ครอบครัวในคฤหาสน์ (Family Manor) BTSXYOU

ตอนที่ 1 : Family Manor 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    15 ต.ค. 62

 



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง




  


  ณ สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ที่มีทั้งเด็กมากหน้าหลายตาวิ่งเล่นกันไปมาในสนามหญ้า รวมทั้งคุณด้วย ที่ตอนนี้คุณกำลังนั่งเล่นขุดทรายอยู่เพียงลำพังใต้ต้นไม้ใหญ่ เด็กสาวในวัย 5 ปี ในชุดกระโปรงสีชมพูประดับด้วยลายลูกไม้ ที่ดูเป็นเด็กน่ารัก เรียบร้อย อ่อนหวาน ผมดำเงามีน้ำหนักที่สยายอยู่บนแผ่นหลังเล็กๆของคุณ และใบหน้าจิ้มลิ้มที่ตอนนี้กำลังเปื้อนด้วยรอยยิ้มกว้าง กับการเล่นสนุกของคุณ ก่อนสายลมจะพัดมาเฮือกใหญ่ กับการมาถึงของใครบางคน ที่ดูเป็นพิธีการมากซะเหลือเกินก่อนคุณพี่คนสวย ที่คอยดูแลคุณตลอดตั้งแต่ยังเด็กจะเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่เพิ่งลงมาจากรถด้วยท่าทางสง่า ดูชนชั้นสูง


  "ยูนาจ๊ะ...สวัสดีคุณท่านก่อนเร็ว ^^" คุณที่กำลังนั่งตักทรายเพื่อก่อปราสาทสวยๆ จู่ๆพี่คนสวยก็เรียกให้คุณหันไปสวัสดีใครสักคน ที่พี่คนสวยเรียกว่าคุณท่านซึ่งตอนนี้เดินเข้ามาใกล้คุณมากแล้ว


  "สวัสดีค่ะ" ชายหนุ่มค่อยๆนั่งยองๆมองหน้าคุณ พร้อมกับยกมือขึ้นลูบหัวคุณอย่างแผ่วเบา ก่อนจะส่งรอยยิ้มมาให้คุณอย่างอบอุ่น


  "หนูกลับบ้านกับน้านะ"


  "บ้านหรอคะ ?"


  "ใช่จ๊ะ...บ้าน บ้านสวยๆ"


  "เย้ !!!! หนูอยากกลับบ้านค่ะ ^^"


  "ป่ะ...งั้นกลับบ้านกันนะ"


  ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนพร้อมกับจูงมือหญิงสาวร่างเล็กที่ถือตุ๊กตากระต่ายไว้ในมือ ค่อยๆพามุ่งตรงไปยังรถตู้คันหรู ก่อนจะขับรถมุ่งตรงกับบ้านไป...






  


  

  คฤหาสน์ใหญ่ที่ตอนนี้ถูกประดับไปด้วยของตกแต่งมากมาย และไฟประดับหลากสีที่ตอนนี้คุณชายทั้ง 7 ต่างพากันนั่งเล่น ยืนเล่น อยู่ที่สวนหน้าบ้าน

  "พ่อเมื่อไหร่จะมานะ วันนี้ยุนกิฮยองเรียนจบเนี่ย" ร่างสูงชะเง้อมองหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พร้อมกับเดินไปเดินมาพลางมองไปที่ทางเข้าของคฤหาสน์


  "ใจเย็นน่าจองกุก พ่ออาจจะซื้อของกินมาเพิ่มอยู่ก็ได้ไง" ยุนกิพูดพร้อมกับยิ้มกว้างไปด้วย พร้อมกับมือที่พลางกอดใบปริญญาใว้ที่อก ที่พร้อมจะโชว์ให้ผู้เป็นพ่อได้เห็น ด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนรถตู้คันหรูจะค่อยๆ ขับเข้ามาข้างใน



