จอมเวท เด็กวิทย์ใจศิลป์ เกิดมาอ่อนแล้วไง? ในเมื่อมีสมองโกงอยู่

ตอนที่ 1 : บทนำ 1 จุดเริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10556
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 804 ครั้ง
    27 ก.ย. 61

เมื่อชาติก่อน...

ก็เป็นเพียงเด็กธรรมดาคนหนึ่งที่ตั้งใจ ขยันเรียนและอ่านหนังสือ ทำคะแนนสอบออกมาดีๆ เรียนสายวิทย์อย่างตั้งใจ เพื่ออะไรก็ไม่รู้ ก่อนวันสอบก็อ่านหนังสืออย่างตั้งใจ หลังจากวันสอบก็อ่านหนังสืออย่างตั้งใจ

ไม่มีวันไหนที่เป็นวันหยุด

ถ้าถามถึงของขวัญวันเกิด ก็ต้องเป็นนิยายภาษาอังกฤษ หรือไม่ก็หนังสือวิทยาศาสตร์

เพื่อนหลายคนว่าเขาบ้า

ทำไมถึงจริงจังกับการเรียนขนาดนั้น

ทำไมถึงไม่ทำตัวปกติ?

เล่นเกม เล่นกีฬา จีบสาว หรืออะไรก็ได้ ทำไมถึงเป็นการเรียน ทำไมถึงต้องทำคะแนนสอบให้ได้ดี?

เหตุผลน่ะเหรอ?

เพราะเขาไม่มีสิ่งอื่นน่ะสิ

เขานั้นมีพรสวรรค์ในการเรียนรู้ ในด้านวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ ภาษา ศิลปะ ดนตรี

แต่ในด้านอื่นน่ะเหรอ เขาไม่สามารถเขากับเพื่อนได้ ทักษะที่ว่ามาของเขามันสูงเกินไป ไม่มีใครตามได้ทัน แต่ในด้านอื่น เกม กีฬา หรืออะไรต่างๆ เขากลับไม่สามารถทำได้ดีเลย หรือก็คือ ไม่สามารถเข้ากับคนอื่นได้จากความต่างของความสามารถ

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไร

เขาพร้อมใจที่จะมีเพื่อนเพียงหนังสือเท่านั้น

ใช้ชีวิตมัธยมปลายอย่างโดดเดียว...

ช่วงชีวิตที่ควรจะเต็มไปด้วยมิตรสหาย กลับกลายเป็นเพียงหนังสือ และภาพวาดที่ประดับไปทั่วบ้าน

เขารู้ดี...

เขาแปลก และแตกต่าง ในตอนแรกเขาก็กลัว กลัวความแตกต่าง แต่สุดท้ายเขาก็ยอมรับ ตอนเองนั้นไม่เหมือนคนอื่น แถมความจริงที่ว่าเขาได้ปฏิเสธหญิงสาว ที่เป็นขวัญใจของโรงเรียนไป ทำให้เขาเป็นที่รังเกียจ

เขาจึงไม่คิดที่จะทำอะไรอีก

ใช้ชีวิตอีก3ปีอย่างไร้จุดหมาย เขาแค่ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบเท่านั้น ไม่สนใจคนรอบข้าง

ในวันสุดท้ายของชีวิตมัธยมปลาย

เขาก็ต้องตาย...

 

วันนั้นเขาเดินกลับบ้านโดยตั้งใจว่าจะกลับไปอ่านหนังสือต่อ เพราะความรู้นั้นไร้ขีดจำกัด จะรู้เท่าไร สำหรับเขามันก็ไม่พอ...

หญิงสาวที่เขาเคยบอกปฏิเสธ เดินข้ามถนน และรถก็พุ่งเขามา โดยที่ไม่สนไฟแดงเลย

เขาไม่เคยอยากจะด่าอะไรมากขนาดนี้มาก่อนเลย

มารยาทในท้องถนนของประเทศที่ดูหรูหรานี้แย่มาก...

