6 gangster (เด็กนักเลงม.6)

ตอนที่ 1 : Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 มิ.ย. 59

แอ็ด...ตึก! 
" ไปรร.แล้วนะคับแม่" 
"จ้า โชคดีนะลูกรัก รับใบจบแล้ว รีกลับบ้านล้ะ เราจะได้ไปเที่ยวกัน"
"คับแม่! ผมไปก่อนนะ!!"
เด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งพูดพร้อมเร่งฟีเท้าของตนเองออกจากสถานที่ที่เรียกว่าบ้านของเขา
"หึ! วันสุดท้ายแล้ว... เอาล้ะนะ!!"
พูดแล้วกะชับกะเป๋าของตนเองให้แน่นขึ้นก็ก่อนจะ วิ่งตรงไปยังรร.ทันที สาเหตุที่เขาต้องรีบขนาดนี้ คงเปนอะไรไม่ได้นอกจากวันจบการเรียนในระดับขั้นม.6 ที่จิงตัวเขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่า มาถึงจุดนี้ได้อย่างไง ทั้งทีๆเขาก็ไม่ได้ตั้งใจเรียนอะไรมาก แถมยังมีวีรกรรมที่ค่อนข้างแสบอีกตั้งหาก แต่ที่ทำไห้เขาผ่านคงเปนเพราะเขารู้จักเวล่ำเวลา ละมั้ง แต่ยังไงสะ ตัวเขาเองก็ต้องการวันที่ตนเองจะได้เติบโตขี้นพร้อมทั้งยังทำในสิ่งที่ตนฟันไว้ด้วย

ตึก!!
"คารา! คาราลูก ไม่กิยข้าวก่อนเหรอ เดี๋ยวจะเปนลมเอานะลูก"  เสียงหญิงสาววัยกลางคนพูดกับลูกสาวด้วยความเปนห่วง
"ไม่เปนอะไรเหรอกค่ะแม่ เดี๋ยวไปกินที่รร.เอาก็ได้ หนูต้องรีบรับไปรับใบจบแล้วว" เสียงใสตอบกับคนเปนเเม่ด้วยความรีบร้อน แต่เธอก็ไม่ลืมที่จะบอกลาแล้วเข้าไปกอด
"เฮ้อ ก็ได้ยัยเด็กตัวแสบ รีบกลับบ้านด้วยนะลูก ดูเหมือนฝนมันจะตก" 
"ค่ะแม่ เดี๋ยวหนูจะรีบกลับมานะ seeya!!" ตอบพร้อมร้อยยิ้มหวาน ก่อนจะวิ่งออกมาจากบ้าน ดวงตามองท้องฟ้าที่ดูเหมือนฝนจะตกลงมาสักพัก ก็หยิบแว่นกันแดดสีดำ ที่เจ้าตัวรักมากมาสวม(ทำไมทั้งๆทีไม่มีแดด) และสะบัดผมยาวสวยนึงทีด้วยความมั่นใจ 
"วันสุดท้ายแล้ว เรานี่มัน smartจิงๆ55" บอกไปด้วยความตกใจแปลกๆ เพราะตัวเธอเองเห็นเปนคนดูเรียบร้อย แต่จิงแล้วๆ ก็เปนเด็กค่อนข้างแรงคนนึง วีรกรรมที่เคยทำแสบๆไว้ก็มี อย่างเช่น... ไปต่อยเด็กรุ่นน้องที่กล้ามาเปิดกะโปรงของเธอ รู้ว่าฝ่ายนั้นผิด แต่ เล่นสะเข้าโรงพยายาลเลย มันก็หนักไป

