นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

[One-Shot Red Velvet] How's This Possible? l SeulRene l

"เห้ย! ทำไมฉันถึงกลายเป็นแมวไปได้ล่ะเนี่ย!?" "ซึลกิ เธออยู่ไหนกันนะ พี่คิดถึงเธอจะแย่อยู่แล้ว"

ยอดวิวรวม

2,246

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


2,246

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


81
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 ก.ค. 60 / 22:21 น.
นิยาย [One-Shot Red Velvet] How's This Possible? l SeulRene l

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 ก.ค. 60 / 22:21


"เฮ้อ"

 

เบ จูฮยอนถอนหายใจออกมา พลางเงยหน้ามองท้องฟ้าเพื่อไม่ให้สิ่งที่เรียกว่า

 

น้ำตา

 

ไหลออกมา เธอพึ่งจะเดินออกมาจากโรงพักหลังจากที่ได้ไปทำการแจ้งความคนหายถึงแม้ว่าทางตำรวจจะบอกว่าพวกเขาจะตั้งใจหาให้เต็มที่ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้เธอหายกังวลได้เลย

 

คัง ซึลกิ แฟนสาวของจูฮยอนที่คบกันมาได้ราวปีกว่าๆ จู่ๆเขาก็หายตัวไปอย่างลึกลับเมื่อตอนเช้า

 

ทั้งๆที่เมื่อคืนเรายังนอนกอดกันอยู่เลย

 

พอเธอลองติดต่อเขาก็พบว่าโทรศัพท์ของเขายังคงวางอยู่บนโต๊ะข้างๆเตียง ข้าวของเครื่องใช้ของซึลกิยังคงวางอยู่ที่เดิมไม่มีอะไรหายไปสักชิ้น เธอนั่งรอเขาตั้งแต่เช้ายันเย็นแต่ก็ไร้วี่แววของอีกคน เธอเลยตัดสินใจมาแจ้งความในที่สุด จูฮยอนยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างลวกๆ ก่อนที่จะพึมพำกับตัวเองเบาๆ

 

"เธออยู่ไหนกันนะซึลกิ"

 

.

.

.

.

.

 

"ก..เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!?"

 

คัง ซึลกิพูดออกมาอย่างตกใจ พลางมองสำรวจตัวเอง

 

ทำไมเธอถึงกลายเป็นแมวไปได้ล่ะ!?

 

และที่สำคัญ

 

ทำไมเธอถึงมานอนอยู่ในลังล่ะ!?

 

เธอจำได้ว่าเธอนอนอยู่กับจูฮยอนไม่ใช่หรอ?

 

ซึลกิใช้อุ้งมือตบไปที่หน้าของตัวเองแรงๆ หวังว่ามันจะเป็นแค่ฝัน

 

แต่เปล่าเลย

 

ทุกอย่างคือเรื่องจริง

 

เธอกระโดดออกมาจากลัง เมื่อมองสำรวจไปรอบๆเธอก็พบว่ามันคือสวนสาธารณะที่อยู่ใกล้ๆบ้านของเธอและจูฮยอน เธอเดินออกจากสวนสาธารณะไป และเดินตามทางไปเรื่อยๆ แต่ทว่าเธอกลับเดินสวนกับชายแปลกหน้าที่หน้าตาจัดว่าดีมาก มันจะเป็นแค่การเดินผ่านธรรมดาๆ ถ้าเขาไม่พูดอะไรขึ้นมาเสียก่อน

 

"คุณก็โดนหรอ?"

 

ซึลกิหยุดชะงัก เธอมองซ้ายมองขวาเพื่อหาว่าชายคนนั้นกำลังพูดถึงใคร

 

"ผมหมายถึงคุณนั่นแหละ คุณแมว"

 

เธอแทบจะหันขวับไปหาชายหนุ่มทันทีหลังจากที่ได้ยินประโยคที่ออกมาจากปากเขา

 

"คุณหมายถึงฉัน?"

 

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรแต่พยักหน้าให้แทน เขาเดินเขามาหาซึลกิ และพูด

 

"ถ้าให้ผมพูด คุณก็คงตื่นมาแล้วกลายเป็นแมวใช่มั้ยล่ะ?"

 

"คุณรู้ได้ยังไง?"

 

ซึลกิถามออกไปอย่างรวดเร็ว ถ้าเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ เขาก็อาจจะรู้วิธีที่จะทำให้เธอกลับมาเป็นเหมือนเดิมก็ได้

 

"คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง หรือผมคือใคร รู้แค่ว่าผมมีหน้าที่ที่จะต้องช่วยมนุษย์ที่กลายเป็นแมวให้กลับมาเป็นมนุษย์เหมือนเดิมก็เท่านั้น"

 

"ฉันจะเชื่อคุณได้ยังไง?"

 

ซึลกิถามออกไปอย่างไม่ค่อยเชื่อใจชายหนุ่มนัก ถึงเขาจะบอกว่าเขาสามารถทำให้เธอกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ แต่ยังไงเธอก็คงเชื่อใจเขาเต็มร้อยไม่ได้ แต่ทว่าประโยคที่ชายหนุ่มเอ่ยถัดมาทำเอาซึลกิต้องเปลี่ยนความคิดทันที

 

"ตอนนี้ผมกำลังคุยกับแมวอยู่นะ"

 

"แล้วคุณจะช่วยฉันได้ยังไง?"

