Overchant ค้าขายในโลกเเฟนตาซี

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 21 : ขายโพชั่นจะได้เท่าไหร่กันนะ? 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,775
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    20 เม.ย. 60

Overchant ตอนที่ 21

ขายโพชั่นจะได้เท่าไหร่กันนะ? 2

 

“งั้นผมขอขึ้นไปนอนต่อนะครับ

ยูกิพูดก่อนจะกระโดดลงจากเคาเตอร์และกำลังจะเดินเข้าไปด้านในแต่ก็ถูกเด็กหนุ่มจับตัวไว้ได้ซะก่อน

“เดี๋ยว.. จะไปไหนงั้นหรอยูกิ”

“ถามได้ครับยูคิ จะกลับขึ้นไปนอนต่อไงล่ะครับ”

“ไม่ได้

“เอ๋! แล้วไหนบอกว่าผมไม่ต้องทำอะไรยังไงล่ะครับ!

ยูกิพูดพลางแกวงแขนทั้งสองข้างไปมาเหมือนกับจะพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากมือทั้งสองข้างของเด็กหนุ่มที่จับตัวเองไว้

“อา... อย่าดิ้นสิ!

“ไม่ครับๆๆ! เดี๋ยวยูคิจะให้ผมทำงานทั้งๆที่บอกว่าไม่ต้องทำอะไรแน่ๆครับ! ยูคิคนผิดสัญญา!!!

“อา..โธ่! เลิกโวยวายแล้วฟังผมก่อนสิ! ไม่งั้นเดี๋ยวก็ให้กลับมาทำงานจริงๆหรอกน่า!

เหมือนว่าจะได้ผล ทันทีที่เด็กหนุ่มพูดออกไปร่างเล็กที่เขาจับอยู่ก็หยุดชะงักไปทันทีก่อนที่เจ้าร่างน้อยๆจะเอียงคอหันหน้ามามองเด็กหนุ่มแล้วพูดเบาๆว่า

“จริงหรอครับ..? ที่จับผมไว้ไม่ใช่ว่าจะให้ผมกลับไปทำงานเพราะรู้ว่าผมแอบอู้เวลางานบางส่วนแล้วมานั่งรีบทำช่วงชั่วโมงสองชั่วโมงสุดท้ายก่อนที่ยูคิจะลงมาเอาหรอกหรอครับ?

“เรื่องจริงหรอ ยูกิ..

“ปะ เปล่า! เปล่าครับ! ก็แค่ล้อเล่นนะครับ! ฮ่าๆๆ

เด็กหนุ่มมองท่าทางกลบเกลื่อนของคู่หูตัวเองหลังเพิ่งสารภาพความจริงออกมาหมาดๆด้วยสีหน้าเอือมๆพลางคิดในใจว่า (ไม่ทันแล้วมั้ง เล่นสารภาพความจริงออกมาตรงๆโดยไม่ปิดบังเลยซักนิด แล้วยังจะมาทำเนียนอีกให้ตายเถอะ..) เด็กหนุ่มถอยหายใจออกมาเบาๆ

“เอาเถอะ เรื่องนั้นไว้ค่อยตัดสินใจว่าจะทำอะไรกับนายทีหลัง แล้วก็ที่ผมจับนายไว้ไม่ได้จะให้ทำงานหรอก แต่ก็ไม่ให้ไปนอนหรอกนะ”

“แล้วจะให้ผมทำอะไรล่ะครับ?” ยูกิถามพลางเอียงคอสงสัย

“ก็แค่ให้นั่งอยู่ตรงนี้ระหว่างที่ผมกับอาเซียต้อนรับลูกค้าที่เข้ามาซื้อของในร้าน แค่นั้นเอง ง่ายใช่มั้ยล่ะ?” เด็กหนุ่มพูดกับยูกิก่อนจะอุ้มร่างน้อยๆไปวางบนเคาเตอร์

“แค่นี้แน่นะครับทำไมผมรู้สึกเหมือนมันไม่ค่อยน่าไว้วางใจเลยล่ะครับ..!

