นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

kiss me 5 (พีทฉี)

โดย NancyChinamon

ดวงตาของภูมิภัทรเบิกกว้าง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเลื่อนหายไปทันที เมื่อจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายปรากฏขึ้น หัวใจซึ่งเคยเปี่ยมล้นด้วยความสุขที่ได้หยามหน้าศัตรู กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหน่วงแสนสาหัส

ยอดวิวรวม

345

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


345

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


10
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 ม.ค. 62 / 10:00 น.
นิยาย kiss me 5 (շ)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 ม.ค. 62 / 10:00


When your soul finds the soul it was waiting for
เมื่อวิญญาณได้พบส่วนเสี้ยวที่ขาดหาย

When someone walks into your heart through an open door
เมื่อใครคนนั้นได้ก้าวเข้ามาในหัวใจของเธอ

When your hand finds the hand it was meant to hold
เมื่อมือของเธอได้พบมืออีกข้างที่อยากกอบกุมไว้

Don’t let go
จงอย่าปล่อยให้ความรักนั้นสูญสลายไป 


เช้าวันศุกร์ที่มีหมอกลงจัดกลางหน้าหนาว บรรดานักโทษเดนตายในคุกต่างพากันทำกิจวัตรประจำวันตามปกติ แต่แล้วฉับพลันก็มีเสียงคนทะเลาะวิวาทกันอย่างรุนแรงที่โรงอาหาร พวกผู้คุมจำนวนวิ่งกรูกันไปห้ามโดยไม่รู้ว่านั้นแผนเบี่ยงเบนความสนใจ  ทำให้หน้าห้องขังของนักโทษที่อันตรายที่สุดว่างลง ภารดาตั้งใจจะไปเปิดประตูห้องขังตามที่ได้ตกลงกับเวกัส แต่เพราะการปรากฏตัวของพี่น้องสุริยะไพโรจน์แผนการทำให้แผนการเริ่มติดขัด ภารดาจึงจำต้องอยู่ที่คุกนี้ต่อเพื่อคอยระวังหลัง แล้วจึงค่อยหาโอกาสตามไสมทบ และจุดผิดพลาดของแผนการก็ทำให้ความกลัวของฉีเริ่มปรากฎออกมา 

ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเป็นอย่างไรต่อ
จะเหนี่ยวแน่นมากขึ้น หรือแตกสลาย?

ภาพข่าวการแหกคุกของภูมิภัทร จิระอนันต์ปรากฏขึ้นในจอโทรทัศน์  สี่พี่น้องสุริยะไพโรจน์ยังตามเล่นพี่ชายเขาไม่เลิก พวกสายตำรวจเริ่มแปรพักตร์ คดีเก่าของภูมิภัทรถูกขุดคุ้ยไม่หยุดหย่อน ชายหนุ่มกัดเล็บด้วยความกระวนกระวาย ไม่ใช่คนที่อยู่ด้านนี้มาก่อน แน่นอนว่าเขากลัว ทว่าในความกลัวนั้น เขาก็รู้ดีว่ามีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถยืนเคียงข้างพี่ชายได้ด้วยความซื่อสัตย์ 

“เราน่ามีเวลาอีกราวๆสองสามชั่วโมงก่อนไฟท์เครื่องบินจะมาถึง” 

สียงฝีเท้าย่างใกล้เข้ามา ตามด้วยเสียงพูดคุยของชายทั้งสองซึ่งภารดาคุ้นเคยเป็นอย่างดี โกดังที่นัดหมายอยู่ห่างจากเขตชานเมืองพอสมควร แต่กระนั้นก็ยังมองเห็นแสงไฟจากตึกระฟ้า พีทดูแปลกตาและมีสง่าราศีขึ้นเมื่อไม่ได้อยู่ในชุดนักโทษ เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปล่อยชายไม่ติดกระดุม หน้าท้องแกร่งมีผ้าพันผ้ารัดไว้ เพื่อปกปิดบาดแผลจากการเข้าปะทะกับแก๊งค์มาเฟียคู่ปรับ 

“ผมส่งแค่นี้นะ พี่จะได้ทำความรู้สึกกับพันธมิตรใหม่อย่างใกล้ชิด” 

