6 gangster (เด็กนักเลงม.6)

ตอนที่ 2 : จุดเริ่มต้นของจุดจบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 มิ.ย. 59

ตึกๆๆ "แฮ่กๆ..โว้!ถึงสักที" เสียงเด็กหนุ่มตาสีแดงทับทิมพูดพร้อมใช้มือปาดเหงื่อที่รินไหลบริเวณหน้าออก ก่อนจะเดินตรงเข้าไปในรร. สายตากวาดมองผู้คนรอบข้าง ว่าทำอะไรกันบ้าง แต่ส่วนมากก็มีแค่เด็กที่มารับใบจบนั่งรอกันอยู่บริเวณโดมหรือลานกว้าง....ทำไมไม่เห็นพวกครูเลยสักคนนะ
"สงสัยจะจัดเตรียมของอยู่แน่เลย" พูดออกมาก่อนจะค่อยๆเดินไปที่โดม ระหว่างทางก็เจอเข้ากับเด็กสาวคนนึงที่นั่งไขวห้างอยู่ตรงโต๊ะม้าหินอ่อน.....หน้าตาคุ้นๆแหะ
"(เธอคนนี้ อืมมม... เพื่อนในห้องเรานี่น้า! ชื่ออะไรนะ...อ่อใช่!! คารามัสสึไง)" พูดตอบปัญหาในใจคนเดียว ถามเองตอบเองจนดูตลกๆ 
"(ไปทักดีกว่า... ถึงแม้จะไม่สนิทเท่าไรอ้ะนะ)" คิดได้แล้วก็มุ่งหน้าตรงไปที่เด็กสาวที่คิดว่านะจะเป็นเพื่อนในห้อง ใจเต้นๆตุ้บๆเพราะไม่เคยทักสาวคนไหนเลยในชีวิต
"...หึ"
"อ้ะ...!!" ระหว่างที่กำลังจะยื้นมือไปแตะไหล่ เธอคนนั้นก็ดันแว่นกันแดดขึ้นนึงครั้ง ทำเอาสตั้นไม่น้อยเลยแถมยังรู้สึกเจ็บๆที่ซี่โครงแปลกๆแหะ....อันตรายแหะผญ.คนนี้ อออกห่างดีกว่า   คิดได้แบบนั้นก็ถอยหลังห่างจากคารามัสสึออก มาและเดินเข้าไปในโดม มีเพื่อนๆที่เข้ารู้จักอยู่ประมาณ2-3คนนั่งอยู่ จึงเข้าไปนั่งร่วมวงสนทนาด้วย คุยกันไปสักพักก็เริ่มเบื่อจึงมองออกไปรอบนอกหาอะไรเพลินๆดูข้าวเวลาดีกว่า จากนั้นก็ไปสดุจเข้ากับเด็กคนนึงตาสีเขียว นั่งอยู่บริเวณข้างๆสนามเบสบอล ที่มือของเขาถือนิตยาสารไอดอลที่ดังอยู่ตอนนี้ ที่จิงก็ไม่ได้สนใจอะไรขนาดนั้นเหรอก แต่ไอคนที่นั่งดูอยู่นะสิ หน้าแดงสะจนเกือบระเบิดแล้วมั้งน่ะ
"....(ชอบอะไรขนาดนั้น~~ หน้าตาก็งั้นๆไม่ได้สวยอะไรมากสักหน่อย)" คิดพลางส่ายหัวไปมา ว่าแต่เจ้านี่มันเพื่อนในห้องเราด้วยนี่น้าา ชื่อโจโรมัสสึหนิรู้สึกว่านะจะเรียนเก่ง ที่แท้ก็ชอบอะไรๆแบบนี้ด้วย ฮ่าๆตลกชะมัด        ขำอย่างเหยียดหยามนิดๆก่อนจะละสายออกมาและมองไปที่ตัวอาคารเรียนแทน และก็ไปเจอเด็กคนนึงที่ใส่ผ้าปิดปากยืนพิงกำแพงอยู่ ดูๆแล้วทำเอาตาโตเลยแหะ อะไรกันออร่าดำๆนั้น
"(นิ่งมาก...โครตมาทขรึมอ้ะ)" ทำเอาไม่อยากล้ะสายตาไปเลย โอโซมัสสึมองผู้ชายคนนั้นตาไม่กระพริบ ทำไมมันเหมือนมีอะไรดึงดูดให้มองไอเจ้ากันนะ
"..........หืม?"
