเริ่มหลุดออก อลิวคิดในใจว่า ตัวเองจะหลุดออไปยัง ถ้าหลุดได้ จะอย่างไงต่อ ถ้าเกิดแพ้ขึ้นมาอีกรอบล่ะ
"โธ่เว้ย!! ฉันจะไม่ยอดแพ้ไงเล่า!!!"
อลิซบอกกับตัวเองทำให้ควันดำเริ่มหลุดไปครึ่ง
"ฉันจะไม่ยอม!!"
เสียงตะโกนนั่น ทำให้วิญญาณที่ถูกกลืนกินของอลิซทั้งหมดเปล่งประกายขึ้น จนราชินีเริ่มรู้สึกได้
"ฉันจะไม่ยอม!!!"

"อะ...อะไร!!!"

"ฉันจะไม่ยอมแพ้แล้วโว้ยย!!!!!"

อลิซใช้แรงทั้งหมดดึงแขนและขาของตัวเองให้หลุดออกจากควันสีดำ และเธอก็หลุดออกจากตัวของราชินีโพธ์แดงได้
"อลิซ!!"
พวกเชสเชอร์รีบวิ่งเข้าไปช่วยพยุงอลิวให้ลุกขึ้น อลิซจ้องมองไปที่ปีศาจด้านหน้าที่กุมท้องตัวเอง และความคิดที่อยากจะช่วยและอยากกำจัดไอมนต์ดำบ้านั่นก้ผุดขึ้นมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง
"ฉันต้องฆ่ามัน..."
อลิซดันมือของเชสเชอร์ที่จับตัวเธอออก และวิ่งไปหยิบดาบด้านหลัง
"เห้ย!!! ไอปีศาจ!! ฉันอยู่นี่!! หันมาทางนี้เร็ว!!"
อลิซตะโกนเรียกปีสาจให้หันมาหาเธอ มันค่อยๆหันมาและคำรามเกรี้ยดกร้าด
"ทำไม!! ทำไมแกถึงยังไม่ตายอีก!!!"
"หึ พอดีฉันไม่ใช้คนที่จะตายละนะ...พวกนาย! ช่วยฉันหน่อยนะ ทำให้มันอ่อนแรงลง แล้วฉันจะปิดผนึกไอมนต์ดำนี่เอง!!"
อลิซตะโกนบอกพวกเชสเชอร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังปีศาจ พวกเขางง แต่ก็พยักหน้ารับ และพากันประจำตามจุดต่างๆ แอ๊บโซเล็ม จัดการใช้เวทย์ที่ตัวเองปล่อยพลังมากที่สุดออกมา คริสตัลสีเขียวของเขาลอยออกมา เป็นเวทย์ที่ยึดเท้าของปีศาจนั้นไว้
"อ๊ากก!! ปล่อยข้า!!!"
ปีศาจถูกพันทนาการไม่สามารถขยับไปไหนได้ มัมลี่จัดการร่ายเวทย์สุดท้ายที่ตัวเองเรียนมา คริสตัลสีชมพูของเธอเป็นตัวสร้างระเบิด มันเกาะติดตามตัวของปีศาจและระเบิดออก!
"อ๊ากกก!!! ไอพวกเสี้ยนหนาม!!!"
มันส่งเสียงร้องและใช้มือกวาดไปมาเพื่อจับคนด้านล่าง มือใหญ่นั่นตรงมาที่อลิซ แต่แมดใช้คริสตัลของตัวเองมาเป็นตัวสพท้อนผลกลับ มือของปีสาจกระทบกับเวทยืก้กระตุกกลับหาตัวเองอย่างอัตโนมัติอย่างกะโดนของร้อน

