อ่านแล้วตรอง..มองต่างมุม

ณ เพิงเก่า เจ้าพี่ชาย วัยสิบขวบ

น้องเจ็ดขวบ รวบผมยุ่ง หลุดรุ่ยร่าย

เด็กหญิงน้อย งอแง เจ้าพี่ชาย

หิวจะตาย แล้วพี่จ๋า หาข้าวมา

สงสารน้อง มองละห้อย น้องน้อยเอ๋ย

ข้าวหมดแล้ว แม่ทรามเชย เฉยดีกว่า

ยิ่งงอแง ยิ่งหิวมาก ลำบากนา

รอดึกดึก พี่จะพา ไปขอทาน

ไม่ไหวแล้ว ล่ะพี่จ๋า น้องยาหิว

ไส้น้องกิ่ว วันนี้ใย ไร้อาหาร

พี่ไปขอ รอเศษข้าวเปล่าสักจาน

แม้เขาไล่ ให้ดื้อด้าน กราบกรานไป

...............................................

ด้วยรักน้อง ต้องจำใจ ฝ่าไอแดด

ผิวเกรียบดำ โดนเผาแผด จนแทบไหม้

ตั้งแต่วาน ท้องมีแต่ น้ำ..หล่นไป

กับขนม ที่เก็บได้ ในกองทราย

เมื่อคืนนี้ ที่ได้ข้าว ในขยะ

ต้องชนะ ไอ้ด่างแดง ที่แย่งหมาย

รอยคมเขี้ยว ยังโดนถาก ฝากตามกาย

หมามันคง จะกระหาย หิวอย่างเรา

ข้าวทุกเม็ด ยกให้น้อง ที่ร้องอยาก

ได้ของฝาก แสนดีใจ พี่ให้เจ้า

น้องอร่อย ค่อยหมดห่วง ถ่วงบรรเทา

แต่บ่ายนี้ แค่ข้าวเน่า...ก็ไม่มี

พี่ย่ำเดิน ตั้งแต่บ่าย จนเย็นค่ำ

พบแต่คำ หยาบไล่ ไปทุกที่

น้องสาวเอ๋ย จะรู้ไหม ยายตัวดี

ว่าพี่นี้ ลำบากนัก ชักหมดแรง

...........................................

พี่นั่งพัก ที่ป้ายรถ เหงื่อหยดแหมะ

คนกลุ่มหนึ่ง นั่งแกะ ห่อหมี่แห้ง

ทั้งบะหมี่ หมูสับ กับหมูแดง

กลิ่นหอมแรง ยั่วน้ำลาย พี่หมายมอง

"ไม่อร่อย..เลยว่ะ บะหมี่นี่

เห็นทีซื้อ คราวนี้ มิมีสอง

ครั้งเดียวเลิก ไม่ซื้ออีกแน่รับรอง

เดี๋ยวเราลอง ซื้อร้านใหม่ ไป..รถมา.."

เขาไปแล้ว พร้อมรถเมล์ ที่เร่ผ่าน

พี่ลนลานเก็บ ห่อหมี่..ที่เปิดอ้า

สายตาหมา สายตาคน ย่นคอมา

เด็กจรจัด นี่นา.. รังเกียจจัง

พี่ไม่สน คนเหมือนกัน ก็ฉันหิว

รีบเดินลิ่ว ฉิวเริงร่า.. หน้าสมหวัง

น้องสาวคง หลงรอคอย น้อยใจจัง

คิดแล้วยิ่ง เหมือนใจสั่ง...ให้รีบไป

น้องสาวนั่ง รอจนหลับ คอพับอ่อน

พอตื่นมา ก็รีบร้อน เขมือบใหญ่

พี่ยั่วเย้า โยกหัวยุ่ง อย่างห่วงใย

คนเหล่านั้น จะรู้ไหม.. ว่าได้ "บุญ"

ปตารมินทร์... คิด/เขียน
๓๑ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๔๙