"!!!(อ้ะจ้ะ!! แย่ล้ะหันมามองแล้ว เดี๋ยวหาว่าโรคจิตเเน่เลย)" คิดได้แบบนั้นก็เบี่ยงหน้าหนีทันที แต่คิดเหรอว่ามันจะทันไม่ให้เขาเห็นน่ะ
"......(น่ารำคาญ)" ผู้ชายคนนั้นมองโอโซมัสสึสักพักก่อนจะหันหน้ากลับไปทางเดิม โอโซมัสสึเหล่ตามองดูว่าเลิกมองรึยัง จึงหันกลับมามองอีกสักพัก
"....(หมอนี่มันอิจิมัสสึนี่นะ)" จู่ๆก็นึกชื่อออกสะงั้น ทั้งที่ไม่เคยรู้สึกว่ามีหมอนี่ในห้องเดียวกันเลยด้วยซ้ำ สักพักก็หันหน้ากลับมาที่เดิมตรงบริเวณสนามเบสบอล
"...เอ๋?" สายตาไปเจอเด็กคนนึงที่กำลังหวดไม้เบสบอลไปมา และที่สำคัญเล่นคนเดียวด้วย!!
"..55มันก็นะ ไม่มีอะไรทำนี่นะ นั่งรอไปก็น่าเบื่อเลยไปหาอะไรสินะ" มองอย่างเข้าอกเข้าใจเพราะเขาเองก็เริ่มเบื่อแล้วเหมือนกัน สายตายังคงจดจ้องเด็กคนนั้นที่หวดไม้เบสบอลไปมา และก็ดันเหม่อมองลอยไปเห็นทเองฟ้าที่เริ่มมืดคึมเรื่อยๆ ก่อนจะกลับมามองที่เด็กคนนั้นอีกครั้ง
"...(ฝนมันจะตกแล้วนะ เดี๋ยวก็เปนหวัดเหรอก)" คิดในใจและยิ้มขำๆ แต่เด็กคนนั้นเหมือนจะไม่สนใจอะไรรอบข้างเลยจนสักพักเด็กคนนั้นก็เริ่มหยิบลูกเบสบอลมาหวดที่ล่ะลูก และความเร็วก็เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆๆ จนมันเร็วเกินผิดมนุษย์แล้ว โอโซมัสสึเริ่มชักจะรู้สึกอยากรู้ชื่อเด็กคนนี้มากขี้นเพราะหน้าตาที่เขาเห็นมันก็เพื่อนในห้องเดียวกันกับเขาด้วย
"...(ใครกันนะ ที่เล่นเบสบอลเก่งขนาดนี้...)" คิดและไม่ล่ะสายตาออกจากเด็กคนนั้นเลย จน..
เพล้งง!!!
".!!! (เห้ย)" ลูกเบสบอลที่เป็นเหมือนลูกอันสุดถูกตีไปอย่างแรงจนมันไปโดนกะจกของห้องเก็บอุปกรณ์กีฟ้าแตก!
" ว้าา~~ กะจกแตกเฉยเลย5555" แต่เด็กคนนั้นดูไม่สะทบสท้านเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังหัวเราะล้าอีกตั้งหาก
"(....ฉันจำชื่อแกได้ล้ะ...จูชิมัสสึสินะ)" โอโซมัสสึทำหน้าเหยๆให้กับเด็กตรงหน้า ก่อนจะหันหน้าหนีมาทางซ้ายแทน และนั้นก็บุญตาของเขา เขาเจอกลุ่มสาวๆที่นั่งพูดคุยกันอยู่ น่ารักเป็นบ้าเลย รู้งี้หันมาทางนี้จะดีกว่า โอโซมัสสึนั่งจ้องพวกเธออย่างสบายใจ ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆเมื่อมี เด็กคนนึงที่เค้าคุ้นหน้าที่สุด เดิมเข้ามาหาสาวครงนั้นพร้อมตุ๊กตาหมีตัวเบ้อเร้อ
"....(....ทตตี้~!!!)" โอโซมัสสึจ้องมองตาเขม่งพร้อมเสียงกรีดร้องในใจ นี่มันตัดหน้าดันชัดๆเลย โทโดมัสสึ! คนๆนี้เขาจำได้เป็นอย่างดี เพราะหน้าที่หวานยังกะสาวแบบนั้น ใครก็อยากเขาหา โดยเฉพาะสาวๆสายๆ ไอเจ้ามันได้รู้จักหมด เห็นแบบนั้นก็ตั้งฉายาให้เลย ทตตตี้!!ไงล้ะ
"ขอบใจนะ โทโดคุง มันต้องแพงมากแน่ๆเลย" หญิงสาวคนนึงในกลุ่มพูกกับโทโดมัสสึ
"แหม่~ไม่เป็นอะไรเหรอกคับ นิดหน่อยเอง"
"(....ยังมาทำหน้าหวานอีก! รำคาญตาชะมัด!!)" เห็นแบบนั้นจึงหันหน้าไปที่อื่นทันทีแต่มันก็ไม่มีอะไรให้ดูแล้ว จึงพยายยามที่จะปล่อยตัวเองเหม่องลอยไป แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นท้องฟ้าที่เริ่มมืดผิดปกติ ทำไมมันออกแดงๆกันละ
แปะ!
