[ TOKYO REVENGERS ] TWIN MITSUYA

โดย NamikoMeko_lm

ได้ยินมาว่าดราเค่นรองหัวหน้าแก๊งโตเกียวมันจิไคมีแฟนแล้ว แถมยังหวงมากๆอีกด้วยนะ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันน่ะ ถึงคว้าหัวใจของดราเค่นไปได้ ก็คนที่ชื่อ มิตสึยะ ทาคามินะ ยังไงล่ะ

ยอดวิวรวม

1,007

ยอดวิวเดือนนี้

25

ยอดวิวรวม


1,007

ความคิดเห็น


8

คนติดตาม


84
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  7 เม.ย. 65 / 11:40 น.


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

 

ชื่อ : มิตสึยะ ทาคามินะ (ชื่อเล่น : มินะ)

อายุ : 15 ปี

สูง : 165 ซม. 

หนัก : 52 กก.

ครอบครัว : แม่(ทำงานต่างประเทศ) พี่ชายฝาแฝด ลูนะ(น้องสาวคนกลาง) มานะ(น้องสาวคนเล็ก) พ่อ(เสียชีวิตไปแล้ว)

วันเกิด : 12 มิถนายน 1990

ราศี : เมถุน

กรุ๊ปเลือด : A

อิมเมจคัลเลอร์ : ดำ

สิ่งที่ชอบ : ความสงบและกลิ่นขนมหวาน

สิ่งที่ไม่ชอบ : คำพูดดูถูก

ความสามารถพิเศษ : แยกแยะรสชาติของขนมหวานได้เป็นอย่างดี

คนที่นับถือ/คนที่ชื่อชอบ : แอนนา ออลสัน

คนที่เกลียด/คนที่กลัว : -ไม่มี-

ความฝัน : ปาติซิแอร์

วีรกรรม(หรือเรื่องที่ล้มเหลว) : แกล้งดราเค่นโดยการแอบวางซองจดหมายรักที่ได้มาจากผู้ชายในโรงเรียนวางเอาไว้บนโต๊ะที่บ้านให้ดราเค่นเห็นจนโดนอีกฝ่ายจูบจนปากบวม

สถานที่โปรด : ที่ที่มีห้องครัวและที่มีดราเค่นอยู่ด้วย

สถานะ : แฟนสาวของรองหัวหน้าและน้องสาวฝาแฝดของหัวหน้าหน่วยที่สองแก๊งโตเกียวมันจิไค

 

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 เม.ย. 65 / 11:40


เรื่องนี้ทาเคมิจิไม่ได้ย้อนเวลามานะคะ

แต่ยังคงนิสัยที่เขาย้อนเวลากลับมาค่ะ

==============================================================

“พี่คะ ออกไปเล่นก็ได้นะคะเดี๋ยวหนูดูแลน้องๆเอง^^”

“…งั้นพี่ฝากดูแลมานะกับลูนะด้วยนะ”

“รู้แล้วค่ะ เล่นให้สนุกนะคะ^^”

 

มิตสึยะ ทาคทมินะ วัย10ขวบมีผมสีม่วงอ่อนเท่าบ่ามีดวงตาสีลาเวนเดอร์เธอเป็นน้องสาวฝาแฝดของ มิตสึยะ ทาคาชิ เธอที่เห็นพี่ชายเอาแต่ดูแลน้องสาวอย่างลูนะวัย4ขวบและมานะวัยทารกจนไม่มีเวลาออกไปวิ่งเล่น

 

(ไรท์ไม่แน่ใจว่ามานะกับลูนะอายุเท่าไหร่ ก็ขอมโนไปก่อนนะคะ//ไรท์)

 

เธอเลยเลือกอาสาจะดูแลน้องแทนถึงแม้ว่าตอนแรกพี่ชายของเธอทำถ้าจะปฏิเสธแต่เฃพี่ชายก็ยอมออกไปเล่น เพราะในใจลึกๆของพี่ทาชิก็อยากออไปเล่นแต่พี่ไม่อยากทิ้งน้องๆเอาไว้

 

