คัดลอกลิงก์เเล้ว

The walking dead [รักครั้งแรก] Daryl and Beth

หากเบ็ธไม่ตายเรื่องจะเป็นต่ออย่างไร??? ไรท์ชอบคู่นี้และไม่ค่อยมีคนเขียนเกี่ยวกับคู่นี้ เลยอยากจะลองเขียนดู แม้ว่าความจริงเบ็ธจะตายไปนานแล้ว แต่หลายๆคนก็ยังไม่ลืมเธอ......ฝากด้วยนะคะ^^

ยอดวิวรวม

50

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


50

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  4 ก.ค. 62 / 12:19 น.
นิยาย The walking dead [ѡá] Daryl and Beth The walking dead [รักครั้งแรก] Daryl and Beth | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

แฟนฟิคนี้ได้ข่าวว่าแรมากมาย ไรท์ก็แอบจิ้นคู่นี้เหมือนกัน ก็เลยแต่งมันซะเลย ลงเอยเศร้าๆหน่อยแต่ก็ไม่เป็นหรอกมั้ง (ขำรุนแรง) 



สำหรับใครที่ชื่นชอบคู่นี้ก็เชิญชมกันได้เลยนะคะ ฝากติดตามแฟนฟิคหรือนิยายเรื่องอื่นของJeffrey Jด้วยนะครัช 



เนื้อเรื่อง อัปเดต 4 ก.ค. 62 / 12:19



แดริลวิ่งตามรถยนต์คันหนึ่งที่ขับออกไปกลางดึก เขาวิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิต จนกระทั่งฟ้าสว่าง ชายหนุ่มนั่งลงอย่างหมดอาลัยตายอยากอยู่บนถนนที่ด้านข้างเป็นป่า เขาวิ่งตามรถคันนั้นทั้งคืน แต่ก็คลาดสายตาจนได้



เบ็ธขับรถคันนั้นหนีเขาไปในคืนนั้นหลังจากที่มีพวกวอล์คเกอร์บุกบ้าน แดริลบอกให้หล่อนวิ่งหนีไปที่ถนน แต่เมื่อเขาจัดการพวกวอล์คเกอร์ได้หมดแล้ว ก็ได้ยินเสียงรถขับออกไปพร้อมกับกระเป๋าสำภาระของหล่อนทิ้งไว้



ชายหนุ่มนั่งก้มหน้าอยู่บนถนนจนกระทั่งมีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา โจ หัวหน้ากลุ่มรับเขาเข้ากลุ่มแล้วเดินทางกันไป แต่ดันมีเรื่องกับกลุ่มริคที่มีคาร์ลและมิโชนอยู่ด้วย ทั้งกลุ่มตายยกเว้นแดริล



"ฉันไม่รู้ว่าพวกนั้นเป็นใคร?"แดริลเอ่ยกับริค ทั้งสองนั่งพิงรถยนต์คันหนึ่งอยู่ หลังจากผ่านพ้นคืนที่ยาวนาน



"แล้วนายไปอยู่กับพวกนั้นได้ยังไง?"ริคถาม แดริลจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ผู้เป็นเพื่อนฟัง



"เธอตายแล้วหรอ?"


"เปล่า เธอแค่หายไป ฉันวิ่งตามเธอแต่ก็คลาดสายตา ไม่รู้ว่าจะไปอยู่ไหนแล้ว"แดริลก้มหน้าอธิบาย ชายผมหยักศกยิ้มอ่อนมองหน้าคนที่นั่งข้างๆ



"รักเธอ....ใช่มั้ย?"



"รัก? จะบ้าหรอ"แดริลหัวเราะกลบเกลื่อน คนอย่างเขาน่ะหรอจะมีความรักเป็น เกิดมาก็ไม่เคยใช้คำว่ารักกับใคร หรือว่าจะใช่? ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาก็รู้สึกดีๆนิดหน่อย นั่นเรียกว่ารักหรอ?



