หนี้ร้ายกลายรัก

ตอนที่ 8 : ฉันมันง่ายสิน้ะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,846
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    6 ม.ค. 59

"ทำไมคุณถึงต้องร้ายกับฉันด้วยน้ะ" ร่างบางมองตามเขาอย่างไม่เข้า แต่ภาพที่เขาทำกับเธอมันลอยเข้ามา ฉันต้องอายซิ!!
ร่างบางนั่งลงบนเตียวกว้าง มือเรียวลูบแก้มแก้เขินเบาๆ
  "ทำไมฉันต้องยอมนาย.." เธอพึมพำออกมา เขาโกงพ่อแม่เราน่ะ!!  เธอนั่งอยู่ได้ไม่นานก็เผลอหลับไปด้วยความเพลีย ไม่นานร่างสูงก็เดินออกมา เขามองเธอ ในมือหนาถือเสื้อเชิ๊ตสีขาวของเขาเพื่อจะเอามาให้เธอ เพราะตอนนี้เธออยู่ในชุดคลุมอาบน้ำ ยัยบ้าตื่นมาเดี๋ยวนี้เลยน้ะ!!
  "ลุกขึ้นมาน้ะ" มือหนาเขย่าร่างบาง
  "อื้อ" มือเรียวปัดมือหนาออก แล้วพลิกไปอีกด้าน ทำให้ชุดคลุมแหวกขึ้นมาจนเกือบจะสุด
  "เห้ย..อึก" เขาเบิกตากว้าง มือหนาจับใจที่เต้นรัว สมองก็สั่งให้ห้ามใจ
  "ไปเองก็ได้ว้ะ" ร่างสูงเดินจากห้องไป ถ้าขืนอยู่ต่อได้ลักหลับเธอแน่!!  
  เขาเดินลงมายังข้างล่างและตรงมาที่โต๊ะอาหาร ที่มีพรรณวรทนั่งหน้าบึ้งรออยู่
  "หอมจังเลย" เขาพูดปลอบอารมณ์เธอ
  "ก็ทานให้หมดน้ะค้ะ" เธอเผลอยิ้มออกมา ทำให้เขานั่งลงและชิมอาหาร 
  "อร่อยด้วยย" เขาอ้อนเธอ ก่อนจะตักอาหารเพิ่ม ยัยนั่นจะหิวรึปล่าวน้ะ!!
  "พี่กัน" เธอพูดขึ้น
  "ว่า" เขายังคงอร่อยกับอาหาร
  "นมบอกว่าพี่พาหญิงมาบ้าน" เธอเอ่ยขึ้น ร่างสูงชะงัก
  "ใครค้ะ..ถึงต้องกระชากลากถู" เธอเสียงแข็ง
  "เอ่อ" เขากลัวเธออาละวาด
  "ถ้าไม่บอก..ได้ค้ะ" พูดจบเธอก็ลุกแล้วรีบวิ่งขึ้นไปที่ห้องเขา เขาตกใจวิ่งตามเธอมาติดๆแต่ไม่ทันจริงๆ เธอเปิดประตูเข้าไปแล้ว
  "มันอยู่ไหนค้ะ" ต่เธอหาร่างบางไม่เจอ
  "ฟวู่ร์...เอ่อ" เขาถอนหายใจโล่งออกมา
  "พี่กันตอบ" เธอเค้น
  "มะ..ไม่มีนมตาฟาดรึป่าว'' เขาเลี่ยงและพลางมองหาร่างบาง
  "แกรนด์ไม่เชื่อ..ออกมาน้ะ" เธอเดินจนรอบห้องแต่ก็ไม่เจอ
  "เห็นไหมพี่บอกแล้วว่าไม่มี" เขายักคิ้ว
  "ไม่มีก็แล้วไปค้ะ" เธอมองเขาอย่างไม่เชื่อ
  "พี่งอนแกรนด์แล้ว..เชิญ" เขาเปิดประตูให้เธอ
  "พี่กัน" เธอเสียงแผ่ว
  "เชิญ" เขาพูด เธอรู้ดีว่าเขาไม่ได้งอนหรอก เธอจึงยอมออกไปและแยกย้ายกลับห้องไป
ร่างสูงถอนหายใจยาวก็จะเดินหาร่างบางจนทั่ว
  "เธออยู่ไหน" เขาร้องเรียก
  "ว้ายยย" ร่างบางลั่นขึ้นเมื่อประตูตู้เสื้อผ้าเปิดออกเธอจึงหล่นลงมาทับกับร่างสูงที่เปิดมัน
  "เธอ" เขามองใบหน้าหวาน
  "คุณกลัวน้องหรอค้ะ" เธอยกยิ้มก่อนจะดันตัวขึ้นแต่ร่างสูงกลับพลิกคร่อมตัวเธอไว้
  "ฉันไม่ได้กลัว..แค่ยังไม่อยากให้เธอตาย" เขาเลิกคิ้ว
  "กลัวจะไม่มีใครใช้หนี้ให้หรอค้ะ" เธอประชด
  "ใช่" เขาตอบสั่นๆสายตาก็จ้องมองร่างบางตลอด
