นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

(Gintama) Sekai no owari ni... [Gintoki x Takasugi]

โดย Natsumi-69

ชายคนหนึ่งถูกเรียกขานว่าปีศาจสีขาว ส่วนอีกคนหนึ่งถูกเรียกขานว่าผู้นำกองทัพปีศาจ...

ยอดวิวรวม

729

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


729

ความคิดเห็น


8

คนติดตาม


16
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 พ.ค. 59 / 03:08 น.
นิยาย (Gintama) Sekai no owari ni... [Gintoki x Takasugi]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

นี่เป็นฟิคกินทามะเรื่องแรกของเราค่ะ

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์ติชมและให้กำลังใจล่วงหน้านะคะ



✿:・❀・;✿:・❀・;✿:・❀・;✿:・❀・;✿:・❀・;✿ 






ไม่อนุญาตให้คัดลอก+ดัดแปลงเนื้อหา หรือเผยแพร่ผลงานโดยไม่ได้รับอนุญาตค่ะ








(เพื่ออรรถรสในการอ่าน จะขอแนะนำเพลง Luv Letter ของ DJ Okawari เปิดฟังคลอไปเบาๆด้วยค่ะ ;D )





b e r l i n ?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 พ.ค. 59 / 03:08


Sekai no owari ni…

- ณ จุดสิ้นสุดของโลก... -



กลิ่นคาวของเลือดที่คละคลุ้งและเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ภาพของซากศพที่ทับถมกับเสียงสะท้อนของโลหะ ที่แห่งนี้คือใจกลางของสงครามขับไล่ต่างแดน สถานที่ที่สรรค์สร้างวีรบุรุษ และสร้างภูเขาแห่งซากศพให้เหยียบย่ำ....


ที่แห่งนี้........คือนรก....


ท่ามกลางนรกขุมที่ลึกที่สุดได้ปรากฏร่างของบุรุษสองคนที่ยังคงจับดาบฟาดฟันศัตรูตรงหน้าราวกับปีศาจร้าย คนหนึ่งถูกเรียกขานว่าปีศาจสีขาว อีกหนึ่งถูกเรียกขานว่าผู้นำแห่งกองทัพปีศาจ ทั้งสองจับดาบฟาดฟันกับเหล่ากองทัพชาวสวรรค์ที่มีรูปร่างราวกับอสุรกาย มอบความตายให้กับศัตรูตรงหน้าอย่างไร้ความปราณี หากแต่ แม้จะถูกเรียกขานว่าปีศาจพวกเขาก็ยังเป็นมนุษย์ มนุษย์ที่มีเลือดเนื้อและขีดจำกัด แผ่นหลังทั้งสองถอยชนกันท่ามกลางวงล้อมของศัตรู หากแต่ฝ่ามือที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดยังคงกระชับดาบเอาไว้แน่


แม้แต่ปีศาจเองก็ยังยากที่จะต่อกรกับกองทัพอมนุษย์จำนวนมหาศาล หนทางที่เฝ้ารออยู่ข้างหน้าข้างคงมีเพียงแค่ความตายที่ถูกหยิบยื่นให้โดยศัตรู ชายที่ถูกเรียกขานว่าเป็นผู้นำแห่งกองทัพปีศาจจดจ้องเส้นทางแห่งความตายที่อยู่ตรงหน้า ก่อนเอื้อนเอ่ยกับบุรุษที่อยู่ด้านหลัง 

"กินโทกิ... พวกเราน่ะไม่ได้เก่งกาจเหมือนซึระกับทัตสึมะ เพราะฉะนั้นฉันเลยอยากจะขอร้องนายในฐานะคนที่ไม่ได้เรื่องเหมือนกัน.........."


แม้จะไม่มีเสียงตอบรับแต่เขารู้ว่าคนตรงหน้ากำลังรับฟังคำพูดของเขาอยู่



"ถ้าฉันตายที่นี่ล่ะก็ ฝากอาจารย์ด้วยล่ะ..... "



นั่นความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวของเขา........


ปรารถนาแค่เพียงให้นายและคนคนนั้นมีชีวิตอยู่.........



แผ่นหลังสีขาวที่ถูกย้อมด้วยโลหิตสีแดงฉานของศัตรูเหยียดตรงขึ้นก่อนน้ำเสียงทุ้มนั้นจะเอ่ยตอบ

"ถ้างั้นฉันก็ขออะไรสักอย่างสิ"

ดาบที่ชุ่มไปด้วยเลือดสะท้อนประกายกับแสงแดดที่เล็ดลอดลงมาจากท้องฟ้าที่มีเมฆสีดำพาดผ่าน ฝ่าเท้าที่เปรอะเปื้อนย่ำลงไปในโคลนที่ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งก่อนแผ่นหลังสีแดงฉานนั้นจะทะยานออกไป ทิ้งเอาไว้เพียงเสียงทุ้มที่สะท้อนกังวานอยู่ในห้วงความคิด

"อย่าตายล่ะ......."