ตั้งแต่เริ่มเดินทางกับเบ็ธ หล่อนก็เสียใจเรื่องพ่อและอยากจะดื่มเหล้าอยู่ตลอด เวลาโดนหล่อนตะคอกใส่ก็รู้สึกน้อยใจนิดๆ พอหล่อนได้ดื่มแล้วก็รู้สึกโล่ง 


แต่พอเบ็ธไป เขาก็รู้สึกเสียใจ ไม่มีแรงจะทำอะไรเลย ได้แต่นั่งเศร้าอยู่คนเดียว นี่น่ะหรอที่เขาเรียกกันว่ารัก ที่เป็นห่วง คิดถึง รู้สึกผิดกับเธอ แสดงว่ารักหรอ?



"ฉันผ่านเรื่องพวกนี้มาก่อนนาย ฉันรู้ ถ้ารู้ตัวแล้วว่ารักเธอก็ไปหาเธอ....พวกเราทุกคนจะไปหาเธอแล้วนาย ก็บอกความรู้สึกที่มีให้เธอรู้"


"อืม...."



เวลาผ่านไป ทุกคนในกลุ่มกลับมารวมตัวกันอีกครั้งและจัดการพวกเทอร์มินัสและไปตามหาเบ็ธที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เมื่อแลกตัวประกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกตำรวจต้องการตัวโนอาร์ และก่อนจะจากกันเบ็ธวิ่งเข้ามากอดแล้วเดินกลับไป 



วินาทีนั้นแดริลรู้สึกแปลกๆ เขาพยายามถามตัวเองว่ากำลังรู้สึกอะไรอยู่ แต่ถ้าถามริคล่ะก็ ริคคงจะตอบว่าเขารู้สึกหึงเบ็ธอยู่นั่นเอง ทั้งหึงทั้งหวง 


คืนนั้นทุกคนพักกันที่นี่ แดริลนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ห่างจากตึกไม่ไกลนัก นั่งตรงนั้นก็พอจะมองเห็นสาวผมบลอนที่อยู่บนตึก เขานั่งตัดสินใจอยู่นานจนดึก แดริลลุกขึ้นแล้วเดินไปหาคนที่ควรจะคุยด้วย



"เบ็ธ ยังไม่นอนใช่มั้ย?"เสียงทุ้มเอ่ยอยู่หน้าประตูห้อง เบ็ธละสายตาจากวิวนอกหน้าต่างมามองต้นเสียง



"ใช่ นอนไม่หลับน่ะ....เข้ามาสิ"เมื่อหล่อนชวนเขาก็มิวายที่จะเข้ามายืนข้างๆ แดริลหันมองหญิงสาวก่อนจะเอ่ย....



"เรื่องเมื่อคืนก่อน...."



"ฉันขอโทษนะที่หนีไปแบบนั้น ฉันงี่เง่าเองแล้วก็ตกใจไปหน่อย"เบ็ธพูดแทรก หล่อนก็รู้สึกผิดมาตลอดเวลาที่ไม่อยู่กับเขา


"ไม่เป็นไร....แค่เธอปลอดภัยก็ดีแล้ว"


จนในที่สุดห้องทั้งห้องก็เงียบสงัด ต่างคนต่างไม่พูดอะไรกัน มองไปนู้นไปนี้ทีเหมือนมีอะไรในใจทั้งคู่



"ฉันกลับไปนอนดีกว่า ดึกแล้ว....พรุ่งนี้ต้องเดินทางด้วย"แดริลตัดสินใจที่จะไม่พูดอะไรตอนนี้ เพราะกลัวว่าเธอจะรู้สึกในทางที่แตกต่างออกไป



"ดะ เดี๋ยว!"เบ็ธขัดเขาไว้แบบเฉียดฉิว เพราะเขากำลังจะก้าวเท้าออกไปจากห้อง



"มีอะไร?"


"ฉันสัญญาว่าจะไม่หายไปไหนอีก....คุณสัญญากับฉันได้มั้ยว่าจะไม่ไปไหน"เบ็ธยื่นนิ้วก้อยออกมาหมายถึงการสัญญา แดริลเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะเอานิ้วก้อยของเขาเองมาเกี่ยวกับของเธอ



เป็นอันว่าสัญญา....