ครืน..ตึง!
"ไปแล้วนะคับ"
"โชคดีนะหลานรักของย่า โตเปนหนุ่มแล้วนะเราอ้ะ"
"555 คับๆ คุณย่า" เสียงแซวเล่นๆของหญิงชราพูดกับหลานที่รัก เด็กหนุ่มหน้าคมขำเกอร์ๆไห้กับคุณย่า ก่อนจะเดินออกมาจากตัวบ้าน และปิดประตูรัวบ้าน ไว้อย่างเรียบร้อย เดินช้าๆและเปนจังหวะไปพร้อมหยิบ ช๊อดโน๊ตออกมาและเปิดสิ่งที่เขาบันทึกไว้ว่าจะทำหลังปิดเทอมใหญ่นี้ 
(คอนเสริทต์เนียจัง แฟนคลับ) มันเป็นคอนเสริทต์สำหรับแฟนๆของไอดอลที่กำลังดังมากๆในตอนนี้ ซึ้งเขาเองก็เป็นแฟนตัวยงเลยด้วย มองพลางหน้าเเดงด้วยความดีใจสุดๆ  แต่ก็ต้องเก็บอารมณ์นั้นเพราะมันอาจจะดูแต๋วแตกมากๆ ดูๆแล้วคนๆนี้ไม่น่ามีพิษแพลงอะไร แต่จิงๆแล้ว เขาเคยใช้ขวดเหล้าฟาดลงที่หัวของคนที่มาคอนเสริทต์เดียวกันกับเขาเพราะมันบังอาจมา ลวนลามไอดอลที่เขารักมากๆแบบนั้นต่อหน้าได้ยังไงกัน แถมยังจัดชุดหนักตามไปอีกจนเขาห้องไอซียูเลย
แต่มันก็เปนเรื่องที่เขาไม่สนใจ เพราะมันไม่ส่งผลต่อการเรียนของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

แอ็ด..ตึง!
"ไปแล้วนะคับ" เสียงอันเอื่อยชาของคนที่ดูเหมือนพึงตื่นมาใหม่ๆพูดออกมา ก่อนจะปิดประตูบ้านของเขาลง
"โชคดีนะ อิจิมัสสึ พ่อภูมิใจในตัวของแกจิงๆ ที่ผ่านช่วงขีวิตวัยเด็กมาได้" เสียงทุ่มนิ่งของคนเปนพ่อบอกกับลูกชายผ่านประตูบ้านของเขา คนเปนลูกเงียบไปนานมาก ก่อนจะตอบกลับมา และเดินออกจากบ้านไป
"หึ ไอเด็กคนนี้ ยังเย็นชาไม่เคยเปลี่ยน" เสียงพึมพำติดตลกของพ่อพูดออกมาเบาๆ แต่คนเปนลูกได้ยินหมดเพราะเขาเป็นคนหูดีมาก เขาไม่สนใจเหรอก เพราะเขาเองก็รู้ตัวดี ว่าเขาไม่ใช้เด็กปกติเหมือนคนอื่นเขา เพราะอะไรน่ะเหรอ ไม่รู้สิเกิดมาเขาก็นิสัยเย็นชาแบบนี้อยู่แล้วแถมในชีวิตของเขาเคย...ฆ่าคนมาก่อนในอายุเพียงแค่ 10ปี เหตุผลมันค่อนข้างฟังดูแล้วก็สะเทือนใจ เขาเคยฆ่าคนที่มันบังอาจมาจับแม่ของเขาไปเพื่อระบายอารมณ์หื่นกามของตนเอง จนเธอเสียชีวิต ดวงตามืดมนที่ดูไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่มันดูเท่ห์แปลกๆ เดินมาสักพักเขาก็เจอกับแมวสีขาวเทาตาสีฟ้าครามดังทะเล นั่งอยู่ตรงหน้า เขามองมันสักพักก่อนจะหยิบบ้างอย่างออกมาจากกะเป๋ากางเกง และวางไว้ตรงหน้าแมวน้อยอย่างเบามือ ก่อนเดิมออกมาและหยิบผ้าปิดปากสีดำที่มีตัวx.สีม่วงคาดไว้มาสวมปิดปากไว้(ทำไมก็ไม่รู้ กำ) เหม่อมองท้องฟ้าที่มืดคึมอย่างเบื่อหน่ายก่อนหันกลับมาหาแมวน้อยที่กินอาหารที่เขามักวางไวให้มันตลอดอย่างอร่อย 
"หึ..." ผ่ายใต้ผ้าปิดปากนั้นมีรอยยื้มที่น่าหลงใหลอยู่ เขาหันกลับมาทางเดิมก่อนรีบเร่งฟีเท้าไห้เร็วขี้น