 

ซึลกิเอ่ยถามออกไป ชายหนุ่มยิ้มออกมาน้อยๆก่อนที่จะตอบ

 

"ผมต้องปรุงยาให้คุณ"

 

"ฟังดูเหมือนอยู่ในนิยายเลยนะคะ"

 

ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเล็กน้อยหลังจากที่ได้ยินสิ่งที่ซึลกิพูด

 

"แล้วมันจะใช้เวลาแค่ไหนคะ?"

 

"หนึ่งเดือนครับ"

 

ซึบกิชะงักกับคำตอบของชายหนุ่ม หนึ่งเดือนงั้นหรอ นี่เธอต้องอยู่ในร่างนี้เป็นเดือนเลยหรอเนี่ย

 

"ผมโอ เซฮุน"

 

"คัง ซึลกิค่ะ"

 

"ผมรู้อยู่แล้วครับ"

 

คิ้วของซึลกิขมวดเข้าหากัน ชายหนุ่มที่เห็นดังนั้นก็ส่งยิ้มอ่อนๆมาให้เธอ

 

"ผมคงต้องไปแล้วล่ะ"

 

"เดี๋ยวค่ะ!"

 

ซึลกิเรียกเซฮุนที่กำลังจะเดินจากไปไว้ ชายหนุ่มหันกลับมามองเธอพลางเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามว่ามีอะไร

 

"ครับ?"

 

"แล้วฉันจะได้เจอคุณอีกเมื่อไหร่?"

 

เซฮุนหัวเราะออกมาเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะหยิบกระดาษบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อและยื่นมันให้กับซึลกิ ซึ่งเธอก็รับมันมาโดยใช้ปาก ก็แน่ล่ะสิเธอจะไปใช้มือได้ยังไง

 

"นี่คือที่อยู่ผม มันไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่หรอก ถ้ามีอะไรคุณก็ไปหาผมได้ตลอด"

 

"ขอบคุณค่ะ"

 

"ด้วยความยินดีครับ"

 

เซฮุนพูดพลางส่งยิ้มบางๆให้กับซึลกิ

 

"โอ้! ผมเกือบลืมบอกคุณไป"

 

"คะ?"

 

ซึลกิที่กำลังก้มหน้าอ่านที่อยู่เงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่มที่จู่ๆก็โพล่งขึ้นมา

 

"ถ้าให้ผมพูด ต่อไปคุณคงไปหาแฟนของคุณ เบจูฮยอนสินะ?"

 

"คุณรู้จักเธอ?"

 

"ผมรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุณ คังซึลกิ"

 

ซึลกิชะงักเล็กน้อยเมื่อถูกอีกฝ่ายตอบมาอย่างนั้น ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกจะกลัวเขาขึ้นมานิดหน่อยซะแล้วสิ

 

"แล้วสรุปคุณมีอะไรจะบอกฉันล่ะ?"

 

"ผมแค่จะบอกว่าสิ่งที่คุณพูดออกมา..."

 

"มนุษย์ทั่วไปจะได้ยินเป็นเสียงของแมวไม่ใช่เสียงของคุณตอนที่เป็นมนุษย์

 

"ฉันก็พอจะเดาได้อยู่ค่ะ"

 

เซฮุนยิ้มออกมาอย่างชื่นชมกับปฏิกิริยาของซึลกิที่ไม่เหมือนใคร ถ้าเป็นคนอื่นที่เขาเคยเจอมาก็จะร้องไห้หรือไม่ก็ตัดเพ้อไปแล้ว

 

"งั้นผมต้องไปจริงๆแล้วล่ะ ถึงคุณจะไม่มาหาผมตามที่อยู่ในกระดาษ คุณก็จะเห็นผมอยู่รอบๆตัวคุณนั่นแหละ"

 

"ค่ะ"

 

ซึลกิตอบ ชายหนุ่มส่งยิ้มให้เธอเล็กน้อยก่อนที่จะเดินจากไป ซึลกิยืนมองเซฮุนเดินจากไปจนลับตาก่อนที่จะหมุนตัวไปอีกทางแล้วพูดออกมา

 

"คงต้องไปหาพี่จูฮยอนสินะ"

 

.

.

.

.

.

 

ซึลกิตัดสินเดินทางโดยใช้เส้นทางบนกำแพงเหมือนที่แมวชอบใช้กัน เธอพึ่งเข้าใจเนี่ยแหละว่าทำไมแมวถึงเลือกที่จะใช้เส้นทางนี้ ซึลกิเหลือบไปมองถนนข้างๆที่มีทั้งสุนัข คนที่เดินผ่านไปมา หรือจักรยานและมอเตอร์ไซค์ที่แล่นไปมา ในปากของเธอก็มีกระดาษที่เซฮุนให้มา ถึงแม้ว่ามันจะเลอะน้ำลายของเธอแค่ไหน แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากใช้ปากแล้ว

 

เป็นแมวนี่มันลำบากจริงๆ

 

ใช้เวลาไม่นานซึลกิก็เดินมาหยุดอยู่ที่บ้านอันแสนคุ้นเคย มันเป็นบ้านที่เธอกับพี่จูฮยอนซื้อมาเพื่อที่จะใช้ชีวิตใหม่

 

พี่จูฮยอนไปไหน?