“พี่มินะ ลูนะอยากกินขนม” ลูนะ

“แง้!!” มานะ

“ฮิๆ งั้นเดี้ยวพี่ชงนมให้มานะก่อนนะ ส่วนลูนะเดี้ยวพี่ทำให้กินนะ^^”

“อื้ม! ลูนะอยากกินแพนเค้กคุณหมีอีก!” ลูนะ

“ได้สิ^^”

 

หลังจากที่เธอชงนมให้มานะกินจนเสร็จเธอก้ไปที่ห้องครัวเพื่อทำแพนเค้กให้ลูนะ เห็นแบบนี้เธอก็ทำขนมเป็นนะเพราะว่าช่วง2เดือนก่อนเธอไปทำงานพิเศษที่ร้านเบเกอร์รี่ของคุณอามาโนะ

 

โดยเธอทำงานแค่ช่วงเช้าของวันจันทร์ถึงศุกร์เท่านั้นในช่วงปิดเทอม แต่ถ้าวันไหนเปิดเทอมจะไปทำช่วงเย็นค้าจ้างของเธอตก3ชั่วโมงได้2000เยน ก็ถือว่าเยอะสำหรับเด็กอย่างเธอ

 

“แพนเค้กคุณหมีเสร็จแล้วนะลูนะ~”

“ว้าว~ งำ่ๆ! อาหย่อย~” ลูนะ

“งั้นก็กินเยอะๆนะ^^”

“ค่า~”

 

นอกจากเธอจะได้ค้าจ้างมาแล้วเธอยังได้เรียนรู้เรื่องการทำขนมมาด้วย ถือว่าคุ้มสุดๆและต้องขอบคุณคุณอามาโนะที่รับเด็กอย่างเธอมาทำงานด้วย

 

จากตอนเวลาช่วงบ่ายสามโมงตอนนี้ก็เป็นเวลา2ทุ่มแล้วที่พี่ชายของเธอยังไม่กลับมา เธอเป็นห่วงพี่ชายของเธอมากแต่เธอก็ไม่สามารถทิ้งน้องสาวทั้งสองคนไปได้

 

แกร๊ก!

 

“…กลับมาแล้ว”

“พี่ทาชิ พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?!” 

 

เธอเอ่ยถามพี่ด้วยความเป็นห่วงก่อนที่พี่ชายของเธอจะโถมตัวเข้ากอดเธอจนเธอเกือบล้มหงายหลัง แต่ก็ยังดีที่ประคองร่างเอาไว้ได้ทัน

 

“พี่…เป็นอะไรคะ”

“พี่…ขอโทษนะ”

“ห๊ะ? ขอโทษเรื่องอะไรหรอคะ?”

“…ไม่มีอะไร พวกเราเข้านอนกันเถอะ^^”

 

จู่ๆพี่ชายของเธอก็ขอโทษเธอซะงั้น ไหนจะเลิกกอดแล้วลากเธอไปนอนด้วยกันดีๆ…พี่ชายของเธอไปเจออะไรมานะ? แต่ถ้าพี่ชายไม่อยากเล่าเธอก็จะไม่ถามต่อ

 

 

หลายวันต่อมาพี่ชายเธอก็พาเพื่อนของเขามาที่บ้านโดยที่ทั้งสองนั้นทำทรงผมคล้ายๆกันไหนจะมีรอยสักที่ข้างขมับเหมือนกันแต่มีคนละข้าง

 

“นี้น้องสาวฝาแฝดของฉันเองชื่อทาคามินะ แต่ถ้ายาวไปก็เรียกมินะก็ได้นะ…เด็กคนนี้ชื่อลูนะ ส่วนเด้กที่กำลังกินนมอยู่ชื่อมานะ” มิตสึยะคนพี่ได้เอ่ยแนะนำน้องๆของเขาให้เพื่อนชายของเขาฟัง

 

“งะ-ไง ฉันชื่อริวงูจิ เคนฉายาดราเค่น! ยินดีที่ได้รู้จักนะมินะ0//0”

“อะ-อื้ม! ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกันค่ะ0//0”

 

มิตสึยะคนพี่ได้มองการกระทำของทั้งสองคนด้วยสายตาที่เรียบนิ่ง เขาคิดผิดหรือเปล่านะที่พาเพื่อนชายคนนี้มาที่บ้านเพื่อแนะนำน้องสองของเขาให้รู้จักแบบนี้

 

และนั้นก็กลายเป็นจุดเริ่มต้นความรักของดราเค่นกับทาคามินะ…..

