คัดลอกลิงก์เเล้ว

ดอกไม้นั้น

โดย ONBITH

ดอกไม้และความทรงจำ พวกเราจะไม่ลืมกันและกันไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน

ยอดวิวรวม

24

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


24

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  21 มี.ค. 61 / 08:49 น.
นิยาย ͡ ดอกไม้นั้น | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
นิยายเรื่องนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจาก Anohana


สวัสดีท่านผู้อ่านทุกท่านไม่ว่าจะเก่าหรือใหม่ นี้ก็เป็นเรื่องที่สามแล้วที่ชั้นทำ ( ฉัน > ชั้น )
คิดๆดูแล้วการแต่งเรื่องก็สนุกดีเหมือนกัน สามารถติดตามเรื่องอื่นๆได้ที่ ONBITH เหมือนกัน

ตัวละคร

จินตะ (Jinta) อายุ 15
ตัวละครเอก

ฮานะ (Hana) อายุ ??
ตัวละครเอก

เนื้อเรื่อง อัปเดต 21 มี.ค. 61 / 08:49









ม้นั้น 




       ช้ัน...จินตะ นี่คือเรื่องราวที่ชั้นเขียนไว้ในสมุดเล่มนี้ หากใครหยิบขึ้นมาอ่านแล้วก็รักษามันดีๆหน่อยล่ะ

               นานมาแล้วชายคนหนึ่งกำลังศึกษาอยู่ชั้น ม.ปลาย ผมใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียน เหมือนกับคนอื่นๆ "แต่เรื่องที่ผมจะเล่ามันคือต่อจากนี้น่ะสิ" เวลาประมาณ 4 โมงกว่า หลังเลิกเรียนที่ผมเดินกลับบ้านกับเพื่อน ผมก็พูดพราวๆออกไปว่า "สงบดีแท้ น่าเบื่อจังเลย" ทันใดนั้น เสียงกริ่งก็ดังขึ้นแว่วๆที่หูของผม ทำให้ผมต้องมองไปด้านหลังเพื่อหาต้นเสียง เขาเจอเด็กหญิงอายุราวๆ 8-9 ปี ผมสีขาว กำลังยิ้มแล้วโบกมือทักทายผม
นั้นทำให้ผมต้องโบกมือกลับไป "จินตะ ทำอะไรน่ะ" เสียงเพื่อนดังข้างหูเลยสะดุ้งแล้วเห็นกลับไป "เอ่อ...เปล่า แค่โบกมือเฉยๆ" เมื่อผมบอกแบบนั้นหมอนั่นเลยหันไปด้านหลังที่ผมโบกมือ "ไม่เห็นมีใครเลยนิ" ด้วยคำพูดของหมอนั่นทำให้ต้องหันไปดูอีกครั้ง "!" เมื่อผมมองไปอีกทีเด็กคนนั้นก็ไม่อยู่ซะแล้ว เพียงแค่เสี้ยววินาที หายไปเร็วอย่างกับผีแน่ะ...ผี? เมื่อผมคิดแบบนั้นทำให้ผมต้องรู้สึกช็อคนิดๆ "เห้ย เป็นอะไรรึป่าว" เพื่อนพูด ผมตอบกลับไป "เอ่อ...วันนี้ชั้นรีบน่ะ ขอกลับบ้านก่อนนะ" เมื่อจบประโยคผมก็รีบวิ่งไปอย่างรวดเร็ว




               ณ ที่บ้านของผม ผมตั้งใจจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นแต่ไม่ว่ายังไงก็ลืมไม่ได้สักที ผมทรุดตัวลงกับเตียงกางแขนทั้งสองข้างแล้วพยายามคิดว่าเพราะอะไรผมถึงได้เจอเรื่องแบบนี้ เฮ้อ...น่าเสียดายที่คิดไม่ออก
หลังจากนั้นผมจึงลุกขึ้นแล้วไปทำสิ่งที่ต้องทำซะก่อน โดยที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใคร
เมื่อถึงเวลานอนก็คิดว่าวันนี้จะฝันรึป่าว เพราะช่วงนี้งานโรงเรียนยุ่งๆเลยรู้สึกไม่ค่อยผ่อนคลาย แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้ผมคิดถึงเรื่องเด็กผู้หญิงคนนั้นหรอก
แล้วก็เป็นไปตามคาด วันนี้ผมฝันล่ะ! แต่รู้สึกจะรู้ตัวว่าตัวเองฝันอยู่ก็เลยคิดว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ แต่แล้วความฝันก็ต้องทำให้ผมตามน้ำไปเหมือนถูกบังคับเป็นหมากที่ต้องเดินตามเกม ทันใดนั้นภาพผู้หญิงผมยาวอายุราวๆ 8-9 ปี ก็โบกมือทักทายผมอีกครั้ง ในต้นซากุระที่ศาลเจ้าที่หนึ่ง ผมไม่รู้จักหรอก เพราะไม่ได้สนใจเรื่องความเชื่อน่ะ





