{BTS x You} IRATE [แค้น]

ตอนที่ 7 : IRATE [7]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 ก.ค. 63


"วันนี้ผมจะไปธุระข้างนอกนะ คุณอยู่ได้ใช่มั้ย"เขาถามฉันขณะที่ฉันนั่งอยู่ข้างนอกบ้าน ซึ่งเขาก็อยู่ในชุดเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว



"อื้ม ฉันคิดว่าฉันอยากอ่านหนังสือน่ะ ฉันเอามาอ่านได้ใช่มั้ย"ฉันถามเขาเพื่อเป็นการขออนุญาตในการเอาหนังสือมาอ่านเพราะที่ฉันแอบสำรวจอยู่บ่อยๆมีหนังสืออยู่เยอะเลยล่ะ ทั้งหนังสือที่มีชื่อเสียงนับร้อยปีก่อน หรือหนังสือที่ออกมาเร็วๆนี้ แล้วที่ฉันเคยเห็นตอนไปร้านหนังสือน่ะมันราคาสูงริบเลย บางเล่มร้านขายหนังสือก็ไม่เอามาลงเพราะมันราคาแพงเกินไป



"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เอาสิ อยากอ่านเล่มไหนก็เลือกอ่านได้เลยหรือถ้าอยากได้เพิ่มผมจะซื้อมาให้"เขายิ้มแล้วตอบฉันออกมา ทำไมเขาถึงอบอุ่นขนาดนี้นะ ใครได้เป็นสามีคงจะโชคดีสุดๆเลยล่ะ



"ไม่ดีกว่า แค่ได้อ่านที่คุณมีในนั้นก็เกินพอแล้ว พวกคุณนี่ชอบอ่านหนังสือทุกคนเลยหรือไงนะ มีเต็มไปหมด"ฉันพูดกรั้วหัวเราะ



"คุณนี่นะ มันงานอดิเรกน่ะ เอาเถอะถึงเวลาต้องไปแล้ว"เขาพูดแล้วมองดูนาฬิกาเชิงว่าต้องไปแล้ว



"อ่าฮะ ไปเถอะฉันไปอ่านหนังสือแล้ว"ฉันตอบแล้วเดินเข้าบ้านไป ส่วนเขาก็กำลังขับรถออกไป



ทันทีที่ฉันก้าวขากลับเข้าไปในตัวบ้านก็เห็นโฮซอกและจีมินนั่งอยู่โซฟาก่อนแล้ว จึงเลี่ยงที่จะเงียบและอ้อมไปหาหนังอีกทางแต่เหมือนเขาทั้งสองจะรู้ตัวว่าฉันเข้ามาแล้วเพราะพวกเขาเงยหน้ามามองฉันเป็นตาเดียว



"เธอจะทำอะไรน่ะ"เป็นจีมินที่เอ่ยปากถามฉันก่อน



"เธอคงไม่คิดว่าจะไปหยับหนังสือชั้นนั้นใช่มั้ย"ตามด้วยโฮซอกที่เอ่ยถามอีกครั้ง



"อื้อ ทำไม หนังสือในชั้นนี้อ่านไม่ได้หรอกเหรอ"ฉันถามออกไปด้วยความงุนงง เพราะเขาก็บอกว่าอยากอ่านเล่มไหนก็ได้หนิ นี่ก็ไม่ต่างกับชั้นหนังสือชั้นอื่นหนิ อาจจะแค่อยู่ลึกสุดและสูงสุดแค่นั้น



"เปล่าหรอก แล้วพี่นัมจุนบอกเธอว่ายังไง ขออนุญาติแล้วหรือยัง"จีมินถามฉันโดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นมามองจากหนังสือ



"เขาแค่บอกว่าอยากอ่านเล่มไหนก็อ่าน"ฉันตอบตามความเป็นจริง แต่เพื่อความสบายใจฉันจึงเลือกที่จะเลี่ยงเพราะอาจจะเป็นของส่วนที่เขาไม่อยากให้ใครอ่านก็ได้ ดังนั้นฉันจึงเดินออกมาแล้วไปยังอีกด้านที่มีหนังสือนิยายสืบสวนอยู่เป็นจำนวนมาก



"จริงเหรอ ไม่อยากจะเชื่อ เอาเถอะเขาคงอยากให้เธออ่าน"เขาพูดแล้วหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอาหนังสือไปเก็บที่ชั้นแล้วเดินออกไปข้างนอก เหลือไว้เพียงฉันและโฮซอก แต่ตอนนี้เขากำลังอยู่ในโลกของหนังสือที่เขากำลังอ่าน ฉันจึงไม่อยากรบกวนเลยเลือกจะหยิบหนังสือเล่มหนามาซักเล่มแล้วเดินออกไปข้างนอกเพื่อหามุมใต้ต้นไม้ลมเย็นๆเสียหน่อย



ฉันที่ชำเรืองอยู่นานก็ไปสะดุดที่ต้นเมเปิล แปลกที่มันมาเกิดที่นี่ ด้วยความต่างจากที่ที่มันควรเกิด แต่ช่างเถอะคงไม่มีอะไรแปลกกว่าการที่ฉันมาอยู่กับแวมไพร์หรอก ฉันที่เดินคิดอะไรเพลินๆจนถึงต้นที่ฉันเล็งไว้ ฉันจึงค่อยๆนั่งที่ใต้ต้นเมเปิลแล้วเปิดหนังสืออ่านไปพลางกับสูดลมหายใจรับออกซเจนที่บริสุทธิ์แล้วปล่อยตัวไปกับโลกนิยายไปชั่วขณะ


.
.
.


"คุณ คุณมานอนอะไรตรงนี้"ฉันที่เริ่มรับรู้ถึงแรงสะกิดที่ดูเหมือนเขย่าเสียมากกว่า



"ฮ้าวว อะไรเนี่ยคุณ ฉันกำลังอ่านหนังสืออยู่นะ"ฉันที่ตอบออกไปแบบที่ยังไม่ลืมตาขึ้นมอง



"แน่ใจนะ ว่ากำลังอ่านอยู่ ผมว่าคุณเผลอหลับไปมากกว่านะ"เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาที่หลับอยู่ก็ขึ้นโดยอัตโนมัติ แบบที่ไม่ต้องสั่ง เขากลับตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย แล้วยังมาเห็นฉันสภาพทุเรศๆอย่างนี้อีก



"คุณนัมจุน คุณกลับมาเมื่อไหร่ แล้วคุณเอาหน้ามาใกล้ๆทำไมถอยออกไปนะ"ฉันที่พูดกึ่งตะโกนออกไปขณะรีบหลับตาเพราะหน้าของเขาอยู่ห่างเพียงไม่ถึงคืบ



"ครับๆ ...ทำไมคุณออกมาข้างนอก ไม่ร้อนหรือไง"เขาตอบแล้วเห็นฉันเงียบเขาจึงถามฉันต่อ



"แค่อยากออกมาอ่านหนังสือน่ะ ตอนนี้จะเข้าไปแล้ว"ฉันเอ่ยออกไปแล้วเก็บของพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเตรียมที่จะเดินไปก่อนเขา



"รีบรึไง งั้นไปเถอะ เข้าบ้านกัน"เขารีบเดินมาตีคู่แล้วเอามือมาวางบนหัวของฉันด้วยความสูงที่ผิดกันมาก ทำให้มือเขาวางได้พอดี แต่เขาจะรู้มั้ยนะ ว่าหน้าฉันร้อนจนแทบแตะไม่ได้แล้ว
.
.
.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 MY Name PK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 21:11
    เขินมาก
    #1
    0