 

 

 

 

3 ปีต่อมาทาคามินะได้กลายเป็นเด็กม.1วัย13ขวบ เธอยังคงทำงานพิเศษและเรียนไปด้วยจนมีเงินเก็บมากมาย จนแม่ของเธอก็พอเบาใจได้บ้างและพาเธอไปทำบัญชีเพื่อเอาเงินไปฝากโดยที่ไม่ลืมทำของลูกชายคนโตด้วย

 

โดยแม่บอกว่าอย่างน้อยแม่จะได้โอนเงินเข้าบัญชีได้หากแม่ไม่ได้กลับมาที่บ้าน และมีสิ่งนึงที่เธอรู้สึกเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยนั้นก็คือดราเค่นมักจะมาที่บ้านของเธอทุกครั้งหลังเลิกเรียน

 

ไหนจะยังมีเด็กชายคนนึงที่ชื่อ ฮัคไค มาหาพี่ชายของเธอในช่วงตอนเย็นทุกครั้งด้วยแต่ติดตรงที่อีกฝ่ายไม่ค่อยกล้าคุยกับผู้หญิงเท่าไหร่เนี่ยสิ เลยคุยด้วยแล้วลำบากเล็กน้อยพี่ชายของเธอเจอเขาเมื่อ2ปีก่อน….

 

เมื่อพี่ชายของเธอเริ่มมีเพื่อนมากขึ้นมันก็ทำให้เธอได้รู้จักกับเพื่อนของพี่ชายมากขึ้นเช่น ไมค์กี้ ปา บาจิและคาสึโทระ บอกเลยว่ามีแต่เรื่องปวดหัวแต่คนที่เธอเอ็นดูเป็นพิเศษก็คือไมค์กี้และคาสึโทระเพราะพวกเขามีนิสัยเหมือนเด็ก

 

“แล้วพวกนายจะมารวมตัวกันที่บ้านของฉันทำไมมิทราบ=_=+” มิตสึยะ(ขอเรียกแบบนี้นะคะ//ไรท์) ได้เอ่ยมองเพื่อนๆของตนที่มารวมตัวกันที่บ้านของเขา

“ฉันมารอกินขนมโดรายากิของมินนะ-3-” ไมค์กี้

“อยู่กับมินะแล้วรู้สึกสบายใจ0v0” คาสึโทระ

“ตามคาสึโทระมา” บาจิ

“มารอกินขนม…” ปา

“ฉันมาเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว….” ดราเค่นที่เอ่ยออกมาขณะที่ช่วยทาคามินะทำขนมที่ห้องครัว

“มาหาจนเป็นเรื่องปกติ ถ้าเป็นแฟนกันคงไม่ใช่เรื่องแปลกแล้ว-0-” ไมค์กี้เอ่ยแซวจนทำให้ทั้งดราเค่นและทาคามินะต่างสะดุ้งพร้อมเกิดอาการหน้าแดงทั้งคู่

 

ทาคามินะที่กำลังจะปาดถั่วแดงกวนบนแผ่นแป้งโดรายากิจู่ๆก็มีมือของดราเค่นมาจับเอาไว้ ก่อนที่เธอจะหันหน้าไปทางดราเค่นที่ตอนนี้ก็หน้าแดงไม่แพ้เธอเลย

 

“ดะ-ดราเค่น0//0”

“คะ-คือว่า ไหนๆก็มาขนาดนี้แล้ว…เป็นแฟนกับฉันได้ไหม.//.”