  "ลุกซิค้ะ.." มือเรียวดันอกหนาแก้เขิน อย่ามองด้วยสายตาแบบนั่นได้ไหม!!
  "ได้เวลาใช้หนี้ก้อนแรกแล้วน้ะ" เขายกยิ้มก่อนจะลุกขึ้น แล้วช้อนร่างบางขึ้นไปวางลงบนเตียง เขามองเธอแทบกลืนกิน แล้วยิ่งเสื้อเชิ้ตที่ใส่มันก็ไม่ได้ยาวมากมายอะไร มันยิ่งทำให้ความต้องการเขามากขึ้น
  "มะ..หมายความว่าไงค้ะ" เธอเสียงสั่น นั่งขึ้นดันตัวจนติดหัวเตียง
  "อย่างที่พูดนั่นแหละ" เขาเสียงกระเส่า แล้วขึ้นเตียงมาจนใกล้ตัวเธอ
  "ฉันก็เป็นเลขาคุณแล้วไง" เธอเริ่มไม่เข้าใจ
  "นั่นมันตอนสว่าง..นี่มันมืดแล้วเธอก็ต้องทำโอด้วยซิ" เขายกยิ้ม
  "คุณโกงฉัน.." น้ำใสๆคลอที่ดวงตาสวย
  "ฉันแค่ไม่ได้บอกว่าเธอต้องทำโอ" เขายิ้มอย่างสะใจ
  "ฮึก..ฉันเกลียดคุณ..ฮึก" เธอปล่อยน้ำตาออกมา คนไม่มีหัวใจ!!
  "ไม่ต้องกลัวน้ะ..เธอจะได้ร้องทั้งคืนแน่"มือหนาลูบใบหน้าหวาน
  "เธอน่าจะดีใจน้ะ..จะได้หมดหนี้ไวๆ..แล้วมันก็เป็นงานง่ายๆสำหรับเธอด้วยน้ะ" เขาลูบจนถึงแขนเรียวแล้วกระชากมาอย่างแรง
  "ฮึก..ฉันมันง่ายขนาดนั้นเลยหรอ" เธอจ้องหน้าเขา
  "หึ..ไม่รู้ตัวเองหรอ" เขาตอบ
  "ถ้ามันจะทำให้ฉันไปจากคุณได้เร็ว..ก็ได้ค้ะ" เธอปาดน้ำตาทิ้งมือเรียวผลักอกหนาลงนอน ร่างบางก็ขึ้นคร่อมแล้วนั่งลงตรงเอวหนา
  "มืออาชีพจริงๆ" เขายกยิ้ม เธอง่ายจริงๆหรอ!!
  "ฉันจะทำให้คุณรู้ว่า..มืออาชีพมันเป็นยังไง" มือเรียวลูบไล้อกหนา เธอพูดออกไปด้วยอารมณ์ทั้งที่เขาคือผู้ชายคนรกของเธอ!!
มือเรียวลูบไล้อกหนามาเรื่อยๆ ก่อนจะเลื่อนใบหน้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจกัน เธอมองเขาอย่างผิดหวังก่อนจะประทับเรียวปากลงริมฝีปากหนา เธอจูบอย่างเบาๆ เพราะเธอไม่เคนมีประสบการณ์จริงๆ ก่อนเมื่ออารมณ์หลายๆอย่างเข้ามาเธอจำต้องทำ ริมฝีปากหนาเผยอให้ลิ้นเล็กเข้ามา ลิ้นหนาทำกานเกี่ยวไล้ลิ้นเล็ก ลิ้นทั้งสองหยอกล้อกันไปมา มือหนาดึงเชิ้ตขึ้นมอหนาลูบไล้แผ่นหลังก่อนจะจับเธอพลิกลงมา กระชากเชิ้ตออกมาตัวเธอ ร่างบางสะดุ้งเฮือก แต่มือเรียวก็ขึ้นโอบรอบคอหนาไว้ เขาประกบจูบมาอีกครั้ง มือหนาดึงบราตัวงามออก ก่อนจะจูบไล่ลงมาเรื่อยๆจนถึงสิ่งสงวน
  "อ้ะ..อืม" เธอครางออกมา เนื้อตัวสั่นระริก
  "อ้ะ..จะ. เจ็บ" เธอต้องร้องออกมาอีกครั้งเมื่อพรมจรรย์เธอถูกพรากไป
  "เธอ..ไม่เจ็บน้ะ" เขาหยุดเมื่อรู้ว่าเขาคิดผิดทุกอย่าง ก่อนจะประทับจูบเรียวปากเพื่อปลอบใจเธอ แต่อารมณ์เขามันไม่สามารถหยุดได้แล้วจริงๆ เมื่อรู้ว่าเธอปรับตัวได้เขาจึงปลดปล่อยความต้องการของเขาให้กับเธออย่างเต็มที่ แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะป้องกัน!!
  "ฉะ..ฉันเกลียด..อ้ะ..คุณ" เธอเธอฝืนพูดออกมาก่อนจะสลบไป
  "ฉันขอโทษ" เขาห่มผ้าให้กับเธอ ก่อนจูบหน้าผากงาม เขาดึงเธอเข้ามากระชับกอดจนเข้าสู่นิทราไป





