หนี้ร้ายกลายรัก

ตอนที่ 7 : ความรู้สึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,035
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    5 ม.ค. 59

  "อืม" เธอแสดงความพอใจและสัมผัสที่ไม่คุ้นเคยออกไป มือหนาผละตากบลามาถอดเสื้อของตัวเองจนหมด ก่อนจะจับร่างบางพิงลงมา เนื้อแนบเนื้อ ความร้อนจากความต้องการไม่ต่างกัน แต่....

  "พอใจรึยังค้ะ" ร่างบางฝืนพูดขึ้น
  "ยัง" เขาเสียงกระเส่า
  "แต่ฉันพอแล้วขอตัวน้ะค้ะ" เธอผละออกจากเขามือเรียวดึงเสื้อที่กองอยู่ที่เอวงามขึ้นมาใส่
  "เธอ..ขัดใจฉันหรอ" มือหนาจับร่างบางหันมาเผชิญหน้า
  "คุณลืมไปรึป่าว..ว่าฉันสกปรก" เธอย้ำด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์
  "เธอคิดว่าฉันอยากจะแตะเธอมากงั้นหรอ" เขาผลักเธอจนชิดขอบอ่าง
  "แต่คุณก็แตะฉันไปแล้ว" ร่างบางยกยิ้ม
  "งั้นก็แตะใส่สุดไปเลยล้ะกัน" เขายิ้มก่อนจะขยับเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น ไม่ไหวแล้วเว้ย!! ไม่น้ะ..นี่ฉันไม่รอดจริงหรอ!!
  "ฉะ..ฉันหนาว" มือเรียวดันอกหนาไว้
  "หึ.." ร่างสูงผละออกจากเธอ แล้วลุกออกจากอ่างเขาหยิบผ้าขนหนูมาผันส่วนล่างก่อนจะถอดกางเกงออกหมดต่อร่างบางที่มีมือเรียวปิดตาอยู่
  "รีบอาบซะ" เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไป
  "เฮ้อ" เธอถอนหายใจยาว แต่ใจก็ระแวงไม่รู้จะโดนอะไรอีก แต่ทำไมอีกใจของเธอมัน มาให้อยากแล้วก็จากไป!! ซะได้ เธอจึงจัดแจงทำธุระส่วนตัว  
 ส่วนร่างสูงก็นั่งอมยิ้มอยู่ที่เตียง ทำไมฉันต้องการเธอน้ะ!! 
 
~ก๊อก..ก๊อก~
เสียงประตูดังจนนภัทรหลุดจากภวังค์ เขาจึงรีบเดินมาเปิด
  "อ้าวแกรนด์" ร่างสูงเสียงแผ่ว
  "ทำไมพี่กันถึงไม่ไปหาแกรนด์ค้ะ..นี่ถ้านมไม่บอกว่าพี่กันกลับมาแกรนด์คงไม่ได้เห็นหน้าพี่ใช่มั้ย" ร่างเล็กร่ายยาวจนคนตรงหน้ายิ้ม
  "อย่าเพิ่งบ่นซิ..ก็ถ้าพี่อาบน้ำเสร็จก็จะไปหาไง" มือหนาโยกหัวเธอเบาๆ
  "เชอะ" ร่างเล็กเชิดหน้า
ระหว่างนี่กลับมีสายตาที่รอยมองทั้งสองอยู่
  "โอ๋ๆ..ไม่งอนน้ะตัวเธอ" ร่างสูงทำเสียงเด็ก มือก็ยกนิ้วก้อยขึ้นมา
  "พี่กันต้องทานอาหารที่แกรนด์ทำ" ร่างเล็กคาดโทษ
  "พี่สัญญา" ทั้งสองเกี่ยวก้อยสัญญากันก่อนที่พรรณวรทจะกลับไปนภัทรก็หันกลับมาจึงเห็นวิชญาณีที่กำลังรีบหลบอยู่ข้างตู้เสื้อผ้า เขายกยิ้มแล้วค่อยๆเดินไป
  "เห้ย..ตุ๊กแก" ร่างสูงตะโกน
  "กรี๊ดๆ" เธอรีบกระโดดออกมามือเรียวคว้าคอหนาไว้
  "ฮือ..มันไปยังอ้ะ" เธอหลับตาปี๋
  "..." เขากลับไม่ตอบอะไร
  "มันไปรึยะ.." ร่างบางเขย่าตัวเขาพร้อมลืมตาขึ้นมาอย่างโมโหที่เขาไม่ตอบ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อพบสายตาที่จ้องมองเธออย่างที่เขาไม่เคยมอง ทั้งสองเหมือนตกอยู่ในภวังค์ สองใบหน้าค่อยเลื่อนหากันมากขึ้นจนรับรู้ถึงลมหายใจของกันและกัน ก่อนที่ร่างสูงจะหลับตาลงช้าๆเธอยกยิ้มแล้วเลื่อนใบหน้าไปข้างหูเธอ
  "เสียใจด้วยน้ะค้ะคุณเจ้านาย" 
ร่างสูงชะงักทันทีก่อนจะผละตัวเธอออก
  "ยั่วนักน้ะ" เขาพูดแก้เขิน เห้ย..เขิน..ฉันเขินเธอ!! ก่อนจะรีบเดินเข้าห้องน้ำไป
  "ทำไมคุณถึงต้องร้ายกับฉันด้วยน้ะ" ร่างบางมองตามเขาอย่างไม่เข้า แต่ภาพที่เขาทำกับเธอมันลอยเข้ามา ฉันต้องอายซิ!!




********************
น้าค้ะ!!อดใจค้ะ
เจ้ค้ะ!!จะยั่วไปไหน
รีดจ๋าาาาาา
มาเดากันด้ฟ่าา
ว่าเจ้จะรอดมั้ย55555 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

281 ความคิดเห็น

  1. #47 wichayapat (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 06:46
    ไม่รอดอะ!555555
    #47
    0
  2. #46 ทีมกันแก้ม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 00:24
    เจ้ก็ยั่วไปปป น้าก็ทำร้ายเจ้จังเลยวะ !!
    #46
    0
  3. #45 Sitanan1 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 23:51
    จะรอดมั้ยนร้าาาา

    เค้าไม่อยากให้รอด อุ๊ปส์!!😆😆😆
    #45
    0
  4. #44 Kanda (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 23:49
    อย่างฟิน
    #44
    0
  5. #43 micmild (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 21:29
    ชอบมากอ่ะ ติดเรื่องนี้สุดๆเบย5555
    #43
    0
  6. #42 witchayaput (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 21:14
    เจ้ยั่วไปค่ะ^^ เอ๊ะๆแล้วอะไรที่มาทำให้อยากแล้วก็จากไปคะตัวเธอ เขินง่าาาา><
    #42
    0
  7. #41 แพรว"วว (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 21:05
    ขออีกตอนได้ไหมอ่ะบอกฝันดีรีดก็ได้นะ

    #เจ้จะรอดหรือเปล่าก็ไม่รู้นะค่ะแต่บอกเลยว่ายากมาก#
    #41
    0