Overchant ค้าขายในโลกเเฟนตาซี

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 22 : ขายโพชั่นจะได้เท่าไหร่กันนะ? 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,734
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    7 พ.ค. 60

Overchant ตอนที่ 22

ขายโพชั่นจะได้เท่าไหร่กันนะ? 3

 

            “ยินดีต้อนรับครับ!

เด็กหนุ่มกล่าวทักทายพร้อมยิ้มให้กับลูกค้าคนแรกของเขาที่เปิดประตูเข้ามาข้างในร้านอย่างเป็นมิตร

            “ต้องการอุปกรณ์ประเภทไหนครับ”

“งะ งั้นช่วย แนะนำด้วยค่ะ!

“ได้ครับคุณลูกค้า ทางนี้คือ สินค้าแนะนำของร้านเราครับ”

ลูกค้าสาวพูดกับเด็กหนุ่มด้วยที่ท่าทางที่แลดูเขินอาย เด็กหนุ่มตอบรับคำขอของลูกค้าคนนั้นก่อนจะพาเดินไปที่ที่ตั้งไอเทมนั้นแล้วอธิบายข้อมูลของไอเทมขึ้นนั้น ลูกค้าคนที่เขาอธิบายฟังนั้นเธอแลดูรู้สึกพึงพอใจที่เด็กหนุ่มเอาใจใส่กับลูกค้าอย่างเต็มที่รวมราคาที่สามารถจับต้องได้ทำให้พอเด็กหนุ่มอธิบายจบปุ๊บเธอก็ตัดสินใจซื้อไอเทมชิ้นนั้นทันที

“ต้องการอย่างอื่นเพิ่มอีกไหมครับคุณลูกค้า”

พูดจบเด็กหนุ่มก็ส่งรอยยิ้มให้กับเธอ ลูกค้าคนนั้นก้มหน้าหลบสายตาของเขาขณะที่เธอกำลังจะพูดต่อ

“งะ งั้นขอเป็นชุดเกราะละกันคะ.. รบกวนช่วยแนะนำอีก ได้มั้ยคะ….?

“ด้วยความยินดีครับ”

หลังจากนั้นเขาก็แนะนำไอเทมที่เธอให้ต้องการพร้อมอธิบายข้อมูลอย่างเช่น พวกค่าพลังป้องกัน และน้ำหนักของมัน ก่อนที่เด็กหนุ่มจะถามลูกค้าคนนั้นอีกครั้งว่าต้องการอะไรอีกไหม ซึ่งเธอก็ตอบว่าไม่แล้ว เด็กหนุ่มเห็นดังนั้นจึงบอกกับเธอว่าให้ไปจ่ายเงินกับเด็กสาวผมทองที่นั่งอยู่ที่เคาเตอร์แล้วก็พูด “เห็นอย่างนี้ เธอคนนั้นฉลาดสุดๆไปเลยนะครับ” เป็นการคุยเล่นกับลูกค้าที่มาซื้อของในร้านและเพื่อเพิ่มความประทับใจให้กับลูกค้า เพื่อว่าพวกเธอจะกลับมาซื้อของร้านเขาอีกครั้ง

เด็กหนุ่มเช็ดเม็ดเหงือที่ผุดมาจากหน้าผากของเขาออก เขานั้นรู้สึกตื่นเต้นมากๆที่ต้องมาทำหน้าที่แนะนำไอเทมภายในร้าน ถึงแม้ว่าตัวเด็กหนุ่มจะมีประสบการณ์จากการเปิดร้านครั้งที่แล้ว ที่ต้องมาแนะนำไอเทมต่างๆให้กับลูกค้าที่เข้ามาในร้าน ซึ่งความจริงแล้วตัวเขานั้นไม่ถนัดการมาพูดหรืออะไรทำนองนั้นให้กับคนอื่นเลยแม้แต่นิดเดียว

