Please come back to me...(Prince of tennis) - Please come back to me...(Prince of tennis) นิยาย Please come back to me...(Prince of tennis) : Dek-D.com - Writer

    Please come back to me...(Prince of tennis)

    โดย @++Yogurt++@

    อาโตเบะ~ยูชิอยู่ไหนอ่ะ?ทำไมวันนี้ไม่เห็นหน้าเลย~ กาคุโตะยูชิน่ะ อะไรเหรอ? ยูชิไม่อยู่แล้วนะกาคุโตะ หมอนั่นน่ะไปแล้ว

    ผู้เข้าชมรวม

    491

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    0

    ผู้เข้าชมรวม


    491

    ความคิดเห็น


    4

    คนติดตาม


    8
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  25 ธ.ค. 51 / 21:26 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

      Why don't you know that I cannot live 1 minute 1 second without you?

      As long as you are here, as long as you are next to me,

      nothing else matters. 

      (ทำไมเธอไม่รู้ว่าฉันไม่สามารถอยู่เเม้เเต่หนึ่งนาทีหนึ่งวินาที โดยที่ไม่มีเธอ ?

      เเค่เธอยู่ตรงนี้ อยู่ข้างๆฉัน

      อย่างอื่นก็ไม่จำเป็นอีกเเล้ว...)

       

      ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

       

       

       

       24/12/XXXX

       

       

       

      ณ ห้องชทรมเทนนิสเฮียวเท

       

       

      มุคาฮิคุงพรุ่งนี้วันคริสมาสไปเที่ยวกับฉันนะจ๊ะ

       

       

      ไม่ๆมุคาฮิคุงต้องไปกับฉันต่างหาก

       

       

      ฉันย่ะๆมุคาฮิคุงต้องไปกับฉัน!!

       

       

      โว้ย!!ฉันไม่ไปกับใครทั้งนั้นแหละ!!เสียงโวยดังมาจากเด็กหนุ่มผมแดง

       

       

      “…มุคาฮิคุงT^T”

       

       

      ไปเลยนะ!!ไปให้พ้น!!คริสมาสบ้าบออะไรกัน!!ฉันไม่สน!!มุคาฮิ กาคุโตะตะโกนเสียงดังลั่นก่อนที่จะหันไปเตะ

      โต๊ะที่ตั้งอยู่ข้างตัวเขา

       

       

      ปะไปกันเถอะพวกเราเด็กสาวเมื่อครู่รีบวิ่งออกไปทันที

       

       

      ฮ้าว~นายไปอารมณ์เสียกับเรื่องอะไรมาอ่ะกาคุโตะ=___=”จิโร่ที่เพิ่งจะตื่นนอนถามอย่างสงสัย

       

       

      ยุ่ง!!ว่าแล้วกาคุโตะก็เดินออกจากห้องชมรมไป

       

       

      เป็นอะไรของเขาน่ะ?”ชิชิโดะเอ่ยถามเบาๆ

       

       

      สงสัยหงุดหงิดเรื่องรุ่นพี่โอชิทาริล่ะมั้งครับโจทาโร่ตอบ

       

       

      อ่อเรื่องนั้นน่ะเหรอ

       

       

      หึๆๆเสียงหัวเราะดังมาจากผู้จัดการชมรมอย่างซาคากิ

       

       

      หวังว่าพวกนายยังคงไม่ปากโป้งเรื่องนั้นให้กาคุโตะรู้หรอกนะอาโตเบะเอ่ยยิ้มๆ

       

       

      ครับ~”

       

       

       

       

      ยูชิ!!คนใจร้ายยยยยยย>O<”กาคุโตะนอนดิ้นไปมาอยู่บนเตียงในห้องนอนตัวเอง

       

       

      ……….

       

       

      …….

       

       

      คนบ้าใกล้วันคริสมาสแล้วแท้ๆหายหัวไปไหนกันนะเด็กหนุ่มเอ่ยกับตัวเองเบาๆ

       

       

      พอนึกถึงใบหน้าเจ้าของฉายาอัจฉริยะแห่งเฮียวเทน้ำตาของเขาก็พาลจะไหลออกมา

       

       

      ฮึกๆยูชิน่ะใจร้ายที่สุดเลยT T”ว่าแล้วกาคุโตะก็เอาหน้าซบลงบนหมอนเพื่อปกปิดน้ำตาที่ไหลออกมา

       

       

      ………….

       

       

      ……..

       

       

      ฉันมันไม่สำคัญสินะ

       

       

      นายถึงได้ทิ้งฉันไปยูชิ

       

       

      อาโตเบะ~ยูชิอยู่ไหนอ่ะ?ทำไมวันนี้ไม่เห็นหน้าเลย~’

       

       

      กาคุโตะยูชิน่ะ…’

       

       

      ‘…อะไรเหรอ?’

       

       

      ยูชิไม่อยู่แล้วนะกาคุโตะ…’

       

       

      ‘………’

       

       

      หมอนั่นน่ะไปแล้ว

       

       

      ทุกครั้งที่นึกถึงมักจะทำให้เด็กหนุ่มผมแดงน้ำตาไหลเสมอ

       

       

      ไปไหน?นายไปอยู่ที่ไหนยูชิ?