  "นั่นไง...พ่อมาและ ^^" ซอกจินผู้เป็นพี่ ที่ยืนจัดอาหารให้เรียงสวยชี้ไปที่รถที่เพิ่งขับเข้ามาให้ ยุนกิได้เห็น ยุนกิยิ้มกว้างตาหยีขึ้นทันทีด้วยความดีใจที่จะได้เห็นพ่อของเค้า แต่ว่า...กับ...มีเพียงลูกน้องคนสนิทเท่านั้น ที่เดินลงมาจากรถพร้อมกับช่อดอกไม้และกล่องของขวัญ ยุนดิได้แต่ยื่อตัวมองหา หวังว่าจะมีใครลงมาจากรถอีก...บางที พ่อของตนอาจทำธุระอยู่บนรถ เลยลงมาช้า


  ก่อนซอกจินจะเอ่ยถามเสียงแข็งทันที "คุณท่านล่ะ ? กำลังมาใช่ไหม ?"


  "นั่นสิ พ่อฉันล่ะ อยู่ในรถหรอ" ยุนกิพูดพร้อมกับจ้องไปที่ลูกน้องคนสนิทของคุณท่าน


  "คือ...คุณท่านติดธุระครับ เลยมาไม่ได้และฝากให้ผมเอาของขวัญมาให้คุณหนูแทนครับ และคุณท่านยังฝากมาบอกอีกว่า อาจจะไม่ได้กลับเข้ามาหาคุณหนูที่คฤหาสน์หลังนี้อีกหลายปีเลยครับ"


  "มะ...หมายความว่าไง" จองกุกพูดพลางกระพริบตาถี่ๆ พร้อมกับน้ำตาที่คลอออกมาอย่างห้ามไม่ได้


  "คือ...คุณท่านต้องอยู่ดูแลคุณหนูสักพักก่อนน่ะครับ"


  "ใคร ? คุณหนูไหน ? ใคร !!!!!" ยุนกิพูดพร้อมกับกำใบปริญญาแน่นที่ตอนนี้มันเริ่มมีรอยยับจากการบีบระบายความโกรธ พร้อมกับรอยน้ำตาที่เพิ่งหยดลงไป


  "คือ...คุณท่านรับคุณหนูมาเลี้ยงวันนี้ครับ รับมาเป็นสมาชิกอีกคนในตะกูลครับ"


  ยุนกิได้เมื่อได้ยิน ก็ทำเพียงโยนของทุกอย่างที่อยู่ในมือทิ้ง ก่อนจะวิ่งไปที่สวนใหญ่ข้างหลังคฤหาสน์ทันที ซอกจินที่อึ้งๆกับคำพูดของของลูกน้องที่เพิ่งพูดออกมาก็ได้แต่ยืนมองยุนกิที่วิ่งออกไป และอ้ำอึ้งจุกอกไปหมด


  "ผมจะไปดูยุนกิฮยองเอง" โฮซอกพูดพลางวิ่งตามยุนกิไป


  "เห็นคนนอกดีกว่าลูก ? หึ !" จีมินพูดพลางแสยะยิ้มพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มเอ่อล้นออกมา




  "ละ...แล้ว...พ่อจะกลับมาตอนไหน ? นานไหม ?" นัมจุนพูดพร้อมกับจ้องไปที่หน้าของลูกน้อง เพื่อหวังคำตอบที่อยากได้ยิน อยากได้ยินว่า...เดี๋ยวพ่อก็กลับมา...





  "คุณท่านไม่ได้ระบุครับ"



  




...13 ปี ผ่านไป...





@คฤหาสน์สวนเล็ก


16:00 น.


