จอมเวท เด็กวิทย์ใจศิลป์ เกิดมาอ่อนแล้วไง? ในเมื่อมีสมองโกงอยู่

ตอนที่ 2 : บทนำ 2 คำโกหกสีขาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8777
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 764 ครั้ง
    27 ก.ย. 61

ยารุณ ทวายไลน์

นั่นคือชื่อของผมในตอนนี้

ผมลงมาเกิดในร่างเด็กชายคนหนึ่งจริงๆ เป็นเด็กที่เหมือนจะมีพลังธรรมดาๆ

ไม่ได้มีพลังวิเศษ ไม่ได้เป็นผู้กล้า

ไม่ได้เป็นคนไร้เวทมนตร์ ไม่ได้เป็นทาส

 

แต่ว่ามันแปลกๆ

เพราะแม่ของผมคือจอมเวทที่แข็งแกร่งที่สุด

ใช่ น่าแปลกสุดๆ

ผมจำได้ดีว่าพระเจ้าบอกว่าจะให้ผมเกิดในร่างของเด็กธรรมดา

แต่นี่มันไม่ใช่ซะหน่อย

แต่เขาก็ไม่ได้คิดว่าพระเจ้าจะผิดสัญญาอะไร เขายังจำได้ดี ถึงจะเจอกันเพียงไม่นาน แต่เขารู้ได้ทันทีว่า พระเจ้าคนนั้นเป็นคนที่พูดอะไรทำจริง ถึงจะขี้เล่นแต่สายตาจริงจังมาก

คงไม่ใช่หรอก

แต่ที่ผมสังเกตได้คือ แม่ของผมไม่มีคนรัก พอผมถามเรื่องของพ่อ แม่ก็ตอบปัดไปว่าพ่อไม่อยู่ ซึ่งท่าทีของลนลานของเธอน่ะเป็นสิ่งที่ดูออกง่ายมาก

และที่สำคัญ ผมไม่มีลักษณะพันธุ์กรรมจากแม่เลย ทั้งสีผม สีตาเหมือนกับแม่เลย

ความสามารถของเวทมนตร์ก็ต่างกันมาก

ผมต้องตาหาความจริงเรื่อยๆ จนผมถึงได้รู้ว่าที่จริงแล้วผมถูกเก็บมาเลี้ยง

เธอสารภาพออกมาตอนผมอายุ10ขวบ

 

ยาริน ทวายไลน์

จอมเวทที่แข็งแกร่งที่สุด

เธอได้รับการยอมรับแบบนั้น

เธอมีผมสีขาวออกไปทางที่ทองนิดๆ เหมือนกับเส้นผ้าขาวที่ต้องแสงของดวงตะวัน ตาสองสีที่เป็นเอกลักษณ์ ทำให้เธอดูงามมากๆ ข้างหนึ่งสีเหลืองทองราวกับฟ้ายามเช้า และอีกข้างคือราตรีที่ดูเป็นนิจนิรัน

เธอตัวเล็ก ตอนผมอายุ10ขวบ เธอสูงกว่าผมไม่กี่คืบเอง

เธอมันจะแสดงท่าทางว่าเข้มแข็ง แต่พอเอาเข้าจริงแล้ว เธอไม่ได้มีจิตใจที่หนักแน่ขนาดนั้น

 

รุณ โกรธแม่รึเปล่า?

.....

ที่เขาเงียบไม่ใช่อะไรหรอก

แต่เขาคิดไม่ออกว่าจะโกรธเธอเรื่องอะไรกันแน่? เก็บมาเลี้ยงเหรอ? เรื่องแบบนั้นมันต้องขอบคุณสิ ปิดบังความจริงเหรอ? จะให้เด็กอายุไม่ถึงปีรู้ว่าพ่อแม่ตัวเองตายไปแล้วเหรอ?

แม่เข้าใจดี... ไม่สิ... ก็ฉันไม่ควรที่จะมีสิทธิเรียกตัวเองว่าแม่เลยนิ.....

อะไรฟระ!

ไม่เข้าใจ

ไม่เข้าใจเลยเว้ย!

อีกฝ่ายก็เริ่มทำท่าเหมือนจะร้องไห้แล้วด้วย ยารุณทำอะไรไม่ถูก

ก็แล้วแม่เขาผิดอะไรด้วย!

ถ้าฉันในตอนนั้น แม่ไปที่หมู่บ้านนั้นเร็วกว่านั้น รุณคงจะไม่ ฮือ.......

อะไรกัน....

หยุดเดี๋ยวนี้เลย!

ยารินสะดุ้ง

ยารุณเองก็แสดงสีหน้าจริงจัง สายตาดูแข็งกร้าวชอบกล

ยารินทำใจไว้แล้ว ว่าจะต้องโดนเกลียดแต่...

แม่ไม่ผิดสักหน่อย เพราะอย่างนั้นห้ามร้องไห้นะ!

ยารุณจับมือแม่บุญธรรมของตน และใช้มือของตนปาดน้ำตาของหญิงสาวออกไปให้หมด

ยังไงแม่ก็เป็นแม่

ยารุณมองไปยังนัยน์ตาทั้งสองที่ชุ่มไปด้วยน้ำ มันทำให้เขาปวดใจยิ่งนัก

จะเอาไว้ดี...

เขากำลังคิดอยู่...