  

คำถามนี้แล่นเข้ามาในหัวของซึลกิทันที เมื่อเธอเห็นว่าร้องเท้าคู่โปรดที่จูฮยอนชอบใส่เวลาไปไหนมาไหนนั้นหายไปจากชั้นวางรองเท้าที่ตั้งอยู่หน้าประตูบ้าน ซึลกิกำลังจะกระโดดลงกำแพง แต่ทว่าก็เสียงเปิดประตูดังขึ้นมาเสียก่อน

 

พี่จูฮยอนกลับมาแล้ว!

 

ซึลกิยิ้มออกมาทันทีเมื่อเห็นว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาคือจูฮยอน แต่ทว่ารอยยิ้มของเธอก็จางหายไปทันทีเมื่อเห็นว่าจูฮยอนนั้นเดินไปนั่งที่หน้าประตูบ้านและร้องไห้ออกมา

 

พี่จูฮยอนร้องไห้ทำไม?

 

ซึลกิได้แต่คิดพลางมองดูอีกคนที่กำลังร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตาย เธออยากจะเดินเข้าไปปลอบ อยากให้พี่เขาซบไหล่ของเธอ อยากเช็ดน้ำตาให้พี่เขา แต่ก็ทำไมได้เพราะว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในร่างของมนุษย์


แกร็ก!

 

“พี่จูฮยอน”

 

เสียงของประตูหน้าบ้านที่เปิดขึ้นอีกรอบพร้อมกับร่างและเสียงที่ซึลกิคุ้นเคยเป็นอย่างมาก

 

“ซึงวาน”

 

จูฮยอนโผกอดซน ซึงวานแน่น ซึ่งซึงวานก็กอดตอบพลางลูบหลังคนเป็นพี่เป็นเชิงปลอบ

 

“เรื่องซึลกิเป็นยังไงบ้างคะ?”

 

“ไปแจ้งความมาแล้ว ตำรวจกำลังดำเนินการอยู่”


เมื่อจูฮยอนพูดจบซึลกิก็เข้าใจทันทีว่าจูฮยอนหายไปไหนมา นั่นสินะก็จู่ๆเธอก็เล่นหายไปแบบดื้อๆนี่น่า พี่เขาคงไปแจ้งความที่คนหายสินะ

 

“ฉันว่าพี่เข้าไปข้างในบ้านก่อนดีกว่ามั้ยคะ?”

 

“อืม”

 

ซึลกิมองดูซึงวานที่พยุงจูฮยอนเข้าไปในบ้านจนกระทั่งประตูปิดลง


.

.

.

.

.


“งั้นฉันกลับแล้วนะคะ ไว้พรุ่งนี้จะมาหาใหม่”

 

“อืม กลับดีๆล่ะ”

 

จูฮยอนพูดพลางโบกมือลา ซึงวานหันมายิ้มให้เธอเล็กน้อยก่อนที่จะเดินจากไป

 

“เฮ้อ”

 

จูฮยอนถอนหายใจออกมาหลังจากที่ทำการล็อคประตูหน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดสนิท ไม่มีแม้แต่ดาวสักดวงที่จะเป็นแสงสว่างให้ เหมือนกับหัวใจของเธอตอนนี้ ไม่มีซึลกิ ก็ไม่มีแสงสว่างสำหรับเธอ

 

“พี่คิดถึงเธอซึลกิ...”

 

“เธอหายไปไหนกันนะ?”


ซึลกิอยากจะตะโกนออกไปให้รู้แล้วรู้รอด ว่าเธออยู่ห่างกับอีกคนไปไม่ถึงหนึ่งเมตรเลยด้วยซ้ำ

 

ตุ๊บ!

 

จูฮยอนสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่างที่กระทบกับพื้น เธอรีบหันควับไปทางต้นเสียงทันที

 

“แมวหรอ?”

 

‘ไม่ใช่แมว...’

 

‘แต่เป็นซึลกิของพี่นี่แหละค่ะ’

 

ซึลกิอยากจะตะโกนออกไปแบบนั้น แต่ก็ทำไมได้ เธอทำได้เพียงแค่ส่งเสียงร้องเหมียวๆเหมือนกับที่แมวทั่วไปทำเท่านั้น

 

“แมวของใครน่ะ ไม่เห็นมีปลอกคอเลย ถูกทิ้งมางั้นหรอ?”

 

จูฮยอนเดินมานั่งยองๆข้างหน้าแมวตัวนั้น เธอยกมือขึ้นไปลูบหัวมัน ซึ่งมันก็หลับตาพริ้มด้วยความสุขจนจูฮยอนต้องยิ้มออกมา

 

“จะว่าไปหน้าตาของเธอเหมือนซึลกิเลยนะ”

 

ซึลกิในร่างแมวชะงักเล็กน้อยที่ได้ยินอีกคนพูดมาแบบนั้น

 

‘ก็ฉันนี่แหละค่ะซึลกิตัวจริงเสียงจริง’

 

“ฉันเลี้ยงเธอดีมั้ยนะ?”