  "ท่านครับ บริษัททางอเมริกากำลังวิกฤตเลยนะครับท่าน ทางโน้นสั่งมาแล้วว่าให้ท่านต้องไปดูบริษัทนะครับ ไม่งั้นจะถอนหุ้นกันยกใหญ่เลยนะครับ"


  "เออ ฉันรู้แล้วจัดการเรื่องไฟล์บิลฉันด้วย เย็นนี้ฉันจะได้ออกเดินทางเลย"


  "แล้วคุณ ยูนา คุณท่านจะพาไปอเมริกาด้วยไหมครับ ผมจะได้จัดการครับ"


  "ไม่ละกัน ยูนา ช่วงนี้ติดเรียน ฉันไม่อยากให้กระทบการเรียน"


ก๊อกๆๆ


  ร่างสูงมีอายุที่กำลังเจรจาอยู่กับลูกน้องในห้องส่วนตัวก็ต้องหันไปมองตามเสียงเคาะ ก่อนร่างเล็กจะถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาโดยไม่รอคำตอบรับอนุญาต จากคุณท่านผู้มีพระคุณของเค้า


  ร่างเล็กผิวขาว ผมยาวตามธรรมชาติในชุดนักเรียนเดินเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าจิ้มลิ้มเหมือนกับตอนเด็ก แก้มใสเนียนที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออยู่ตลอดเวลา พร้อมกับริมฝีปากชมพูใส ที่ค่อยๆฉีกยิ้ม ดวงตากลมโต ที่ค่อยๆหรี่ลงพร้อมกับรอยยิ้ม มันช่างเป็นอะไรที่เข้ากันซะจริง


  "คุณท่านมีอะไรหรือเปล่าคะ เห็นเมื่อเช้าบอกให้หนูเข้ามาพบ"


  "ยูนา น้ากำลังจะไปธุระที่ต่างประเทศ"


  "ธุระ !!!? นานแค่ไหนคะ ? "


  "น้ายังไม่รู้เลย หนูอยู่ที่นี่ได้ใช่ไหม"


  "หนูคงเหงาแย่เลยค่ะ คุณท่านไม่อยู่ TT"


  "น้าว่าแล้ว...ว่าหนูต้องเหงา งั้น...หนูไปเก็บของนะ น้าจะพาไปอยู่อีกที่นึง"


  "คะ...ที่ไหนคะ ?"


  "ที่ที่หนูจะไม่เหงาแน่ๆ หนูจะมีพี่ชายไว้เล่นด้วย ดีไหมคะ ?"


  "อ่อ...พวกคุณหนู ลูกๆของคุณท่านที่เคยเล่าใช่ไหมคะ"


  "ใช่จ๊ะ ไปเก็บของนะเดี๋ยวสักพัก น้าจะไปส่ง"


  "ค่ะคุณท่าน^^"


  เรื่องพี่ชายน่ะหรอ อันที่จริงฉันก็พอรู้พื้นฐานมาอยู่แล้วนะ ว่าคุณท่านมีลูกชาย 7 คน แต่ละคนก็มีนิสัยต่างกัน แต่จากที่คุณท่านเคยเล่าให้ฟัง พวกคุณๆเค้าก็ดูน่าจะใจดีนะ บางที...การย้ายบ้านไปอยู่ที่ใหม่ในครั้งนี้ มันอาจจะสนุกดีก็ได้ ไม่น่ากลัวอย่างที่คิดหรอก








รูปภาพที่เกี่ยวข้อง



@คฤหาสน์สวนใหญ่

20:40 น.


  "ฮยองอ่า !!!!! ผมดูช่องนี้อยู่นะ" ร่างสูงจองกุกที่นั่งอยู่ที่โซฟาหรูกลางห้องโถงใหญ่โวยวายขึ้นทันที ที่พี่ชายสุดแสบกดเปลี่ยนช่องรายการโปรดของจองกุกอย่างหน้าตาเฉย พร้อมกับส่งรอยยิ้มกวนกลับมาให้


  "ย่า !!! เสียงดังอะไรกัน ดังเข้าไปถึงที่ครัว" ซอกจินพูดพลางค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงโซฟาพร้อมกับถือจานขนมเคี้ยวเล่นมาด้วย


  "ก็โฮซอกฮยอง กดเปลี่ยนช่องรายการโปรดของผมอ่ะ หึ !!!" จองกุกพูดก่อนจะกอดอกพูดพร้อมกับยู่ปากเข้าอย่างไม่พอใจ


  ซอกจินพูดพร้อมกับหัวเราะในลำคอให้กับคู่พี่น้องตรงหน้า ที่หยอกล้อกันตามประสาพี่น้องด้วยความเอ็นดู ก่อนซอกจินจะเริ่มเอ่ยถามขึ้น "แล้ว หายไปไหนกันหมด ? ทำไมเหลือกันแค่นี้ยุนกิไปไหน ?"