 

มิตสึยะได้แต่ยิ้มอย่างเหนื่อยๆเขารู้ตั้งนานแล้วว่าทั้งสองคนนี้แอบชอบกันมาตั้งแต่เจอกันครั้งแรกจนเวลาล่วงเลยมา3ปีก็ยังไม่บอกชอบกันเลยสักนิด มีแต่การกระทำที่แสดงกันให้เห็นว่ารักและหวงอีกฝ่ายมากแค่ไหน

ส่วนเรื่องการรักใครชอบใครเขาคงห้ามไม่ได้หรอก แต่ถ้าดราเค่นทำน้องสาวของเขาร้องไห้เขานี้แหละที่จะกระทืบมันให้จมตีนเขา^^+

 

“อะ-อื้ม! ตกลงค่ะT/^/T” 

 

ทาคามินะตอบตกลงก่อนที่จะเข้ากอดดราเค่น ดราเค่นเองก็กอดตอบทาคามินะเช่นกันก่อนที่เขาจะยิ้มออกมานั้นถึงกับทำให้เพื่อนๆอีก4คนถึงกับเบะปากอย่างไม่พอใจและหมั่นไส้

 

“เฮ! พวกฉันก็ยังอยู่ตรงนี้นะโว้ย!” บาจิ

“อย่าคิดว่ามีแค่สองคนสิ” คาสึโทระ

“นี้ฉันกลายเป็นพยานรักของนายตั้งแต่เมื่อไหร่ดราเค่น” ปา

“เกรงใจคนโสดหน่อยสิเคนจิน พี่ชายของมินนะก็นั่งอยู่ตรงนี้นะ-0-” ไมค์กี้

“แกทำน้องฉันเสียใจเมื่อไหร่ฉันกระทืบนายแน่^^+” มิตสึยะ

 

 

 

 

หลังจากนั้นเวลาก็ผ่านไปสองปีตอนนี้ทาคามินะกลายเป็นเด็กชั้นมัธยมต้นปีที่สามเรียบร้อยพร้อมกับตัวของเธอเป็นประธานชมรมทำขนม ส่วนพี่ทาชิเป็นประธานชมรมเย็บผ้า

ช่วงเย็นเธอก็จะมาทำขนมเพื่อเอาไปให้คนในแก๊งโตมันกินในวันที่มีประชุม แต่ถ้าวันไหนไม่มีก็จะทำให้น้องๆและเพื่อนสนิทกินแทน

ส่วนตอนนี้เนื่องจากทางโรงเรียนปล่อยเร็วเล็กน้อยและทางร้านที่เธอไปทำงานพิเศษก็หยุดสองวันเนื่องจากคุณอามาโนะมีไปให้คำแนะนำที่โรงเรียนเก่านั้นจึงทำให้ตอนนี้เธอว่างนั้นเอง

เธอเลยเลือกที่จะออกมาเดินเล่นข้างนอก เธอเดินมาเรื่อยๆจนมาถึงลานขนาดใหญ่ที่มีทางลงไปข้างล่างและมีเด็กนักเรียนม.ต้นเต็มไปหมดจนเธอนึกสงสัยเลยลองแอบไปดู

 

“ซัดเข้าไปสิฟ้ะ!”

“ใช่ๆ! ฉันลงพนันข้างแกนะโว้ย!!”

 

เธอพอรู้แล้วล่ะว่าเป็นเรื่องอะไร เธอส่งข้อความไปหาดราเค่นทันทีก่อนที่อีกฝ่ายจะตอบกลับมาว่าเขาพอรู้เรื่องนี้แล้วและกำลังจะไปจัดการพร้อมไมค์กี้และห้ามเธอลงไปเด็ดชาดจนกว่าเขาจะไปถึง

 

“พวกแกไปเอาไม้เบสบอลมาสิวะ!!”

 

“หมอนั้นมันคิโยมาสะนิ….มีแต่เรื่องหน้าปวดหัวทั้งนั้นเลยนะ เฮ้อ~”

 

ขนาดเธอออกกฏไปแล้วว่าห้ามมีพนันต่อยตีก็ยังมีมาให้เห็น แล้วนี้ขนาดใช้ไม้เบสบอลอีกฝ่ายคงถึงตายแน่นอน….