"อืม สัญญา"


"ค่ะ..."เบ็ธเอามือลง แต่แดริลนั้นยังไม่กลับออกไปจากห้อง ดูเหมือนจะอยากพูดอะไรบางอย่าง 


"ที่เธอถามว่าอะไรทำให้ฉันเปลี่ยนใจ....ฉันยังไม่ได้ตอบเธอเลย"ย้อนความกลับไปเผื่อใครจะจำไม่ได้ เบ็ธกับแดริลถกเถียงกันว่า แดริลเชื่อว่าไม่มีคนดีเหลืออยู่แล้ว แต่เบ็ธเชื่อว่ามี


สุดท้ายแดริลก็กลับมาบอกว่าเขาเปลี่ยนใจเชื่อแล้วว่ามีคนดีเหลืออยู่....



"อ๋อ ตอนนั้นคุณแค่พูดอืมๆไป ฉันก็เลยไม่อยากถามแล้ว แต่ถ้าคุณอยากตอบคำตอบจริงๆ ฉันก็จะฟัง"



"สิ่งที่ทำให้ฉันเปลี่ยนใจคือ...เธอ"



"คือฉันหรอ? ทำไม...?"



"ไม่รู้เหมือนกันแต่ฉันว่าฉันกำลังมี....ความรัก"และสุดท้ายแดริลก็บอกเธอไป เบ็ธไม่อยากคิดว่าแดริลจะมีความรู้สึกแบบนั้นด้วย ย้อนกลับไปในป่าที่ทั้งสองทะเลาะกันนั้น เป็นการทะเลาะกันครั้งใหญ่และดูเหมือนแดริลจะยอม 


"ความรักหรอ? กับใคร?"



"ยังจะมาถามอีก เธอนั่นแหละ"



"แดริล...."



"ฉันกลับไปนอนดีกว่า กลับจริงๆแล้ว"แดริลพูดจบก็ออกไปจากห้อง เขาไม่รู้ว่าต้องพูดอะไรต่อเพราะเขาไม่ใช่คนที่ช่างพูด เลยตัดบทไว้แค่นั้น



เช้าวันต่อมาทุกคนก็ออกเดินทางกันต่ออย่างไม่มีจุดหมายปลายทาง ระหว่างที่กำลังตั้งแคมป์ในป่าช่วงเย็นแดริลก็มองไปหาเบ็ธเป็นช่วงๆ เบ็ธนอนกับแม็กกี้ส่วนแดริลแยกจากกลุ่มมานอนคนเดียว



"เป็นไงแดริล"ริคเดินมานั่งข้างๆเขาขณะที่แดริลกำลังลับมีดอยู่ใต้ต้นไม้



"อะไร?"


"ก็เรื่องเบ็ธไง ไปถึงไหนแล้ว? คบกันหรือยัง?"ดูเหมือนริคจะสนใจคู่นี้เป็นพิเศษ คนนึงพูดไม่เก่งอีกคนก็เฟลลี่น่ารัก ใครเห็นก็ต้องสนใจเป็นธรรมดา


"ฉันบอกความรู้สึกให้เบ็ธฟังแล้ว แต่ยังไม่ได้ไปถึงขั้นคบกัน"



"อะไรกัน บอกความรู้สึกแล้วไม่มีอะไรเลยหรอ? หรือเบ็ธเขาปฏิเสธนาย?"


"ไม่รู้สิ ฉันกลับไปก่อน เธอยังไม่ได้พูดอะไร?"


"อ่อนหัดจริงๆ ทีหลังก็รอฟังหน่อยสิ เบ็ธอาจจะคิดเหมือนนายก็ได้นะ"ริคยังคงเชียร์ หารู้ไม่ว่าคนข้างๆหน้านิ่งสลดไม่พูดจา



"ฉันว่าปล่อยเรื่องนี้ไปเถอะ ฉันไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับความรัก มันปวดหัว"



"นายไม่เคยมีความรักจริงๆหรอ?"



