ครอบครัวในคฤหาสน์ (Family Manor) BTSXYOU

ตอนที่ 2 : Family Manor 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 217
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    14 ต.ค. 62






รูปภาพที่เกี่ยวข้อง



  เช้าแสนปวดหัวเริ่มขึ้น แสงแดดส่องเข้ามาในห้องโดยผ่านกระจกใสที่มีผ้าม่านบางๆกั้นไว้ ดวงตาค่อยๆเปิดขึ้น ก่อนจะค่อยๆสาดส่องมองไปทั่วๆห้อง ห้องสีขาวสะอาดที่ถูกจัดไว้อย่างดี

  ยังดีตอนที่คุณวิ่งหนีออกมาจากห้องของโฮซอก คุณหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วย เว้นก็แต่กระเป๋าของคุณที่ยังคงอยู่ในห้องของเค้า

  มือน้อยๆค่อยๆ ปัดป่ายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหวังจะดูนาฬิกา ก็พบว่านี่มัน 7:34 แล้ว ก่อนจะเริ่มนึกถึงคำของซอกจินที่ไว้ว่า



  "พรุ่งนี้เช้าลงมาทานข้าวที่ห้องอาหารด้วย 7:30 ตรงเวลาด้วยนะ ถ้าทำไม่ได้ก็ย้ายร่างของเธอออกจากที่นี่ไป..."



  "โอ๊ย !!! ซวยแล้ว เลยเวลาแล้วนิ" 


  คุณดีดตัวขึ้นก่นจะรีบจัดการล้างหน้าล้างตาอย่างลวกๆ แล้ววิ่งลงไปห้องอาหารข้างล่างทันที


  และเมื่อคุณเดินมาถึงห้องอาหาร ก็พบกับบุคคลที่นั่งรออยู่ที่เก้าอี้แล้ว 5 คน ที่มีใบหน้าราวกับเทพบุตรที่บ้างก็นั่งเล่นโทรศัพท์ บ้างก็นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย ก่อนสายตาพวกเค้าทั้งหมดจะหันมาจ้องคุณอย่างไม่สบอารมณ์นัก ซอกจินที่จ้องคุณอยู่พลางขมวดคิ้วพร้อมกับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน




  "หึ สงสัยคงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องสินะ ฉันว่าฉันบอกเวลาไปถูกแล้วนะ"


  อืม...โนคอมเมนต์ ไร้คำแก้ตัวใดๆ "ขอโทษค่ะ หนูตื่นสายเอง"


  "แล้วทำไมยังใส่ชุดนักเรียนอยู่ เป็นผู้หญิงซะเปล่า ทำตัวสกปรก"


  "คือ...กระเป๋าหนูอยู่ในห้องคุณโฮซอกค่ะ เลยยังไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน"


  "ทำไมกระเป๋าเธอไปอยู่ในห้องโฮซอกล่ะ...อ่อ สงสัยคง..." ร่างสูงแทฮยองพูดขึ้นโดยไม่มองคุณ พลางพูดด้วยน้ำเสียงทะเล้นไปลอยๆตามนิสัยของเค้าก่อนจะลากยาวด้วยประโยคสุดท้าย " หึ...ไวไฟดีนิ วันเดียวเองไม่ใช่หรอ...?"


  จีมินที่ฟังอยู่ก็แสยะยิ้มขึ้นก่อนจะหันมามองหน้าคุณ และสาดส่องสายตามองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเอ่ยคำ ที่ทำให้คุณรู้สึกอยากเดินเข้าไปตบปากคนที่กำลังพ่นคำทุเรศๆนี้ออกมา กลางห้องอาหารอย่างงี้ "เอ้า...ขายหรอกหรอแล้วนี่...เธอได้ขายให้พ่อฉันด้วยไหมล่ะ ? หืม ?"