สิ่งที่เด็กหนุ่มถนัดจริงๆก็คือการใช้สมองของเขาคิดคำนวณซะมากกว่า การใช้ทักษะสื่อสารซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ค่อยถนัดซักเท่าไหร่แต่ในเมื่อ อาเซียนั้นทำหน้าที่คิดเงินซึ่งเป็นหน้าที่ที่เขาถนัดไปแล้วเขาก็คงมีแต่จะต้องทำหน้าที่เป็นหน้าตาของร้านเท่านั้น 

ครันจะให้อาเซียซึ่งไม่ค่อยจะแสดงความรู้สึกซักเท่าไหร่มาต้อนรับลูกค้าก็คงไม่ใช่ที่ เด็กหนุ่มเลยต้องลงทุนฝึกทักษะการสื่อสารที่เขาไม่ถนัดโดยการมาทำงานจริงๆ เพราะการฝึกที่ดีที่สุดก็คือการลงสนามนี่แหละ

“เฮ้อ..คนแรกก็ผ่านไปได้สวยต่อไปก็….

เด็กหนุ่มพูดกับตัวเองเบาๆก่อนจะมองไปข้างนอกประตูร้านและนั่นก็ทำให้เขาต้องรู้สึกตกใจ เมื่อข้างนอกร้านนั้นมีร่างของผู้ที่อยากจะเข้ามาดูของภายในร้านของเขานับสิบๆคน ซึ่งทั้งหมดนั้นล้วนแต่เป็นผู้หญิงและพวกเธอกำลังยืนต่อแถวอย่างเป็นระเบียบอยู่ด้านนอก

เขารู้สึกตกใจเป็นอย่างมากที่มีคนมาเข้าเเถวรอเข้ามาดูของภายในร้านของเขาเยอะแยะขนาดนี้ ซึ่งพอเด็กหนุ่มเห็นดังนั้น เขาจึงรีบบอกให้พวกเธอเข้ามาข้างในร้าน โชคดีที่ร้านที่พระเจ้าให้มานั้นมันใหญ่เอามากๆทำให้สามารถจุคนเกือบห้าสิบคนได้สบายๆโดยที่ไม่รู้สึกอึดอัดอะไร

“ยินดีต้อนรับครับ ต้องการอะไรดีครับ”

เด็กหนุ่มพูดกับหญิงสาวคนหนึ่งก่อนที่เธอจะบอกความต้องการของเธอ แล้วเขาจึงอธิบายให้ข้อมูลของไอเทมที่เธอต้องการให้ลูกค้านั้นฟังแต่ยังไม่ทันที่เขาจะอธิบายจบ เด็กหนุ่มก็ถูกลูกค้าสาวอีกเรียกขอให้มาช่วยแนะนำไอเทมให้กับเธอ

“อ๊ะ รอซักครู่นะครับ! คุณลูกค้า!

เด็กหนุ่มทำได้แค่พูดไปแบบนั้นก่อนจะอธิบายให้จบและรอให้ลูกค้าคนที่เขากำลังดูแลอยู่พอใจและบอกว่าไม่ต้องอะไรเพิ่มแล้ว จึงบอกให้เธอไปจ่ายที่เคาเตอร์ที่อาเซียอยู่พร้อมกับคุยเล่นกับเธอซักนิดพอเป็นพิธี แล้วจึงไปหาลูกค้าคนต่อไปที่เรียกเขา

“ขะ ขอประทานโทษครับ! ที่ให้รอนาน ต้องการรับอะไรดีครับ”

“งั้นช่วยแนะนำหน่อยนะคะ”

“ได้ครับ สินค้าแนะนำของร้านเราก็คือ

ระหว่างเด็กหนุ่มกำลังพูดอธิบายข้อมูลไอเทมแนะนำอยู่ก็โดนลูกค้าอีกคนเรียกอีกครั้ง  เขาก็ทำได้แต่บอกให้รอซักครู่และอธิบายต่อให้จบ รอให้ลูกค้าคนนั้นพอใจแล้วบอกให้ไปจ่ายเงินที่เคาเตอร์พร้อมกับคุยเล่นกับเธอเล็กน้อย ก่อนจะรีบไปหาลูกค้าที่เรียกเขา