 

“เฮ้ย คิโยมาสะ…เดี๋ยวคนดูก็หายหมดหรอกไม่เห็นต้องจริงจังขนาดนั้นเลย เป็นเจ้าภาพทั้งที”

 

ทาคามินะที่ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนั้นถึงกับทำให้เธอยิ้มออกมาก่อนที่จะเดินลงไปที่ลานกว้างข้างล่างอย่างไม่รีบร้อน จนเธอมายืนข้างๆไมค์กี้

 

“นี่ๆเคนจิน มินนะ~” ไมค์กี้

“ห๊า?! ในที่แบบนี้ อย่ามาเรียกชื่อเล่นแบบนั้นสิ!” ดราเค่น

“มีอะไรหรอ?” ทาคามินะ

“โดรายากิหมดแล้วน่ะ” ไมค์กี้เอ่ยพร้อมกับยิ้มออกมา ทาคามินะที่เห็นแบบนั้นก็หยิบคุ๊กกี้ในกระเป๋าออกมาแล้วยื่นให้ไมค์กี้

“งั้นเอาคุ้กกี้ไปกินก่อนนะ เดี๋ยวขากลับจะซื้อโดรายากิให้” ทาคามินะเอ่ยก่อนที่ไมค์กี้จะรับคุ้กกี้มาอย่างดีใจ แต่ก็ดีใจได้ไม่นานเพราะเขาต้องไปเคลียร์เรื่องปัญหาของคิโยมาสะ

 

ไมค์กี้เดินไปข้างหน้านั้นจึงทำให้เธอต้องเดินตามหลังของไมค์กี้และมีดราเค่นเดินอยู่ข้างๆของเธออีกที ระหว่างทางที่เดินก็มีคนก้มหัวให้พร้อมกับเอ่ยออกมา

 

“เหนื่อยหน่อยนะครับ! หัวหน้า!”

 

ระหว่างทางก็มีคนแนะนำตัวเองกับไมค์กี้แต่ก็ถูกไมค์กี้เมินและถูกดราเค่นตอกกลับไปเล็กน้อย ก่อนที่ไมค์กี้จะเลือกเดินผ่านคิโยมาสะไปอีกคน แต่เจ้าตัวดันโค้งให้เล็กน้อยทำให้ดราเค่นถีบเข้าไปที่ท้องน้อยจนคิโยมาสะตัวงอไปอีก

 

เธอต้องบอกเลยว่าเธอเป็นพวกที่ไม่ค่อยชอบใช้ความรุนแรงกับคนอื่นมากหากไม่จำเป็นแต่ถ้าไมค์กี้บอกหรือเพื่อนๆน้องๆและครอบครัวตกอยู่ในอันตรายเธอก็พร้อมที่จะซัดพวกมันไม่เลี้ยง

 

“ไปกันเถอะเคยจิน มินนะ…การพนันต่อยตีเนี่ยไร้สาระชะมัด” ไมค์กี้กล่าวก่อนที่จะเดินกลับนั้นจึงทำให้เธอเดินตามไปด้วย

“อย่าทำให้โตมันเสียชื่อเสียงไปมากกว่านี้สิ…ยืนบื้ออะไรกันอยู่แยกย้ายได้แล้ว!” ดราเค่น

 

 

 

 

สามวันต่อมาวันนี้เธอมาอยู่ที่ศาลเจ้ามุศาชิพร้อมกับแฟนหนุ่มและคนอื่นๆในแก๊ง แต่ครั้งนี้จะดูแปลกไปเล็กน้อยเนื่องจากมีคนมาเพิ่ม

 

“เอม่า มินะ คนนี้คือแฟนของทาเคมิจิฝากดูด้วย!” ดราเค่นตะโกนขึ้น

“สวัสดีฉันชื่อมิตสึยะ ทาคามินะแต่จะเรียกมินะก็ได้นะ^^”

“ฉันซาโนะ เอม่า จะเรียกเอม่าก็ได้นะ^^”

“สวัสดีค่ะฉันทาจิบานะ ฮินาตะค่ะ^^”

 

สามสาวได้ไปหาที่นั่งเพื่อคุยเล่นกันตามประสาผู้หญิง ก่อนที่ทาเคมิจิจะทำหน้างงๆกับหญิงสาวผมสีม่วงอ่อนที่เขาเจอเธอเมื่อหลายวันก่อน เพราะเธอดูเป็นคนที่สามารถคุมไมค์กี้อยู่ยังไงอย่างงั้น

 

“มองอะไรของแกน่ะ ทาเคมิจจิ”

“ดะ-ดราเค่นคุง?! คะ-คือว่าผู้หญิงสองคนนั้นคือใครหรอครับ?”