................................................................

...............................

..........


แพขนตาสีเข้มกระตุกเบาๆยามที่รับรู้ถึงแสงแดดจ้าที่สาดส่องลงมา ดวงตาสีเขียวกระจ่างค่อยๆจับจ้องภาพที่อยู่ตรงหน้า ฟูกสีขาวในห้องปูเสื่อธรรมดาๆกับหน้าต่างบานใหญ่ กลิ่นอายของแสงแดดและกลิ่นของเสื่อทาทามิค่อยๆซึมซาบเข้ามาในโสตประสาทรวมถึงความอบอุ่นจากอุณหภูมิของร่างกายที่โอบกอดเขาอยู่ในตอนนี้

เมื่อเขาพลิกตัวไปก็เจอเข้ากับเรือนผมสีเงินที่สะท้อนเป็นประกายกับแสงแดด ดวงตาสีแดงฉานถูกซุกซ่อนด้วยแพขนตายาวที่มี
สีเดียวกับเรือนผม เสียงหายใจเป็นจังหวะที่บ่งบอกถึงห้วงนิทราอันแสนสุข และแขนแกร่งที่โอบกอดคอยหยิบยื่นความอบอุ่นให้ในยามค่ำคืน เขาค่อยๆขยับตัวเข้าหาความอบอุ่นตรงหน้าก่อนยกฝ่ามือเรียวขึ้นสัมผัสกับแผ่นอกที่ถูกทาบทับเอาไว้ด้วยผ้าพันแผล ค่อยๆหลับตาลงพลางรับรู้ถึงอุณหภูมิร่างกายของคนตรงหน้า ทั้งความอบอุ่นและเสียงจังหวะแผ่วเบาของหัวใจที่ถูกรับรู้ผ่านปลายนิ้วนี้....



ยังมีชีวิตอยู่.......


พวกเขายังคงมีชีวิตอยู่.........




"....กินโทกิ"


ชื่อที่แสนรักถูกเอ่ยขานออกมาอย่างแผ่วเบา ฝ่ามือเรียวละจากแผ่นอกกว้างขึ้นสัมผัสกับใบหน้านั้นพลางจดจ้องราวกับจะซึมซับทุกวินาทีเอาไว้ เขาไล้ปลายนิ้วไปตามโครงหน้าก่อนจะเกี่ยวเสยปอยผมยุ่งๆนั้นเพื่อให้มองได้ถนัดตา แต่ทว่าคนขี้เซาที่รับรู้ถึงการก่อกวนของเขากลับดิ้นหนีไปอีกทางเรากับเด็กตัวเล็กๆ เขาหัวเราะเบาๆกับภาพตรงหน้าก่อนค่อยๆยันกายขึ้นจากฟูกนิ่ม ดวงตาคู่สวยมองไปยังผ้าพันแผลที่ถูกพันอย่างเรียบร้อยภายใต้กิโมโนพลางนึกขอบคุณบุรุษผมยาวในใจ ก่อนจะหันสำรวจสิ่งรอบกายอย่างช้าๆ

ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นค่ายของพวกซึระ ภายในห้องขนาดเล็กมีฟูกสีขาวถูกปูเอาไว้สองที่ แต่ดูเหมือนว่าเด็กขาดความอบอุ่นบางคนจะมาใช้ฟูกร่วมกับเขา  ถัดจากฟูกของเขาคือหน้าต่างบานใหญ่ที่หอบพัดเอาสายลมในฤดูใบไม้ผลิและกลีบดอกซากุระเข้ามาทับถมกันราวกับพรมสีชมพูอ่อน และตรงมุมห้องที่ถูกทับถมด้วยกลีบดอกไม้นั้นเขาก็พบกับซามิเซนของเขาที่มีใครบางคนนำมาวางไว้ให้ เขาหยิบเอาเครื่องดนตรีคู่ใจขึ้นมาก่อนนั่งลงข้างหน้าต่างบานใหญ่ ปลายนิ้วเรียวค่อยๆจรดลงไปที่เส้นสายทั้งสามทำให้เกิดท่วงทำนองแผ่วเบา เขาบรรเลงบทเพลงผ่านปลายนิ้วอย่างพลิ้วไหวจนกระทั่งน้ำเสียงทุ้มที่แสนคุ้นเคยนั้นเอ่ยขึ้น