                 วันถัดมา ในตอนเช้าหลังจากที่กำลังแต่งตัวไปโรงเรียน "วันศุกร์สักที...!" ผมพูดอย่างงั้นเพราะดีใจที่อีก 2 วันต่อมาจะเป็นวันหยุด แล้วเมื่อถึงตอนเย็นผมก็เดินกลับบ้านคนเดียว ทำไมไม่ไปกับเพื่อนคนนั้นน่ะหรอ ก็วันนี้หมอนั่นลาไปทำอะไรก็ไม่รู้ล่ะ แต่ก็เพราะแบบนั้นล่ะทำให้ผมได้เจอเด็กสาวคนนั้นอีกครั้ง ครั้งนี้เธอไม่ได้โบกมือทักทายผม แต่เหมือนว่าอยากให้ตามไป ถึงจะกลัวอยู่หน่อยก็เถอะ แต่ผมก็ไปล่ะนะ เดินไปได้สักระยะก็ดันขึ้นไปถึงเขาจนได้ "เด็กนี่เหมือนชั้นเคยรู้จัก..." จู่ๆผมก็คิดอย่างงั้น เมื่อพูดออกไปเด็กคนนั้นก็หันมาหาผมและยิ้ม ทำเอาผมตกใจอยู่หน่อยๆ อา...ตอนนี้ก็ถึงที่หมายแล้วล่ะ น่าตกใจที่เป็นที่เดียวกันกับที่เคยเห็นในความฝัน เด็กคนนั้นยิ้มแล้วพูดประโยคสั้นๆออกมา "จำได้แล้วหรอ จินตะ..." ผมที่เหมือนจะนึกอะไรสักอย่างได้แต่กลับนึกไม่ออก ทั้งๆที่เหมือนเคยรู้จักกับเด็กคนนี้มาก่อน แต่...เราเคยมาที่นี่ด้วยกันหรอ ผมพูดประโยคสั้นๆออกมา "...พรุ่งนี้ชั้นหยุดเรียนน่ะ ไว้มาพรุ่งนี้ได้รึป่าว" เด็กหญิงตอบ "อืม...ชั้นจะรอนะ"
หลังจบประโยคผมก็เดินกลับบ้านแล้วทำสิ่งเดิมๆ เมื่อใกล้ถึงเวลานอนผมก็คิดเรื่องของเด็กคนนั้นขึ้นมา "เคยเจอกันจริงๆสินะ..." แล้วก็นึกย้อนไปในสมัยเด็กๆ อา...ใช่ เหมือนรู้จักล่ะนะ แล้วทำไมกันนะถึงนึกไม่ออก...