  คุณทำเพียงกำมือแน่น เพื่อสงบสติความโกรธไว้ให้อยู่ข้างในก่อนจะพูดออกมา ด้วยหน้าตาเฉย


  "แหม...เป็นถึงคุณหนูของตระกูล ไม่คิดเลยนะคะว่าคำพูด...ทุเรศๆ ที่ดูจะไม่ได้รับการสั่งสอนมาเนี่ย จะหลุดออกมาจากปาก ของคุณ...และคุณ" คุณพูดพลางจ้องไปที่จีมิน ก่อนจะเบือนสายตามาที่แทฮยองด้วย


  

  "ปากดี !" ร่างหนาจีมินรู้สึกหัวเสียอย่างเห็นได้ชัดจากลักษณะการใช้ลิ้นดุนแก้มอยู่ตอนนี้เค้าดูไม่พอใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะลุกออกมาจากเก้าอี้หรู และมุ่งตรงมาที่คุณพร้อมกับยกฝ่ามือเชยคางคุณขึ้นก่อนจะบีบเข้าที่กรามของคุณอย่างแรงเพื่อให้หันไปสบตากับเค้า  


  "ปากดีอย่างงี้...อยากรู้จริงๆเลย ถ้ามาอยู่ใต้ร่างฉัน ยังจะดีได้เท่านี้ไหม"


  คุณทำเพียงยกมือบางๆของคุณ แกะมือหนาของคนตรงหน้าที่บีบกรามของคุณอย่างแรงจนเจ็บไปหมดออก ก่อนซอกจินที่จิบกาแฟอย่างไม่สนใจอะไรต่อสถานการณ์ตรงหน้าจะเอ่ยขึ้น


  "จีมิน ไปตามโฮซอกไป แล้วยกอาหารขึ้นไปให้ยุนกิด้วย"


  "ค้าบบบบบ ฮยอง ^^" 


  จีมินหันมาตอบรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้มก่อนจะหันมามองคุณพร้อมกับปล่อยมือออกจากคุณ และเดินออกไป


  "ส่วนเธอหาที่นั่งนั่งซะ ยืนแรดอยู่ได้ ทำตัววุ่นวายแต่เช้า !"


  


  พวกนี้เป็นอะไรเนี่ย พูดกับผู้หญิงดีๆไม่เป็นหรือไง ชอบพูดแต่อะไรที่มันทุเรศๆ ประสาท !!!


  คุณคิดในใจก่อนจะมองหาเก้าอี้นั่ง ด้วยหน้าตาที่หงุดหงิด พร้อมกับขมวดคิ้วอย่างเห็นได้ชัด...







รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


ซอกจิน


  พูดจบสายตาแข็งที่มองคุณก็หันไปทางอื่นทันที ก่อนจะหันกลับมามองคุณใหม่ พลางนึกคิดถึงเรื่องเมื่อคืน...


  "ป้าครับ ช่วยจัดห้องริมสุดให้หน่อยสิครับ มีแขกมาพัก"


  "ห้องริมสุด...อ่อ ป้าจัดให้นานแล้วค่ะ คุณท่านโทรเข้ามาให้จัดไว้สำหรับคุณหนูนานแล้วค่ะ"


  ซอกจินเลิ่กคิ้วขึ้น พลางพยักหน้าไปด้วยในเชิงเข้าใจ ก่อนจะเดินกลับมาที่ห้องโถงใหญ่หวังจะมาบอกคุณให้ขึ้นไปพัก แต่กลับพบว่า


  "หายไปไหน ?"


  ซอกจินจึงไม่รอช้า รีบเดินขึ้นไปหาโฮซอกทันที ว่ายัยเด็กน่ารำคาญเมื่อกี้หายไปไหนแล้ว


  ก่อนจะได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือดังลอดออกมาจากห้อง ถึงจะเพิ่งได้ยินเสียงของคุณแค่คำสองคำแต่ก็พอรู้ว่า เสียงขอความช่วยเหลือนั่นมันคือเสียงของคุณ


  ซอกจินเมื่อได้ยินอย่างงั้น ก็รีบยกมือหวังจะเคาะประตูห้องทันที แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว


   จะเข้าไปช่วยจริงหรอ ?