“อ้อ คนผมทองเป็นน้องสาวของไมค์กี้น่ะ ส่วนคนผมสีม่วงอ่อนเป็นน้องสาวของหัวหน้าหน่วยที่สองแล้วก็เป็นแฟนของฉันด้วย” ดราเค่นได้เน้นคำว่าแฟนของฉันเป็นพิเศษจนทาเคมิจิถึงกับเหงื่อตก

 

ตัดมาทางสามสาวหลังจากที่พวกหนุ่มๆขึ้นไปประชุมกันหมดแล้วพวกเธอก็มานั่งคุยกัน โดยมีทาคามินะเป็นคนนั่งฟังส่วนใหญ่แต่ก็มีเอ่ยความคิดเห็นบ้าง

 

“จะว่าไปแล้วมินะจังมีแฟนหรือยังคะ?” ฮินาตะเอ่ยถาม

“มีแล้วค่ะ^^”

“เอ๊?! ใครกันหรอคะ!0v0” ฮินาตะตาวาวเมื่อเธอได้ยินว่าหญิงสาวตรงหน้านั้นมีแฟนแล้ว

“จะใครได้ล่ะนอกจากดราเค่น~ ใช่ไหมล่า~-v-” เอม่าเอ่ยแซวทาคามินะจนเธอหน้าแดงขึ้นมาหน่อยๆ ก่อนที่เธอจะเลือกการตอบเป็นการพยักหน้าแทน

“โธ่~เอม่าอย่าแซวสิ!>//<”

 

“ฮัลโหล~ ตอนนี้คุยกันเสร็จแล้วนะ~~” ไมค์กี้

 

 

 

 

 

หลายวันต่อมาดราเค่นได้นัดแฟนสาวไปออกเดตด้วยกันนั้นก็คือ ทะเล โดยที่ที่ทาคามินะชอบรองมาจากห้องครัวก็คือทะเลนั้นแหละ

เพราะทาคามินะชอบฟังเสียงคลื่นทะเลมากๆ นั้นจึงทำให้ดราเค่นตัดสินใจพาแฟนสาวไปเดตที่ทะเลด้วยกันถึงแม้ในใจเขาจะไม่ค่อยอยากพามาก็ตาม

ถามว่าทำไมน่ะหรอ?

ก็มันต้องใส่ชุดว่ายนำ้ไง!! ยิ่งแฟนสาวของเขาเป็นพวกตามเทรนด้วยยิ่งแล้วใหญ่!ชอบใส่บิกิีนี่ด้วย ขนาดเขาเดินเกี่ยวเอวแฟนสาวแล้วก็ยังมีพวกแมลงมองตามอีก

 

“ขอโทษที่ทำให้รอนะดราเค่น”

“อะ-อืม ไม่นานหรอก-//-”

 

ดราเค่นอยากหัวใจวายคนอะไรใส่อะไรก็น่ารักไปหมด วันนี้ทาคามินะเลือกที่จะใส่บิกีนี่สีดำโชว์เอวโชว์แขนขาว่าง่ายๆก็โชว์สัดส่วนนั้นแหละ

 

“ตอนนี้เวลาบ่ายโมงกว่าๆเอง พวกเราไปหาอะไรกินดีกว่าไหม?”

“ก็ดีนะ เพราะตอนนี้แดดค่อนข้างแรง…เอาไว่เล่นนำ้ช่วงบ่ายสามโมงดีกว่า”

 

ดราเค่นอาสาที่จะถือกระเป๋าของแฟนสาวก่อนที่จะเดินจับมือของเธอเดินไปตามชายหาด แน่นอนว่าระหว่างทางดราเค่นก็ได้ใช้สายตาอำมหิตไล่พวกแมลงไปซึ่งไม่ต่างกับแฟนสาวของตนเองเลยถึงแม้ว่าหน้าจะยิ้มแต่บรรยากาศไม่ใช่เลยสักนิด