แต่เขาก็ไม่ลังเลที่จะใช้ตัวเอง เพื่อทำให้หญิงสาวคนนั้นรอดมาได้

 

 

 

โชคร้ายจริงนะ เจ้าหนู... แต่หากเทียบกับคนที่ข้ารู้จัก อาจจะต้องเรียกว่าของเจ้ายังจัดว่าโชคดีก็ได้ แต่น่าเสียดายพรสวรรค์และความสามารถของเจ้าจริงๆ

งั้นเหรอครับ...

เขากล่าวเบา.....

อย่าทำหน้าบอกบุญไม่รับแบบนั้นสิ

ก็ผมตายนี่น่า จะไม่ให้เสียใจได้ยังไง

เจ้าเนี่ย... ไม่รู้จริงเลยยังพูดแบบนั้นได้ แต่ก็ความนับความไม่รู้นั่นเป็นความรู้แจ้งก็ได้... อืม... แต่ว่าข้ารู้สึกได้เลยนะเจ้าเนี่ยมีหลายส่วนที่เหมือนกับลูกของข้าจริงๆ

พระเจ้ามีลูกด้วยอย่างงั้นรึ?

มีสิ... เห็นแบบนี้ข้าก็เคยเป็นมนุษย์มาก่อนนะ แต่ว่ามันไม่สำคัญเสียเท่าไรหรอก ข้าลืมความเป็นมนุษย์ไปหมดแล้ว

เมื่อตายแล้วเขาก็มาพบกับพระเจ้า

เส้นผมสีขาวที่ถูกย้อมไปด้วยสีรุ้งที่ดูเป็นปริศนา

ใบหน้าเริ่มระบุไม่ได้ว่าเป็นชายหรือหญิง แต่จากที่ดูได้ก็เพียงนิยามได้เพียงความงดงาม

จะเกิดอะไรขึ้นกับผม?

เจ้าน่ะเป็นพวกประหลาด วิญญาณของเจ้าควรจะสลายหายไป และแกนของเจ้าก็ควรจะลงไปยังเด็กที่เกิดใหม่ แต่ไม่รู้ เพราะอะไร วิญญาณของเจ้ายังหลงเหลือเปลือกนอกเกินไปที่จะเกิดใหม่ ข้าถึงต้องมาจัดการเรื่องของเจ้าด้วยตัวข้าเอง

แล้ว?

ข้าน่ะไม่ใช่พวกบังคับอะไรหรอกนะ

พระเจ้าแสดงท่าทีสบายๆ ลอยตัวอยู่กลางอากาศ อย่างไม่สนเด็กหนุ่ม

ท่าที่ชิลๆแบบนั้นชวนน่ารำคาญอยู่บ้าง......

เจ้าอยากได้อะไรล่ะ เกิดใหม่เป็นจอมเวท หรือถูกอัญเชิญไปเป็นผู้กล้า จะเกิดใหม่เป็นสิ่งของ อ้อ! หรืออยากเกิดเป็นกางเกงในเด็กผู้หญิงโลลิ ที่ชอบฉี่ราดดีล่ะ?

ไอ้อันสุดท้ายมันดูเจาะจงแปลกๆแฮะ

อ้อ เอาเป็นวิญญาณสิงชุดชั้นในก็ได้นะ ข้าน่ะทำให้ได้ทุกอย่างนั้นแหละ

ไม่เอาอ่ะ

เรื่องมากจังเลยนะ

ขออะไรที่มันปกติหน่อยเถอะ

น่าเบื่อจะตาย ข้าไม่ค่อยได้เจออะไรแบบนี้หรอกนะ ในบรรดาโลกมากมายคนที่ตายอย่างนี้ คงจะมีอะไรสักอย่าง... ชะตาเองก็ชอบเล่นตลกด้วยสิ ข้าละเบื่อจริงๆ อืม... หรือข้าควรจะย้อนเวลากลับไปก่อนทุกโลกจะถือกำเนิด แล้วทำลายทุกอย่างให้หมดเลยดีล่ะ?

แบบนั้นมัน...