  เธอเป็นคนที่ทำให้ยุนกิเปลี่ยนไปนะ น้องชายที่เคยยิ้ม เคยหัวเราะ กลับเปลี่ยนไปตั้งแต่วันนั้น วันที่พ่อเลือกคุณ วันที่ไม่ยอมกลับมาหาลูกชายที่เพิ่งเรียนจบ และเป็นวันที่พ่อทิ้งเราและไม่กลับมาหาอีกเลย เธอพรากไปทุกอย่าง...ทุกอย่างที่ว่า ก็คือ ความรักจากพ่อ


  เพราะวันนั้นมันทำให้ยุนกิเก็บตัว อยู่แต่ในห้อง นานๆเจอกันที แล้วหัวอกคนเป็นพี่โตสุดพอมาเห็นน้องชายที่เคยสดใส เคยหัวเราะด้วยกัน เคยสนุกด้วยกันตามประสาพี่น้อง...ผมบอกเลย ว่าผมเจ็บปวดยิ่งกว่าอะไรๆทั้งปวง




  ร่างสูงจ้องไปที่ประตูพลาง ลดมือลงแล้วล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะยิ้มมุมปากทิ้งท้ายไว้ 


  "หึ...งั้นโดนซะบ้างก็ดี !!!"


  พูดจบก็เดินหันหลังมุ่งตรงเข้าไปห้องทันที



แกร๊ก !!!


  เสียงประตูเปิดออก ทำให้ซอกจินที่เดินไปไม่ได้ไกลเท่าไหร่นักหันกลับไปมองทันที ก่อนจะพบกับคุณที่สะบักบอมไปทั้งตัวกับคราบน้ำตาที่ไหลออกมาเปื้อนใบหน้าอยู่อย่างงั้นพร้อมกับท่าทางที่กำลังจะเดินลงบันไดลงไป


  เธอกำลังจะออกไปจากบ้านใช่ไหม ?


  ก็ดีสิ...ไปๆซะให้พ้น


  แต่ว่า


  นี่...มันดึกแล้วนะ...




 "จะไปไหน...นี่ดึกแล้ว ฉันให้แม่บ้านจัดห้องให้เธอแล้วอยู่ทางโน้น"


  ยัยนั่นหันมามองหน้าผมก่อนจะพยักหน้าเบาๆตอบรับ ก่อนผมจะเดินหันหลังเข้าห้องไปโดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย



----






  "คุณจินมองหนูทำไมคะ ?" คุณเมื่อหาที่นั่งได้แล้วก็นั่งลงทันที ก่อนจะหันไปพบกับซอกจินที่กำลังจ้องคุณอยู่ 


  ซอกจินเมื่อถูกทักอย่างงั้น ก็รีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที ก่อนจะเริ่มประโยคถามคุณขึ้นทันที


  "ไม่ไปเรียนหรือไง ?"


  "มีเรียน 9 โมงค่ะ"


  "งั้น นัมจุนไปส่งเธอด้วยละกัน"


  ร่างสูงซอกจินพูดเอ่ยขึ้นพลางหันหน้าไปทาง บุคคลที่ใส่สูทดูเนี๊ยบซะทุกอย่าง ที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อย่างภูมิฐาน ก่อนเขาจะละใบหน้าออกจากหนังสือพิมพ์และจ้องมาที่คุณ ที่กำลังนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของเค้า


  ใบหน้าหล่อขมวดคิ้วเข้าอย่างไม่พอใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืน และหันหน้าไปทางซอกจิน


  "ผมไม่ใช่คนขับรถของใครมีขาก็ไปเองสิ ขอตัวละกันสายแล้วจะเข้าบริษัท"


