เกิดใหม่ในร่างคุณชายจอมเสเพล
ระหว่างเดินทางกลับบ้าน พี่ชายโทรมาบอกว่ามีเซอร์ไพรซ์ แต่ใครเล่าจะรู้ว่าผมไม่มีโอกาสได้รู้ว่ามันคืออะไร ผมกลับได้มาเกิดใหม่ในนิยายที่ผมเคยอ่าน เกิดเป็นตัวร้ายน้อยที่ถูกรุมทำร้ายจนตายตั้งแต่ต้นเรื่อง!
ผู้เข้าชมรวม
1,810
ผู้เข้าชมเดือนนี้
63
ผู้เข้าชมรวม
มีการบรรยายเนื้อหาที่เกี่ยวกับความรุนแรงสูง, มีเนื้อหาที่เครียดหรือหดหู่มาก ซึ่งอาจกระทบต่อภาวะทางจิตใจ
นิยายวาย วาย BL boylove ชายรักชาย yaoi feelgood พระเอกคลั่งรัก โรแมนติก 18 เกิดใหม่ ทะลุมิติ นายเอกเก่ง จีนโบราณ วายจีนโบราณ
ข้อมูลเบื้องต้น
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
หลังจากที่อดทนทำงานให้ครบสามเดือนเพื่อเงินเดือนกับประสบการณ์เพียงน้อยนิด ในขณะที่ผมเดินข้ามถนนตรงทางม้าลายเพื่อกลับบ้าน สัญชาตญาณอะไรบางอย่างทำให้ผมวิ่งไปช่วยคุณลุงคนหนึ่งให้รอดจากการถูกรถชน แต่อนิจจาผมกลับถูกรถชนซะเอง แต่ให้ย้อนเวลากลับไปได้ผมก็จะช่วยอยู่ดี อาจเป็นเพราะลึกๆในใจผมก็คิดว่าเค้าคงมีครอบครัว มีลูก ผมไม่อยากให้ครอบครัวของคุณลุงต้องเสียคุณลุงไปเหมือนครอบครัวผม แต่ถ้าเลือกได้ผมก็อยากช่วยในแบบนี้ผมไม่ต้องเจ็บตัวด้วยล่ะนะ
สิ่งที่ทำให้ผมเสียใจมากที่สุดในตอนนี้คือผมไม่มีโอกาสได้เจอแม่กับพี่ชายของผมอีกแล้ว ขอโทษนะครับทั้งที่อุตส่าห์อดทนส่งผมมาจนถึงตอนนี้แต่กลับตอบแทนอะไรพวกท่านไม่ได้เลย
"เซียวหยาง! ไม่นะ เซียวหยางอยู่กับพี่!"
"ผมขอโทษ"
“อึก- อืออ” ผมฟื้นขึ้นมาด้วยอาการปวดร้าวทั้งตัว ราวกับร่างกายโดนกระแทกแหลกไปทั้งร่าง อืม แต่เอ๊ะ เราก็โดนรถชนนี่หว่า ไม่ใช่ว่าจะไม่รอดแล้วเหรอ เพราะตอนนั้นเหมือนจะขยับไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ ที่พี่ชายบอกว่ารถพยาบาลกำลังมาคงมาหลังจากเราหมดสติไปสินะ
ไปหาหมอที่ไหนถึงรักษาได้กระทั่งคนที่ใกล้ตายอยู่แล้ว แถมร่างยังโดนกระแทกขนาดนั้น
“!!?” นี่มันที่ไหนกัน ปกติที่โรงพยาบาลพอลืมตาขึ้นมาต้องเจอหลอดไฟกับเพดานสีขาวสิ นี่มันเป็นเหมือนบ้านไม้ชัดๆ หรือโรงพยาบาลส่วนตัวที่ไหนหรือเปล่า
แต่ครอบครัวเราก็ไม่ได้มีเงินขนาดนั้นนี่นา อีกอย่างของตกแต่งรอบๆนี่อะไร โคมไฟตั้งโต๊ะแบบโบราณ เตียงกับหมอนก็แข็ง เตียงเป็นเตียงไม้ ฟูกเป็นอะไรไม่รู้แต่แข็งมาก ก็ถึงว่าสิทำไมปวดตัวขนาดนี้ ห้องที่ไม่มีหลอดไฟ แอร์ หรือพัดลม เครื่องใช้ไฟฟ้าก็ไม่มีสักอย่าง
อย่างกับยุคโบราณ…เดี๋ยวนะ อย่าบอกนะว่าทะลุมิติมายุคโบราณ ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าเราโดนรถชนตายไปแล้วจริงๆน่ะสิ เห้อ แล้วจะอดทนทำงานไปทำไมกันถ้ารู้ว่ามันจะเป็นอย่างนี้ …อยากเจอแม่กับพี่จัง
“ฮึก..อึก แม่ครับ พี่ครับ ผมคิดถึงจัง ฮืออ”
ผลงานอื่นๆ ของ หิรัญธารา ดูทั้งหมด
ผลงานอื่นๆ ของ หิรัญธารา
ความคิดเห็น