เด็กหนุ่มทำแบบนี้ไปเรื่อยๆพอไอเทมต่างๆที่ตั้งแสดงอยู่หมดลงเขาก็ต้องรีบเปิดช่องเก็บของแล้วเอาของใหม่ไปวางแทนที่ของเก่าที่ถูกขายไป เหล่าลูกค้าที่เห็นเด็กหนุ่มทำแบบนั้นก็รู้สึกแปลกใจพร้อมกับถาม  เขาว่าทำได้อย่างไร เด็กหนุ่มก็ได้แต่ตอบว่าเป็นความลับทางการค้าแล้วอธิบายต่อไปเรื่อยๆ….

 

*

*

*

 

“นี่ เจ้าอ้วน..

อาเซียที่เพิ่งคิดเงินลูกค้าเสร็จเอ่ยเรียกยูกิที่เพิ่งจะโดนเหล่าสาวๆที่เป็นลูกค้ากอดมาหมาดๆ สาเหตุที่ยูกิโดนแบบนั้นก็เป็นเพราะว่า มีลูกค้าคนหนึ่งมาถามว่า เธอสามารถกอดโนมน้อยที่น่ารักคนนี้ได้ไหม ซึ่งเด็กหนุ่มก็ตอบเธอคนนั้นว่าได้โดยไม่ทันที่จะถามความสมัครของยูกิเลยซักนิด ทำให้ยูกิโดนสาวๆกอดเล่นหลังจากที่พวกเธอจ่ายเงินเสร็จ และในตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบๆจะสิบคนแล้ว ซึ่งสภาพของยูกิในตอนนี้เรียกได้ว่าใกล้ตายจากการถูกสาวๆกอดเต็มที

“อะไร ครับ..

“ทำไมเจ้าบริหารของข้าถึงดูเนื้อหอมเหลือเกิน”

“ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะครับ..?

“ก็ดูจากผู้หญิงหลายๆคนที่ดูมีท่าทางเขินอายหลังจากคุยกับเจ้านั่นยังไงล่ะ อย่างเช่นเธอคนนี้”

อาเซียพูดพลางบอกราคาของไอเทมที่ลูกค้าคนหนึ่งบอกพร้อมกับรับเงินค่าไอเทมที่เธอคนนั้นซื้อ ก่อนที่ลูกค้าคนดังกล่าวนั้นจะเดินไปกอดยูกิเล่นซักครู่แล้วยิ้มให้ยูกิก่อนจะเดินออกไปจากร้าน

“ดูเหมือน จะเป็นเพราะก่อนที่ยูคิจะมาที่โลกนี้ จะเป็นพวกเนื้อหอม อยู่เหมือนกันนะครับ..

ยูกิพูดติดๆขัดสภาพของเขาเหมือนกับคนที่ใกล้จะตายจากการถูกกอดเต็มที

“ช่างมันละกัน..

“เอาเป็นว่าข้าถามเจ้าแค่นี้ละกัน ดูสภาพของเจ้าใกล้ตายเต็มที่แล้วด้วย.. หนึ่งพันสองร้อยจี”

“นี่จ่ะ!