  นัมจุนพูดกล่าวด้วยเสียงเข้มก่อนจะเดินออกไป โดยที่ไม่ลืมหันมามองคุณด้วยสายตาเย็นชาทิ้งท้ายไว้


  


  "หนูไปเองก็ได้ค่ะ"


  "มันก็คงต้องอย่างงั้นอยู่แล้ว เพราะฉันคงไม่เสียเวลาไปส่งเธอแน่นอน" ซอกจินพูดก่อนจะมองคุณแบบผ่านๆทันที



  จะเสียเวลาอะไร ก็อิแค่ไปส่งเนี่ย ไปเองก็ได้ !!! ไม่ง้อหรอก...


  

  สิ้นเสียงของซอกจิน ก่อนจีมินจะเดินกลับเข้ามาที่ห้องอาหารพลางพยุงใครอีกคนมาด้วย...โฮซอก ?


  "เธอ !!! เธอจะฆ่าฉันเมื่อคืน" โฮซอกเมื่อเห็นคุณที่นั่งอยู่ก็รีบตรงไปหาคุณทันที พลางกระชากตัวคุณให้ลุกขึ้น ก่อนจะระบายความโกรธลงที่ไหล่เล็กๆของคุณ


  "โอ๊ย !!! หนูเจ็บนะคะ"


  "หยุดเลยนะ !!! หยุดทั้งคู่ !!!!" ซอกจินทนความวุ่นนวายไม่ไหว แทนที่เช้านี้จะเหมือนเช้าของทุกวัน แต่กลับเปลี่ยนไปตั้งแต่คุณมาอยู่




  "เธอ...ขอโทษคุณโฮซอกเค้าซะ แล้วรีบๆไปเรียนได้แล้ว รำคาญ"


  

  ขอโทษ ? อะไรกัน ฉันสิต้องได้รับการขอโทษจากอีตาโฮซอกหื่นกามนี่ !!!


  "ไม่ค่ะ หนูไม่ขอโทษ"


  "ฮยอง !!! ผมไม่ยอมนะ"


  "ยูนา ! ขอโทษเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะฟ้องคุณพ่อ..." ซอกจินตะคอกจนดังก้องไปทั่วห้องพร้อมกับเส้นเลือดที่ปูดขึ้นตามลำคอนั่นอีก บ่งบอกว่าเค้ากำลังโกรธเป็นอย่างมาก





  ไม่ได้นะ...แค่งานทางนั้น คุณท่านก็เหนื่อยมากพอแล้ว ฉันจะให้ท่านมาเหนื่อยกับเรื่องไร้สาระแบบนี้ไม่ได้...


  "ขอโทษค่ะ หนูขอตัวค่ะ !" คุณพูดอย่างส่งๆใส่โฮซอกก่อนจะเดินผ่านไปโดยไม่หันกลับมามองอีก





  "ฮยองยังไง ? ได้ป่ะ ?" จองกุกหันมาพูดก่อนจะทำหน้าทะเล้นเพื่อรอฟังคำตอบ


  "ได้บ้าไรล่ะ เด็กนั่นพยศจะตาย แต่...เต็มไม้เต็มมือเลยว่ะ ถูกใจ !" โฮซอกพูดก่อนจะหัวเราะร่า พลางตบไปที่ไหล่จองกุก


  "โห่ !!! ฮยอง คราวหลังชวนกันบ้างดิเดี๋ยวช่วย เกลียดจริงๆยัยเนี่ยตัวปัญหา"


  "เออน่าาา คราวหน้าเอาใหม่ รับลองไม่พลาดแน่คุณจีมิน 55555"


  เหล่าชายหนุ่มที่พากันหัวเราะอย่างสนุกปาก ก่อนร่างสูงซอกจินจะลุกขึ้น จากเก้าอี้และเดินออกจากห้องไปทันทีโดยทิ้งประโยคทิ้งท้ายไว้ว่า