“หรือจะเอาเป็นช่วยผมกับอาเซียทำงานดีล่ะ”

            “มะ ไม่ดีกว่าครับ..

            “โอเค เสียเวลาคุยกันมามากพอแล้ว งั้นก็มาเปิดร้านกันเถอะ อ๋อ! แล้วก็

เด็กหนุ่มหันไปหาอาเซียที่ยืนอยู่ข้างๆแล้วพูด “ขอบคุณ” เพราะ เธอนั้นเงียบตั้งแต่ตอนที่เขาเริ่มเถียงกับยูกิจนกระทั้งจบเธอก็ยังอยู่อย่างเงียบๆโดยไม่มาแทรกแซงในระหว่างที่พวกเขาทั้งสองคนกำลังคุยกันเลย

พนันได้เลยว่าเธอคงเบื่อแน่ๆที่มาเถียงกันต่อหน้าตัวเองแต่ก็ไม่พูดแทรกอะไร ซึ่งนั่นแหละคือสาเหตุที่เด็กหนุ่มพูดคำว่า “ขอบคุณ” กับอาเซีย

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก..” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“อีกอย่าง ข้าแค่รู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องของตัวเองก็เลยไม่ยุ่งด้วยเท่านั้น”

“แต่ก็เบื่อใช่มั้ยล่ะ?” เด็กหนุ่มพูดพลางยิ้มให้แวมไพร์น้อย

” เธอพยักหน้าเบาๆแทนคำตอบ

“ก็เพราะอย่างงั้นแหละ ผมเลยขอบคุณที่อยู่เงียบๆทั้งที่เบื่อยังไงล่ะ ดีมากๆ”

พูดจบเด็กหนุ่มก็เอามือลูบหัวเด็กสาว เธอก้มหน้าลงใบหน้าของเธอแดงขึ้นเล็กน้อยเพราะความเขินอายที่ตัวเองโดนทำเหมือนกับเป็นเด็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ห้ามเด็กหนุ่ม ซึ่งนั่นทำให้ในสายตาของเด็กหนุ่มแล้วอาเซียในตอนนี้ดูน่ารักสมกับวัยของเธอสุดๆ

หลังจากนั้นเด็กหนุ่มก็หยุดมือลง แล้วไปจัดการวางไอเทมที่จะนำมาขายในวันนี้ลงบนโต๊ะแสดงไอเทมตามแต่ละโต๊ะ และไม่ลืมที่จะเอาสินค้าขายดีของร้านอย่างดาบระดับ 3 และ ชุดเกราะระดับ 3 วางไว้บริเวณริมหน้าต่างที่ผู้คนสามารถเห็นได้ชัดและอาจจะทำให้ลูกค้าที่เข้ามาในร้านอยากจะซื้อไอเทมพวกนั้นมากขึ้นก็เป็นได้

พอจัดวางไอเทมไว้ขายเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาจึงเดินไปที่ประตูหน้าร้านแล้วเปิดมันออกมาก่อนจะเดินออกไปพลิกแผ่นป้ายที่เขียนไว้ว่า ปิดบริการ เป็น เปิดบริการ แล้วจึงกลับเข้ามาในร้านก่อนจะพูดกับอาเซียและยูกิให้เตรียมตัวไปประจำตำแหน่งตามหน้าที่ของตัวเองซะ ทั้งสองขานรับก่อนจะเดินไปประจำตำแหน่งตามแต่หน้าที่ของตัวเองโดยอาเซียเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ด้านในเคาเตอร์ ส่วนยูกินั่งอยู่ที่เดิมตามที่เด็กหนุ่มบอก และสุดท้ายตัวเขาเองเดินไปยืนรอที่หน้าเคาเตอร์

หรือจะให้พูดก็คือ ทั้งสามนั้นแทบจะไปอยู่ที่เดิมก่อนที่จะเปิดร้านเสียด้วยซ้ำ

“เอาล่ะ! ที่เหลือก็รอให้ลูกค้าเข้าร้าน ระหว่างนี้ก็ทำอะไรรอไปก่อนก็ได้นะ”

“เย้! อ่านหนังสือๆ!