       

       

      วันพรุ่งนี้เป็นวันคริสมาสแล้วนะฉันอยากจะอยู่กับนาย

       

       

      ติ้ดๆติ้ดๆๆเสียงโทรศัพท์มือถือของกาคุโตะดังขึ้น

       

       

      นิ้วเรียวปาดคราบน้ำตาบนใบหน้าออกเบาๆแล้วกดรับโทรศัพท์

       

       

      มีอะไรเหรอฮิโยชิ?”

       

       

      (รุ่นพี่มุคาฮิวันพรุ่งนี้กัปตันสั่งให้เข้าชมรมตอนเช้าด้วยนะครับ)

       

       

      อืมขอบใจที่โทรมาบอกนะ

       

       

      (ครับ)

       

       

      แล้วกาคุโตะก็กดตัดสายไป

       

       

      ร่างเล็กลุกไปปิดไฟก่อนที่จะเข้านอน

       

       

       

       

      25/12/XXXX

       

       

      อาโตเบะทำไมเรียกมาแต่เช้าเลย=O=”เมื่อมาถึงกาคุโตะก็รีบยิงคำถามใส่ทันที

       

       

      ก็มาซ้อมน่ะสิ-__-“

       

       

      ตอนเช้า!!?OoO!!”

       

       

      ใช่-__-“

       

      ม่ายอาววววว~>O<”

       

       

      ไปซะกาคุโตะ-__-+(ชิ้ง)

       

       

      อ้ากกกกกกไม่ไป!!>__<”

       

       

      ตัดออกจากการเป็นตัวจริง!!ดีมั๊ย?-__-^”

       

       

      อาโตเบะใจร้าย>3<^”

       

       

      แล้วกาคุโตะก็เดินเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องชมรม(ด้วยความไม่เต็มใจยิ่ง=__=;;)

       

       

      โทรศัพท์ครับเสียงแหบใหญ่จากคาบาจิเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดมาให้ผู้จัดการทีม

       

       

      เขามองหน้าจออยู่สักพักก่อนที่จะกดรับพร้อมรอยยิ้ม

       

       

      อรุณสวัสดิ์ยูชิ^___^”

       

       

       

       

      โจทาโร่วันนี้ไปทานข้าวด้วยกันมั๊ย?ที่บ้านฉันชิชิโดะเอ่ยชวนรุ่นน้อง

       

       

      เอ๋?บ้านของชิชิโดะซังเหรอครับ?”หมาน้อยแห่งเฮียวเทเอียงคอถามอย่างไม่เชื่อ

       

       

      อืม=///=ได้มั๊ย?”

       

       

      ใบหน้าเขินอายของรุ่นพี่ที่เคารพรักทำให้โจทาโร่ยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย

       

       

      ไปสิครับ

       

       

      แล้วจะบอกให้แม่ทำอาหารให้สุดฝีมือเลยตกลงนะ

       

       

      แง่งๆๆๆๆหงุดหงิดๆอิจฉาไอ้พวกมีคู่โว้ยยยยย>O<

       

       

      กาคุโตะนึกด่าในใจ จะเสียงดังก็ไม่ได้เดี๋ยวไอ้ชิชิโดะมันเอาแร็คเก็ตฟาดหัว-__-;;

       

       

      อืมบุนตะคุงก็รอผมอยู่ที่หน้าสถานีรถไฟนะเดี๋ยวผมไปรับ^ ^”เสียงคุยโทรศัพท์ดังมาจากจิโร่ผู้หลับใหล

       

       

      ทำมาเป็นคุยกับแฟนชิชะ!!หมั่นไส้!!

       

       

      แล้วนายไม่พาทากิไปเที่ยวเหรอฮิโยชิ?-____-^”กาคุโตะถาม

       

       

      ไว้ตอนเย็นน่ะครับ

       

       

      อ้ากกกกกเกลียดนักไอ้พวกมีคู่!!!>^<!!

       

       

      ยูชินายหายไปไหนนะ?

       

       

      นัตย์ตากลมโตมองไปทางล็อคเกอร์ของโอชิทาริ

       

       

      ยูชิซักเสื้อบ้างรึเปล่าเนี่ย?’

       

       

      ซักสิถามทำไมเหรอ?’

       

       

      แหวะ~เหม็นจะแย่

       

       

      ไม่ต้องมาเบ้หน้าเลยว่าให้เขาของตัวเองหอมนักรึไง?’

       

       

      หอมดิ

       

       

      งั้นขอหอมหน่อยสิถ้าแน่จริง

       

       

      ยูชิบ้า!!ฉันไม่เล่นด้วยแล้ว

       

       

      ไม่ต้องหนีเลยนะกาคุโตะ!!มาให้ฉันหอมซะดีๆขอหาว่าเสื้อฉันเหม็น

       

       

      ไอ้คนฉวยโอกาส!!ปล่อยฉันนะ!!>///<’

       

       

      รุ่นพี่กาคุโตะเป็นอะไรมากรึเปล่าครับ?”โจทาโร่ยื่นหน้าเข้าไปถามอย่างเป็นห่วง

       

       

      ห๊ะ!!ฉะฉันเป็นอะไรเหรอ?”