“อ้าว ไม่เข้าไปด้วยกันล่ะ”คิ้วเข้มเลิกขึ้นเป็นเชิงถาม 

“เราเคยร่วมงานกับเขาแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้ามีเราอยู่ พี่จะได้คุยกับเขาง่ายขึ้น”

เขาไม่ค่อยอยากเผชิญกับพันธมิตรนิสัยแปลกประหลาดตามพังเสียเท่าไร เพราะตรรกะของชายคนนี้ดูผิดแปลกจากคนทั่วไป และเขาไม่เข้าใจแรงจูงใจของอีกฝ่ายเลยสักนิดว่าทำไมถึงเสนอตัวมาช่วยจิระอนันต์ซึ่งกำลังตกต่ำ แทนที่จะขึ้นกับตรงภัสสรที่กำลังเรืองอำนาจ

 “เหอะ”เวกัสเค้นหัวเราะ 

ความสัมพันธ์ของพี่น้องคู่นี้ช่างน่าปวดหัวเสียยิ่งกว่าเรื่องของเขากับมาเก๊าเสียอีก แต่เวกัสและลูกพี่ลูกน้องคนอื่นที่อยู่ฝั่งจิระอนันต์ก็ไม่ได้รังเกียจอะไรตราบที่ความรู้สึกของฉีสร้างประโยชน์ให้ครอบครัวของพวกเขามากกว่าผลเสีย  

“รีบๆเข้าไปเถอะ ถ้าไม่ได้เขาช่วย พี่ไม่มีทางหนีรอดจากคุกซึ่งเป็นเขตปกครองเฮียอี้ได้หรอก”

No there’s no one else’s eyes
ไม่ว่าดวงตาของใคร

That could see into me
ก็ไม่สามารถมองเห็นถึงตัวตนของฉัน

No one else’s arms can lift
ไม่ว่าอ้อมแขนของใคร

Lift me up so high
ก็มิอาจยกฉันให้สูงได้เท่าเธอ

Your love lifts me out of time
ความรักของเธอยกฉันให้อยู่เหนือกาลเวลา

And you know my heart by heart
และเธอก็รู้จักหัวใจฉันดี ด้วยหัวใจของเธอ

ในความมืดที่ไร้แสงเทียนและแสงไฟ ดวงตาของภูมิภัทรเบิกกว้าง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเลื่อนหายไปทันที เมื่อจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายปรากฏขึ้น  หัวใจซึ่งเคยเปี่ยมล้นด้วยความสุขที่ได้หยามหน้าศัตรู กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหน่วงแสนสาหัส ความทรงจำที่เขาเคยใช้เล้งบำบัดความใคร่ย้อนกลับมาตบหน้าเขาจนชา ตลอดหลายปีที่เขาเฝ้าทะนุถนอม หักห้ามใจไม่ให้พบหน้า เพราะกลัวว่ามือสกปรกจะทำให้น้องชายแปดเปื้อน กลับถูกทำลายด้วยราคะเพียงชั่วข้ามคืน  

“ทำไม” 

พีทถามดอกไม้ตรงหน้า พอเพ่งมองใกล้ๆด้วยความตั้งใจ ถึงแก้มตุ้ยๆจะตอบลงเพราะผ่านเข้าวัยหนุ่ม ทว่าเค้าโครงใบหน้าของฉีก็ไม่ได้เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน เขาควรที่จะจำได้ตั้งแต่แรกเห็นว่าเล้งเป็นใคร แต่เพราะเดียรัจฉานที่ซ่อนอยู่ในตัวเขามันปรารถนาจะฉกฉวยผลประโยชน์จากคนตรงหน้า ใจเขาเลยปฏิเสธที่จะยอมรับความจริง 

 “ทำไมถึงต้องยอมทำขนาดนี้ ทำไมถึงให้พี่ทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้นกับเรา” 