                  เช้าวันต่อมาที่แสงอาทิตย์พึ่งจะขึ้น ผมเตรียมตัวจะไปหาเด็กคนนั้น หลังที่ทำอย่างอื่นเสร็จ ผมเปิดตู้เสือผ้าเลือกตัวที่มันดูเข้ากับหมวกที่จะใส่หน่อย ก่อนจะปิดตู้สายตาของผมก็จ้องไปที่เสื้อผ้าเก่าๆเมื่อสมัยเด็กๆ เมื่ออายุราวๆ 6 ขวบ ที่ยังไม่ได้เอาไปทิ้งที่ไหนยังคงเก็บมันไว้ "เพื่ออะไร" ผมหยิบเสื้อตัวนั้นมาดูแล้วพูดออกมาสั้นๆว่า "เห...นี่ชั้นเคยใส่เสื้อเรียบๆแบบนี้ด้วยหรอเนี่ย" หลังจากที่หันไปมาผมมองไปที่ด้านหลังของเสื้อก็เห็นข้อความเล็กๆที่ซ่อนเอาไว้อยู่ เขียนเอาไว้ว่า "จินตะและฮานะ" หืมมม ฮานะนี่ใครกันนะหรือว่าจะเป็นเด็กคนนั้นกัน แต่ผมก็คิดอะไรไม่ออกผมหยิบเสื้อตัวนี้ใส่กระเป่าสะพายที่จะเอาไปด้วย
เมื่อถึงสถานที่นัดหมาย ผมก็เห็นเด็กคนนั้นโบกมือทักทายอีกครั้งแล้วผมก็โบกมือกลับไป แล้วหาที่นั่งใกล้ๆต้นซากุระ แล้วเด็กคนนั้นก็ถามผมว่า "จำได้แล้วยัง จินตะ" ผมส่ายหน้าออกไป เด็กคนนั้นทำสายตาแลดูหมดหวัง ทันใดนั้นผมก็นึกขึ้นมาได้ ผมเปิดกระเป๋าสะพายที่เก็บเสื้อตัวนั้นไว้ แล้วหยิบออกมาให้เด็กคนนั้นดูด้านหลังของเสื้อที่มีข้อความเขียนอยู่ "เธอเป็นคนเขียนงั้นหรอ" เด็กคนนั้นจากที่ทำหน้าเศร้าๆก็ยิ้มออกมา แล้วพูด "อื้ม! ใช่แล้ว เขียนไว้ตอนที่ฮานะกับจินตะเคยอยู่ด้วยกันไง" เมื่อพูดจบเด็กคนนั้นก็หัวเราะออกมานิดๆ แล้วจู่ๆผมก็จำอะไรได้
ผมนึกไปถึงเรื่องราวในอดีตได้...ใช่ 
                                                 


"พวกเราเคยมาเล่นด้วยกันบ่อยๆ"

                 และครั้งสุดท้ายคือ "ที่นี่" เมื่อตอนอายุ 7 ขวบ ผมกับฮานะ พวกเราแทบจะตัวติดกันเลยล่ะ
อา...ผมปลื้มฮานะมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เธอมีผมสีขาวดวงตาดูเปร่งประกายดั่งอัญมณี ในตอนนั้นที่ผมชวนฮานะมาที่นี่ก็เพราะว่าจะมาโชว์อะไรเท่ห์ๆให้ดูน่ะ "นี่ๆฮานะ! ดูสิๆ เจ๋งไปเลยใช่มั้ย!" ผมพูดออกมาแบบนั้นแล้วฮานะก็ตอบกลับมา "นี่! ระวังหน่อยสิถ้าตกลงไปจะทำยังไง" ผมตอบกลับทันที "ฮ่าๆไม่ต้องห่วง ชั้นไม่เป็นไรหรอก" สิ่งที่ผมกำลังโชว์อยู่ก็คือกันยืนบนต้นไม้ที่ล้มตายอล้วถูกต่อเป็นทางเชื่อมของอีกทางนึง กว่าราวๆ 5 เมตร ส่วนข้างล่างน่ะหรอ ก็เหวไงแต่ไม่ลึกมากหรอกส่วนตรงกลางก็มีสายน้ำเล็กๆอยู่ด้วยเลยทำให้ผมโล่งใจกล้าที่จะเล่น ผมกางแขนออกทั้งสองข้างแล้วหมุนไปหมุนมา "แต่ก็นั้นล่ะ" ผมพลาดท่าสะดุดกับเศษไม้เล็กๆแล้วหงายตัวออกไปแต่โชคดีที่ผมยังจับทางไว้ทันผมถอนหายใจ "รอดไปที" แต่แล้วเรื่องที่ไม่อยากให้เกิดมันก็เกิด ดูเหมือนว่าทางไม้นี้กำลังจะแตกหักเพราะมันก็เก่ามากแล้วผมร้องออกไป "ช่วยด้วย!" ฮานะรีบวิ่งมาเกาะไม้เอาไว้แล้วยื่นมือออกมา "เร็วๆเข้า!" ตอนนั้นผมใช้แรงสุดตัวในการขึ้นมา...ใช่ ผมขึ้นมาได้ ผมถอนหายใจแรงๆแล้วพูด "เฮ้อ...เฮ้อ...รอดไปที ขอบใจนะฮานะ"
ฮานะพยักหน้าแล้วผมกับฮานะก็รีบคลานออกมา ซึ่งผมเป็นคนนำหน้าทั้งๆที่ฮานะควรจะเป็นคนนำแท้ๆ
ผมถึงพื้นแล้วส่วนฮานะก็คลานตามมา แต่มันกลับ...โชคไม่ดีซะเลย ทางเดินไม้นั้นได้ฉีกขาดเป็นสองท่อนทันที
ฮานะร่วงลงแตผมยังจับมือฮานะไว้ได้อยู่ แต่แรงของผมแทบจะไม่เหลือแล้วถึงจะอย่างงั้นผมก็ไม่ยอมปล่อย เสียงเล็กๆพูดออกมา "ไม่เป็นไรหรอก จินตะ..." เมื่อเธอพูดจบน้ำตาของเธอก็ไหลออกมาเพียงแค่เวลาสั้นๆ ผมก็เองก็เช่นกัน "ไม่นะ...ไม่!"
แรงกายของผมหมดลง ผมเผลอปล่อยมือเธอ "ไม่!!!!!!!!!!" ฮานะยิ้มพร้อมพูดออกมา "ชั้นน่ะ..."