ชายหนุ่มรู้สึกสั่นๆขึ้นมา

เพราะรู้สึกว่าที่เขาพูดนั้น เขาทำได้จริงๆ

นั้นสินะ ถ้าแบบนั้นข้าคงว่างได้เยอะเลย แต่มันจะน่าเบื่อจนไม่มีอะไรทำเนี่ยสิ นิยายที่ข้าอ่านมันก็ยังไม่จบด้วย....

..... เออ สรุปแล้วผม....

เอางี้แล้วกัน ข้าจะให้เจ้าไปเกิดเป็นเด็กธรรมดา เกิดในหมู่บ้านธรรมดา อาศัยอยู่กับครอบครัวธรรมดา มีพลังที่ธรรมดา พอใจเจ้าหรือยัง?

แบบนั้นอาจจะดีก็ได้ ผมเองก็เริ่มเหนื่อยกับการดิ้นรนแล้ว ขอใช้ชีวิตเรื่อยๆ หรือกับนักเรียนที่ไม่โดนสั่งการบ้านก็พอแล้ว

งั้นก็ตามนี้แล้วกัน อ้อ! ข้าบอกไว้ก่อนนะ ข้าไม่กำหนดอะไรให้เจ้าเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่เจ้าเกิดมา ดังนั้นทุกอย่าจะเกิดขึ้นมาแบบสุ่ม และอย่างที่ข้าเคยบอก ชะตาชอบเล่นตลกกับคนที่คิดว่าตัวเองเป็นคนธรรมดาด้วยสิ เอาเถอะ... โชคดีแล้วกัน

 

เมื่อเราพบกันอีกครั้ง... ไม่สิ... ก่อนหน้านั้นเจ้าต้องแข็งแกร่งขึ้นให้ทันล่ะ....

 

 

 

โหดร้ายจริงๆเลย.....

หญิงสาวคนหนึ่ง สวมผ้าคลุมสีขาวยาวปิดบังใบหน้า ถือไม้เท้าที่ประดับด้วยเพรชหลากสี เพื่อเพิ่มพลังเวทย์ ดูก็รู้เธอเป็นจอมเวท

เดินอยู่กลางหมู่บ้าน

ที่ไม่มีใครเลย

ไม่สิ....

ศพนอนอยู่ จมกองเลือดอย่างน่าเวทนา พวกเขาถูกกลุ่มโจรบุกสังหารโหดภายในคืนเดียว

บ้านเรือนถูกย้อมไปด้วยสีเลือด

.........

หญิงสาวที่เห็นภาพข้างหน้าก็ไม่อาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา

ความโหดร้ายนี้.....

ทำไมมนุษย์ต้องสังหารกันด้วย? สังหารแล้วสิ่งที่ได้ ก็แค่เงินทอง... สิ่งของมีค่า ความสุข... ของแบบนั้นไม่มีประโยชน์ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตหรอก...

น่าสงสาร.....

หญิงสาวกล่าวออกมา

เธอเป็นจอมเวทย์ที่เคยผ่านสงครามมาอยู่บ้าง แต่ในสงครามนั้น ทุกคนต่างสู้เพื่อเอาตัวรอด

แต่เธอก็ยังไม่เคยเข้าใจ ถึงการฆ่าเพื่ออะไรสักอย่าง มันไร้สาระสิ้นดี

แต่ว่า...

หืม..... นี่มัน... อ่อนมาก แต่พลังเวทย์ของมนุษย์...

เธอรุดวิ่งไปตามสัญชาตญาณ

รู้สึกได้ถึงพลังเวทย์

ยังมีคนรอดอยู่

เธอออกวิ่งเท่าที่ตัวเธอจะทำได้ ขาของเธอไม่ได้ชำนาญในการวิ่งมากนัก แต่เธอก็ไม่หยุดเลย

เธอขึ้นไปยังบ้านหลังหนึ่ง

อยู่ไหน....

แต่ก็ยังไม่พบ

เธอจึงตั้งสมาธิอีกครั้ง

เธอหลับตาลง พยายามปิดสัมผัสอื่นให้มากที่สุด... และค้นหาต้นตอของพลังเวท.....

ข้างบนงั้นหรือ?