"หะ!"
แปะ! แปะ! แปะ!......ซ่าาาาา!!!
"บ้าเอ้ย ตกจนได้"
                                                                                               ติ้งต้อง~
"ประกาศๆ ขณะนี้มีเหตุฝนตกหนักขอให้นักเรียนทุกคนย้ายมาที่ตัวอาคารแล้วขึ้นไปรวมตัวที่หอประชุมก่อนนะคะ ขอบคุณ" สิ้มเสียงประกาศนั้นทำเอาหลายคนแตกตื่น บ้างก็ว่ากลับบ้านอยากแน่ๆ บางก็ว่ารับๆให้ใบจบสักทีสิ จะได้กลับจะยื้อไว้ทำไมกัน แต่บางก็พูดถึงภับพิบัติที่กำลังเปนข่าวอยู่ณตอนนี้ รึว่ามันจะเกิดขึ้นแล้ว....บ้า!ไม่มีทางมันก็แค่ข่าวเฉยๆ ไม่มีทางเปนไปได้เหรอก คิดไปพร้อมวิ่งขึ้นอาคารเรียนไปจนถึงห้องที่เป็นที่ปรุชุมของครูกับนร.ทุกคน เด็กทุกคนเข้ามาที่นี่ก็พานั่งรอเหมือนเดิม ในใจคิดที่อยากจะได้ใบจบการเรียนและกลับบ้านสักที แต่มันก็มีอะไรมาขัดจนได้ ฝนที่ตกหนักจนทำให้คิดถึงภัยพิบัติ กับเป้าหมายที่ทุกคนกำลังรอ และอยากจะได้มัน แต่ทำไมยังไม่ได้สักที!!
                                   ผ่านไป30น. พวกครูก็เข้ามา สร้างความดีใจให้กับเด็กๆทุกคนไม่น้อย ครูท่านนึงหยิบไมขี้นมาพูดและประกาศว่า
"อ้า นร.ฟังที่ครูพูดและทำใจดีๆไว้นะ"    สิ้นเสียงนั้นเด็กทุกคนก็ร้องโวยกันลั่น นี่พวกเขาต้องเจออะไรอีกงั้นเหรอ
"นร.ทุกคน ใจเย็นๆก่อน เรื่องใบจบการเรียนน่ะ.....พวกเธอได้ทุกคนแน่นอน! แต่มันมีบางอย่างผิดพลาดที่พวกครูไม่สามารถให้ใบจบกับพวกเธอทุกคนได้..ในณตอนนี้นะ ถ้าหากว่าทุกอย่างมันโอเคขี้นแล้ว พวกเธอจะได้กลับบ้าน เพราะงั้นช่วยรออยู่ที่นี่ห้องนี่ก่อนนะ และห้ามออกไปไหนเด็ดขาด" เมื่อครูพูดจบทุกอย่างมันสงบเงียบไปสักพักก่อนที่จะมีเด็กคนนึงโวยขี้ยมา
"โธ่!!ครูคับ! มันเกินอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมถึงไม่ให้ใบจบกับพวกเราล้ะคับ... หรือว่าเป็นเพราะภัยพิบัตินั้นกัน!!" คำพูดของเด็กคนนั้นทำให้ทุกคนเริ่มตื่นตะหนก เด็กบางคนเริ่มทำท่าลุกขึ้นและจะออกไปจากห้องนี่ แต่ก็ดันโดนห้ามไว้ ไม่ให้ออกไป
"ทุกคนใจเย็นๆก่อนพวกจะออกไปข้างนอกไม่ได้!! เพราะมั-"
   เปรี้ยงงง!!! พรึ่บ! กรี๊ดด!!!!!