       

       

      เด็กหนุ่มถามอย่างงงงวย

       

       

      ก็ผมเห็นรุ่นพี่ยิ้มคนเดียวมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว-___-;;ก็นึกว่าจะต้อง…”

       

       

      พาส่งโรงพยาบาลบ้า-__-“ชิชิโดะพูดต่อ

       

       

      เค้าไม่ได้บ้านะT^T

       

       

       

       

      ณ เวลาเลิกเรียน(ช่างเร็วจริงๆ=__=;;)

       

       

      ไม่ไปฉลองคริสมาสด้วยกันเหรอ?กาคุโตะอาโตเบะถามเมื่อเห็นลูกทีมกำลังจะเดินออกไปจากห้อง

       

       

      ไม่ไปฉันอยากกลับบ้านว่าแล้วเจ้าตัวเล็กก็รีบเดินออกไปทันที

       

       

      สองทุ่มที่ร้านซูชิประจำนะกาคุโตะ!!นายต้องมา!!อาโตะเบะตะโกนออกไป

       

       

      ไม่รู้!!ฉันไม่รู้!!คริสมาสที่ไม่มียูชิ!!ฉันไม่อยากจะเจอมัน!!

       

       

      มือเล็กถูกยกขึ้นมาปิดหูขาเรียวรีบวิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

       

       

      กลับมาแล้วครับ!!พอมาถึงบ้านกาคุโตะก็วิ่งเข้าห้องนอนตัวเองก่อนที่จะปิดประตูเสียงดัง

       

       

      ไม่มียูชิมันไม่สนุกเลยนะ

       

       

      กาคุโตะของขวัญคริสมาสอยากได้อะไร?’

       

       

      ตุ๊กตา!!เอาตุ๊กตาตัวใหญ่ๆ>w<’

       

       

      ของแบบนี้จะไปหามาจากไหนล่ะเนี่ย?’

       

       

      ไม่รู้อ่ะแต่ฉันอยากได้นี่นา

       

       

      ถ้าหาเจอจะซื้อให้

       

       

      เย้!!แล้วยูชิไม่อยากได้อะไรเป็นพิเศษบ้างเหรอ?’

       

       

      ฉันอยากได้กล่องเพลง

       

       

      เอ๋คนอย่างยูชิอยากได้ของแบบนั้นด้วย?’

       

       

      พูดเหมือนกับคนอย่างฉันไม่เหมาะกับกล่องเพลงเลย-____-^’

       

       

      ก็ใช่น่ะสิ ฮะๆ^O^’

       

       

      นี่แหนะๆอย่างฉันจะชอบของแบบนั้นไม่ได้รึไง?’

       

       

      อย่ามาขยี้ผมฉันดิ!!ยูชิใจร้าย>O<’

       

       

      ก็ท่าทางนายมันหน้าหมั่นไส้นี่นา

       

       

      ภาพในวันนั้นยังคงไหลเข้าสู่สมองของเขา

       

       

      ก่อนที่ยูชิจะหายตัวไป

       

       

      อุตส่าไปซื้อมาให้แล้วเชียวนัยน์ตากลมโตเสมองไปยังกล่องเพลงที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ

       

       

      เฮ้อ

       

       

      เราเนี่ย

       

       

      บ้าชะมัด

       

       

      จะได้ให้รึเปล่าก็ไม่รู้?

       

       

      กาคุโตะปิดเปลือกตาลงเบาๆก่อนที่จะเข้าสู่ห้วงนิทรา

       

       

       

       

      เจ้ากาคุโตะจะมามั๊ยนะ?”ซาคากิเอ่ยเบาๆพร้อมกับมองนาฬิกาข้อมือ(สุดหรู)ไปด้วย

       

       

      จะสองทุ่มอยู่แล้วนะทำไมกาคุโตะไม่มาซักทีล่ะ?”จิโร่ถามก่อนที่จะยกมือมาปิดปากเพื่อที่จะหาว

       

       

      โธ่เว้ย!!ทำไมชักช้าอย่างนี้เนี่ย!!?เฮ้ย!!ฮิโยชิโทรไปเรียกเด๊ะ!!ชิชิโดะตบโต๊ะอย่างอารมณ์เสียก่อนที่จะหันไปสั่งรุ่น

      น้อง

       

       

      ครับว่าแล้วฮิโยชิก็กดโทรศัพท์เพื่อโทรหากาคุโตะ

       

       

      (ตืดๆๆๆๆๆๆ)

       

       

      รุ่นพี่ชิชิโดะไม่มีคนรับสายอ่ะครับฮิโยชิบอก

       

       

      โทรตามให้ได้!!ทุกคนสลับกันโทร!!เราต้องตามเจ้ากาคุโตะมันมาให้ได้!!!!>O<!!”อาโตเบะที่โกรธจัดออกคำสั่ง

      ทำให้ลูกทีมทุกคนควักโทรศัพท์ออกมาพร้อมกันก่อนที่จะสลับกันโทร

       

       

       

       

      กาคุโตะ…”

       

       

      ยูชิ!!นั่นนายใช่มั๊ย?”ร่างเล็กเรียกชื่อคนตรงหน้านี้ออกมาด้วยความดีใจ

       

       

      “…กาคุโตะฉันน่ะ…”

       

       

      อะไร?นายเป็นอะไรไปน่ะ?”

       

       

      ฉันคงจะอยู่กับนายไม่ได้แล้วล่ะเพราะฉันไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้วยูชิเอ่ยออกมาอย่างเศร้าสร้อย

       

       

      “…!!”กาคุโตะถึงกับช็อค ขาก้าวไม่ออกร่างกายก็ขยับไม่ได้

       

       

      “……..”