ที่นี่เป็นบ้านชั้นเดียว แต่มีหลังคา ดังนั้นคงมีห้องใต้หลังคาอยู่

ความหวังในการหาคนรอดชีวิต........

อดทนอีกหน่อยนะ

หญิงสาวรีบควานหาบันได

และหาช่องประตูลับที่เชื่อมไปยังห้องใต้หลังคา

แล้วเธอก็พบ เธอรีบขึ้นไปในทันที

ทารก....

เธออุ้มเจ้าตัวน้อยขึ้นมา พ่อแม่ของเขาคงจะเป็นชายหญิงที่นอนเป็นศพอยู่ที่ชั้นลง บ้างทีคงจะรู้แล้วว่าตัวเองไม่รอด เลยรีบเอาลูกของตัวเองมาไว้ข้างบน

หลับสนิทเลย.....

เส้นผมสีดำ ผมสีอ่อนๆแต่กลับรู้สึกได้ถึงชีวิตที่ไหลเวียนอยู่ใรร่างกายเล็กๆนี้

ร่างกายเล็กๆนี้น่าเอ็ดดูเหลือเกิน...

เธอรู้สึกสงสารขึ้นมา...

เด็กไร้พ่อแม่ จะมีชีวิตอย่างไรในโลกใบนี้... แถมยังเป็นชาวบ้านธรรมดาอีก ไม่ได้มีพลังวิเศษอะไร.....

ถึงรอดไปได้เขาก็ต้องเผชิญหน้ากับโลกที่โหดร้ายอยู่ดี

จากนี้ไป... ข้าจะเป็นแม่ให้เธอเอง

ทันใดนั้นเอง ดวงตาทั้งสองก็เปิดออก พร้อมกับรอยยิ้มไร้เดียงสา

มันส่องประกาย แต่กลับเป็นสีดำ...

จากสีตาคงไม่ได้มีพรสวรรค์ทางเวทมนตร์... แต่ในเมื่อข้ากล่าวไปแล้ว ข้าจะดูแลเธอเอง...

หญิงสาวกล่าวด้วยรอยยิ้ม.....

นี่เป็นจุดเริ่มต้นของจอมขมังเวทย์ ผู้จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง ด้วยมนตราแห่งศาสตร์ทั้งปวง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 804 ครั้ง

422 ความคิดเห็น

  1. #325 666nooker666 (@666nooker666) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 20:30

    1,000,000/10 ไปเลย

    #325
    0
  2. #320 orange-candy (@orange-candy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 10:31
    เนื้อเรื่องน่าสนใจนะคะ แต่ยังต้องปรับคำผิดอยู่นิดหน่อย รีบไปรึเปล่า
    #320
    0
  3. #315 Cmil (@Cmil) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 08:08
    น่าติดตาม
    #315
    0
  4. #257 PunchM (@PunchM) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 15:40

    ชอบสำนวนนะคะ ภาษาดีรื่นไหลเป็นขั้นตอนดีมากเลย

    #257
    0
  5. #167 newnow223 (@newnow223) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 12:35
    สงสัยต้องเรียกFBI แล้วสินะ ยกมือถือขึ้นมา//หรือต้องเรียกเมียดีละเพราะFBIไม่น่าจะทำไรได้
    #167
    0
  6. #143 BrokenToaster (@SealTV) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 12:57
    อื้ม..... กางเกงในโลลิ...... FBI ไม่ทำงานนอกสหรัฐด้วย ฮึๆ เสร็จตูล่ะ
    "CIA Open Up!!"
    #143
    2
  7. #56 เงาสายลม (@fenrir_m) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 11:47
    ข้อเสนอกางเกงในนี่พระเจ้าต้องเคยเล่นเกมจีบสาวแน่ๆ
    #56
    0
  8. #51 sorawitbai (@sorawitbai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 20:30
    พระเจ้าเป็นโลลิค่อนหรอ ผมจะได้เรียก 191 ให้
    #51
    0
  9. #1 l_am_your_father (@l_am_your_father) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 14:42
    นายน่าจะไปเป็นกางเกงในนะ
    #1
    0