  "จะทำอะไร ก็ระวังไว้หน่อยล่ะกัน ถ้าพ่อรู้จะเป็นเรื่องใหญ่"


  "ค้าบบบบ ฮยอง ^^"




ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ gif yoongi sexy


ยูนา


  คุณที่กำลังลากกระเป๋าของตัวเองอย่างทุลักทุเล ออกจากห้องโฮซอก พลางหงุดหงิดหัวเสียไปตามทางเดิน


  "บ้าเอ้ย !!! พวกเฮงซวย พี่ชายอะไร ? นิสัยแย่" คุณยังคงลากกระเป๋าของคุณมาเรื่อยๆ ก่อนจะผ่านหน้าห้องประตูใหญ่ก่อนจะถึงห้องคุณ


  มันน่าจะเป็นห้องเก็บของแหละ เพราะห้องคุณชายเหล่านั้นก็คงอยู่ฝั่งโน้น อือหือ...นึกแล้วของขึ้น


  "พวกบ้า !!!" คุณพูดระบายออกมา ก่อนจะยันเข้าไปที่ประตูนั้นอย่างแรงด้วยความโมโห 


  พลางลากกระเป๋าไปยังห้องของคุณ พร้อมกับบ่นอุบอิบไปตามทาง





----


แกร๊ก~



  "ใครหน้าไหนมันกล้ามาเคาะประตูวะ"


  ร่างสูงผิวซีดขาวเผยตัวออกมาจากห้องด้วยท่าทางงัวเงีย ก่อนจะค่อยๆหรี่ตาพลางมองไปที่คุณ ที่กำลังเดินบ่นเข้าห้องไป


  "คงจะเป็นยัยนั่นสินะ !!!"




  "สงสัย คงต้องสอนมารยาทกันหน่อยแล้วแหละมั้ง...!!!"


  ยุนกิพูดก่อนจะจ้องมองไปที่คุณที่ค่อยๆหายเข้าห้องไป โดยที่ไม่รู้เลยว่า กำลังมีสายตาที่น่ากลัวกำลังจ้องมองคุณอย่างโกรธแค้น...















ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ gif jin smart



  คุณเมื่อเข้ามาในห้องก็จัดการอาบน้ำแต่งชุดนักเรียนทันที ก่อนจะเดินลงมาข้างล่าง โดยที่ไม่พบใครอยู่ที่โถงใหญ่แล้ว เว้นก็แต่ซอกจิน ที่นั่งพักผ่อนอยู่ที่โซฟาชิวๆ



  'ไม่อยากให้เห็นเลย เดี๋ยวก็หาเรื่องด่าอีกค่อยๆย่องออกไปดีกว่า' คุณที่คิดในใจอยู่ข้างหลังก็ค่อยๆย่องออกไปทันที


  แต่ไปยังไม่เท่าไหร่นัก เสียงซอกจินก็เอ่ยขึ้นทันที


  "เด็ก...เวลาจะไปเรียน เขาต้องไหว้ผู้ใหญ่ก่อนไม่ใช่หรือไง ? หรือคุณท่านของเธอไม่ได้สอน ?"


  คุณเมื่อได้ยินอย่างงั้น ก็สดุ้งเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆเดินสงบนิ่งมายืนข้างๆซอกจิน


  ซอกจินมองหน้าหญิงสาวที่มายืนอยู่ข้าง ก่อนจะสอดสายตาไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้า 


  "กระโปรงดูสั้นกว่าตัวก่อนหน้านี้นะ...ชอบหรอสั้นๆเนี่ย คราวหลังก็ไม่ต้องใส่เลยไม่ดีกว่าหรอ"


  'สั้นหรอ ? ก็ตัวเท่าเดิมเนี่ย...หาเรื่องด่ากันชัดๆ น่าเบื่อ'


  

  คุณถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยให้คนตรงหน้าได้ยิน "ถ้าคุณซอกจินจะเรียกมาด่าแค่นี้ขอตัวนะคะ สวัสดีค่ะ"


  "เดี๋ยวก่อน การที่เธอมาอยู่นี่เธอควรจะทำอะไรที่มีประโยชน์บ้างนะ เพราะเธอไม่ใช่คุณหนูที่แท้จริง เธอก็แค่เด็กเก็บมาเลี้ยง..."