"หืม... นี่ฉันตายแล้วงั้นหรอ? งั้นที่นี่คงจะเป็นสวรรค์ล่ะสิเนี่ย"


เขาละสายตาจากเครื่องดนตรีคู่ใจก่อนสบเข้ากับสายตากวนๆจากคนที่นอนเท้าแขนสบายๆอยู่บนฟูกนิ่ม

"คิก เสียใจด้วยนะดูเหมือนว่านายจะอยู่ในนรกล่ะ"


เจ้าของเรือนผมสีเงินหัวเราะร่วนก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกวนๆ

"ก็ไม่เลวนักหรอกนะ นรกแบบนี้น่ะ"


เขาหัวเราคิกคักกับคำตอบของคนตรงหน้าก่อนจะเริ่มจรดปลายนิ้วเข้ากับซามิเซนคู่ใจอีกครั้ง ท่วงทำนองแสนเศร้าที่ถูกบรรเลงออกมาผ่านปลายนิ้วเรียวนั้นพลิ้วไหวราวกับกลีบดอกซากุระ บทเพลงแผ่วเบาที่ถูกดีดขึ้นจากปลายนิ้วแทนที่จะเป็นแผ่นไม้สะท้อนกังวานไปทั่วห้องเล็กขนาดเล็ก ท่ามกลางท่วงทำนองที่พร่างพรูนั้นเขาได้เลือกที่จะเอื้อนเอ่ยคำถามออกมาโดยไม่สบตาอีกฝ่าย


"นี่......กินโทกิ"


"ถ้าหากว่าฉันตายไปล่ะก็ นายจะทำยังไง"


"........"


"ถ้าหากว่านายตื่นมาแล้วพบว่าฉันหายไปจากโลกนี้ล่ะก็ นายจะทำยังไง....."



ท่วงทำนองที่แสนเศร้าหยุดลงเมื่อเขาเลือกที่จะหันไปสบสายตากับคนตรงหน้า นัยน์ตาสีแดงฉานหันมองเขาด้วยสายตาที่ไม่อาจคาดเดาความรู้สึกได้ก่อนเจ้าน้ำเสียงทุ้มจะหัวเราะออกมาเบาๆ


"นี่คิดจะถามอะไรของนาย?"



เขากระชับเครื่องดนตรีในมือก่อนจะตอบรับด้วยรอยยิ้มที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา


"ก็แค่อยากจะลองถามดูเท่านั้นเอง"




ในห้องขนาดเล็กที่บัดนี้มีเพียงเสียงของสายลมที่พัดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ดวงตาสีเขียวกระจ่างหลุบต่ำจดจ้องไปยังกลีบดอกซากุระที่ร่ายรำแล้วร่วงลงสู่พื้นกลีบแล้วกลีบเล่า เสียงเสียดสีกันของเนื้อผ้าดังขึ้นเบาๆยามเจ้าของเรือนผมสีเงินยันกายขึ้นจากฟูกสีขาว ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นก่อนหยุดลงตรงหน้าของเขา

กินโทกิค่อยๆย่อตัวนั่งลงตรงหน้าเขาโดยไม่ได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดๆ ฝ่ามือใหญ่ที่แสนอบอุ่นค่อยๆประคองใบหน้าของเขาขึ้นมาสบกับดวงตาสีแดงฉานราวกับโลหิตหากแต่สะท้อนประกายความอบอุ่นเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยม ริมฝีปากนุ่มทาบทับลงมาอย่างนุ่มนวลราวกับกลีบดอกไม้ที่ไล้ผ่านเส้นผมของเขา

จุมพิตที่เนิ่นนานอ้อยอิ่งและแสนหวานถูกถอนออกแทนที่ด้วยดวงตาสีแดงฉานคู่เดิมที่ทอประกายอบอุ่นและแสนเศร้า...  น้ำเสียงทุ้มถูกเอ่ยขึ้นพร้อมกับวงแขนแกร่งที่กระชับร่างของเอาไว้ในอ้อมกอด



"ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็...ฉันจะหายไปจากโลกนี้พร้อมกับนายเอง.........."



หยาดน้ำตาอุ่นไหลลงมากระทบแก้มของเขาอย่างแผ่วเบายามที่น้ำเสียงทุ้มก้องกังวานอยู่ในอก แขนทั้งสองยกขึ้นโอบกระชับร่างของอีกฝ่ายเอาไว้อย่างแนบแน่น... 