  "ยุนกิฮยองอยู่ในห้อง ยังไม่ออกมาเลยครับ แต่วันนี้ยุนกิฮยองยิ้มให้ผมด้วยนะครับ ตอนผมเอาข้าวขึ้นไปให้"


  "อืมๆ แล้ว..."


  "นัมจุนฮยองทำงานอยู่ในห้องครับ เห็นบอกต้องจัดการไรนิดหน่อย ยังไม่ได้ออกมาจากห้องเหมือนกัน ส่วนอีกสองคน น่าจะอยู่ผับเมาอยู่ที่ไหนสักที่ครับ ยังไม่กลับเช่นกัน"


  "อืมๆ เข้าใจและ" เวลาไม่นานรถหรูของผู้มาเยือนก็จอดเข้าที่ประตู ก่อนคุณท่านนายใหญ่จะเดินเข้ามาข้างในโดยตรงทันที "ฮยองใครมาอ่ะ ?" โฮซอกเอ่ยถามซอกจินทันทีแต่สายตาก็ยังคงจ้องมองโทรทัศน์เครื่องหรูอย่างไม่ละสายตา ซอกจินจึงรีบยืนขึ้นก่อนจะหันไปพบกับผู้ที่เพิ่งเดินเข้ามาที่โถงใหญ่


  "พ่อ..." สายตาจินจับจ้องก่อนจะค่อยๆฉีกยิ้มให้คนตรงหน้า เมื่อได้ยินอย่างงั้น ทั้งจองกุกและโฮซอก ก็ต่างโดดดีใจรีบลุกและวิ่งมาหยุดตรงหน้าผู้เป็นพ่อ


  "พ่อ...พ่อกลับมาแล้วใช่ไหมครับ ผม...ผมจะโทรหาพวกน้องๆนะครับ จะได้มาเจอพ่อ จองกุก โฮซอกไปตาม ยุนกิกับนัมจุนลงมาเจอพ่อที เร็วๆ !!!!"


  "ไม่ต้อง...ฉันจะไปแล้ว" 


  "มะ...หมายความว่าไงครับ พ่อเพิ่งจะมานะ !!?"

  "พ่ออยู่พักสักสองสามวันก็ได้ครับ ผมขอร้อง"


  "ซอกจิน พูดให้รู้เรื่องหน่อยสิ เราเป็นพี่โตสุดนะ ฉันมีธุระ ฉันต้องรีบไปธุระ แต่ก่อนไปฉันมีน้องสาวให้นายดูแล"


  "น้องสาว ?" จองกุกพูดพลางเอียงหัวด้วยความสงสัย


  "ยูนา...เข้ามานี่เร็วลูก" คุณเดินเข้ามาด้วยท่าทางเก้ๆกังๆ ก่อนจะไปยืนอยู่ข้างๆคุณท่านของคุณ ก่อนจะค่อยๆโค้งตัวเล็กน้อยเพื่อเป็นการเคารพคนตรงหน้า ตอนนี้สายตาของคนทั้งสามตรงหน้าที่ต่างมองกันมาที่คุณ มันรู้สึกเหมือนมีดพันๆเล่ม กำลังพุ่งมาที่ตัวคุณ ความรู้สึกอึดอัดนี่ มันคืออะไรนะ มันทำให้คุณไม่อยากสบตา ไม่ยากมองหน้าพวกเค้าเลยสักนิด