สิ่งที่ยารินทำนั้นไม่ผิดเลย แต่เจ้าตัวกลับไม่ชอบใจ ขืนบอกว่าแม่ไม่ผิดเธออาจจะคิดว่าเพราะความไร้เดียงสาของเด็ก10ขวบ และแกล้งทำเป็นดีใจก็ได้

ไม่ว่ายังไง อย่างหนึ่งที่ยารุณจะไม่ยอมคือความทุกข์ของแม่บุญธรรมที่มีพระคุณคนนี้...

อย่างแรกที่คิดได้ คือเขาชอบถามเธอเรื่องนี้

ที่จริงยารุณแค่ติดใจเฉย

แต่เธออาจจะคิดมากแล้วทำให้เธอคิดว่า ยารุณไม่ชอบใจกับเรื่องนี้

เท่าที่คิดได้...

คงมีแต่วิธีนี้...

ที่พูดแล้วจะทำให้ยารินสบายใจ

เขารื้อฝืนความจำวัยเด็ก ที่เขาต้องเล่นละครหน้าชั้น รวมไปถึงหนังสือจิตวิทยาทั้งหลายที่คนอ่าน

ยารุณหายใจเข้าลึก

เพื่อปรับตัวเอง

คะ...คือว่า...

เขาก้มลงต่ำ เหมือนกับจะไม่กล้ามองหน้ามารดาของตนเอง...

แม่จะ... ไม่ทิ้งผมใช่ไหม...?

น้ำเสียงที่สั่นกลัว ฟังดูน่าเห็นใจของเด็ก10ขวบ กล่าวออกมา

ใบหน้าก้มต่ำอย่างกล้าๆกลัวๆ ก็ทำให้ยารินต้องหยุดร้องไห้

คะ... คือ ผมสงสัยตลอด ผมกลัวว่าแม่จะไม่ใช่แม่จริงของผม ซึ่งนั่นมันก็เป็นความจริงไปแล้ว แต่ว่าที่ผมกลัวจริงๆ คือแม่จะทิ้งผมไปหรือเปล่า... ก็ผมไม่ได้เป็นลูกแท้ของแม่นิ...

รุณ...

ยารินเริ่มเข้าใจแล้ว

เหตุผลที่ยารุณต้องค่อยถามเรื่องพ่อ จนเธอกลบเกลื่อนไม่ทันบ่อยๆ

ทำไมจะต้องสนใจเรื่องนี้ด้วย

ผะ.. ผมน่ะ กังวล... ผมอยากเกิดเป็นลูกของแม่ อยากให้แม่รักผม พอเริ่มรู้ว่าผมอาจจะไม่ใช่ลูกแท้ๆของแม่ ผมก็เริ่มกลัวขึ้นมา...

ร่างของหญิงสาวยังยืนแข็งค้าง

ยารุณเองก็ไม่รู้จะสรรหาคำพูดอะไรออกมาอีกแล้ว จึงโผกอด ร่างของหญิงสาวข้างหน้า และรัดเธอไว้ไม่ยอมปล่อย

อย่าทิ้งผมนะ... ผมจะรักแม่ ผมจะทำทุกอย่างให้เอง อย่าทิ้งผมนะ

ยารินพูดไม่ออก

เมื่อมองแววตาสีดำที่กำลังเอ่อล้นด้วยน้ำตา

เธอรับเด็กคนนี้มาก็สิบปีแล้ว

ยารุณก็เป็นเพียงชื่อที่เธอตั้งให้

คนที่คิดว่าน่าจะเป็นพ่อแม่แท้ของยารุณ ก็กลายเป็นศพไปแล้ว

แม่จ้า... พูดอะไรบ้างสิ แม่จะทิ้งผมเหรอ...

มะ.. ไม่มีทางหรอก! กะ ก็รุณเป็นลูกของแม่เสมอนิ

งั้นสัญญานะครับ

ยารุณ ดึงมือของยารินมา

นิ้วก้อยเกี่ยวกันอย่างอ่อนโยน

ผมจะเป็นลูกที่ดีของแม่เสมอ แม้ว่าผมจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่ผมจะรักแม่ยิ่งกว่าแม้แท้ของตัวเอง...

จ๊ะ แม่เองก็เหมือนกัน แม่จะรักรุณเหมือนกับลูกแม้ของตัวเอง...

การโกหก ใช่ว่าจะเป็นเรื่องไม่ดีเสมอไป

การโกหกสีขาว White Lie

คือการโกหกเพื่อรักษาน้ำใจอีกฝ่าย หรือเป็นการโกหกเพื่ออีกฝ่าย โดยมีเจตนาดี

และถึงแม้สิ่งที่ยารุณพูดออกไป จะมีคำโกหกบ้าง แต่ความรู้สึกของเขาเป็นของจริงแน่นอน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 764 ครั้ง

422 ความคิดเห็น

  1. #399 lego098707 (@lego098707) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 17:56
    การใช้คำบรรณยายแข็งๆ แต่พอใช้ได้ อ่านได้อยู่ ปรับปรุงพัฒนาขึ้นจะอ่านได้ลื่นกว่านี้ และควรเพิ่มการอธิบายรายละเอียดด้วยมันไม่ค้อยเห็นภาพตอนอ่าน!
    #399
    0
  2. #366 Ladda Aew (@ladda2523) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 05:31
    แม่จ๋า...
    แม่จ้า อ่านดูแล้วแปลกๆ
    #366
    0
  3. #275 negiharem (@negiharem) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 17:41

    คนในหน้านิยายสินะ ท่านแม่นะ

    #275
    0
  4. #267 GhostFariy (@GhostFariy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 09:35
    นี้มันของขวัญวันแม่ชัดๆ
    #267
    0