ใครมาอ่อยแฟนเธอ เธอจะตบกะโหลกแน่

ทั้งสองมาที่ร้านอาหารริมทางขนาดกลางติดทะเล ทั้งสองคุยกันเล็กน้อยก่อนที่จะเริ่มสั่งอาหารมานั่งทานแต่ระหว่างนั้นก็มีหญิงสาวกลุ่มนึงเดินเข้ามาที่โต๊ะของทาคามินะและดราเค่น

 

“คะ-คือว่าขอเบอร์หน่อยได้ไหมคะ>//<”

“….” ดราเค่น

 

ดราเค่นเลือกที่จะเงียบ เพราะเขารู้ดีว่าหากตอบปฏิเสธหรือไม่ว่าอะไรก็ตามเขาคงถูกจับขึ้นเขียงแน่นอนเพราะงั้นถ้ารักเมียและชีวิตโปรดให้เมียจัดการเองจะดีกว่า

 

“ขอโทษด้วยนะคะ พอดีว่าแฟนของฉันไม่ชอบให้เบอร์ใครซี้ซั้วน่ะค่ะ^^+”

“ขะ-ขอโทษค่ะ!!”

 

เหล่าหญิงสาวที่มาขอเบอร์ดราเค่นต่างรีบวิ่งหนีกลับไปทันทีเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มร่างกำยำคนนี้มีเจ้าที่แล้ว และเป็นเจ้าที่ที่แรงเอามากๆเสียด้วย

 

“ช่วยหยุดหล่อหน่อยได้ไหม ฉันเหนื่อยแล้วนะ-3-”

“งั้นเธอก็หยุดน่ารักให้ฉันก่อนสิ :)”

“ไม่มีทางหรอก :P”

 

ทั้งสองนั่งกินอาหารอยู่ในร้านสักพักก่อนที่จะมีเสียงของคนที่ทั้งสองคุ้นเคยดังขึ้นและเอ่ยเรียกดราเค่นและทาคานะจนทำให้ทั้งสองหันไปมอง

 

“ดราเค่น! มินะจัง! มาเที่ยวที่นี้หรอ^^”

“ไงฮัคไค พวกเรามาเดตกันน่ะ^^+” ดราเค่นเอ่ยออกมาอย่างไม่สบอารมณ์เล็กน้อย

“ก็ตามนั้นแหละ ฮุๆ^^”

 

ฮัคไคเป็นรองหัวหน้าหน่วยที่สองและเป็นคนที่หวงพี่สาวคนตนเองมาก นอกจากนี้เขาก็ยังหวงแฝดมิตสึยะเขาขั้นกู้ไม่กลับและนับถือแฝดมิตสึยะเป็นพี่อีกด้วย

 

“ฉันจะนั่งด้วย!!”

“มันเสียมารยาทฮัคไค และพวกเราต้องรีบไปแล้วเดี้ยวไทจูจะรอนานนะ^^+”

“สวัสดียูสึฮะจัง^^”

 

ก่อนที่ฮัคไคจะได้นั่งข้างทาคามินะก็ถูกพี่สาวของตัวเองลากไปที่อื่นทันที ก่อนที่จะมีเสียงโวยวายของฮัคไคดังตลอดทางจนทำให้ทาคามินะรู้สึกเอ็นดูไม่ได้

 

“น่าปวดหัวจริงๆ=_=” ดราเค่น

“ฮิๆ ก็เป็นสีสันของชีวิตดีนะ^^”

“คร้าบๆ~”

 

หลังจากที่ทั้งสองกินอาหารเสร็จก็ลงไปที่ชายโหดโดยมีร่มบังแดดของหาดบังแดดเอาไว้ ทั้งสองเลือกที่จะคุยกันก่อน แล้วทาคามินะก็ช่วยทาครีมกันแดดให้ดราเค่นเพราะตัวของเธอนั้นทาเรียบร้อยตั้งแต่เปลี่ยนเป็นชุดว่ายนำ้แล้ว

ตอนนี้ดราเค่นต้องพยายามอดทนอดกลั้นแค่ไหนเพื่อไม่ให้ตัวเองหันไปขยำ้แฟนสาวที่ทาครีมกันแดดให้เขาอยู่ นั้นก็เพราะเวลาที่มือเล็กๆค่อยๆทาครีมมันรู้สึกจั๊กจี้น่ะสิ!!