  "คุณซอกจินหมายความว่ายังไงคะ"


  "เธอ ก็ต้องคอยรับใช้พวกฉัน เหมือนกับป้าๆทุกคนที่อยู่ที่นี่"


  "รับใช้ !!? หนูไม่ใช่คนใช้นะคะ"


  "ฉันไม่สน นี่บ้านฉัน ถ้าไม่ทำตามก็ออกจากบ้านไป แล้วเย็นนี้เลิกเรียนแล้วรีบกลับด้วยเพราะฉันมีงานให้เธอทำ ทั้งล้างจาน ทำความสะอาดห้อง...และ อีก มาก มาย"


  คุณที่กำลังหัวร้อนขึ้นอีกครั้งได้แต่เพียงจ้องไปที่ซอกจินที่นั่งทำหน้าตาสบายใจ โดยไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่พูดออกมาเลยแม้แต่น้อย ก่อนคุณจะทำท่าเดินออกไป...เพราะถ้าขืนยังอยู่ตรงนี้มีหวัง คุณคงต้องเถียงต่อจนขาดใจแน่


  "เดี๋ยว..." ซอกจินพูดขัดก่อนจะ ใช้มือหนาค่อยๆหยิบกระเป๋าสตางค์หนังดูมียี่ห้อขึ้นมา ก่อนจะดึงบัตรเครดิตออกมาแล้วโยนไปที่โต๊ะข้างหน้าทันที


  "เอาไป !!! รูดได้ไม่จำกัด ไปซื้อกระโปรงนักเรียนตัวใหม่มาด้วย"



  'อะไรเนี่ย เป็นครูหรือไง ครูยังไม่ว่าอะไรเลยนะ ???'

  "แต่ว่า หนูก็ใส่ของหนูอย่างงี้ทุกวันนะคะ"




  "ฉันไม่สน ฉันบอกให้ทำอะไรก็ต้องทำแล้วพรุ่งนี้ใส่ไปเรียนด้วย เพราะฉันจะตรวจกระโปรงเธอทุกเช้า"


  "ทำไมหนูต้องใส่กระโปรงยาวด้วยล่ะคะ ใส่แบบไหนมันก็ไม่ได้ทำให้หนูได้เกรด4 หรอกค่ะ"


  "เธอได้ชื่อว่าเป็นคนในตระกูลฉัน กระโปรงสั้นมันทำให้ตระกูลฉันเสีย"


  'ห่ะ !!? เสียยังไงวะ อะไรของคุณซอกจินเค้าเนี่ย'


  "แล้วก็อีกอย่าง...เธอใส่กระโปรงสั้นขนาดเนี่ยใครเห็นใครก็มีอารมณ์ทั้งนั้นอ่ะ รวมทั้งฉันด้วย แล้วบ้านนี้ก็มีแต่ผู้ชายถ้าไม่อยากโดนข่มขืน ก็เชื่อฟังฉันซะ"


  "แล้วถ้าฉันยังเห็นเธอใส่กระโปรงตัวนี้อยู่ ฉันจะเป็นคนเดินเข้าไปกระชากให้มันขาดด้วยตัวฉันเอง !!!"


  คุณทำเพียงอ้ำอึ้ง ก่อนจะหยิบบัตรเครดิตที่โต๊ะแล้วเดินออกจากบ้านโดยไม่หันกลับไปมองซอกจินที่กำลังนั่งมองคุณที่ค่อยๆก้าวเดินออกจากบ้านทันที


















ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ jaehyun nct smile gif


  'นี่บ้านหรืออะไร ทำไมรู้สึกไม่ปลอดภัยเลยนะ'


  คุณที่กำลังเดินไปโรงเรียนพลางคิดถึงเรื่องนี้ไปด้วย ก่อนจะรู้สึกถึงรถยนต์ที่ค่อยๆ ขับเข้ามาชิดคุณ


  "น้องยูนา !!!! ทำไมวันนี้เดินไปเรียนล่ะคะ ?"