  "หนู...ต่อไปนี้ หนูจะมีพี่ชายทั้ง 7 คนไว้เล่นกับหนู ตอนหนูเหงานะ...หนูต้องอยู่ที่นี่กับพวกพี่ๆเค้านะ...เข้าใจไหม" คุณทำเพียงพยักหน้าตอบรับ ก่อนคุณท่านจะหันไปพูดกับพวกคุณๆ "ส่วนพวกเราดูแลน้องด้วย เข้าใจไหม !!! นี่ถือว่าเป็นคำสั่ง !!!!" ชายหนุ่มพูดเสร็จก่อนจะหันมาลูบหัวคุณ และเดินออกไปจากตัวบ้านทันที ทิ้งไว้แค่คุณกับกระเป๋าใส่ของคุณ และสายตาพี่ๆทั้ง 3 ตรงหน้าของคุณ


  คุณเมื่อเห็นว่าคุณท่านออกไปแล้ว ก็เริ่มเอ่ยถามคนตรงหน้าที่ตัวสูงกว่าใคร และดูจะอายุเยอะสุดด้วย "พี่คะ ห้องของหนูอยู่ไหนคะ"


  "อย่ามาเรียกฉันว่า พี่ ฉันไม่เคยมีน้องสาว...และไม่เคยอยากมีด้วย" ซอกจินพูดกระแทกใส่ ก่อนจะเดินออกไปจากตรงนี้โดยชนไหล่คุณเล็กน้อยจนคุณเซและเกือบล้ม คุณที่ตอนนี้เริ่มรู้สึกอยากจะร้องไห้ที่จู่ๆก็โดนตะคอกใส่ โดยที่ไม่รู้ว่าคุณผิดอะไรด้วยซ้ำ จองกุกทำเพียงส่ายหน้าเพื่อเป็นการบอกว่าไม่อยากยุ่ง ไม่อยากพูดด้วย ก่อนจะเดินขึ้นบันไดและเข้าห้องไป ก่อนคนตรงหน้าที่ยืนมองคุณอยู่ตรงนี้จะเอ่ยขึ้น 


  "ไปนอนกับฉันก่อนสิ...ตามมา" คำพูดที่เรียบๆ แต่ได้ฟังกับรู้สึกขนลุก แล้วเมื่อมองไปที่ใบหน้าของเค้า ก็พบกับรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์อย่างบอกไม่ถูก คุณไม่มีทางเลือกได้แต่เดินตามโฮซอกไปที่ห้องทันที เพราะโฮซอกคงเป็นคนเดียวที่พูดกับคุณเพราะที่สุดแล้วแหละมั้ง...


  และเมื่อเข้ามาในห้องของโฮซอก ห้องใหญ่ที่มีแต่กลิ่นเฉพาะตัวของผู้ชายตลบอบอวนไปทั่วห้อง ห้องที่กว้าง แต่กลับมีเพียงแค่เตียงเดียว


  "เดี๋ยวหนูนอนข้างล่างเองค่ะ ส่วนคุณ...เอ่อ..." เพิ่งจะดูรูปครอบครัวของคุณท่านมานิ ทำไมลืมง่ายอย่างงี้นะ ยัยยูนา...


  "ฉันชื่อโฮซอก เธอล่ะ ยูนาใช่ไหม"


  "ค่ะ"


  "จะนอนทำไมข้างล่าง ก็นอนเตียงเดียวกันนี่แหละ ฉันจะไปอาบน้ำนอนและ เธอหิวอะไรไหม"


  "มะ...ไม่ค่ะ ไม่หิว" 


  "แต่ฉันหิว" สายตาโฮซอกค่อยๆมองมาที่ใบหน้าของคุณ ก่อนจะค่อยสาดส่องไปทั่วเรือนร่างของคุณ แล้วมาหยุดที่ขาอ่อนขาวๆของคุณกระโปรงนักเรียนของคุณมันปิดได้ไม่มิด คุณที่รู้สึกว่าสายตาโฮซอกจะเริ่มมองทะลุเข้าไปข้างในมากเกินไปแล้ว คุณจึงรีบเอามือมาชิดกับกระโปรง พลางดึงลงให้มันต่ำๆเพื่อปกปิดจากสายตาจากคนตรงหน้า แต่...คุณเล่นดึงลงต่อหน้าเค้าอย่างนั้น มีหรือเค้าจะไม่เห็นการกระทำของคุณ