จู่ๆไฟในห้องนั้น..ไม่สิทั้งอาคารก็ดับลง สร้างความแตกตื่นให้กับทุกคนไม่เว้นแต่โอโซมัสสึ ที่เริ่มใจขอไม่ดีมาบ้างแล้ว พวกครูทุกคนพยายามปลอมใจเด็กๆว่ามันก็แค่ไฟดับ จากนั้นก็บอกไห้นร.ทุกคนรออยู่ที่นี่ให้ได้ ไม่ว่ายังไงก็ห้ามออกเด็ดขาด เพราะที่นี่มันจะปลอดภัยสำหรับพวกเราที่สุด ก่อนที่ครูจะออกไปข้างนอกเพื่อดูแพลงควบคุมไฟฟ้า ปล่อยให้นร.ทุกคนจมอยู่ในความกลัว..
ผ่านไปประมาณ1ชม. ไม่มีวี่แววของไฟและครูเลย ทำให้ใจตรงนี้เริ่มหวั่นเกรงแล้ว บางคนต้องการให้มันจบลงสักที บางคนก็อยากจะกระโจนออกจากห้องบ้าๆนี่แล้วไปดูให้รู้แล้วรอดไปเลยว่าเพราะอะไร นึงในนั้นคงไปใครไม่ได้นอกจากโอโซมัสสึความอดทนของเขาเริ่มขากหายลงเรื่อยๆ จนจะควบคุมไม่ได้อยู่แล้ว ดังนั้นจึงตัดสิ้นใจที่จะลุกและจะเดินไปประตูนั้นออก เขาเปนเป้าสายตาให้กับทุกคนมาก แต่เขาไม่สนใจ เขาต้องการจะออกไปข้างนอกแค่นั้น
"นี่นาย!!" ระหว่างที่มือนั้นจะยื้นไปเปิดประตู ก็มีเสียงใครบางคนมาจัดเข้าไว้ ยิ่งทำให้ความอดทนของเจาลดลงมากขึ้น โอโซมัสสึหันกลับไปหาต้นเสียงและพธดว่า
"อะไร.."
"นายไม่ได้ยินที่ครูพูดหรือไง ว่าห้ามออกไปน่ะ"  คสที่เข้ามาขว้างโอโซไว้ ก็คืโจโรมัสสึที่ยืนกอดอกรออยู่ แต่เขาไม่สนใจแล้วจะห้ามยังไงก็ไม่ฟังแล้ว
"...แล้วไงล่ะ" พูออกไปก่อนจะหันจับที่เปิดประตู
หมับ!!
"นี่ ฟังกันหน่อยสิ อย่าแหกกฎจะได้มั้ย!!"
"โอ้ยย รำคาญโวย!!" โอโซมัสสึจับแขนของโจโรมัสสึที่ดึงเขาไว้และพลักออกก่อนจะกระชากเสื้อและมองอย่างเอาเรื่อง
"ถ้าไม่กล้าออกไปก็อย่ามายุ่ง! ไอ้เด็กเนิดท์!!"
"นี่..พวกนายใจเย็นก่อน."
"อะไร!! อย่าเสือกไม่เข้าเรื่อ-"
แทรก!!
ระหว่างที่โอโซมัสสึด่าโจโรสัสึอยู่ ก็มีคารามัสสึเข้าหาห้ามไว้ แต่โอโซมัสสึโมโหเกินไปแล้วจึงหันไปตะคอกและทำท่าจะต่อยแต่ก็มีคนมากันไว้ได้
"หึ้ย! ปล่อยโวย!"
"ใจเย็นก่อนสิ"   เสียงที่นิ่งและเข้มนั่นเป็นใครไม่ได้นอกจากอิจิมัสสึ
"ฉันบอกให้ปล่อย!!"