  เสียงเข้มดังขึ้น ก่อนคุณจะหันไปมองต้นเสียงที่มาจากรถที่ชะลอขับอยู่ข้างๆคุณ พลางลดกระจกลงครึ่งนึงเพื่อคุยกับคุณ 


  แจฮยอน รุ่นพี่ม.6 ที่คอยจีบคุณ คอยหยอดคำหวานให้คุณมานานแล้ว พี่เค้าเล่นเป็นหนุ่มฮอตประจำโรงเรียนเลยแหละ แต่เห็นเค้าบอกว่าพี่แจฮยอนเขามีคู่แข่งเรื่องความหล่อด้วยแถมไม่ถูกกันอีก ชื่ออะไรสักอย่างนี่แหละ เพราะว่าพี่คนนั้นเค้าไม่ค่อยมาเรียนด้วย แต่แปลกได้ขึ้นชั้นทุกปีโดยไม่ได้แก้อะไร น่าจะถือว่าเป็นคนมีฐานะเลยที่เดียวแหละ


  ใบหน้าหล่อพูดพลางส่งยิ้มหวานให้คุณอยู่เป็นระยะๆ


  "อ่อ...คือ ไม่มีใครว่างไปส่งน่ะค่ะ เลยต้องไปโรงเรียนเอง"


  "ให้พี่ไปส่งนะ !!!"


  "ไม่เป็นไรค่ะ พี่ไปเถอะเดี๋ยวหนูเดินไปเองได้"


  "นะคะๆๆๆ นะๆๆๆๆ ไปกับพี่เถอะนะ โรงเรียนเดียวกัน หรือว่า...น้องรังเกียจพี่ใช่ไหม TT"

 

  "มะ...ไม่ใช่นะคะ"


  "ไม่ใช่ก็ต้องไปกับพี่สิ"


  "คือ...ก็ได้ค่ะ ^^"


  "น่ารักกกกก"


  

  คุณที่กำลังจะเปิดประตูขึ้นรถ ก็ต้องตกใจเมื่อจู่ๆ ก็มีคนกระชากแขนคุณ จนคุณปลิวไปตามแรงดึงเซไปซบเข้ากับอกแกร่งของงเจ้าของแรง


  "โอ๊ย !!!" คุณทำเพียงค่อยๆดันหน้าออกมาจากอกก่อนจะเงยขึ้นไปมองคนตัวสูงที่เพิ่งทำรุนแรงกับคุณ


  "คุณจองกุก !!!"


  "จะไปไหน..." แรงบีบที่ข้อมือของคุณมันค่อยๆแรงขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้คุณเริ่มรู้สึกปวดไปหมดแล้ว


  แจฮยอน เมื่อเห็นว่าคุณไม่ขึ้นรถ ก็รีบเปิดประตูออกมาจากรถแล้วมองเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นทันที


  "อ้าว จองกุก ร้อยวันพันปีเพิ่งจะเห็นมึง"


  "ทำไม...คิดถึงกูหรอ"











รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


  

  คุณที่ตอนนี้มองแจฮยอนสลับกับจองกุก ก็พลางนึกคิดได้ว่า พี่แจฮยอนมีอริที่ไม่ถูกด้วยอย่าบอกนะว่า คนคนนั้นคือ...คุณจองกุก


  "กูจะคิดถึงมึงทำไม กูดีใจซะอีกที่ไม่เจอหน้าโง่ๆของมึง แล้วช่วยปล่อยมือน้องยูนาด้วย ถ้ามึงไม่อยากเจ็บตัว"