  "ดึงลงทำไมจะถอดให้ดูหรอ ? ให้ฉันช่วยไหม ?" ร่างสูงพูดพลางขยับเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับใบหน้าที่ยื่นเข้ามาใกล้คุณมากขึ้นเรื่อยๆ ก่อนเค้าจะยื่นมือมาจับปลายกระโปรงของคุณอย่างรวดเร็ว


  "คุณโฮซอกจะทำอะไร ถอยไปนะคะ" คุณเพียงใช้มือเล็กๆ และพละกำลังที่มีผลักคนตรงหน้าให้ออกไป แต่ก็ถือว่าได้ผล โฮซอกเซออกจากตัวคุณเล็กน้อย ก่อนจะพลันสายตากลับมาจ้องคุณอย่างไม่สบอารมณ์นัก พร้อมกับกัดริมปากเล็กน้อยเพื่อระบายความโกรธที่คุณเพิ่งผลักเค้า


  "ฉันจะไปอาบน้ำและ...รออยู่นี่แหละ" โฮซอกพูดพร้อมกับเดินหายเข้าไปที่ส่วนของห้องน้ำในห้องทันที เมื่อรู้ว่าโฮซอกเดินหายไปแล้วคุณก็ทำเพียงถอนหายใจและทรุดลงนั่งลงที่เตียงโฮซอกทันที


  "คิดผิดหรือคิดถูกวะเนี่ย...น่ากลัว TT"






ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ gif hoseok sexy



21:30 น.


  คุณที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่เตียง ที่คอยจะไปอาบน้ำต่อจากโฮซอกก็เล่นโดยที่ไม่ได้สนใจอะไร ก่อนร่างสูงจะเดินพรวดพลาดเข้ามาด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวที่พันปิดอยู่ที่เอวอยู่ คุณเมื่อรู้สึกว่ามีใครยืนอยู่ข้างๆก็รีบหันไปมองด้วยสัญชาตญาณทันที


  "อ้ะ !!! คุณโฮซอก...ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าออกมาล่ะคะ" คุณเมื่อหันไปเห็นร่างสูงที่ยืนยิ้มอยู่ก็รีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที ทั้งแผงอกและเส้นผมที่เปียกหมาดๆนั้น มันทำให้คุณรู้สึกขนลุกเลยทีเดียว ก่อนร่างสูงจะเอ่ยพูดขึ้นด้วยคำพูดที่น่าขนลุกคูณสองมากกว่านี้


  "เสื้อผ้า ? จะใส่ทำไมล่ะเดี๋ยวก็ต้องถอด"


  คำพูดของโฮซอกทำให้คุณรีบดีดตัวขึ้นจากที่เตียงทันที "ถะ...ถอด ถอดทำไมคะ ? ช่างเถอะค่ะ หนูขอตัวไปอาบน้ำดีกว่า" คุณพูดก่อนจะเบี่ยงตัวและรีบเดินมุ่งตรงไปที่ห้องน้ำ แต่ก็ถูกมือหนารั้งไว้ทันที


  "อาบทำไม อย่าเพิ่งอาบ...ชุดนักเรียนนี่แหละ มันดูยั่วดี" พูดจบโฮซอกก็ใช้แรงทั้งหมดกระชากแขนของคุณอย่างแรง จนคุณปลิวไปตามแรงดึง คุณเซล้มลงที่เตียงนุ่มทันที ก่อนจะตามด้วยโฮซอกที่รีบขึ้นไปคร่อมคุณด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่ปกปิดร่างกายเค้าไว้ด้วยสภาพที่ล่อแหลม ก่อนจะกดข้อมือของคุณ ที่พยายามขัดขืนอย่างสุดชีวิต แต่แรงน้อยนิดมันไม่สะเทือนต่อโฮซอกเลย