 

ซึลกิพยักหน้ารัวๆจนจูฮยอนแอบตกใจที่เหมือนว่าเจ้าแมวตรงหน้าจะเข้าใจสิ่งที่เธอพูด เธอเอียงคอเล็กน้อยก่อนที่จะพูด

 

“เป็นแมวที่ฉลาดจังนะ”

 

ซึลกิพยักหน้าอีกรอบจนจูฮยอนเริ่มรู้สึกขนลุกขึ้นมาเล็กน้อย นี่เธอกำลังจะเอาแมวที่มาจากองกรลึกลับมาเลี้ยงรึปล่าวเนี่ย? ทำไมดูเชื่อง และก็ฉลาดจัง

 

“ยังไงก็เข้าไปข้างในบ้านกันเถอะ”

 

จูฮยอนพูดก่อนที่จะทำการอุ้มซึลกิที่อยู่ในร่างแมวเข้าบ้านไป

 

.

.

.

.

.

 

“แล้วฉันจะเรียกเธอว่าอะไรดีล่ะ?”

 

ซึลกิยืนก้มหน้านิ่งอย่างใช้ความคิด หลังจากที่เธอได้ยินประโยคที่จูฮยอนพูดออกมา เธออยากให้จูฮยอนเรียกเธอด้วยชื่อของเธอ ซึ่งก็คือ

 

ซึลกิ

 

“เชอรี่?”

 

จูฮยอนมองปฏิกริยาของเจ้าแมวตรงหน้าอย่างสนใจ เพราะหลังจากที่มันได้ยินชื่อที่เธอพึ่งคิดได้สดๆร้อนๆมันก็ส่ายหน้าไปมาราวกับกำลังบอกเธอว่า

 

‘ไม่เอา’ หรือ ‘ไม่ชอบ’

 

“แล้วเธออยากให้ฉันเรียกว่าอะไรล่ะ?”

 

ซึลกิยืนนิ่งอยู่สักพัก เธอกำลังคิดอยู่ว่าต้องทำยังไงจูฮยอนถึงจะเรียกเธอว่าซึลกิ คิดไปคิดมาพลันสายตาก็ดันไปสดุดกับกรอบรูปที่มีรูปคู่ของเธอและจูฮยอน วางไว้อยู่บนโต๊ะ ไม่รอช้าซึลกิรีบวิ่งไปที่โต๊ะตัวนั้นทันที

 

“เดี๋ยวสิ! จะไปไหนน่ะ?”

 

จูฮยอนตะโกนขึ้นเมื่อเห็นว่าจู่ๆเจ้าแมวตรงหน้าเธอก็ลุกขึ้นและวิ่งไปที่โต๊ะและกระโดดขึ้นไป เธอยืนมองเจ้าแมวอย่างสงสัยว่ามันจะทำอะไรต่อ เจ้าแมวนั่งลงก่อนที่จะใช้อุ้งมือเล็กๆของมันชี้ไปที่ซึลกิที่อยู่ในรูปถ่าย


“ซึลกิ?”

 

“เธออยากให้ฉันเรียกเธอว่าซึลกิหรอ?”

 

เจ้าแมวพยักหน้าอย่างชอบใจ มันกระโดดลงมาจากโต๊ะและเดินมาคลอเคลียอยู่บริเวณที่ขาของจูฮยอน

 

“ก็ได้ ฉันจะเรียกเธอว่าซึลกิ...”

 

“เพราะฉะนั้นตอนนี้ที่ซึลกิไม่อยู่...”

 

“ช่วยมาเป็นซึลกิให้ฉันแทนล่ะกัน”

 

ซึลกิที่ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมาในใจ พลางคิด

 

‘ไม่ต้องแทนหรอก...’

 

‘เพราะฉันนี่แหละซึลกิตัวจริงของพี่’

 

.

.

.

.

.

 

- เช้าวันต่อมา - 

 

“อือออ”

 

จูฮยอนส่งเสียงออกมาจากลำคอ เมื่อรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังลูบอยู่ที่บริเวณหน้าผากของเธออยู่ เมื่อเธอค่อยๆปรือตาขึ้นก็พบกับซึลกิ ไม่สิเจ้าแมวซึลกิที่กำลังใช้อุ้งมือมันลูบหน้าผากของเธออยู่ ก่อนที่จะเลื่อนไปลูบที่แก้มแทน หัวใจของจูฮยอนเริ่มเต้นรัวและแรงขึ้นเมื่อสมองดันนึกถึงเรื่องบางอย่างได้

 

สิ่งที่แมวตัวนี้กำลังทำ...

 

มันคือสิ่งเดียวกับที่ซึลกิทำกับเธอทุกเช้าเวลามาปลุกเธอ

 

จูฮยอนยันตัวขึ้นลุกนั่งบนเตียง เธอหรี่ตามองเจ้าแมวซึลกิเล็กน้อย

 

“เธอนี่เหมือนซึลกิจริงๆด้วยสินะ ทั้งนิสัยและหน้าตา”

 

ซึลกิในร่างแมวส่งยิ้มไปให้จูฮยอน เธอแอบขำในใจเมื่อเห็นสีหน้าตกใจของจูฮยอนบวกกับคำถามของอีกฝ่าย

 

“นี่กำลังยิ้มอยู่หรอ?”