ตึง!ๆ โครม!!!
"หะ! เฮ้อนี่จูชิ! จะรีบไปขนาดนั้นเลยเหรอ" เสียงชายวัยกลางคนพูดบอกกลับ หลานด้วยท่าทีเหนี่อยใจเพราะเขาดันวิ่งเร็วเกินไปจนทำให้ประตูบ้านพัง(อีกแล้ว)
"555 โทดทีคับลุง! ก็วันนี้วันจบการเรียนใหญ่นี่นะ จะไม่ตื่นเต้นได้ไงกัน!!" พูดพร้อมปัดฝุ่นที่ติดตามตัวและลุกขึ้นก่อนจะออกไปข้างนอก
"ไปดีมาดีล้ะ อย่าลืมนะตอนนี้มีภัยที่ค่อนข้างน่ากลัวอยู่....รับแล้วก็รีบกลับล้ะ"
"ครับโผมมม!! ไปก่อนนะคับ ไซโยนาระ!!" พูดเสร็จก็พุ่งตัวด้วยความเร็วเกินมนุษย์ออกจากตรงนั้นทันที ระหว่างทางก็มองสำรวจสิ่งรอบข้างเป็นปกติ เว้นแต่...
"...เอ๋?.." ดวงตาสีเหลืองทองไปสะดุจเข้ากลับพื้นถนนที่มีรอยแยกแตกออกจากกันบริเวณนั้นทำไห้นึกถึงถัยหรือวิกฤตที่กำลังส่งปัญหาตอนนี้อยู่เลย..แต่พอมองตรงขึ้นไปอีกบริเวณซอบแคบๆนั้น
"....พวกมันสมควรโดนแล้ว" ภาพในหัวที่เขาและเด็กรร.อื่นมาสร้างสงครามที่ตรงนั้นหวนกลับมาในโสทประสาทแต่ที่รู้ๆ อีกฝ่ายพ่ายแพ้ต่อเขาคนเดียว เรื่องบานปลายไปยังรร.อื่นและพ่อกับแม่ จนทำไห้เขาก็โดนพักการเรียน...แต่ว่าเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเขาก็ยังเรียนจบ
".....หึๆ วันนี้ตอนเที่ยงกินอะไรดีนะ~~"จู่ๆก็เปลี่ยนจากหน้ามือเปนหลังมือ รอยยิ้มสดใส กลับมาประดับไว้ที่หน้าเหมือนเดิมก่อนจะวิ่งด้วยความเร็วเกินมนุษย์อีกครั้ง
ครืน....
"ไปแล้วนะครับบ" เสียงหวานเข้ากับใบหวานของเด็กหนุ่มพูดบอกกับคนในบ้านก่อนจะหยิบไอโฟนเครื่องโปรดมาเปิดเพลงฟัง
"รับแล้วรีบกลับนะลูก แม่กลัวมากเลยแถมยังมีฝนอีก ระวังตัวด้วย"
"โถ่แม่คับ ถ้าไอภัยร้ายเเรงนั้นมาจิงก็ต้องมีอะไรที่เปนลางบอกเหตุก่อนสิคับ แต่ดูสิไม่มีแท้กระทั้งแรงสั่นไหว แล้วนี้ก็แค่ฝนตกตามฤดูกาลเอง ไม่ต้องกังลวเหรอกคับ" หันมาปลอบใจผ้เปนแม่ให้เครียดกับเรื่องบ้าๆนี้ ก่อนจะเดินออกมาและเปลี่ยนจากฟังเพลงเปนแชทกับสาวๆที่เขาไปขอไลร์มาจีบ เขาและเพื่อนสาวอีก2คนนัดกันไว้ว่าจะไปกินเลี้ยงที่เรียนจบกัน แต่เขาไม่บอกกับพวกเธอว่าที่เพราะกะจะเซอร์ไพ 
ตึ้ง!!
"หืม?"
(นี่โทโดคุง ที่บอกว่าจะไปกินเลี้ยงน่ะ ไม่เอาร้านนั้นอีกแล้วนะ ฉันกลัวเจออะไรแบบนั้นอีก)คำพูดนั้นกะตุ้นให้นึกถึงสมัยที่เขายังอยู่ม.ต้น ตอนที่เขาพาเพื่อนสาวไปเที่ยวแต่ดันมาเจอกลุ่มอันตพานแย่ๆมายุ่งกับเขาและพยามจะทำร้าย แต่คิดเหรอว่าเขาจะยอม
(ไม่เปนอะไรเหรอคับ ไม่ใช่ร้านนั้นเหรอก และอีกอย่างถึงจะเปนร้านนั้นพวกมันก็คงไม่กล้ามาทำอะไรเราแล้วล้ะ ก็หัวหน้าของพวกมันไม่อยู่แล้วหนิ)
คุยกันสักพักก่อนจะบอกไว้เจอกันที่รร.ทีเดียว โทโดมัสสึเก็บไอโฟนลงก่อนที่สายตาจะดุจเข้ากลับทีวีสาธารณะที่กำลังฉายภัยพิบัติธรรมชาติทีสร้างความตื่นตะหนกในบางแห่งที่เมืองของเขา
"....." โทโดมัสสึมองด้วยสายตาประมานว่า (ขอแค่อย่าเกิดที่นี้ ที่บ้านของเขาก็พอ) คิดแล้วก็สบัดหัวทิ้งความคิดร้ายๆออกไป ก่อนจะตั้งหน้าและวิ่งไปยังรร.ทันที