เขาสงสัยแต่ก็ไม่เคยหยุด หรือสืบหาความจริง พอเล้งเสนอตัวก็ตอบตกลง ต่างคนต่างได้รับผลประโยชน์  เล้งได้ตัวแทนแฟนเก่า ส่วนเขาก็ได้ร่วมรักกับน้องชายเหมือนในฝัน  เขาใช้เล้งเป็นเครื่องรองรับความใคร่ที่มีต่อน้องชายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำร้ายคนๆหนึ่งราวกับสัตว์ป่า และพอความจริงปรากฏขึ้นตรงหน้า เขาก็แทบทนความสกปรกของตัวเองไม่ไหว  

“ตอนผมครางชื่อพี่พี่ไม่รู้จริงๆเหรอว่าผมคิดอย่างไร  ตอนเห็นรอยสักนั้นพี่ไม่รู้จริงๆเหรอว่าผมพยายามเอาใจพี่แค่ไหน”อดีตนักร้องในผับกัดริมฝีปากอวบอิ่มของตัวเองจนห่อเลือด ความรู้สึกมากมายอัดแน่นเข้ามาจนขอบตาร้อนผ่าว 

กี่ครั้งที่ต้องโดดเดี่ยว 
กี่บาดแผลที่ยอมแบกรับเพื่อให้ได้เคียงข้างคนตรงหน้า 
ถึงพี่จะรังเกียจวิธีการของเขาแค่ไหน 
ต่อให้ย้อรนเวลากลับไปได้ เขาก็จะเลือกเดินเส้นทางนี้

“ผมไม่ได้โตมาเป็นดอกไม้ที่บริสุทธิ์เหมือนที่พี่ต้องการ”ฉีสารภาพเสียงสั่นเครือ ภาพของผู้เป็นที่รักฝามัวไปเพราะน้ำตา ไหล่บางสั่นไหวตามแรงสะอื้น หน้ากากที่สวมใส่ไว้ถูกถอดออกหมด ไม่มีเล้งอีกต่อไป คนนี้ คนที่ยืนอยู่ที่นี่คือ 'ภารดา จิระอนันต์' 

“ผมเสนอตัวเองเข้าไปในคุก ซ้ำยังอ้าขาเสนอตัวปรนเปรอให้พี่ ด้วยความต้องการของตัวเองยิ่งพี่จะล้อมรั้วให้ผมสูงสักเท่าไร มันกลับกลายเป็นดาบสองคม ผมเสพติดความใจดีของพี่ ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพี่”

หยาดตาเปียกชุ่มแผงอกแกร่ง อ้อมแขนที่สั่นเทาโอบกอดร่างสูงไว้ประหนึ่งว่าเขาคือโลกทั้งใบ แม้ไม่ได้เห็นใบหน้าที่ซุกกับแผ่นอกของตน ทว่าความอบอุ่นที่แผ่ซ่าน ความรัก ความน้อยใจระคนโกรธ ซึ่งส่งผ่านผ่านอ้อมกอดนี้ ก็ทำให้ภูมิภัทรรู้ว่าภารดากำลังพูดความจริง ไม่ได้โกหกเพื่อบรรเทาความรู้สึกผิดในใจเขา 

พีทลูบแผ่นหลังของน้องชายอย่างอ่อนโยน ฉีอาจไม่ได้เติบโตตามเส้นทางที่เขาปูให้ กลีบดอกที่ผิดแปลก กลิ่นหอมที่เผ็ดร้อน ผลลัพธ์ที่ไม่คาดฝันนี้ ไม่ได้ทำให้ความหลงใหลของภูมิภัทรหมดสิ้นลง พีทไม่เคยมองว่าดอกไม้ดอกนี้สูญสิ้นความงามหรือด้อยค่า เพราะทุกๆอย่างที่หลอมรวมเป็นเด็กคนนี้  คืออดีต ปัจจุบัน และอนาคตของเขา 

“พี่ไม่รู้หรอกว่าผมมีความสุขแค่ไหนที่ได้นอนกลับพี่ ทุกครั้งเวลาที่พี่มองหาใครสักคนในตัวผม หัวใจของผมมันก็ฟองฟูขึ้นมา ทุกร่องรอยที่พี่ประทับบนตัวผม มันคือคำบอกรัก คือการคะนึงหา ในเมื่อมีคนมอบความรู้สึกให้ผมขนาดนี้ ผมจะไม่มีความสุขได้อย่างไร”