 

และการที่เจ้าแมวซึลกิพยักหน้าให้เธอ ก็ยิ่งทำให้จูฮยอนขนลุกขึ้นไปอีก

 

“แมวอัจฉริยะหรอ?”

 

คราวนี้ซึลกิในร่างแมวไม่ตอบ เธอกระโดลงจากเตียงและเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้จูฮยอนได้แต่นั่งสงสัยอยู่บนเตียง

 

.

.

.

.

.

 

ใช้เวลาไม่นานจูฮยอนก็จัดการกับตัวเองเสร็จ เธอเดินลงมาจากชั้นสองก็พบกับเจ้าแมวซึลกิที่กำลังมองเธอตาแป๋วอยู่

 

“หิวหรอ?”

 

ซึลกิในร่างแมวเดินไปหาจูฮยอน ก่อนที่จะทำการคลอเคลียอยู่กับขาของเธอเหมือนที่ทำไปเมื่อวาน

 

“ฮึบ!”

 

จูฮยอนทำการอุ้มเจ้าแมวซึลกขั้นมา เธอหัวเราะด้วยความจักจี้เล็กน้อยเมื่อมันใช้หัวของมันถูไปมาตรงคางของเธอ

 

“ขอโทษนะ แต่ว่าฉันไม่มีอาหารแมวเลย เพราะงั้นเดี๋ยวฉันทอดปลาให้กินแทนล่ะกัน”

 

ซึลกินร่างแมวทั้งดีและเสียใจไปในเวลาเดียวกัน ที่เธอเสียใจก็เพราะว่าเธออยากรู้ว่าตอนที่เธอเป็นแมวและกินอาหารแมวรสชาติมันจะเป็นอย่างไร แต่อีกใจนึงก็แอบดีใจที่จะได้กินปลาทอดธรรมดาๆ

 

.

.

.

.

.

 

ใช้เวลาไม่นานจูฮยอนก็เตรียมอาหารให้ทั้งตัวเองและเจ้าแมวซึลกิเสร็จ เธอนำปลาทอดใส่ถาด และวางมันลงให้กับเจ้าแมวซึลกิที่วิ่งเข้ามากินอย่างหิวโหย จูฮยอนนั่งมองเจ้าแมวซึลกิที่กำลังจัดการกับปลาตรงหน้าด้วยร้อยยิ้มอยู่สักพัก ก่อนที่เธอจะทำการลุกขึ้นและเดินไปนั่งที่โต๊ะเพื่อจัดการอาหารของตัวเองบ้าง

 

.

.

.

.

.

 

อ๊อดดด!!

 

“คงเป็นซึงวาน”

 

จูฮยอนลุกขึ้นจากเก้าอี้ และเดินตรงไปที่ประตูหน้าบ้านเพื่อที่จะไปรับแขก

 

“ไงคะ”

 

จูฮยอนยิ้มรับคำทักทายของซึงวานเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะทำการปลดล็อคประตูเพื่อให้อีกคนเข้ามา

 

“พี่ดูสดใสขึ้นนะ มีอะไรเกิดขึ้นรึปล่าวคะ?”

 

ซึงวานพูดออกมา เมื่อเห็นว่าท่าทีของจูฮยอนนั้นต่างไปจากเมื่อวานเป็นอย่างมาก

 

“ก็นิดหน่อยน่ะ”

 

ซึงวานขมวดคิ้วเข้าหากัน อะไรจะทำให้จูฮยอนดูสดใสขึ้นได้หลังจากที่พึ่งร้องไห้กับเรื่องที่ซึลกิหายไป จูฮยอนหัวเราะออกมาเบาๆก่อนที่จะพูด

 

“เข้ามาข้างในก่อนสิ เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง”

 

.

.

.

.

.

 

“แมวหรอคะ?”

 

“อืม”

 

จูฮยอนขานรับในลำคอเบาๆในขณะที่กำลังเล่นกับเจ้าแมวซึลกิไปด้วย เธอใช้มือเกาไปที่ท้องของมันเบาๆ ซึ่งมันก็กลิ้งไปกลิ้งมาอย่างน่ารัก

 

“ถึงจะเห็นอย่างนี้ แต่เจ้านี้ไม่เหมือนแมวทั่วไปล่ะนะ”

 

“ไม่เหมือนยังไงคะ?”

 

ซึงวานขมวดคิ้วถาม มันเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันนี้แล้วก็ไม่รู้ที่เธอขมวดคิ้วให้กับสิ่งต่างๆที่ออกมาจากปากของจูฮยอน จูฮยอนละสายตาจากเจ้าแมวตรงหน้าและหันมายิ้มให้เธอเล็กน้อย ก่อนที่จะตอบ

 

“ก็เจ้าแมวนี้น่ะ...”

 

“เหมือนซึลกิเลย”

 

คำตอบของจูฮยอนทำเอาซึงวานขมวดคิ้วเข้าหากันมาขึ้นไปอีก

 

“พี่หมายความว่ายังไง?”