       

       

      “…ไม่จริงใช่มั๊ย?นายต้องอยู่กับฉันสิ…”

       

       

      ฉันมาที่นี่เพื่อจะบอกลากับนายลาก่อนนะกาคุโตะแล้วยูชิก็เดินจากไป

       

       

      ฮึกๆนายนายจะทิ้งฉันไม่ได้นะฮึกฉันต้องการนายโอชิทาริ ยูชิ!!กาคุโตะตะโกนทั้งน้ำตา

       

       

      “…….”

       

       

      ยูชิ!!ขาเล็กรีบวิ่งตามร่างสูงไปแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะตามทัน

       

       

      ฉันจะต้องเสียนายไปตลอดกาลงั้นเหรอ?

       

       

      ไม่เอาเด็ดขาด!!

       

       

      ยูชิ!!ขอร้องล่ะกลับมาหาฉันเถอะ!!

       

       

      “…….”

       

       

      ยูชิ!!!

       

       

      โครม!!

       

       

      แว้กกกกกกกกเจ็บ~!!> <”กาคุโตะร้องเสียงดังลั่น

       

       

      เอนี่มันห้องเรานี่หว่า=___=

       

       

      ฝันงั้นเหรอ?”ร่างเล็กพูดอย่างเพ้อๆมือเรียวยกขึ้นมาปาดน้ำตาที่ไหลออกมาเบาๆ

       

       

      ฝันร้ายชะมัด

       

       

      ติ้ดๆติ้ดๆๆๆๆๆเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

       

       

      ชิชิโดะ?จะโทรมาทำไมเนี่ย?”

       

       

      คิ้วบางขมวดเข้าหากันก่อนที่จะกดรับสาย

       

       

      ฮัล…”

       

       

      (ไอ้กาคุโตะบ้า!!!!!!!!ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนห๊ะ!!นี่จะสองทุ่มแล้วนะ!!มาที่ร้านประจำเดี๋ยวนี้!!!!ถ้าไม่มาอาโตะเบะ

      กับซาคากิจะตัดนายออกจากการเป็นตัวจริง!!!!!!>O<!!จำไว้ด้วย!!ด่วน!!ตู๊ดๆๆ)

       

       

      ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรเลยนะ=[]=!!

       

       

      แล้วฉันไปบอกนายตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าฉันจะไปน่ะ!!

       

       

      เฮ้อแต่ก็เบื่อ

       

       

      ร้านประจำงั้นเหรอ?

       

       

      ไหนๆก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้วออกไปซักหน่อยคงไม่เป็นไรมั้ง?

       

       

      กาคุโตะหยิบเสื้อโค้ตมาสวม

       

       

      เอแล้วกล่องเพลงนั่นให้ซาคากิก็คงได้มั้ง?

       

       

      ร่างเล็กเดินไปหยิบก่องเพลงใส่กระเป๋าเสื้อโค้ตก่อนที่จะมุ่งหน้าไปยังร้านประจำ

       

       

       

       

      20.10น.

       

       

      เฮ้ยๆกาคุโตะมาแล้วๆๆๆ> <”บุนตะร้องอย่างดีใจ

       

       

      ฉันรู้สึกว่าจิโร่จะชวนบุนตะมาคนเดียวนะอาโตะเบะเอ่ยก่อนที่ซาคากิจะ

       

       

      แล้วพวกนายจะมาที่นี่ทำไมล่ะห๊า~!!!>O<”

       

       

      สมาชิกชมรมเทนนิสโรงเรียนสาธิตริคไค!!

       

       

      จะมาไม่ได้รึไง?ที่นี่มันที่สาธารณะนะครับคุณผู้จัดการวงคิริฮาระ อาคายะยักคิ้วอย่างกวนประสาท

       

       

      “-______-^^ไอ้เด็กไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง

       

       

      พ่อ!!ผมกลับมาแล้วเด็กหนุ่มหน้าตาเหมือนลิงภูเขา(=___=;;)เดินเข้ามาภายในร้าน

       

       

      ทาคาชิมาช่วยงานที่ร้านเร็ว!!วันนี้ลูกค้าเยอะ

       

       

      อ้าว~แล้วพวกเพื่อนๆผมจะนั่งไหนล่ะเนี่ย

       

       

      หน้าตาแบบนี้ช่างคุ้นเคย-___-?รึว่า

       

       

      แล้วเฮียวเททุกคนก็จ้องไปทางกลุ่มผู้มาใหม่

       

       

      ซูชิ^O^”

       

       

      รุ่นพี่โมโมะช่วยเงียบๆหน่อยสิครับ

       

       

      เซซุนรึเนี่ย?”โจทาโร่เอ่ยออกมาอย่างตกใจเล็กน้อย

       

       

      อ้าว~เฮียวเทกับสาธิตริคไคนี่^____^”ฟูจิ ชูสึเกะ

       

       

      หวัดดี~^O^คุณอาโตเบะคุณซานาดะแล้วก็คุณยูคิมูระโมโมชิโระ ทาเคชิ

       

       

      หัวหน้าลิงภูเขากับลิงภูเขา-O-“เอจิเซ็น เรียวมะ

       

       

      สวัสดี^ ^”โออิชิ ชูอิจิโร่

       

       

      ชิส์-__-^”ไคโด คาโอรุ

       

       

      จะแอบเก็บข้อมูลดีมั๊ยนะ?-___-+”อินูอิ ซาดาฮารุ

       

       

      “…………-_____-”เทะสึกะ คุนิมิสึ

       

       

      ยินดีต้อนรับนะ^____^นี่เป็นร้านของฉันเองคาวามูระ ทากาชิ

       

       

      โออิชี๊~!!!!!!>O<ช่วยช้านด้วยยยยยยยยเสียงโวยวายออกมาจากนอกร้านของคิคุมารุ เอจิ

       

       

      เกิดอะไรขึ้น!!?เอจิ!!?”โออิชิรีบกลับออกไปนอกร้าน

       

       

      แล้วภาพที่โออิชิเห็นคือ

       

       

      แน่จริงนายก็กระโดดให้สูงกว่าฉันสิ!!คิคุมารุ!!>o<!!”