ลูกค้าสาวยืมเงินมาให้กับอาเซียตามจำนวนที่เธอบอกก่อนที่จะเดินไปกอดยูกิที่นั่งอยู่บนเคาเตอร์ข้างแล้วพูดอะไรกับยูกินิดหน่อยแล้วเดินจากไป

หลังจากมรสุมลูกค้าจบลงเพราะไอเทมที่ขายหมดลงทำให้เด็กหนุ่มต้องกล่าวขอโทษให้กับลูกค้าคนที่ยังไม่ได้ดูของแล้วบอกว่าวันมะรืนจะเปิดร้านอีกรอบ เหล่าลูกค้าสาวที่เหลือต่างก็พยักหน้าเข้าใจแล้วพวกเธอจึงเดินออกไปจาก จะเหลือก็ผู้หญิงคนหนึ่งที่สวมผ้าคลุมทั้งตัวทำให้มองไม่เห็นชุดหรือแม้แต่หน้าของคนๆนั้นเลย

เด็กหนุ่มเห็นคนๆนั้นยืนอยู่ภายในร้านทั้งๆที่ไม่มีไอเทมขายอีกแล้ว เขาเลยตัดสินใจเดินไปบอกกับลูกค้าคนนั้นว่าร้านปิดร้าน

“เออ ขอประทานโทษด้วยนะครับคุณลูกค้าพอดีว่าร้านของเรากำลังจะปิดแล้ว ยังไงก็ช่วยกรุณาไว้มาใหม่อีกครั้งนะครับ”

“ไง ร้านท่าทางจะขายดีนะ”

“ขอบคุณครับ แต่ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครอย่างนั้นเหรอครับ” เด็กหนุ่มถามไปพร้อมกับส่งรอยยิ้มที่เป็นมิตรอย่างเต็มที่

“ชั้นเองไง!

“ชั้นเอง?

“อ๊ะ! จริงด้วยสิ! ชั้นใส่ผ้าคลุมอยู่นี่น่า..

ลูกค้าคนนั้นพูดก่อนจะเลิกผ้าคลุมขึ้นเผยให้เห็นผมหางม้าสีน้ำตาลและใบหน้าที่เด็กหนุ่มแลดูคุ้นเคยเป็นอย่างดี

“เชีย?!

เด็กหนุ่มเผลอตะโกนเสียงหลงออกมาอย่างตกใจส่วนคนที่ถูกเรียกอยู่ตอนนี้ก็กำลังหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ

“ใช่ ชั้นเองดูเหมือนนายจะได้เพื่อนใหม่มางั้นสินะ”

เชียพูดพลางมองไปที่อาเซียซึ่งกำลังนั่งนับเงินอยู่ที่เคาเตอร์ตอนนี้

“อือ ว่าแต่เธอก็เถอะทำไมต้องสวมผ้าคลุมอย่างนั้นเล่า ผมก็นึกว่าเป็นลูกค้าคนหนึ่งก็เลยสุภาพไปเต็มที่เลย”

“นายจะบอกว่า จะไม่สุภาพกับชั้นอย่างนั้นเหรอ…?

“ก็ประมาณนั้น” เด็กหนุ่มพูดติดตลก

“เสียมารยาทน่า! เห็นอย่างนี้ชั้นก็เป็นลูกค้าของนายนะ”

“งั้นต้องขออภัยคุณลูกค้าด้วยนะครับ” เด็กหนุ่มโค้งตัวขณะที่พูด ซึ่งนั่นทำให้เชียหรี่ตามองเขาก่อนจะพูดว่า

“นายนี่กวนประสาทเหมือนกันนะ แรกๆก็นึกว่าเป็นคนสุภาพเรียบร้อยซะอีก”

“ก็ต้องทำเป็นเล่นใส่กับเพื่อนบ้างสิครับ เพราะยังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนกันใช่มั้ยล่ะ?

“ก็ประมาณนั้นล่ะนะ”

เชียยิ้มที่มุมปากก่อนจะชูกำปั้นขึ้นแล้วยื่นมาทางเด็กหนุ่ม เด็กหนุ่มทำหน้างงว่าเธอต้องการจะสื่อถึงอะไรกัน

“ชนกำปั้นยังไงล่ะ เป็นสัญลักษณ์ว่าพวกเราเป็นเพื่อนกัน ที่ชั้นคิดขึ้นมายังไงล่ะ”

“เห อย่างงั้นเหรอ” พูดจบเด็กหนุ่มก็เอามือข้างหนึ่งไปชนกำปั้นกับเชีย

“ว่าแต่เธอเนี้ย พอไม่ได้ใส่ชุดผู้หญิงแล้วนิสัยดูเหมือนผู้ชายมากๆเลย.. เจ็บๆๆๆ! พอเถอะๆ!