                                                     
                                                                         คุยกันหน่อยนะ อ้ะ!!จบไปแล้วกับอินโทรนะ อ่านแล้วงงกันมั้ยอ้ะ ไม่งงเนอะ555 อ้า อินโทรตอนนี้จะแสดงถึงชีวิตของเด็กทั้ง6คนนะคะ วีรกรรมของแต่ล้ะคนนี้....แบบว่าโหดมาก แค่นี้ก็ออกลายแล้วว่ามีความเปนนักเลงขนาดไหน แถมตอนนี้พวกเขาก็ยังโดนกดดันจากภัยพิบ้ติด้วย จะอะไรขี้นรึเปล่านะ.... จะได้รับใบจบอย่างที่หวังไว้มั้ยน้า คงต้องไปอ่านต่อแล้วล้ะ ปล.เรื่องนี่คำหยาบนะ แต่ไม่มากเหรอก แล้วค่อนข้างเปนแนวเลือดสาดด้วย /// ใครชอบไม่ชอบตรงไหนบอกกับเราได้นะ เราจะรีบปรับปรุง สำหรับตอนนี้ไปแล้วนะ บายๆๆ





นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #3 Krosspine (@Ornicha99) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 11:41
    ปุ๊เรามาอ่านแล้วนะ ก็เอาเป็นว่าจะคอยติดตามอาานนะถึงเราจะไม่ค่อยชอบแนวเลือดสาด ก็เอาเป็นว่าจะมาอ่านแล้วกัน
    #3
    0
  2. #1 Yukipine (@pine2544) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 12:28
    อิจิคารา!!! จังหวะนี้ต้องอิจิคาราแล้วค่ะ! แต่โดยส่วนตัวแล้วชอบโอโซนี่ซังมากกว่า แต่ถ้าจะอวยมันก็ต้องคู่นี้ล่ะเนอะ 5555555 จะคอยตามนะคะ
    #1
    0