"อืม"


"แล้วกับเมิร์ลพี่ชายนายล่ะ ไม่รักเขาหรอ? กับฉัน กับคาร์ล กับแครอล กับแม็กกี้ กับมิโชน กับคนอื่นๆ นายไม่รักพวกเขาหรอ? ถ้านายรัก...นั่นก็เรียกว่าความรักแล้ว ไม่จำเป็นว่าต้องเป็นหนุ่มสาว รักแบบครอบครัวไง แต่กับเบ็ธ....นายแค่รู้สึกรักไปอีกแบบ"



"ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไง"


"ถามใจตัวเองสิ อยากรักแบบครอบครัว แบบเพื่อน แบบพี่น้อง หรือแบบแฟน"



"นั่นสิ ฉัน......"



"ไม่ต้องบอกฉันเลยแดริล ไปบอกคนที่ควรจะฟังมากกว่าฉัน"ริคเอ่ยแนะนำ แดริลเก็บมีดไว้ข้างเอวแล้วลุกขึ้น มองหาเบ็ธก่อนจะเดินไปหา



"เบ็ธ....มีเรื่องจะคุยด้วย"เขาเดินเข้าไปยืนข้างๆเบ็ธที่กำลังนั่งทำอาหารอยู่กับสาวๆในกลุ่ม เธอลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามเขาไปยังที่ลับผู้คนเพื่อความเป็นส่วนตัว



"มีอะไรหรือเปล่า?"



"ฉันอยาก....เอ่อ....จะพูดยังไงดีล่ะ"แดริลอ้ำๆอึ้ๆอยู่ หากสังเกตุดีๆใบหน้าที่ผมปลกอยู่นั้นมีรอยแดงขึ้นมาหน่อยๆ 



"อยากอะไร? เกี่ยวกับฉันหรือเปล่า?"


"ฉันอยาก....เอ่อ....จะพูดยังไงดีล่ะ"แดริลอ้ำๆอึ้ๆอยู่ หากสังเกตุดีๆใบหน้าที่ผมปลกอยู่นั้นมีรอยแดงขึ้นมาหน่อยๆ 



"อยากอะไร? เกี่ยวกับฉันหรือเปล่า?"



"กะ เกี่ยวสิ เกี่ยวอยู่แล้ว!"



"ถ้างั้นก็บอกมาสิว่าอยากอะไร"



"อยาก.....เบ็ธ! คบกับฉันนะ!"แดริลตัดสินใจโพล่งออกไปเสียงดัง หญิงสาวยืนอึ้งอยู่นานก็จะทำใบหน้างงๆ



"คบ....คุณหมายถึงคบแบบแฟนหรอ?"



"อืม"



"แน่ใจหรอว่าอยาก?"


"ทำไม?"



"ก็คุณดู....ไม่ค่อยจะเข้าสังคมเท่าไหร่ ถ้าจะมีใครสักคนที่คุณจะเรียกว่าที่รักได้....มันคงอยากสำหรับคุณมั้งนะ"



สำหรับคนอื่นๆที่มองแดริลนั้น....แดริลจะเป็นคนเงียบๆนิ่งๆ ไม่ค่อยพูดจาหรือสุงสิงกับใครมากนัก ที่สนิทที่สุดก็คือเมิร์ล ดิกสัน พี่ชายของเขา แต่ตอนนี้เมิร์ลตายไปแล้ว บนโลกนี้ก็ไม่มีคนที่สนิทกับแดริลเหมือนเมิร์ลแล้ว การที่แดริลจะมีแฟน หลายคนก็มองว่าเรื่องนี้มันไม่น่าจะเกิดขึ้นได้



"ที่รัก"เสียงทุ้มกล่าวออกมา



"....."เบ็ธอึ้งกับคำพูดของคนไม่ค่อยพูด ไม่รู้จะพูดยังไงต่อ ถ้าลองคบกับเขามันจะดีหรือเปล่านะ?