When you’re one with the one you were meant to be find
เมื่อเธอได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับคนๆนั้น

Everything falls in place, all the stars align
ทุกๆอย่างก็เข้าที่เข้าทางไปหมด ดวงดารานับพันบนฝากฟ้าต่างเรียงร้อยกัน

When you’re touched by the cloud that has touched your soul
เมื่อสัมผัสเพียงแผ่วเบาได้แต่สัมผัสถึงจิตวิญญาณของเธอ 

Don’t let go
อย่าปล่อยให้เขาจากไป

Someone comes into your life
ใครคนนั้นเพิ่งเดินเข้ามาในชีวิตของเธอ

It’s like they’ve been in your life forever
แต่มันกลับดูเหมือนเขาคนนั้นอยู่ในชีวิตเธอมาตลอดเวลา

รอยแดงเห่อร้อนลามเลียไปทั่วกายาเหมือนเปลวเพลิงผลาญเศษฟางในท้องทุ่ง เลือดสีแดงไหลซึมจากแผลที่ถูกยิง ความเจ็บปวดที่แล่นริ้วไปทั่วท้องถึงบิดเบือนด้วยอรมณ์พิศวาท เวกัสเป็นมือขวาที่มีประสิทธิภาพเสมอ ไม่เพียงแค่แผนการรบแต่ยังรู้ว่าเขาต้องการอะไร หัวหน้าแก๊งมาเฟียจิระอนันต์ไล่มือเค้นคลึงไปตามเรือนร่างซึ่งเต็มไปด้วยร่องรอยสีกุหลาบ  ถึงจะตั้งใจว่าจะอ่อนโยนให้มากขึ้นแค่ไหน แต่พอได้ชำแรกกายเข้าไปพีทก็ยังคงรุนแรงไม่ต่างจากเดิม ภารดาแอ่นกายแอ่นสะโพกตามจังหวะรักที่เริ่มเร้าอารมณ์ขึ้นอย่างไม่รู้อาย 

“พี่ ฮือออ อืมมม”

ฉีเผลอครางอ้อนพี่ชายเสียงกระเส่า เรียวลิ้นตวัดเกี่ยวกันได้ไม่นานก็ต้องผละออก ลำพังแค่ปรับลมหายใจให้ทันจังหวะการร่วมรักคืนนี้ น้องชายของเขาก็ดูเหมือนจะลำบากไม่น้อย ร่างบางขยับงอตามแรงกระแทกกระทั้นที่ไร้ความปราณี ทั้งเจ็บทั้งจุกไปทั้งท้อง แต่กระนั้นดวงตาคู่โตกลับฉ่ำเยิ้มเพราะความเสียวกระสัน  ความร้อนที่คั่งค้างทั้งกายทั้งคู่เริ่มปริ่มออกมาเป็นน้ำนมขุ่น ภูมิภัทรพรหมจูบปลอบประโลมคนใต้อาณัติ 

มือหยาบละผ่านเอวด้านซ้าย แม้ความมืดจะทำให้มองเห็นรอยสักรูปตัวเจได้อยาก แต่พีทก็รู้ว่านั้นยังสัญญาลักษณ์ของตน ไม่มีช่วงเวลาใดน่ารื่นรมย์กว่าช่วงเวลานี้ ในวินาทีที่ดวงตาของพวกเขาจะสะท้อนเพียงแค่ภาพเงาของกันและกัน 

คำรักแสนเร่าร้อนถูกบอกผ่านกายสัมผัสและเสียงเต้นของหัวใจ ทุกถ้อยคำล้วนเปล่งออกมาจากอนุวิญญาณอย่างมีความหมาย ร่างของฉีเริ่มกระตุกสั่น สติสัมปชัญญะเริ่มขาดเป็นช่วง น้ำเชื้ออุ่นถูกปลดปล่อยทิ้งไว้ในร่างกายของเบื้องล่างจนชุ่มฉ่ำ ใต้ธารดาราเงาของสองร่างเชื่อมประสานเป็นหนึ่งโดยไม่ยอมพรากจากกันแม้แต่วินาทีเดียว และเมื่อรุ่งอรุณมาถึงรั้วน่ารำคาญที่ล้อมเจ้าดอกไม้ไว้ก็ค่อยๆพังทลายลง 