 

“ก็อย่างที่เธอได้ยิน แมวตัวนี้เหมือนซึลกิ ทั้งนิสัย และหน้าตา”

 

สิ้นประโยคของจูฮยอน ซึงวานก็ทำการอุ้มเจ้าแมวซึลกิขึ้นไปจ่อหน้าของตัวเอง เธอแอบสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามันกะพริบตาให้เธอด้วยตาข้างเดียว

 

“น..นั่นสินะคะเหมือนจริงๆด้วย”

 

ซึงวานพูดก่อนที่จะทำการวางเจ้าแมวซึลกิลง เธอพยายามคิดว่าเมื่อกี้เธออาจจะตาฝาดไปก็ได้ แต่เธอก็แทบจะเปลี่ยนความคิดทันทีเมื่อเธอทำการวางเจ้าแมวซึลกิลงแล้ว มันเงยหน้าขึ้นมองเธอและกะพริบตาข้างเดียวพลางแลบลิ้นให้เธออย่างกวนๆ

 

‘นี่มันไม่เหมือนล่ะ...’

 

‘แต่มันคือซึลกิชัดๆ!’

 

ซึงวานได้แต่คิด แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะ ซึลกิกลายเป็นแมวเนี่ยนะ?

 

'ไร้สาระจริงๆ'

 

แต่ใครจะไปรู้ล่ะ

 

ว่าสิ่งที่เธอคิดนั้น

 

ถูกเป๊ะ!

 

.

.

.

.

.

 

นี่ก็ผ่านมาเกือบจะหนึ่งเดือนแล้วที่เธอใช้ชีวิตอยู่กับเจ้าแมวซึลกิ จะมีบ้างที่บางครั้งซึงวานก็แวะมาหาเธอ ถึงแม้ว่าภายนอกของเธอจะดูสดใส แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่เลย เธอยอมรับว่าการที่มีเจ้าแมวซึลกิมาอยู่ด้วย มันทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่กับซึลกิจริงๆ แต่เธอก็รู้ดีว่าความจริงนั้นมันก็คือแค่แมว ไม่ใช่ซึลกิ มีบางครั้งที่เธอเผลอร้องไห้ออกมาเพราะคิดถึงซึลกิ และเจ้าแมวซึลกิก็จะคอยมาปลอบเธอตลอด ถึงมันจะไม่สามารถสื่อสารกับเธอด้วยคำพูดได้ แต่เธอก็พอจะเดาได้ว่ามันคงไม่อยากให้เธอร้องไห้เท่าไหร่นัก วันนี้เธอเลยพาเจ้าแมวซึลกิมาเที่ยวที่น้ำตก เธอหวังว่าบรรยากาศใหม่ๆอาจจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นก็ได้

 

“ฮึบ!”

 

จูฮยอนนั่งลงบนโขดหินด้วยความเหนื่อยหลังจากที่เดินมานาน เธอหันไปมองข้างๆก็เห็นกับเจ้าแมวซึลกิที่เดินมานั่งข้างๆเธอ เมื่อเธอมองไปข้างหน้าก็เห็นกับน้ำตกที่สวยงาม เธอหลับตาลงรับกลิ่นของสายลมที่พัดปะทะเข้ากับหน้าของเธอ

 

“เมี๊ยว!!”

 

ความสงบกลายเป็นความตกใจทันทีเมื่อจู้ๆเจ้าแมวซึลกิก็ร้องออกมาเสียงดังตามมาด้วยเสียงขู่ของมัน และเมื่อจูฮยอนหันไปมองเธอก็หน้าซีดเผือด เมื่อเห็นว่าเจ้าแมวซึลกิกำลังขู่อะไร สิ่งที่เจ้าแมวซึลกิกำลังขู่อยู่นั้นคือ‘งู’ เธอจำได้ว่างูชนิดนี้มีพิษร้ายแรงจนสามารถทำเธอจบชีวิตลงได้ภายในไม่กี่วินาทีถ้าถูกกัดเข้าให้

 

“ซึลกิ”

 

เธอเรียกชื่อของเจ้าแมวตรงหน้าออกมาอย่างแผ่วเบา เม็ดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นตามใบหน้าเมื่อเห็นว่างูตัวนั้นเริ่มเข้าใกล้เจ้าแมวซึลกิขึ้นเรื่อยๆ ส่วนทางเจ้าแมวซึลกิก็ค่อยๆถอยหลังไปเรื่อยๆ เมื่อจูฮยอนมองข้ามหลังของเจ้าแมวซึลกิไปหัวใจเธอก็แทบหยุดเต้น

 

และสิ่งที่เธอไม่อยากให้มันเกิดขึ้นที่สุดกำลังเกิดขึ้น

 

“ซึลกิ!!”

 

จูฮยอนตะโกนลั่น น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

ซึลกิตกลงไปจากหน้าผาที่มีน้ำตกแล้ว

 

เธอค่อยๆพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นและเดินไปที่หน้าผา เธอมองลงไปก็มีเพียงแค่น้ำ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันลึกขนาดไหน จูฮยอนทิ้งตัวลงกับพื้นดินอย่างไม่กลัวเปื้อน ก่อนที่จะร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

 

ตอนนี้เธอไม่เหลืออะไรแล้ว

 

.