"เชสเชอร์!!! กระโดดขึ้นมาบนนี้!!"
ไวท์ตะโกนเรียกให้อีกฝ่าย กระโดดไปบนโล่งนาฬิกาของเขา เพื่อจะให้ให้คริสตัลปล่อยเวทย์ให้เชสเชอร์ลอยขึ้นไปได้สูงๆ เชสเชอร์พยักหน้าและกระโดดขึ้นไป เขาปล่อยคริสตัลของตัวเองออกมา ปรากฎเป็นดาษใหญ่ของจักรราศีทั้ง12เล่ม 
"นี่เป็นการใช้พลังขั้นสุดของข้า เจ้าจะได้รับเป็นคนแรก!!!"
"อ๊ากกกกก!!!!"
ปีศาจยังคงคำรามและเอามือคว้าตัวเชสเชอร์ที่บินอยู่เหนือหัว เขาสั่งดาบทั้งหมดให้พุ่งตรงไปแทงปีศาจตัวนั้นให้หมดฤทธิ์
"นี่สำหรับ คนในหมู่บ้านของข้า!"
ดาบ6เล่มแรกพุ่งมาที่แขนซ้ายของปีศาจจนเลือดไหลรินอาบเต็มแขน
"นี่สำหรับ ท่านเทพธิดา!!!"
ดาบอีก6เล่มพุ้งตรงมาแทงที่แขนขวา ปีศาจร้องโอดควรแต่ก็ยังสาบแช่งคนพวกนั้นไปด้วย แต่เจ้าปีศาจนั่นมันหมดหนทางหนีแล้ว
"และนี่..สำหรับพ่อแม่ข้า!!!"
เชสเชอร์ใช้ดาบประจำของตัวเองฟันเข้าไปกลางอกของปีศาจตัวนั้น จนมันหมดฤทธิ์ในร่างนี้สักที ปีศาจเริ่มหดตัวลงเป็นร่างคนปกติเหมือนเดิม แต่มนต์ดำยังถูกกำจัดไม่หมด
"อลิซ เอาไงต่อดีคะ!"
มัมลี่หันมาถามอลิซที่ยืนกำดาบอยู่ เธอพยักหน้าให้มัมลี่และพูดว่า
"ฉันพอจะรู้นะ.."
อลิซหลับตาลง เธอคิดในหัวว่า ถ้านี่คือมนต์ดำ งั้นมันก็ต้องถูกกำจัดโดยมนต์สว่าง
อยู่ๆ ดาบของอลิซก็เปล่งแสงสีทองออกมา มนต์ตราของดาบที่เทพธิดาเป็นคนมอบให้เธอ มนต์ตราสีทองที่ถูกสืบทอดตั้งแต่รุ่นพ่อของท่านเทพธิดา อลิซลืมตาสีฟ้าสะท้อนแสงออกมา เธอเหวี่ยงดาบเข้าหาตัวเพื่อเตรียมปล่อยมนตรา บริเวณพื้นที่อลิซยื่นก็ปรากฎมนตราสีทองออกมา ข้างๆรอบตัวอยู่ๆก็มีดาบอีก9เล่มปรากฎออกมาข้างอลิซ
"แอ๊บ นั่นอะไร..."
แมดถามอีกฝ่าย เพราะเขาไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน แอ๊บโซเล็มส่ายหน้า เขาเองก็ไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน
"แต่...ตามที่ข้ารู้สึก..."
เชสเชอร์พูดขึ้น ทำให้ทุกๆคนหันไปมองเขา
"ท่านอลิซทุกๆคน มาช่วยอลิซองค์สุดท้าย เพราะสงครามจะจบลงเท่านี้..."
เชสเชอร์ยิ้มที่มุมปาก ที่เหลือก็อดยิ้มตามไม่ได้เพราะพวกเขาเองก็เชื่อแบบนั้น  เมื่ออลิซปล่อยเวทย์สีทองออกมาหมดเธอก็พุ่งตัวไปหาร่างที่กำลังกระสับกระส่าย มือซ่ายจับบ่าไว้ ส่วนอีกข้างก็เตรียมแท่ง แต่พอมานึกลึกๆแล้ว อลิซยังใจอ่อนที่จะฆ่าอยู่ เพราะเธอรู้ว่า ถ้าฆ่ามนต์ดำไป แสงเดือนที่อยู่ในนั้นก็จะต้องตายไปด้วย
"เจ้า..ไม่กล้าทำเหรอก หึๆ"
"...."
ราชินีแสยะยิ้มและมองสบตาอลิซที่ทำหน้านิ่ง
"เจ้ามันคนใจอ่อน เจ้าไม่กล้าฆ่าข้าจริงๆเหรอก"
"......ใช่ ฉันน่ะใจอ่อน..แต่รู้ไรมั้ย"
อลิซชี้ดาบของเธอไว้ตรงอกอีกฝ่าย ราชินีหุบยิ้มลงและเริ่มรู้สึกกลัวคนตรงหน้า