ไม่มีโลกสมมุติ
ไม่มีคำลวง
มีแต่พวกเขา 
และความปรารถนาอันเป็นนิรันดร์ 

No there’s no one else’s eyes
ไม่ว่าดวงตาของใคร

That could see into me
ก็ไม่สามารถมองเห็นถึงตัวตนของฉัน

No one else’s arms can lift
ไม่ว่าอ้อมแขนของใคร

Lift me up so high
ก็มี่อาจยกฉันให้สูงได้เท่าเธอ
Your love lifts me out of time

ความรักของเธอยกฉันให้อยู่เหนือกาลเวลา
And you know my heart by heart

และเธอก็รู้จักหัวใจฉันดี ด้วยหัวใจของเธอ

เพลิงราคะค่อยๆดับมอดเมื่อถึงเวลาอันสมควร อรุณของเช้าวันใหม่ส่องผ่านบานหน้าต่างเข้าในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยเฟอนิเจอร์ราคาแพง เวกัสเขี่ยขวดเหล้าบนพื้นพรหมให้ออกห่างจากตัวเอง ดวงตาสีเข้มใต้กรอบแว่นเหลือบมองลูกพี่ลูกน้องที่กำลังหลับอยู่บนแผ่นอกขาวอย่างสงบ หลังผ่านศึกใหญ่มากับพี่สะใภ้อีกหลายยกในโรงแรมหรูย่านปักกิ่ง

“เฮ้”เขารีบร้องห้ามเมื่อเห็นภารดาดันตัวขึ้น 
 
“ไม่ต้องปลุกพี่พีทหรอก ผมแค่เอาค่าพนันมาให้นายเท่านั้นล่ะ”
 
ฉีเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามก่อนภาพความทรงจำค่อยๆไหลลื่นเข้ามา




“ตกใจเรื่องไหนล่ะ”เวกัสถามกลับ “เรื่องที่แกสักเอาใจพี่มัน เรื่องที่มันได้น้องเป็นเมียสมใจ หรือเรื่องที่แกไม่ได้อยู่ในรั้วเหมือนที่มันต้องการล่ะ”

“นั้นสินะ พี่คงโกรธผมแน่ๆ” คนโดนถามกลับยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนทอดสายตาออกไป

“แต่สุดท้ายดวงตะวันของผมน่ะ ก็สู้ผมไม่ได้หรอก”

“ในขณะที่ฉีมั่นใจในความรักของพีท พี่น้องซึ่งโตมาด้วยกันอย่างเขา เขากลับรู้สึกตรงข้าม ภูมิภัทรคืออสูร ถึงจะรัก จะหวงของสักแค่ไหน หากสิ่งนั้นไม่ได้เป็นดังใจหวัง ก็จะหมดรักอย่างง่ายดาย เขาเลยท้าพนันกับฉีออกไปด้วยเงินสามพันดอลลาร์ ทว่าผลลัพธ์ของมันก็ทำให้ตกใจมากทีเดียว 

“สามพันดอลลาร์นี้ที่ผมแพ้พนัน”




“ส่วนอีกสามพันดอลลาร์หลังแทนคำขอบคุณที่นายให้ผมได้เห็นความเป็นมนุษย์ของอสูรอีกครั้ง”


ผลงานอื่นๆ ของ NancyChinamon

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 -1234-
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 07:48

    ตอนนี้ก็ดีอีกแล้วค่ะ ฮือออ น้องฉีีี ดอกไม้น้อยๆ ที่แสนจะเร่าร้อน ประทับใจเช่นเคยเลยนะคะ /จริงๆ จักรวาลมอนสเตอร์ก็น่าอ่านต่อ อยากรู้ว่าคุณอสูรจะยังไงกับน้องฉีพนักงานทำความสะอาด ;-;

    #1
    1
    • 13 มกราคม 2562 / 14:16
      ขอบคุณมากค่ะ ถ้ามีไฟเดี๋ยวมาต่อให้นะคะ
      #1-1