"ชอบจินตะที่สุดเลย..."



                หลังจากที่ผมจำเรื่องราวได้ทั้งหมด น้ำตาของผมก็ไหลออกมา "อะไรกัน...ความรู้สึกนี้"
ผมพูดพลอยๆ "ฮานะ...ฮานะ ชั้นขอโทษ ชั้น...ขอโทษ"
ฮานะพูดออกมา "จำได้แล้วงั้นหรอ...ไม่เป็นไรหรอก" ผมพยายามจะกอดเธอแต่ทำไมกัน...ทำไม ผมไม่สามารถจับต้องเธอได้เลย "ไม่เป็นไร...อย่าร้องเลยนะ" ฮานะพูดออกมา จากนั้นฮานะก็ถามผม "ตอนนั้นพาชั้นมาที่นี่ มีอะไรงั้นหรอ" ผมเช็ดน้ำตาของตัวเองถึงจะยังสะอึกสะอื้นอยู่ก็เถอะแล้วพูด "สิ่งที่ชั้น...ยะอยากจะ..บอก-" ผมเอามือปืดปากตัวเองทันทีส่วนฮานะก็กำลังรอผมพูดอยู่ "อยากจะบอกว่า...ชั้น"



"ชอบที่สุดเลย"



เมื่อผมพูดจบประโยค เธอก็ยิ้มออกมาแล้วพูด "ชั้นจะชอบจินตะที่สุดเลย" แล้วเธอเดินมากอดชั้น ใช่ ตอนนี้พวกเราแตะตัวกันได้แล้ว ผมดีใจจนน้ำตาไหลอีกครั้ง...ร่างกายของเธอค่อยๆเลือนหายไป "ไม่...ไม่นะ" ผมพูดออกมาแล้วเธอก็ยิ้มขึ้นมา "ไม่เป็นไร...จินตะ มาหาชั้นที่นี่ได้เสมอนะ" เมื่อเธอพูดจบประโยคร่างกายเธอได้หายไป ผมคุกเขาลงกับพื้นน้ำตาค้างอยู่กับที่ไม่รู้จะทำยังไงต่อไป แต่ว่านะ... "แบบนี้ดีแล้วล่ะ"




"ชั้นจะไม่มีวันลืมเธอเลย สัญญา...จะไม่ลืมอีกแล้ว"
                    

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะ สามารถติดตามผลงานอื่นๆได้ที่ ONBITH เช่นเคย [1 ใจ = 1 กำลังใจ] [1 ติดตาม = 1 กำลังใจ] [1 คอมเม้น = กำลังใจ/การขอบคุณ]










ผลงานทั้งหมด ของ ONBITH

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 20:51
    "สุดยอดเลยใช้เวลา3ชั่วโมงกว่าๆแต่งนิยายเศร้าๆออกมาได้ด้วยเก่งจังหวังว่าจะมีตินต่อนะ" หลังพูดจบชั้นทำได้เพียงตินตามนายต่อไปONBITH
    #2
    0
  2. #1 ปลาโลมา
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 14:44
    เศร้าจัง...😢😢
    #1
    0