"ฉันไม่ใจอ่อนต่อคนชั่วอย่างแกเหรอก!!"
"ไม่!"
อลิซดันดาบนั่นเอาแม่งอีกฝ่ายตรงกลางอกดาบทั้ง9เล่มตามมาสมทบเพื่อจองจำมนต์ดำก่อนจะถูกมนตราสีทองดูดมันเข้าไปเพื่อปิดผนึกมันซะ!
"แฮ่กๆ..."
อลิซหอบเหนื่อยก่อนจะถอยออกมา ร่างที่ถูกแท่งไปเมื่อกี้เข่าทรุดลง ร่างทั้งร่างหลอมเหลวเป็นสีดำน่าสยดสยอง เมื่อของเหลวสีดำไหลผ่านใบหน้า ปรากฎเป็นหน้าของแสงเดือดที่น้ำตาไหลและยิ้มบางๆให้อลิซ
"ขอบ..คุณ...นะ..อลิซ....ขอบคุณ..ที่ช่วยให้ฉันเป็นอิสระ..ฉันสมควรที่จะได้รับมันแล้วล่ะ...ฉันจะรับมันบาปนี้เอาไว้เอง"
"....."
อลิซนิ่งเงียบ ก่อนจะย่อลงไปกอดอีกฝ่ายและพูดว่า
"คุณไม่ได้ทำอะไรผิด คุณแค่เป็นเหยื่อของสิ่งชั่วร้าย จนมันครอบงำคุณ จนคุณเสียตัวตนไป มัน..ไม่เป็นไรแล้วตอนนี้.."
"....อะ...อลิซ"
แสงเดือนสะอื้นและเอาแขนโอบกอดอีกฝ่ายไว้  พวกที่เหลือได้แต่ยื่นงง ทำตัวไม่ถูก ทำไม อลิซถึงเข้าไปกอดราชินีโพธิ์ล่ะ?
"ไม่ต้องกังวลอะไรแล้วล่ะ ฉันยกโทษให้คุณ ในทุกๆเรื่องที่เราทำต่อกัน"
".....ขอบคุณนะ..อลิซ"
สิ้นเสียงนั้น ร่างทั้งร่างก็สลายหายไปบนท้องฟ้าและลับหายไป ท้องฟ้าที่มืดครึ้มในตอนแรก ก็ค่อยๆเริ่มสว่าง ราวกับว่าความทุกข์ ความโศกเศร้าทั้งหมดนั้น ได้หายไปหมดแล้ว
"...เฮ้อ...ฉัน...ทำได้แล้วนะ ท่านเทพธิดา"
อลิซนั่งลงพร้อมหลับตาและหายใจเข้าลึกๆ กาอนจะมองท้องฟ้าด้านบนที่สว่างเต็มที่
"อลิซ"
เมื่อหันไป ทุกๆคนก็เดินมานั่งข้างๆ พร้อมตบบ่าให้อลิซและพูดพร้อมกันว่า
"ขอบคุณนะอลิซ"
อลิซยิ้มและพยักหน้าให้ ก่อนจะเอนตัวลงนอน
"โว้วๆ เจ้าโอเคหรือเปล่า!"
เชสเชอร์เรียกอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง สภาพของอลิซไม่ต่างอะไรไปจากเขาเลย
"ตอนแรกน่ะ...ไม่โอเคนะ...แต่ตอนนี้....ฉันโอเคมากเลยล่ะ"
อลิซยิ้มกว้างให้เชสเชอร์ เชสเชอร์ยิ้มรับ ก่อนจะโน้นตัวลงนอนข้างๆ คนอื่นๆที่เห็นก็ต่างพากันนอนมองท้องฟ้าเพื่อให้ร่างกายได้พักผ่อนเต็มที่สักที
"อ่อ..แล้วก็ เรื่องเมื่อกี้น่ะ เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟังอีกทีนะ"
อลิซบอกกับทุกๆคนเกี่ยวกับราชินีโพธิ์แดง พวกเขาพยักหน้าและคลานรับพร้อมกัน
"ครับ/ค่ะองค์หญิง"






อ๊าาาา แม่มดตัวร้ายของเราไปแล้วเรียบร้อยล่ะค่าาา //สู่สุคติ  แล้วก็อยากจะบอกว่า อีก2ตอนจริงๆเลนนะ 2ตอนน เรื่อง Fantasyland ก็จะจบล้ะนะ เย้ ฮือๆ รู้สึกอยากแต่งต่อนะ แต่ว่า ไรท์ต้องรีบเตรียมตัวสำหรับ นิยายเรื่องต่อไป //สปอย ยังไงก็ ชอบไม่ชอบหรือมีผิดพลาดตรงไหนก็คอมเม้นบอกไรท์ด้วยนะ ไรท์ชอบอ่าน เจอกันตอนหน้าค่าา บายๆ
























นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น