"เรา.....ลองดูๆกันไปก่อนได้มั้ย? ฉันยังไม่อยากตัดสินใจ"


"ดะ ได้ ได้สิ!"แดริลพูดออกมาด้วยความยินดีและดีใจ สำหรับเขาแค่นี้ก็วิเศษมากแล้ว



"อืม ฉันไปก่อนนะ"เบ็ธตัดบทแล้วเดินออกไป



วันเวลาผ่านไป ทั้งสองก็ยังดูใจกันอยู่เรื่อยๆ จนกระทั่งกลุ่มริคเดินทางไปเจอห้างแห่งหนึ่งจึงตัดสินใจว่าจะเข้าไป แต่ยังเลือกไม่ได้ว่าใครจะเข้าไปหรือใครจะอยู่



"ฉันไปค่ะ ฉันอยากไป!"เบ็ธเสนอตัวเองเป็นคนแรก




"ฉันไปด้วย"แดริลเสนอตัวอีกคน เรื่องอะไรจะให้หญิงสาวเข้าไปตัวคนเดียวในที่ที่อันตรายแบบนั้น อย่างน้องเขาก็เขาไปให้แน่ใจว่าเบ็ธจะไม่เป็นอะไร




"อืม โอเคเลย ถ้าอย่างนั้นฉัน แดริล เบ็ธ แล้วก็คาร์ลจะเข้าไปด้านใน ส่วนคนที่เหลือก็อยู่ข้างนอกคอยระวังพวกวอล์คเกอร์"ริคเอ่ยแล้วเดินนำเข้าไปก่อน ส่วนด้านหลังจะตามด้วยคาร์ล เบ็ธ และแดริล 



ริคกับคาร์ลแยกกันหาของใช้จำเป็นที่ชั้นหนึ่ง ส่วนแดริลกับเบ็ธจะขึ้นไปชั้นสอง ทั้งสองเดินหาของกินกันตรงส่วนที่ขายขนมขบเคี้ยวและน้ำอัดลม




"คุณชอบกินขนมหรือเปล่า?"จู่ๆเบ็ธก็ถามขึ้น




"เฉยๆ กินก็ได้ไม่กินก็ได้"คนที่คอยระวังหลังถือหน้าไม้ไม่ยอมลดลงตอบ




"รีแล็กซ์เถอะ ฉันว่าคงไม่มีอะไรแล้ว"เบ็ธเห็นท่าทางเขาแล้วก็เมื่อยแขนแทน เพราะเขาต้องยกหน้าไม้หนักๆนั่นตลอดเวลา




"ถ้างั้นก็ระวังตัวให้ดีๆ ฉันจะไปหาน้ำอัดลมซอยนู้น"ว่าแล้วก็เดินออกไปตามหาน้ำอัดลมที่ว่า




โอ๊ยย!!!! 



เสียงใสร้องลั่นเมื่อแดริลเดินไปไม่นาน ร่างหนารีบวิ่งมาด้วยความรวดเร็ว แต่มาถึงก็เห็นร่างบางนั่งลงกับพื้น แต่ไม่มีร่องรอยการบาดเจ็บหรือเป็นแผลเล็กสักนิด



"ว้ายยยยย โดนหลอกแล้ว ฮ่าๆๆๆ"เสียงหัวสะใจดังขึ้นพลางพยุงตัวลุกขึ้นยืนท่าตรง




"ทีหลังอย่าเล่นแบบนี้อีกนะ คนเป็นห่วง"




"ค่ะๆๆๆ ไปได้แล้วเดี๋ยวจะมืดซะก่อน"เสร็จกิจกรรมการแกล้งแล้วเธอก็ไล่ให้เขาไปเอาน้ำอัดลมที่บอกไว้ เพราะถ้าช้าเดี๋ยวมืดแล้วจะไม่มีที่นอน

โอ๊ยยยยยย!!! แดริล!!




"อย่ามาแกล้งเลยเบ็ธ ฉันรู้ทันหรอกน่า มุกเดิมใช้ไม่ได้ผลแล้วล่ะ"แดริลเดินต่อไปไม่สนใจคนที่สงเสียงร้องดังมาจากด้านหลัง 



ฉึก!!!! (เสียงมีดปักลงบนอะไรสักอย่าง)




แดริลได้ยินเสียงนั่นชัดเจนจนรู้แล้วว่าเธอไม่ได้แกล้ง เพราะเสียงนั้นคือเสียงมีดปักลงบนหัวของผีดิบ เขารีบวิ่งมาก็พบว่าเบ็ธนอนลงไปกับพื้น




มีเลือดไหลออกมาจากไหล่ซ้าย ไหลยาวลงมาที่แขนลงไปกองอยู่ที่พื้น เขารีบวิ่งมาช้อนตัวเธอไว้ถอดเสื้อกั๊กแขนกุดมาห้ามเลือดไว้ ในใจรู้แล้วว่าเธอไม่รอดแน่




"อย่าเพิ่งหลับนะๆ อยู่กับฉันก่อน"แดริลนั่งลงบนพื้นประคองศีรษะเล็กๆเอาไว้กับลำแขนที่มีแต่มัดกล้าม เบ็ธเหงื่อไหลออกมาราวกับอากาศร้อนมาก ปากซีดเผือกก็กำลังจะพูดอะไร




"แดริล...."