       

       

      มุคาฮิ~!!!นายปล่อยฉันเถอะT^T”

       

       

      กาคุโตะกำลังเกาะอยู่บนหลังของเอจิ!!

       

       

      กระโดดให้สูงกว่าฉันก่อนเดะ!!>O<”

       

       

      นี่นายอารมณ์เสียเรื่องอะไรเนี่ย!!?ทำไมต้องมาลงที่ฉันTOT”

       

       

      มุคาฮิ!!ปล่อยเอจิเถอะนะโออิชิเดินเข้าไปขอร้อง

       

       

      ห่วงกันดีนักใช่มั๊ย?!!งับ!!แล้วร่างเล็กก็กัดหูของเอจิด้วยความหมั่นไส้

       

       

      และส่งผลให้ผู้ถูกกระทำร้องเสียงดังลั่น

       

       

      อ้ากกกกกกกกกกกก>O<ฉันเจ็บน้า~!!!!มุคาฮิTTOTTปล่อยช้านนนนนนนนนน

       

       

      เฮ้ย!!เกิดอะไรขึ้น!!?”กัปตันเฮียวเทและคนอื่นๆในร้านวิ่งออกมาดูเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น

       

       

      แล้วทุกคนก็ลงความเห็นว่า

       

       

      สงสัยเครียดเรื่องยูชิแหงแซะ=[]=!!

       

       

      กาคุโตะ!!ทากิรีบวิ่งเข้าไปห้าม

       

       

      แล้วอย่างงี้หูคิคุมารุจะขาดไม่ละเนี่ย-__-;;”บุนตะเอ่ย

       

       

      นั่นสิแต่คงจะไม่มั้ง?^ ^;;”ยูคิมูระสมทบ

       

       

      เค้าเจ็บน้า~!!!!โออิชี้!!ช่วยช้านทีTTOTT”เอจิก็ยังคงโวยวายไปเรื่อยๆ

       

       

      เฮ้ยๆรีบไปช่วยเร็วว่าแล้วทุกคนก็รีบตรงเข้าไปเพื่อที่จะแยกกาคุโตะออกจากคิคุมารุ

       

       

       

       

      เวลาต่อมา

       

       

      แฮ่กๆๆๆเสียงหอบของพวกเฮียวเทและเซซุนโดยมีสาธิตริไคเป็นผู้ดูอยู่ห่างๆ

       

       

      อ้าว~เอาออกได้แล้วเหรอ?เสียดายแฮะอยากจะเห็นคุณคิคุมารุไม่มีหูอาคายะบ่น

       

       

      ไม่พูดก็ไม่มีใครว่าหรอกนะไอ้ตาแดง!!อย่าเห็นความทุกข์ฉันเป็นเรื่องสนุกสิเฟ้ย!!T^T”เอจิโวยวายก่อนที่จะยกมี

      ขึ้นมาลูบหูตัวเองเบาๆ

       

       

      คิคุมารุมีจุดอ่อนที่หูรึ?อย่างงี้ต้องจำศาสตราจารย์แห่งริคไคเอ่ย

       

       

      จะบ้ารึไง!!ไอ้มนุษย์ข้อมูล!!>O<”เอจิหันไปโวยใส่เร็นจิต่อ

       

       

      เฮ้ย!!ว่าฉันได้แต่ห้ามว่ารุ่นพี่ยานางิเด้!!อาคายะรีบตอกกลับทันที

       

       

      เออ!!หวงนัก!!

       

       

      โออิชี๊~!!ฉันเจ็บหูอ่ะT^T”เมื่อเป็นอย่างงั้นเอจิจึงหันไปอ้อนคนรัก

       

       

      โอ๋ๆไม่ร้องนะๆโออิชิลูบหัวเอจิเบาๆเป็นการปลอบ

       

       

      กาคุโตะ!!เป็นบ้าอะไรถึงไปกัดหูคิคุมารุล่ะเนี่ยซาคากิดุ

       

       

      ก็ก็…”ผู้ถูกดุพูดค้างไว้แค่นั้นก่อนที่ความเสียใจที่ถูกเก็บไว้ก็ระเบิดออกมา

       

       

      เฮ้ย!!กาคุโตะร้องไห้ทำไม?”จิโร่รีบวิ่งเข้ามาปลอบเพื่อนรักทันที

       

       

      ยูชิ!!!ฉันอยากเจอยูชิ~!!ฮือๆๆเอายูชิมานะ!!TOT”

       

       

      ฮะห๊ะ!!O[]O!!”สมาชิกชมรมเทนนิสเฮียวเทร้องพร้อมกัน

       

       