  "กูไม่ปล่อย...ก็นี่มันคนของกู ของๆกูก็ต้องอยู่กับกูสิ ส่วนเธอมานี่ !!! " พูดจบจองกุกกระชากคุณไปที่รถของเค้าที่จอดอยู่ข้างหลังรถแจฮยอนได้ไม่ไกลนัก ก่อนจะเปิดประตูแล้วใช้แรงทั้งหมดยัดคุณเข้ารถไปอย่างแรง ก่อนเค้าจะตามขึ้นรถมาทีหลังแล้วขับออกไป


  "คุณจองกุกมีอะไรหรือเปล่าคะ"


  "อย่ายุ่งกับไอ้แจฮยอนอีก !!! มันไม่ถูกกับฉัน"


  "พี่แจฮยอนไม่ถูกกับคุณ แต่ไม่ได้ไม่ถูกกับหนูนิคะ"


  จองกุกเบรครถกระทันหันทันที ก่อนจะหยุดรถและหันไปจ้องคุณด้วยสายตาที่มีแต่ความโกรธ 


  "ฉันสั่งก็ต้องทำ !!!"


  "ไม่ค่ะ พี่แจฮยอนดีกับหนู หนูจะยุ่งค่ะ !!!"


  พูดจบจองกุกก็เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้คุณอย่างรวดเร็วก่อนจะใช้ฝ่ามือหนาบีบเข้าที่คางคุณ พร้อมกับกดริมฝีปากอันป่าเถื่อนของเค้าลงที่ปากบางของคุณทันที


  คุณทำเพียงเม้มปากให้แน่นที่สุด เพื่อไม่ให้เค้าทำอะไรได้ตามใจ พร้อมกับดิ้นขัดขืนไปมากับสัมผัสที่รุนแรงของเค้า


  ก่อนจองกุกจะผละใบหน้าออก แล้วค่อยๆแกะกระดุมเสื้อตัวนอกของเค้าออกทีละเม็ดๆ พร้อมกับมองคุณด้วยสายตาหื่นกระหาย ก่อนจองกุกจะค่อยๆสาดส่องไปที่ขาอ่อนของคุณ ที่ตอนนี้กระโปรงของคุณมันเลิ่กขึ้นมาสูงจนเกือบเห็นแพตตี้ตัวน้อยที่ปกปิดอยู่แล้ว 


  เมื่อเห็นอย่างงั้นจองกุกก็ค่อยๆยกยิ้มมุมปากอย่างอ่อนๆขึ้น ก่อนจะกัดริมฝีปากพลางจ้องมาที่หน้าของคุณ ที่ตอนนี้รู้สึกหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด


  "สั่งแล้วไม่ฟัง...มันก็จะเจออย่างงี้แหละ ยูนา..."


  "หยุดนะคะ หนูจะไปโรงเรียนมันสายแล้ว"


  "ให้ฉันเสร็จก่อน...แล้วถ้าเธอไปไหวเธอก็แค่ไป แต่ฉันว่าตัวเล็กๆอย่างเธอ กระแทกแรงๆสักสองสามทีก็ไปไม่ไหวแล้วมั้ง หืม"


  "อย่านะคะคุณจองกุก!!!! ช่วยด้วยใครก็ได้ช่วยด้วย"


  "ร้องอีกสิร้องดังๆ ขัดขืนอย่างงี้ก็ดีฉันอยากลองข่มขืนผู้หญิงดูบ้าง...น่าสนุกดีนะ ยูนา...."


  "ไม่นะ !!!!" TT










รูปภาพที่เกี่ยวข้อง
















...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #4 Aaa???? (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 14:29

    ต่ออีกนะคะ ❤

    #4
    0
  2. #3 darin_d (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 20:19
    อยากอ่านต่อจัง รอนะคะ
    #3
    0
  3. #2 Nurse_sarutta (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 18:49
    รอนะคะไรท์เป็นกำลังใจค่ะ✌
    #2
    0