  "คุณโฮซอกจะทำอะไร ปล่อยหนูนะคะ ช่วยด้วย !!!! ใครก็ได้ช่วยหนูด้วย !!!!!" โฮซอกพุ่งเข้าปิดปากของคุณด้วยริมฝีปากของเค้าด้วยสัมผัสที่จาบจ้วง และรุนแรงทันที แต่คุณก็เม้มปากแน่นไม่ให้คนตรงหน้าได้ทำอะไรไปมากกว่านี้ โฮซอกค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาถามคุณด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ "จะให้ปล่อยหรอ...ใน หรือ นอก ดีล่ะ หืมมมม" พูดจบโฮซอกจึงเปลี่ยนเป้าหมายมาที่ซอกคอขาวของคุณทันทีโดยการสูดดมและประโลมเลียอย่างหื่นกระหาย ปล่อยให้คนใต้ร่างขัดขืนร้องไห้อย่างทุรนทุราย คุณเมื่อรู้สึกว่าดิ้นไปก็สู้แรงโฮซอกไม่ได้ จึงค่อยๆหยุด และนิ่งเฉยไปเอง


  "ยอมแล้วหรอ...ดีแล้ว...จะได้ไม่เจ็บ" โฮซอกเมื่อพูดจบก็ก้มลงไปซุกไซร้ที่ซอกคอขาวคุณดังเดิมก่อนจะค่อยๆปล่อยมือจากคุณแล้วเลื่อนมาที่หน้าอกของคุณพร้อมกับค่อยๆบีบเค้นมันเบาๆ "อืม...เธอนี่...ทำให้ฉันคลั่งได้ง่ายๆเลยนะ" รอยยิ้มผุดขึ้นหลังจากที่พูดกับคุณด้วยวาจาที่ทุเรศก่อนจะค่อยๆเลื่อนมือหนาลงไปลูบไล้ขาอ่อนของคุณอย่างเบามือ คุณเมื่อปล่อยให้โฮซอกลูบไล้ร่างกายของคุณได้อย่างตามใจ มือที่ถูกปล่อยจากเค้าตอนนี้เป็นอิสระแล้ว ก่อนสายตาจะสาดส่องไปที่โคมไฟตั้งที่อยู่บนโต๊ะ ทำให้คุณคว้าไว้อย่างรวดเร็วและรีบฟาดไปที่โฮซอกอย่างไม่ยั้ง จนทำให้ร่างสูงสลบฟุบลงบนตัวขึ้นคุณทันที เมื่อได้โอกาสคุณก็รีบผลักร่างสูงออกจากตัวและรีบวิ่งออกมาจากห้องด้วยหน้าตาตื่นทันที


  "ฮือออออ นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย !!! TT"


  คุณเดินปาดน้ำตาหวังจะออกไปจากที่บ้าๆ นี่ให้เร็วที่สุด แต่...


  "จะไปไหน...นี่ดึกแล้ว ฉันให้แม่บ้านจัดห้องให้เธอแล้วอยู่ทางโน้น พรุ่งนี้เช้าลงมาทานข้าวที่ห้องอาหารด้วย 7:30 ตรงเวลาด้วยนะ ถ้าทำไม่ได้ก็ย้ายร่างของเธอออกจากที่นี่ไป..." ซอกจินที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ใกล้กับหน้าห้องของโฮซอกเอ่ยขึ้น พลางมองมาที่คุณด้วยสายตาเรียบเฉยก่อนจะเดินหันหลังและมุ่งตรงเข้าห้องของเค้าไป




  "อะไรกัน...เค้ายืนอยู่หน้าห้องนานหรือยังนะ เค้ารู้หรือเปล่าว่าเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ถ้ารู้แล้วไม่เข้าไปช่วย ก็คงจะเป็นคนนึง ที่ใจร้ายมากๆเลยสินะ"  TT






  


  ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ gif jin smart


  




  








...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #1 Nurse_sarutta (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 19:52

    มาต่อนะคะรอๆค่ะ

    #1
    0