      นี่พวกเราแกล้งกาคุโตะแรงเกินไปรึเปล่าเนี่ย?”ทากิเอ่ยเบาๆกับฮิโยชิ

       

       

      อะไร?ก็โอชิทาริอยู่ชทมรมเดียวกับนายไม่ใช่รึไง?”คิคุมารุที่อยู่ใกล้ที่สุดจำเป็นต้องเข้าไปปลอบ

       

       

      ฮึกๆไม่ฮึกมีตารึไงกันเล่ายูชิอยู่ซะที่ไหน?!!หมอนั่นทิ้งฉันไปไหน...ฮึกก็ไม่รู้กาคุโตะเอ่ยพร้อมกับเสียง

      สะอื้น

       

       

      อาโตเบะแล้วซาคากิก็ทำท่าทางให้อาโตเบะเข้าไปในร้าน

       

       

      ยูชิใจร้าย!!T^T”

       

       

      นั่นสิใจร้ายมาก

       

       

      เฮ้ย!!!O[]O!!”

       

       

      ต้นเสียงนั่นทำให้ทุกคนในบริเวณนั้นเผลร้องออกมาอย่างไม่รู้ตัวก่อนที่จะเอามืออุดปากไว้

       

       

      หมอนั่นฮึกไม่บอกฉันเลยว่าไปไหนฮึกๆจู่ๆก็หายตัวไป

       

       

      อืมๆ

       

       

      ฉันเครียดฮึกจนจะเป็นฮึกๆบ้าอยู่แล้ว

       

       

      เหรอ

       

       

      วันคริสมาสฉันอยากจะอยู่กับยูชิฮึกฉันอยากจะอยู่กับยูชิอยากจะมอบของขวัญให้ฮึก

       

       

      หึๆ

       

       

      หัวเราะเรื่องอะไรน่ะห๊ะพวกนายฉันไม่ตลกด้วยนะ!!

       

       

      ทันทีที่ร่างเล็กเงยหน้าก็พบกับคนที่เขาคิดถึงคนที่เขาอยากอยู่ด้วยมาตลอด

       

       

      ยูชิ…”

       

       

      โอชิทาริ ยูชิสวมชุดตุ๊กตากบตัวใหญ่(เฮือก!!=[]=;;)มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าตอนนี้กาคุโตะเห็นเขา

      แล้ว

       

       

      ความรู้สึกมันเข้ามาตีกาคุโตะเต็มไปหมด ดีใจที่พบโกรธที่ถูกทิ้งอยากจะหัวเราะกับชุดของคนตรงหน้า

       

       

      สุดท้ายก็ออกมาทางน้ำตาอีกครั้ง

       

       

      ยูชินายใส่ชุดบ้าฮึกๆๆอะไรน่ะ?T____T”

       

       

      ใครนะบอกว่าอยากได้ตุ๊กตาตัวใหญ่ๆน่ะ^ ^”

       

       

      “T^T”

       

       

      อุตส่าห์หางานพาร์ทไทม์ทำตลอดสองวันเลยนะเนี่ย

       

       

      ที่นายหายตัวไป…”

       

       

      ก็ไปหาเงินมาทำตุ๊กตาตัวใหญ่ๆไง^___^”

       

       

      “…กบเนี่ยนะToT”

       

       

      ก็เหมาะกับกาคุโตะนี่นายชอบกระโดดเหมือนกบไม่ใช่เหรอ?”

       

       

      แล้วเอามาใส่ทำไมเนี่ย?T T”

       

       

      ก็ชอบอ่ะ…”

       

       

      ยูชิอ่ะบ้าที่สุดเลย!!TOT”

       

       

      แล้วพอใจมั๊ยล่ะ?”ร่างสูงว่าก่อนที่จะขยับเข้าไปใกล้กาคุโตะแล้วดึงร่างเล็กนั่นเข้ากอด

       

       

      อ้อมกอดอ้อมกอดที่เขาโหยหามาตลอดสองวัน

       

       

      กาคุโตะกอดตอบพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเรื่อยๆ

       

       

       

      นายยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะ ตกลงพอใจกับของขวัญชิ้นนี้มั๊ย?=3=”

       

       

      พอใจสิT T///”ตอนนี้ใบหน้าของกาคุโตะเริ่มเป็นสีแดงฝาดเพราะร่างสูงเริ่มเอาใบหน้ามาคลอเคลียแก้มเขา

       

       

      เฮ้ยๆทำอะไรก็หัดดูรอบๆซะบ้างโลกนี้ไม่ใช่ของพวกนายคนเดียวนะเฟ้ย!!ไคโดอดที่จะเอ่ยไม่ได้

       

       

      ก็ภาพข้างหน้ามันขัดลูกกะตา-___-^

       

       

      หงุดหงิดเรื่องมุคาฮิกับโอชิทาริหรือน้อยใจที่ฉันไม่มีของขวัญให้กันแน่?”ว่าแล้วอินูอิก็โยกหัวไคโดไปมา

       

       

      มะไม่เกี่ยวกับรุ่นพี่ซักกะหน่อย-*-///เจ้างูน้อยรีบเดินหนีออกไปทันที

       

       

      ไปง้อซะสิอินูอิขืนปล่อยไว้นานเดี๋ยวก็ง้อยากฟูจิบอกกับเทนนิสข้อมูล

       

       

      รู้แล้วล่ะน่าแล้วเจ้าตัวก็เดินตามไป

       

       

      ของขวัญคริสมาสเอาไปซะสิกัปตันเซซุนเอ่ยก่อนที่จะยื่นของสิ่งหนึ่งมาให้

       

       

      อะไรเหรอ?เทะสึกะ?”ฟูจิรับมาอย่างงงๆเพราะของที่อยู่ในมือเขาจะเป็นหมอนก็ไม่ใช่ตุ๊กตาก็ไม่เชิงเพราะมันมีเส้น

      ไหมพรมออกมาจากส่วนบนซะด้วย

       

       

      แล้วมันคืออะไรล่ะเนี่ย-___-?