 

ฟุบ~

 

“นอนแบบนี้อ้อนเอาอะไรล่ะ หืม~”

“อ้อนแฟนไม่ได้หรอ”

“อ้อนได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ~”

 

ดราเค่นที่หลังจากทาครีใเสร็จก็นอนบนตักของแฟนสาวทันทีก่อนที่ทั้งคู่จะเอ่ยหยอกล้อกันตามประสาคู่รัก จนทำให้คนแถวๆนั้นต่างพากันอิจฉา

เวลาผ่านไปจนถึงบ่ายสามกว่าๆทั้งคู่ก็ได้ไปเล่นนำ้ทะเลกัน แต่ระหว่างการเล่นก็มีชายหนุ่มและหญิงสาวมากมายคอยตามจีบและแน่นอนว่าทั้งคู่ต่างปฏิเสธขนมจีบพวกนั้นไปหมด

เมื่อทั้งสองเล่นนำ้กันจนพอใจแล้วจนถึงสี่โมงเย็นกว่าๆก็แยกย้ายกันไปอาบนำ้และเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อกลับทันทีเพราะวันพรุ่งนี้ที่แก๊งโตมันจะมีการปะทะกับแก๊งดาไซนั้นเอง พวกเขาจะต้องเตรียมตัวให้พร้อมก่อนออกรบเสมอ

เห็นภายนอกของทาคามินะดูเหมือนคนส้ไม่เป็นแต่จริงๆแล้วเธอสู้โหดพอๆกับพี่ชายของเธอเลย นั้นจึงทำให้คนในแก๊งโตมันนั้นนับถือเธอเป็นอย่างมากและไมค์กี้ได้แต่งตั้งเธอเป็นที่ปรึกษาแก๊งที่มีอำนาจพอๆกับรองหัวหน้าแก๊งอย่างดราเค่นอีกด้วย

 

ในวันต่อมาช่วงเย็นทางโตมัน150คนก็ได้มายังสถานที่ลานกว้างที่ทิ้งเศษเหล็กแห่งนึงโดยที่ทางแก๊งดาไซมีจำนวนคนถึง200นายแต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหากับแก๊งโตมันเลยแม้แต่น้อย

ระหว่างการปะทะทาคามินะพยายามเบี่ยงตัวหลบหมัดและต่อยสวนไปหลายครั้ง มันเป็นภาพที่ดูน่รักมากๆในสายตาของดราเค่นนั้นจึงทำให้เขาเข้าไปอุ้มแฟนสาวพาดบ่าแล้วไล่กระทืบคน

บางครั้งทาคามินะก็ย้ายตัวเองเกาะดราเค่นเป็นหมีโคอาล่าแล้วใช้เท้าทีบคนของแก๊งดาไซที่จะลอบมาทำร้ายดราเค่นจากด้านหลัง

 

“ทำอะไรของนายน่ะดราเค่น!!-//- แบบนี้ก็ต่อยไม่ถนัดน่ะสิ!!”

“เอาน่า แบบนี้ก็ไปไหนมาไหนสะดวกกว่าไม่ใช่หรือไง”

“มันไม่เห็นจะเกี่ยวกันเลย!!”

(ภาพประกอบนะคะ เพราะไรท์แปลญี่ปุ่นไม่ออกแฮะๆ//ไรท์)

 

“สองคนนั้นจะหวานกันไปไหนวะ=_=+” บาจิ

“ปล่อยไปเถอะ เดี้ยวก็ชิน…” คาสึโทระ

“หลังจบศึกนี้ฉันต้องไปเช็คนำ้ตาลในเลือดแล้วมั้ง~” ไมค์กี้

“ช่วยไปหวานกันที่อื่นได้ไหม^^+” สมายลี่

“เกรงใจคนแถวนี้หน่อย…” มุโจว

“เหม็นความรักจังวะ” ปาจิน

“ฉันจะไปคิดบัญชีกับนายทีหลัง…ดราเค่น=_=+” มิตสึยะ

 

 

=======================================================

TALK

ยังไม่ได้ตรวจคำผิด

 

คืออยากลองเขียนคู่นี้บ้าง

5555

 

อย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะT^T

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

×