นี่คือคำสัญญาจากปีศาจสีขาวที่ถูกมอบให้แก่เจ้าของกองทัพปีศาจ...นับจากนี้และตลอดไป.....


.....................

........


สายลมในฤดูใบไม้ผลิยังคงนำพากลีบดอกไม้สีชมพูอ่อนเข้ามาทับถมในห้องเล็กๆราวกับพรมผืนใหญ่ เส้นผมสีเงินสะท้อนประกายเจิดจ้ายามที่เจ้าของเรือนผมนั้นเอนกายพิงเข้ากับหน้าต่างบานใหญ่ ดวงตาสีแดงฉานที่แสนรักนั้นจับจ้องมาที่เขาอย่างอบอุ่นก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะยกรอยยิ้มบางๆ



เขานั่งลงท่ามกลางกลีบดอกไม้ที่ร่ายรำอย่างพลิ้วไหว ปลายนิ้วเรียวจรดลงที่เส้นสายทั้งสาม ก่อนจะเริ่มขับร้องบทเพลงที่กล่าวถึงจุดจบของโลกใบนี้.........


...........


......

...




✿:・❀・;✿:・❀・;✿:・❀・;✿:・❀・;✿:・❀・;✿
 

Let's talk

สวัสดีค่ะ 

นี่เป็นผลงานเรื่องแรกของเราที่ได้แรงบัลดาลใจมาจากอนิเมะกินทามะตอนที่304-305ค่ะ จริงๆแล้วคู่หลักในเรื่องนี้ของเราคือพ่อหนุ่มผมหยักศกกับท่านรองวีเชฟคนนั้นค่ะ คู่นี้เป็นมวยรองที่แอบเชียร์อย่างเงียบๆมาโดยตลอด แต่พอนั่งดูนั่งดูอนิเมะตอนที่304แล้วก็อดไม่ได้จริงๆ ครั้นจะหาฟิคคู่นี้อ่านก็หาไม่เจอ เลยต้องแต่งเองอ่านเองอย่างที่เห็น *ปาดน้ำตา* เอาเป็นว่าจากนี้ไปก็จะรวบรวมพลังแม่ยกพยายามแต่งฟิคคู่นี้ไปเรื่อยๆนะคะ ฝากตัวด้วยค่ะ~ 

สุดท้ายนี้ถ้าหากว่ามีใครสักคนที่อ่านเรื่องนี้แล้วรู้สึกถูกใจขึ้นมาบ้างล่ะก็จะดีใจมากๆเลยล่ะค่ะ

 

ป.ล.editแก้คำผิดค่ะ



ผลงานอื่นๆ ของ Natsumi-69

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:52
    กรี๊ดดดดดดกรีดร้อง แหกปากกรีดร้องอย่างโหยหวนนนนน ขอบคุณมากๆนะคะที่ไรท์แต่งให้อ่าน

    ไม่นึกว่าจะมีคนแต่งคู่นี้ด้วย //น้ำตาไหลพรากกกกกก
    ความรู้สึกที่เริ่มจิ้นคู่นี้มันเริ่มตอนที่ทากาแกส่งส.ค.ส.มาให้คุณกินนี่แหละค่ะ ความรู้สึกในตอนนั้นคือ แกเป็นตัวโกงนะเฮ้ยยย แล้วจะส่งส.ค.ส.มาให้ตัวเอกทำเพื่อ ถถถถ---- //แจวเรือนี้มาคนเดียวกี่ปี่แล้วหนอ------
    ปล.ตามมาจากธัญวลัยค่ะ จะขอติดตามต่อไปนะคะ อิฉันจะเสพพพพพ------ >,,<
    #8
    0
  2. วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 22:54

    เป็นฟิคที่ภาษาสวย เนื่อหาดี มากค่ะ อ่านแล้วอินมาก

    #7
    1
    • #7-1 Natsumi-69
      25 กรกฎาคม 2561 / 03:47
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และขอบคุณที่ชอบฟิคเรื่องนี้นะคะ~
      #7-1
  3. #6 Kudo Seiko (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 08:54
    ฮือๆT^T เศร้าเหลือเกิน
    #6
    1
    • #6-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 1)
      2 พฤษภาคม 2559 / 03:00
      ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ค่ะ!