ทันทีที่เด็กหนุ่มพูดจบยูกิก็ร้องออกมาก่อนจะเร่งให้เด็กหนุ่มรีบหยิบหนังสือเล่มหนาที่ตัวเองฝากเขาเอาไว้เนื่องจากมันทั้งเล่มใหญ่และหนักทำให้ยากที่จะพกพาโนมน้อยเลยตัดปัญหาโดยการฝากเด็กหนุ่มไว้เวลาจะอ่านก็แค่ให้เขาหยิบมันออกมาจากช่องเก็บของก็เท่านั้น

“ไม่ต้องรีบก็ได้น่า เดี๋ยวผมหยิบออกมาให้ รอแปบนึงนะ”

เด็กหนุ่มเปิดช่องเก็บของออกมาแล้วเอามือล้วงเข้าไปพลางควานหาอยู่ซักครู่หนึ่งก่อนจะเอามือออกมาพร้อมกับหนังสือเล่มหนา เขายื่นมันให้กับยูกิ หลังจากที่ยื่นหนังสือให้เจ้าตัวแล้วแขนข้างที่เด็กหนุ่มใช้หยิบก็ห้อยลงมาทันทีเนื่องจากความเมื่อยจากการยกหนังสือหนักๆ(ในความคิดของเขา)

“สภาพดูไม่ได้เลยนะ เจ้าบริวาร” อาเซียพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆเหมือนปกติ

“ก็มันหนักนี่น่า อาเมื่อยแขนชะมัด”

“ทำไมเจ้าไม่ลองไปฝึกฝนใช้พวกอาวุธดูล่ะอาจจะทำให้เจ้ามีแรงมากขึ้นก็ได้ เจ้าจะได้เอาไว้ป้องกันตัวด้วย ตัวเจ้าในตอนนี้แค่โดนสไลม์ตีทีเดียวก็เกือบตายแล้วด้วยซ้ำ”

“วันนี้พูดเยอะจังนะอาเซีย” เด็กหนุ่มพูดพลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ไปให้กับแวมไพร์น้อย

“เจ้า..!?

ใบหน้าของเธอเริ่มแดงขึ้นเนื่องจากรู้สึกอายปนโมโหที่ถูกเด็กหนุ่มแหย่เล่น ก่อนที่เธอจะเริ่มรู้ตัวว่าหลุดจากท่าทางปกติ อาเซียรีบหันหลังให้เด็กหนุ่มพยายามปรับสีหน้าและอารมภ์ของตัวเอง

 

ก่อนที่เธอจะหันกลับไปหาเด็กหนุ่มด้วยสีหน้าไร้อารมภ์เหมือนเดิม แต่ยังไม่สามารถเก็บแววตาได้ เด็กหนุ่มมองไปที่แววตาของอาเซียดูทำให้รู้ว่าเธอแค่เปลี่ยนสีหน้าเท่านั้น แต่อารมภ์ก็ยังคงเหมือนเดิมอยู่

“อาโทษทีๆพอดีเห็นน่าแกล้งก็เลยเผลอไปหน่อย แต่ก็ขอบคุณสำหรับคำแนะนำจะจะลองเก็บไปคิดละกัน”

เด็กหนุ่มยกมือไหว้พลางกล่าวขอโทษเด็กสาว ที่เขาแกล้งไปคิดๆดูแล้วรู้สึกว่าวันนี้เขาจะแกล้งเธอไปมากอยู่เหมือนกันแต่จะทำยังไงได้ล่ะก็มันสนุกนี่น่า แต่ต้องรู้ลิมิตล่ะนะ

“อ๊ะ! ลูกค้าคนแรกเข้ามาแล้วมาทำให้เต็มที่กันเถอะ”

…/คร้าบบบ” อาเซียพยักหน้าตอบพร้อมกับยูกิที่ขานรับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

138 ความคิดเห็น

  1. #83 Mina1991 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 02:25
    ขอบคุณค่ะ
    #83
    0
  2. #82 amporn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 18:53
    ขอบคุณค่ะ
    #82
    0