"งั้นฉันก็ต้องบอกว่า ใจเย็นก่อน! นายกำลังจะทำร้ายผญ.นะ" พูดแล้วชี้ไปที่คารามัสสึที่ยิ้มแห้งๆให้ โอโซเห็นแบบนั้นจังพยายามข่มใจตัวเอง และกล่าวขอโทด
"ขอโทดทีนะ...ฉัน..ฉันลืมตัวไปหน่อย"
"ไม่เปนไรเหรอก" คาราพูดและยิ้มบางกลับมาให้ พวกเขาเงียบกันไปสักพักก่อนที่โจโรมัสสึจะบอกและพยายามให้โอโซมัสสึกลับไปรอที่เดิม แต่ก็บอกแล้วว่า ยังไงก็ไม่ยอมฟังเหรอก
"ไม่ ยังไงฉันก็ต้องออกไปให้ได้ ฉันไม่ยอมอยู่ที่นี่แน่"
"เฮ้อ~ ฟังนะ!! นายไม่คิดบ้างรึไง ว่าข้างนอกมันอันตรายบ้างมั้ยแล้วทำไมครูถึงไม่อยากให้เราออกไปน่ะ"
"ก็เพราะคิดไง ถึงอยากได้ออกไปน่ะ"
"เฮ้อ~!! นี่พวกนาย2คนน่ะช่วยหน่อยสิ" โจโรมัสสึหันมามอง คารามัสสึกับอิจิมัสสึให้เป็นเพื่อนช่วยห้ามโอโซมัสสึหน่อย ทั้ง2มองหน้ากันก่อนจะพูดว่า
"ที่จิงฉันเองก็อยากออกไป" 
"หะ!! จิงดิ!"
(พยักหน้า)
"ล้อกันเล่นใช่มั้ยเนี่ย" โจโรมัสสึอ้าปากค้างกับพูดของทั้ง2 นี่คิดยังไงเนี่ย!หาเรื่องตายชัดๆ
"เปล่านะ.. ฉันอยากจะออกไปข้างนอกจิงๆ ฉันเองก็อยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" คารามัสสึพูด
"เห้ยจิงดิ งั้นมาสิออกไปด้วยกันนะ" โอโซได้ยินแบบนั้นเข้าก็สวยสิ อย่างน้อยก็มีคนคิดแบบเขา
"อื้ม"
"เออ..." แม้กะทั้งอิจิมัสสึก็ยังจะออกไป บ้าไปแล้วนะ!!
"นี่ๆพวกนาย"
"หืม?" ระหว่างนั้นก็มีคนอีกคน2คน เดิมเข้าคือ จูชิมัสสึกับโทโดมัสสึ
"ขอออกไปด้วยสิ ที่นี้มันมืดมาเลย ฉันไม่ชอบ" โทโดมัสสึบอกและทำม่าระแหวงไปมา
"ขอออกไปด้วยน้า น้าๆๆๆ" จูชิมัสสึบอกและเขยิบเข้าไปใกล้คารามัสสึ เพื่ออ้อนเธอให้ใจอ่อน 
"เออได้สิ! ออกไปด้วยกันเยอะๆดีจะตาย55" โอโซมัสสึพูดแล้วเอานิ้วถูให้จมูกที่เจ้าตัวทำจนติดเป็นนิสัย ก่อนจะหันมาบิดลูกบิดประตู
แกร็ก...
"......ล๊อคแหะ...บ้าเอ้ย!!"
"หะๆ ให้ฉันช่วยมั้ยๆๆ" จูชิมัสสึบอกก่อนจะเดินเข้ามาช่วยบิดลูกบิดประตู เพราะดูแล้วจูชินะจะมีกล้ามเยอะสุด
แกร็กๆๆๆ!!!! ตึงๆ 
"ไม่ไหวแหะ ล๊อคแน่นมากเลย"
"นั้นสินะ55" เสียงหัวเราะเบาของจูชิมัสสึทำเอาโอโซมัสสึงงนิดๆ นี่เจ้าตัวเข้าใจสถานกานณ์บ้างรึเปล่าเนี่ย?
"นี่ๆ boys"
"หืม?" มีเสียงสาวคนนึงพูดพร้อมปนอังกิดนิดๆ โอโซกับจูชิหันไปมองก็เห็นคารามัสสึยืนยิ้มให้ก่อนจะพูดว่า
"ให้ฉันช่วยมั้ย ฉันช่วยได้นะboys" คาราพูดพร้อมเก็กท่าที่ดูๆแล้ว เห่ยชะมัด...