***************
พี่แกรนด์หวงน้าเกิ๊นนน
น้าอย่าร้ายสิ้
เจ้น้าไม่ได้ตั้งใจน้ะnc555
ไรท์ไม่กล้าลงกลัว
เม้มหน่อยยยยยน้ะค้ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

281 ความคิดเห็น

  1. #53 ทีมกันแก้ม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 19:48
    น้าทำไมดูถูกเจ้แบบนี้อะ นิสัย!! ให้เจ้น้อยใจไปนานๆเลยยยย ไรท์คะ คืนนี้ขออีกตอนได้ไหม แล้วรีดจะไม่ลืมพระคุณ คืนนี้ไม่มีสี่โพดำด้วย เหงาาา TT
    #53
    0
  2. #52 Sitanan1 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 18:22
    แอร๊ยยยยย😆😆😆😆.  บ้าแล้วววว


    สุดท้าย. เจ้ไม่รอด.  อิอิ...

    ซ๊อตนี้กุตาย!! // เสียงป้าเกต😂😂
    #52
    0
  3. #51 Eye Hussarin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 18:22
    สงสารเจ้
    #51
    0
  4. #50 mdchalita (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 17:46
    ก้มันฟินอ่าาาาาา ไรท์จร้าต่อเถอะอย่าให้รมณ์รีดค้างเลอะ. ขอเถอะ นะไรท์
    #50
    0
  5. #49 FERNTH (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 16:20
    น้าดูถูกเจ้อ่ะ น้าร้ายมาก เจ้โกรธไปนานๆเลย ต่อเร็วๆนะไรท์ อยากรู้ตอนต่อไปแล้ววววว
    #49
    0
  6. #48 mdchalita (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 15:02
    ชอบอ่าาาาาาาาา ไรท์ขออีกจิ
    #48
    0