.

.

.

.

 

“โอ๊ยยย!!”

 

ซึลกิส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด เธอยกมือขึ้นมากุมหัวของตัวเองแน่น แต่ก็ต้องชะงัก

 

มืองั้นหรอ?

 

ไว้เท่าความคิดซึลกิรีบยกมือของตัวเองขึ้นมาดูทันที และเธอก็ต้องดีใจจนน้ำตาแทบไหล่

 

เธอกลับมาเป็นมนุษย์เหมือนเดิมแล้ว!

 

“ฟิ้นแล้วหรอ?”

 

เสียงอันแสนคุ้นเคยดังขึ้นทำเอาซึลกิต้องรีบหันควับไปหาต้นเสียงทันที

 

“เซฮุน?”

 

“ใช่ผมเองแหละ”

 

ชายหนุ่มพูดพลางยิ้มให้กับซึลกิเล็กน้อย ซึลกินั่งมองหน้าอีกคนอยู่สักพักก่อนที่จะถามคำถามที่เธอคาใจที่สุดออกไป

 

“ฉันตกจากหน้าผานี่ ทำไม…?”

 

“บางตามตรง จริงๆแล้วคุณก็เกือบไม่รอด คังซึลกิ…”

 

เซฮุนประสานมือทั้งสองข้างเข้าหากัน เขาสูดลมหายใจเข้าเล็กน้อยก่อนที่จะพูดต่อ

 

“แต่ดีที่ผมปรุงยาเสร็จพอดี และออกมาตามหาคุณพอดี มันเลยทำให้ผมมาช่วยคุณทัน หัวของคุณกระทบกับโขดหินทำให้หัวคุณแตก คุณเสียเลือดไปมากจนเกือบไม่รอด แถมแขนข้ายของคุณยังได้รับแรงกระทบ ถึงจะไม่ถึงกับหักแต่เวลาขยับก็จะเจ็บหน่อย เพราะฉะนั้นผมจะให้คุณอยู่ที่นี่จนกว่าจะหายดี ผมจะไม่อนุญาตให้คุณออกไปไหนจนกว่าคุณจะหายดี”

 

“เดี๋ยวสิ! ฉันก็อยากจะกลับไปหาพี่จูฮยอนนะ!”

 

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเล็กน้อยๆ เขารู้อยู่แล้วว่าอีกคนจะต้องเถียงกลับมาแบบนี้

 

“ยังไงก็ไม่ได้ ขอโทษนะ”

 

“แต่!-”

 

“ไม่มีแต่ ยาแก้ปวดวางตัวบนโต๊ะ กินซะแล้วก็พักผ่อนเถอะ คังซึลกิ”

 

เซฮุนพูดก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องทันที

 

.

.

.

.

.

 

นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว ไม่สิ หลายอาทิตย์แล้วที่ไม่มีทั้งซึลกิและเจ้าแมวซึลกิ สายตาของจูฮยอนแสดงความเจ็บปวดออกมาอย่างชัดเจน ใบหน้าของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่แห้งและยังไม่แห้ง ทิชชู่ที่อาบไปด้วยน้ำตาวางกองอยู่ข้างๆเธอ

 

“ฮึก..ฮึก..ทำไมล่ะซึลกิ...”

 

“ทำไมอะไรบ้าๆแบบนี้มันต้องเกิดขึ้นฉันด้วย”

 

จูฮยอนเผลอหลับไปจากการร้องไห้อย่างหนัก

 

.

.

.

.

.

 

ซึลกิยืนมองบ้านอันแสนคุ้นเคยที่เธอใช้ร่วมกับคนรักของเธอ

 

เบ จูฮยอน

 

ในที่สุดเซฮุนก็ยอมปล่อยตัวเธออกมา และแน่นอนว่าเมื่อเขาปล่อยเธอแล้วเธอก็รีบบึ่งมาที่นี่ทันที ซึลกิหยิบกุญแจบ้านที่เซฮุนให้มา ถึงเธอจะแอบสงสัยว่าเขาไปเอามันมาจากไหน แต่เพราะว่าต้องรีบมาหาจูฮยอนทำให้เธอไม่ได้ถามเขา

 

ซึลกิเดินเข้ามาในบ้านอย่างเงียบเฉียบ ตอนนี้เป็นเวลาที่เช้าอยู่จูฮยอนยังคงไม่ตื่น เธอมองไปรอบๆบ้านที่ค่อนข้างรก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอีกคนคงไม่ได้ทำความสะอาดเลย เดินดูอยู่สักพักเธอก็ตัดสินใจเดินขึ้นไปชั้นสองของบ้าน และมันก็เป็นอย่างที่ซึลกิคิด เธอยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าจูฮยอนกำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง แต่รอยยิ้มของเธอก็ต้องจางหายไปเมื่อเดินเข้าไปใกล้ๆจูฮยอน ใบหน้าของอีกคนเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบของน้ำตาที่แห้งไปแล้ว ทิชชู่มากมายที่กองอยู่ข้างๆ ไหนจะร่างกายของอีกคนที่ผอมซูบลงอย่างเห็นได้ชัด ซึลกิยกมือขึ้นไปลูบหัวของจูฮยอนอย่างแผ่วเบา