"อย่าหลับตานะ ฉันไม่อยากให้เธอไปตอนนี้.....ริค!!! คาร์ล!!!! ช่วยด้วย!!!"แดริลตะโกนลงไปด้านล่างอย่างร้อนรน ตัวสั่นยิ่งกว่าโดนกัดเอง น้ำตาเริ่มคลอเบ้าแต่ก็พยายามเก็บเอาไว้




"อืม ฝากอะไรหน่อยได้มั้ย....."เสียงใสแหบพร่าค่อยพูดออกมาเบาๆ 



"ว่ามาเลย"




"ฝากบอกแม็กกี้ว่าฉันรักเธอมาก ฝากบอกเกล็นให้ดูแลแม็กกี้ดีๆ ฝากบอกริคว่าว่าดูแลกลุ่มนี้ดีๆ ฝากบอกคาร์ลว่าโตขึ้นต้องหล่อมากแน่ๆเลย.....ฝากบอกมิโชนว่าเธอเป็นผู้หญิงที่เท่ที่สุด......ฝากบอกทุกคน....ว่าฉันรักทุกคนมาก ทุกคนเปรียบเสมือนคนในครอบครัวฉัน....."




"....."




"แล้วก็ฝากบอกแดริลด้วยว่า......."




"ว่าอะไร?......"




"อย่าขี้เก็ก ฮ่าๆๆ"



"บอกแค่นี้จริงหรอ?"




"เปล่า....ยังมีอีก.....ถ้าฉันอยู่ต่อไปได้ ฉันจะตอบตกลง"แค่คำพูดแค่นี้ผู้ชายอย่างแดริลถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา 



"ผู้ชายอะไรร้องไห้"นิ้วเรียวไล่เกลี่ยน้ำตาและผมออกจากใบหน้า และค่อยๆตกลงกับพื้นเพราะเจ้าของมือได้เข้าใส่ภวังค์หลับไหล.....ชั่วนิรันดร์




"ฉันรักเธอนะ"แม้จะพูดออกมาแต่คนที่สมควรได้ยินก็ไม่ได้ยินอีกต่อไปแล้ว แดริลลุกขึ้นยืนแล้วหยิบมีดที่ปักหัววอล์กเกอร์อยู่ออกมา




เขาทำใจนานก่อนจะปักมันลงอีกครั้งที่ท้ายทอยหญิงสาวขึ้นไปด้านบน เลือดไหลอาบแขนทั้งสองของเขาแล้วไหลไปตามทางเดินที่เขาเดินออกมาจากห้างสรรพสินค้า




"ฉันขอโทษที่ดูแลเบ็ธไม่ดีพอ....."แดริลเอ่ยกับ

แม็กกี้ พี่สาวของเบ็ธขณะที่กำลังฝังศพ




"ไม่ต้องขอโทษหรอก.....เบ็ธรักคุณนะ เธอเล่าให้ฉันฟัง เรื่องราวทั้งหมดที่ไปเผชิญกันมาน่ะ.....ถ้าเบ็ธยังอยู่ เธอคงตอบตกลงคุณ"




"นั่นสิ...."




สายลมอ่อนๆพัดโชยมากระทบกับผิวกายกำยำ เขามีรักครั้งแรกแล้ว และรักครั้งนี่เขาหวังว่าจะเป็นรักครั้งสุดท้าย แม้ว่าเธอจากโลกนี้ไปแต่เขาก็ยังนึกถึงเธออยู่ตลอด ในดวงใจดวงน้อยๆนี้.....






ผลงานทั้งหมด ของ ๋่JeffreyJ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 10:05

    รอจร้า
    #1
    1