      เรื่องหน้าจะพยายามไม่ดราม่าแล้วกันนะคะ ( ; w ; )
      #6-1
  4. วันที่ 20 เมษายน 2559 / 18:23
    ฟืดดดด ซับน้ำหูน้ำตา มาแจวเรือกับดิชั้นไหมคะ 55555
    ทางนี้แจวกินทากะมาคนเดียวตลอด 10 กว่าปี ผิด 655555555
    โอ้ยดิชั้นบรรยายไม่ถูก ขวยเขินมากข่ะ 5555555555
    เม้นยาวไม่ใช่อะไรนะคะ เขินและดีใจค่ะ ฟืดดดดดด
    ค่อกแค่กก-- 55555555555555555555555555 ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะไม่รู้จะขอบคุณยังไง แต่งเองอ่านเองเพิ่งมาเจอเลยเข้ามาอ่าน เจอในธัญวลัยก่อนค่ะ งึด 555555 ไรท์แต่งภาษาสวยดีค่ะ ชอบนะคะ ล็อคอินมาเม้นแรงมาก หวีดค่ะ 55555
    #5
    1
    • #5-1 Natsumi-69
      20 เมษายน 2559 / 21:22
      ขอบพระคุณสำหรับคอมเมนต์ค่ะ!

      ดีใจเช่นกันค่ะ!! นานๆจะเจอคนลงเรือลำเดียวกันสักที //ปาดน้ำตา

      อุตส่าห์ตามมาจากธัญวลัOต้องขอบคุณมากๆเลยค่ะ *โค้ง*

      ป.ล. เผื่อไม่ทันเห็น ตอนนี้ไรท์ลงฟิคสั้นเรื่องที่3ของคู่นี้ไปแล้วนะคะ ชื่อเรื่อง Gekkou no kioku ค่ะ

      ขอบคุณมากๆเลยค่ะที่ช่วยเข้ามาสะบัดธงลัทธิเป็นเพื่อนกัน ( ; w ; )/


      #5-1
  5. #4 popularword (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 16:11
    น่ารักมากๆเลยค่ะ
    #4
    1
    • #4-1 Natsumi-69(จากตอนที่ 1)
      15 เมษายน 2559 / 21:38
      ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ค่ะ o(*^w^*)o

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 เมษายน 2559 / 21:39
      #4-1
  6. วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 08:19
    บรรยายได้ดีมากเลยค่ะ
    ชอบมากๆ
    #3
    1
    • #3-1 Natsumi-69
      15 เมษายน 2559 / 03:29
      ขอโทษที่ตอบกลับช้าค่ะ

      ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์มากๆเช่นกันค่ะ ; w ;
      #3-1
  7. วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 06:55
    สุดยอดดดดดมากกกกคาะ หายากมากกกกกก
    ถ้าเป้นไปได้คุ่ต่ไปขอเปนทาคากินได้ไหม
    รบกวนด้วยคร้าาา
    #2
    1
    • #2-1 Natsumi-69
      15 เมษายน 2559 / 03:27
      ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านและขอโทษที่ตอบกลับช้าค่ะ

      ด้วยความที่พล็อตที่แต่งส่วนมากจะมาจากอารมณ์ชั่ววูบล้วนๆ

      เลยยังรับปากไม่ได้ว่าจะมีทากากินรึเปล่า แต่ก็จะลองพยายามดูค่ะ! > w <
      #2-1
  8. #1 pyth
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 00:52
    กรี๊ดดดดดดดดด. ชอบมากค่าาาาา

    เชียร์คู่นี้ลับๆมาตลอดเช่นกันค่ะ แอบเรียกทาคาสุงิว่าเมียเก่ามาตลอด555555 เพราะตอน305เลยทนไม่ไหวหาฟิคอ่านแต่ก็ไม่คิดว่าจะมี .เฮ้ย .มีอ่ะ.มันมียยยยยยยย์. แล้วก็สนุกด้วยค่ะ ละเมียดละไมมาก เสียดายที่สั้นไปหน่อย ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะะะะ รัก.
    #1
    1
    • #1-1 Natsumi-69
      15 เมษายน 2559 / 03:20
      ขอบพระคุณที่เข้ามาอ่านและขอโทษที่ตอบกลับช้าค่ะ

      ดีใจจัง ไม่คิดว่าจะมีคนเชียร์คู่นี้ด้วย! ; w ; *กระโดดแปะมือคุณpyth*

      ลงไปกรี๊ดกับตอนที่305เช่นกันค่ะ เป็นอารมณ์ถ่านไฟเก่าคุกรุ่นจนระเบิดตู้มเป็นโกโก้ครั้นช์เลยทีเดียว

      ขออภัยที่สั้นไปหน่อยนะคะ ต่อจากนี้จะค่อยๆพยายามปรับเนื้อเรื่องไปเรื่อยๆค่ะ

      ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์มากๆเลยค่ะ♡
      #1-1