       

       

      “…ก็นายยังไงล่ะขอโทษนะฝีมือการตัดเย็บฉันมันอยู่ในขั้นแย่พูดไปหน้าขาวๆของบุโจวก็เริ่มเป็นสีชมพูอ่อนๆ

       

       

      ทั้งอายและเขิน

       

       

      ฟูจิมอง(สิ่งที่เทะสึกะเรียกว่า)ตุ๊กตาอีกครั้งมีไหมพรมสีน้ำตาลออกมาจากส่วน(ที่คาดว่าน่าจะเป็น)หัวสวมชุดตัว

      จริงของเซซุนอยู่

       

       

      มิสึจังก็มีส่วนที่น่ารักกับเขาเหมือนกันนะเนี่ย^-^”ฟูจิเขย่งตัวเข้าไปกระซิบข้างๆหูเทะสึกะ

       

       

      “-///-ฟูจิ!!ถ้าเกิดคนอื่นได้ยินมาจะว่ายังไง

       

       

      หึๆๆๆ^-^+”

       

       

      เอจิเซ็น!!ว่าแล้วโมโมชิโระก็โยนตุ๊กตาแมวหน้าตากวนบาทาให้กับเรียวมะ

       

       

      เอาให้ผม?”เรียวมะเลิกคิ้วอย่างสงสัย

       

       

      อืมทำเองด้วยถ้าทิ้งล่ะก็…”ร่างสูงค่อยๆขยับเข้าไปใกล้เรียวมะก่อนที่จะจูบริมฝีปากเล็กเบาๆ

       

       

      นายโดนมากกว่านี้แน่^O^”

       

       

      อะไอ้รุ่นพี่บ้า!!!!>///<”

       

       

      เหอะบุโจวของริคไคเมินหน้าหนีจากภาพตรงหน้า

       

       

      กล้าชะมัดมาสวีทกันอยู่หน้าร้านคนอื่นเค้า

       

       

      แต่แล้วซานาดะก็รู้สึกถึงแรงสัมผัสที่แก้มของเขา

       

       

      “O///Oเซอิจิ!!

       

       

      เก็นอิจิโร่นี่น่ารักจัง^___^”แล้วคนที่กระทำก็แลบลิ้นออกมาเหมือนล้อเลียน

       

       

      เริ่มแล้วเหรอเนี่ยงั้นก็ชิชิโดะมองของในมือตัวเองก่อนที่จะยื่นมันไปให้รุ่นน้องที่เค้ารักที่สุด

       

       

      ชะชิชิโดะซังให้ผมให้ผมจริงๆเหรอครับ?”โจทาโร่ถามอย่างไม่มั่นใจ

       

       

      ก็เห็นอยู่นี่รับไว้สิ-///-^”ยิ่งพูดหน้าก็ยิ่งแดงขึ้นเรื่อยๆ

       

       

      โจทาโร่ยื่นมือไปรับสิ่งนั้นมา

       

       

      สร้อยเงินราคาแพงที่เขาเคยบ่นว่าอยากได้

       

       

      เอาไปใส่ไม้กางเขนของนายซะอันเก่ามันใกล้จะขาดเต็มที

       

       

      ครับชิชิโดะซัง^///^”

       

       

      เรียกชื่อฉัน

       

       

      ระเรียวซัง

       

       

      ดีมากโจทาโร่ว่าแล้วมือหนาก็ยกขึ้นไปลูบหัวโจทาโร่อย่างเอ็นดูและรักใคร่

       

       

      เข้าร้านกันเถอะข้างนอกมันหนาวนะ!!พวกนายคงไม่คิดจะสวีทกันจนถึงเช้าใช่มั๊ย?”เสียงโวยดังมาจากซาคากิทำ

      เอาหลายคนที่กำลังสวีทกันอยู่ต้องหยุดลงก่อนที่จะค่อยๆทยอยกันเข้าไปในร้าน

       

       

      เหลือเพียงแต่

       

       

      นายไม่เข้าไปในร้านเหรอ?”ยูชิเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าร่างเล็กไม่ขยับไปไหน

       

       

      อยู่อย่างนี้มันอุ่นดีไม่ว่าเปล่ากาคุโตะยังเอาหัวซุกลงบนอกของยูชิอีกด้วย

       

       

      ชุดนี้มันดีอย่างงี้นี่เอง^O^

       

       

      ฉันคิดถึงนายแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้วกาคุโตะพูดด้วยน้ำเสียงกระแทกเล็กน้อย

       

       

      งอนรึ?”

       

       

      อืมงอนมากด้วย

       

       

      หึๆระหว่างที่ฉันหยุดเรียนฉันก็คิดถึงนายมากเหมือนกัน^ ^”

       

       

      “….”