"ไม่ไหวเหรอก..ประตูมันล๊อคแน่นมากเลยนะ เธอเป็นผญ.เปิดไม่ได้เหรอก" จูชิบอกกับคาราด้วยรอยยิ้มที่เห็นใจ
"น้าๆ trust me ฉันทำได้แน่" น้ำเสียงที่เข้มและจิงจังมากของคารามัสสึ พอจะทำให้จูชิมัสสึมันใจได้อยู่
"ดะ เดี๋ยว!! คาราจัง" ระหว่างที่คารามัสสึจะทำอะไรกับประตู ก็มีเสียงเด็กสาวคนนึงตะโกนขึ้นมา ทำเอาโจโรมัสสึที่ยืนมองอยู่นั้นได้สติกลับมา
"มีอะไรเหรอ โทโตโกะจัง ไม่ใช่ว่าจะออกไปด้วยนะ" โจโรมัสสึหน้าซีดทันที ถ้าเกิดว่าโทโตโกะออกไปด้วยคน เขาจะไปกระโดดตึกล้ะนะ
"เปล่าเหรอก ฉันแค่อยากจะบอกว่าอย่าออกไปเลยนะ....พวกเธอทุกคนจำเรื่องภัยพิบัติไม่แล้วเหรอ!!" 
เปรี้ยงงง!!! เสียงฟ้าผ่าครั้งนี้เหมือนเป็นเสียงเตือนใจกับทุกคนแต่พวกเขาตอบกับตัวเองแล้วว่าจะออกไป เพราะงั้นไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นพวกเขาจะยอมรับมันด้วชีวิตเอง
"นี่คนสวย" โอโซมัสสึเรียก ให้โทโตโกะหันไปมองและพูดว่า
"พวกฉันตัดสินใจแล้ว ถ้าภัยนั้นเกิดขึ้นจิงพวกฉันจะพยายามหาทางออกมาเอง อย่ามารั้งฉันอีกเลยนะ" พูดเสร็จก็ส่งซิกให้คารามัสสึจัดการกลับประตู แต่ก็ถูกโจโรมัสสึห้ามไว้อีก
"นี่!! เอาจิงดิ พวกนายจะออกไปทำไมกัน ไม่กลัวกันบ้างรึไงเล่าา!!"
.............
"....กลัวดิ....แต่ความอยากรู้ของฉันมันมากกว่า...นายเองก็อยากรู้เหมือนกันนั้นแหละ...แต่ที่ห้ามพวกฉันไว้เพราะติดกับหน้าที่ของนร.สินะ"
"แหกกฎบ้างก็ได้นะ เดี๋ยวอื่นเขาจะหาว่าเป็น เชอร์รี่มัสสึ.." โอโซมัสสึเล่นใช่คำพูดที่เหยียดหยามและดูถูกสำหรับผช.มาก
"ว่าไงนะ..." น้ำเสียงเอาเรื่องของโจโรมัสสึแล่นออกมา ทำไห้โอโซหันมามอง
"ก็เชอร์รี่มัสสึไง....ไอไก่อ่อน!" 
"....แก!" คำพูดที่ดูเหมือนเยียดหยามของของโอโซมัสสึพูดกับโจโรมัสสึนั้นเพียงต้องการให้มั่นใจในตัวเองมากกว่าเพราะเขารู้ว่าโจโรมัสสึเองก็อยากออกไป แต่พยายามปกปิดไว้ เพราะความกลัว
"อายุเท่าไรกันแล้ว.." เสียงของคารามัสสึตามมา
"อ่อนหัดเป็นบ้า" เสียงของอิจิตามมา
"แย่จังเลยน้าาา" เสียงของจูชิ
"อุสาเรียนจบแล้วแท้ๆ"เสียงของโทโด
ทุกคนพูดก่อนจะหันมามองโจโรมัสสึเปนตาเดียวกันและพูดว่า
"นี่น่ะเหรอ...เด็กม.6"
             

                          กร้ากก!! กว่าจะพิมเสร็จ555 จบไปแล้วนะค่ะสำหรับตอนแรก เป็นยังไงบ้างเอ๋ย?? 
เรารู้นะว่าอาจจะยังงง ก็เราพยายามจะแต่งหนิ//โฮ~~  อ้ะใครชอบก็คอมเม้นบอกกันได้นะ เราชอบอ่าน
มันเป็นกำลังมจที่ดีมากเลยนะ สำหรับวันนี้ไปแล้วนะ บายๆ













นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น