 

“อืมมม ซึลกิ”

 

คนที่ถูกเรียกชื่อสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่จะสำรวจว่าอีกคนตื่นแล้วหรือว่าแค่ละเมอ

 

“ละเมอสินะ”

 

ซึลกิพูดออกมาเบาๆ เธอลูบหัวของคนที่โตกว่าไปมาก่อนที่จะเลื่อนลงมาลูบแก้มแทนและพูดเหมือนกับทุกๆเช้าที่เธอมาปลุกอีกคน

 

“พี่จูฮยอน ตื่นได้แล้วนะคะ”

 

เสียงที่อบอุ่นอันแสนคุ้นเคยทำเอาจูฮยอนเด้งตัวขึ้นมาจากที่นอนทำเอาซึลกิแอบสะดุ้งเล็กน้อย จูฮยอนมองซึลกิด้วยสีหน้าอึ้งๆ แต่สักพักก็เปลี่ยนไปเป็นสีหน้าของความเจ็บปวด ทำเอาซึลกิไปไม่ถูก

 

“ซึลกิพี่ดีใจนะที่ได้เจอเธอถึงแม้จะเป็นในฝันก็ตาม”

 

ซึลกิหัวเราะพรืดออกมาทันที นี่อีกคนกำลังคิดว่าตัวเองกำลังเจอเธอในฝันอยู่สินะ

 

“พี่จูฮยอน ฉันซึลกิตัวจริงค่ะ”

 

“ไม่ซึลกิ อย่ามาหลอกหลอนพี่เลย ถ้าเธอทำแบบนี้พี่จะลืมเธอลงได้ยังไง”

 

จูฮยอนพูด พลางตบหน้าตัวเองไปมาราวกับว่ากำลังพยายามทำให้ตัวเองตื่นอยู่ ซึลกิที่เห็นดังนั้นก็ขำออกมาก่อนที่จะทำการเอื้อมมือไปกุมมือของจูฮยอนขึ้นมา

 

“ถ้าพี่ไม่เชื่อเดี๋ยวฉันพิสูจน์ให้ดูก็ได้ค่ะ”

 

สิ้นประโยค ซึลกิก็โน้มหน้าเข้าไปปิดปากคนที่โตกว่าด้วยสิ่งเดียวกันทันที น้ำตาของจูฮยอนไหนออกมาทันที ไม่ใช่เพราะความเสียใจ

 

แต่เป็นเพราะความดีใจ

 

ซึลกิกัดริมฝีปากของเธอเบาๆ ทำให้เธอเริ่มจูบตอบอีกคน เราทั้งสองคนจูบกันอยู่เนิ่นนานจนสุดท้ายซึลกิก็เป็นคนผละจูบออกมาก่อน ซึลกิยิ้มออกมาเล็กน้อย เจ้าตัวยื่นมือมาปาดน้ำตาให้จูฮยอนอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

 

“อย่าร้องไห้สิคะ”

 

จูฮยอนโผกอดอีกคนแน่น เธอซบหน้าลงกับไหล่ของอีกคนและร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม ซึลกิไม่นึกที่จะรังเกียจที่น้ำตาหรือน้ำมูกของจูฮยอนจะเลอะเสื้อของเธอขนาดไหน เธอลูบหัวของอีกคนพลางพูดซ้ำไปซ้ำมาว่าไม่เป็นไร

 

“ฉันกลับมาหาพี่แล้วนะคะ”

 

“อือ สัญญาสิว่า..ฮึก..จะไม่..ฮึก..หายไปไหนอีก”

 

ซึลกิดึงคนที่โตกว่าออกจากตัวเอง เธอยื่นหน้าเข้าไปหาอีกคนจนหน้าผากและจมูกของเราทั้งสองคนตัดกัน และพูด

 

“ฉันสัญญา...”

 

“ด้วยชีวิตของฉันเลยค่ะ”

 

 

 

 

Fin.

 

 

 

 

 

Talk . . .

 

จบกันไปแล้วกับนิยายคู่ซึลรีนเรื่องที่สองงง สนุกกันมั้ยอ่ะ . . . โอเคๆชั่งมันๆ55555 ตอนแรกก็อยากแต่งให้มันหักมุกและก็ดราม่ากว่านี้ค่ะ แต่กลัวว่ามันจะไม่ใช่ one-shot ก็เลยได้มาแบบนี้55555

 

และที่สำคัญอย่าลืมทิ้งคอมเม้นไว้ให้ไรต์กันด้วยนะคะ จะขอบคุณกันมากๆเลย//กราบ55555 ยังไงก็เจอกันเรื่องใหม่ค่าาาา (ถ้าได้แต่งอีก)

 

BYE!



ผลงานอื่นๆ ของ กัปตันหมาป่า

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 MadamStephi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 23:23
    เอองั้นงงที่กิกลายเป็นแมวอยู่เลยค่ะ แกไปทำไรมา555555555
    #2
    0
  2. #1 0624960531 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 17:45
    รีบๆมาต่อนะคะ
    รออ่านอยู่
    #1
    0