       

       

      แต่ก็ต้องอดทนล่ะเพราะกาคุโตะอยากได้ตุ๊กตาตัวใหญ่ๆนี่^ ^”

       

       

      “….”

       

       

      “….”

       

       

      ขอบคุณมากๆเลยนะยูชิT^T”ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมาทั้งน้ำตา

       

       

      ขี้แย~วันนี้ร้องไปกี่ครั้งแล้วฮึ?”

       

       

      ไม่รู้ไม่ได้นับToT”

       

       

      “^_____^”

       

       

      ยูชินายยังอยากได้กล่องเพลงอยู่มั๊ย?”กาคุโตะถามก่อนที่จะเช็ดน้ำตาออกเบาๆ

       

       

      อืมยูชิพยักหน้ารับ

       

       

      มือเล็กค่อยๆล้วงลงไปหยิบกล่องเพลงที่ตนซื้อมาให้คนตรงหน้าแต่เอามาให้ซาคากิ

       

       

      ตอนแรกนึกว่านายจะไม่มาฉันเลยกะว่าจะเอาให้ซาคากิแต่ตอนนี้เจ้าของตัวจริงมันมาแล้ว

       

       

      ยูชิรับมันมาดูอย่างสนใจก่อนที่จะมองเสี้ยวหน้าของกาคุโตะที่มัวแต่หาไออุ่นจากตัวเขา

       

       

      น่ารักนะ

       

       

      ตั้งใจเลือกสุดๆเลยล่ะ

       

       

      ฉันหมายถึงนายไม่ใช่กล่องเพลงนี่คำพูดของยูชิทำเอากาคุโตะเด้งตัวออกมาทันที

       

       

      “O///O!!”

       

       

      ฮะๆๆหน้าแดงยังไงนายก็ยังดูน่ารักอยู่ดีนั่นแหละ

       

       

      ยูชิบ้า!!>///<”มือเล็กปัดป่ายไปทั่ว กาคุโตะพยายามที่จะตีคนตรงหน้าเพราะความเขินแต่ฟาดลงไปทีไรร่างสูงก็

      หลบได้หมดแถมยังสามารถรวบตัวเขามากอดใหม่อีกด้วย

       

       

      ยะยูชิ~!!>//O//<”

       

       

      ยังไม่ทันที่กาคุโตะจะพูดอะไรอัจฉริยะแห่งเฮียวเทก็โน้มตัวลงมาปิดปากเขาโดยการจูบ

       

       

      ร่างเล็กดิ้นอยู่ในอ้อมกอดซักพักก่อนที่จะยอมจำนน

       

       

      เป็นเวลานานกว่ายูชิจะถอนจูบออกมา

       

       

      ก่อนที่ใบหน้าคมเข้มจะเลื่อนไปกระซิบข้างหูกาคุโตะเบาๆ

       

       

      สุขสันต์วันคริสมาสนะครับที่รัก

       

       

       

       

      --END--

       

       

       

       

      (ต่ออีกซักหน่อย-__-;;)

       

       

      อิจฉาคนมีคู่โว้ย!!!!!แจ็คกัลโวยลั่นหลังจากที่มองดูคู่รักนอกหน้าต่างนั่นแล้ว

       

       

      ช่วยเงียบๆเสียงหน่อยฉันจะอ่านหนังสือ-__-+”ยางิว ฮิโรชิเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

       

       

      ยังดีที่นายมีไอ้สิบแปดมงกุฎกวนบาทานิโอนั่น!!แต่หนุ่มหล่ออย่างฉันไม่มีใคร~!!โคตรจะแซดเลยTTOTT”

       

       

      นายว่าใครนะ

       

       

      ก็ไอ้นิโอสิบแปดมงกุฎกวนบาทาไงเล่า

       

       

      “-____-++”

       

       

      ขะขอโทษนะแจ็คกัลรีบขอโทษทันทีเมื่อรู้สึกถึงรังสีมาคุรอบๆตัวยางิว

       

       

      หึๆยังอ่อนหัดอยู่นะแจ็คกัลว่าแล้วคนที่ส่งสายตาพิฆาตไปให้แจ็คกัลเมื่อครู่ก็ถอดแว่นออกพร้อมกับจัดการผม

      ของตัวเองให้เข้าที่

       

       

      นะนะนิโอ!!!!นิ้วสีแทนชี้คนตรงหน้าอย่างตกใจ

       

       

      ใช่แล้ว^___,^+”

       

       

      แล้วยางิว…”

       

       

      นั่งอยู่นี่ไงสิ้นเสียงนิโอผู้มีนามว่าสภาพบุรุษก็โผล่อออกมายิ้มเล็กน้อย

       

       

      รีบๆจัดการเดี๋ยวฉันจะป้อนซูชิให้นาย^ ^”

       

       

      ได้มือเรียวของนิโอขยับไปมาราวกับเตรียมตัวต่อสู้

       

       

      แว้กกกกกกกกกกกกแล้วเสียงร้องโหยหวนของแจ็คกัลก็ตามมา-___-;;

       

       

      โอ้~!!อาเมน _/l\_

       

       

       

       

      -- END2 --

       

       

       

      ……………………..

       

       

      …………………..

       

       

      ……………….

       

       

      …………..

       

       

      ……….

       

       

      ……

       

       

       

       

      ..

       

       

       

      .

       

       

       

      ********** จบจริงๆแล้วล่ะคราวนี้ ^ ^;; **********

      นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×