“ขอบ-คุณ-สำ-หรับ-ความ-คิด-เห็น-ดี-ดี-ค่ะ!

ยังทันที่เด็กหนุ่มจะพูดจบ เขาก็ถูกมือของเชียบีบอย่างเต็มแรงจนเด็กหนุ่มถึงกับร้องเสียงหลง เธอพูดพร้อมกับพยายามฝืนยิ้มอย่างเต็มที่ ก่อนจะปล่อยมือของเด็กหนุ่มออก เขาสะบัดมือไปมาอย่างเจ็บปวด

 “อา.. เจ็บชะมัดเลย ว่าแต่ที่มาวันนี้มีอะไรงั้นเหรอ?

“ก็มาดูเฉยๆว่าร้านนายเป็นยังไงบ้าง แล้วก็..

เชียหันไปหันมาอยู่ซักครู่ก่อนจะเดินตรงไปที่เคาเตอร์ แล้วอุ้มยูกิขึ้นมากอดไว้ระหว่างอกของเธอก่อนจะบิดตัวไปมาเหมือนกับได้พบกับของที่รักอีกครั้ง

“มาพบกับยูกิยังไงล่ะ!

เด็กหนุ่มมองท่าทางที่เหมือนกับเด็กตัวน้อยๆที่ได้ของเล่นของเชียสลับกับยูกิที่อยู่ในอ้อมกอดของซึ่งถ้าเด็กหนุ่มมองไม่ผิดรู้สึกว่ายูกิจะเริ่มมีฟองออกปากแล้ว

“จริงสิ! นี่เชียผมขออะไรเธอหน่อยสิ”

เด็กหนุ่มพูดก่อนจะเปิดช่องเก็บของแล้วเอื้อมมือไปหยิบยาที่เขาผสมไว้เมื่อเช้าก่อนจะยื่นหลอดยาหนึ่งในจำนวนที่หยิบออกมาให้กับเชีย เธอใช้มือข้างหนึ่งรับสิ่งที่เด็กหนุ่มยื่นมาให้ โดยที่เธอใช้มืออีกข้างกอดยูกิไว้

“อะไรเหรอ? โพชั่น? เป็นสีที่ดูแปลกตาดีนะ นายเป็นคนทำมันขึ้นมาอย่างงั้นเหรอ?

“อือ ใช่แล้ว”

“ว้าว! สุดยอดเลยนะเนี้ย! ว่าแต่นายให้ชั้นมาทำไมล่ะ”

“ก็ อยากจะให้เธอช่วยเอาไปให้ร้านที่ขายไอเทมประเภทนี้ดูราคาให้หน่อยน่ะ”

“โอเค! ไว้พรุ่งนี้จะมาบอกนะ แต่ก่อนอื่นขออยู่ที่นี่ต่อได้มั้ยอะ”

“ได้สิ ยังผมก็กะจะปิดร้านอยู่แล้วด้วย”

“อือ! ขอบคุณนะ!

พูดจบเชียก็เอาหน้าถูไปมากับแก้มของยูกิจนรูปหัวใจเกือบจะลอยขึ้นมาประดับฉากหวานแหววอยู่แล้ว เด็กหนุ่มมองยูกิที่ไม่มีการตอบสนองใดๆกับการที่ถูกเชียกอด ผิดกับปกติที่จะดิ้นหนีอย่างสุดชีวิต พลางรู้สึกสงสารนิดๆ

“ยังไงก็อย่ากอดเล่นมากเกินไปละกันนะ..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

138 ความคิดเห็น

  1. #84 aukazaa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 16:43
    ต่อเลยดันๆ
    #84
    0