War of Emperor สงครามราชันย์จักรพรรดิ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 445,614 Views

  • 1,232 Comments

  • 7,010 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    10,719

    Overall
    445,614

ตอนที่ 57 : แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14723
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 498 ครั้ง
    7 ต.ค. 60

ในขณะที่ลมปราณของซิตู่ปกคลุมไปทั่วร่าง จู่ๆรูปลักษณ์มนุษย์ของมันแปรเปลี่ยนเป็นครึ่งคนครึ่งสัตว์ เวลานี้ใบหน้าของมันคล้ายสัตว์เดรัจฉานเช่นสิงโต 
ร่างกายขยายใหญ่โตกว่าเดิมถึงสามเท่า มันวาดกรงเล็บเข้าใส่หนิงเทียน ลมปราณสีขาวที่แหลมคมมันเต็มไปด้วยรังสีแห่งความตาย แปรเปลี่ยนเป็นตาข่ายปราณสีขาวที่เฉือดเฉือนทุกอย่างที่ไปสัมผัสมัน 

ตาข่ายปราณสีขาวร่วงหล่นลงมาในทิศทางเดียวกับร่างกายของหนิงเทียน เสียงอึกทึกทั้งหมด พลันเงียบลง 

เวลานี้คมแสงสีขาวอยู่ห่างศีรษะของหนิงเทียนเพียงไม่กี่นิ้ว หนิงเทียนมองไปที่แสงนั้นด้วยสายตาเหยียดยาม มุมปากของมันยกขึ้นอย่างน่ากลัว 
แต่ร่างกายของมันไม่ได้ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย มันกลับลดพลังปราณทั่วร่างของมันลง แม้แต่กายาเทพอสูรก็มิได้ใช้ออก



“ลาก่อน พ่อพระเอก” ซิเฟยเห็นภาพตรงหน้ามันแย้มยิ้มขึ้นอย่างมีสุข 


ในขณะที่ตาข่ายแสงจะกระทบร่างของหนิงเทียน กลับมีรังสีกระบี่สีครามพุ่งปะทะคมเขี้ยวสีขาวของซิตู่ ส่งผลให้ตาข่ายปราณกลายเป็นน้ำแข็งค้างอยู่กลางอากาศชั่วครู่ก่อนจะสลายกลายเป็นละอองน้ำในชั่วพริบตา


แม้ว่าหนิงเทียนจะรู้ถึงผู้ที่มา แต่ดวงตาของมันยังต้องหรี่ลงเมื่อมองไปยังรังสีกระบี่สีครามที่ปกคลุมไปด้วยไอเย็นเช่นนี้



ซิตู่มองคมแสงของมันที่สลายไปด้วยความตกตะลึง ผู้ที่จะทำเช่นนี้ได้ต้องเป็นผู้ที่อยู่ ในดินแดนองครักษ์เท่านั้น 
บุคคลในแดนองครักษ์ มีแต่ เพียงผู้ฝึกตนในเมืองหลวงเท่านั้น 


สถานการณ์เปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันมันสร้างความแตกตื่นแก่ผู้คนอย่างมาก ทุกสายตามองไปที่ต้นตอของรังสีกระบี่สีคราม อย่างพร้อมเพียง

มันเห็นเพียงชราหน้าตาเหี่ยวย่น สวมเสื้อถัก เนื้อตัวสะอาดในมือถือกระบี่เล่มเล็ก แววตาเกียจคร้าน 

ชายชราใช้สายตาเพ่งพินิจ ก่อนจะมองไปยังหนิงเทียนอย่างอดไม่ได้ที่จะชมเชยในใจ
“เด็กคนนี้มีพรสวรรค์ยิ่งนัก สามารถต่อสู้กับดินแดนนักรบได้โดยที่ยังครองสติอยู่ได้

และมองไปยังร่างของปี้ยี่ที่นอนหนุนตักของปี้เหยาอย่างไร้สติด้วยสายตาที่เศร้าสร้อย
“ยกโทษให้ชายชราผู้นี้ด้วย ชายชราผู้นี้มาช้าไป”


ไม่เพียงแต่คนทั้งหมู่บ้าน กระทั้งซิเฟยนั้นยังรู้จักชายชราตรงหน้ามันเป็นอย่างดี
มันคือ ปู่ซางที่วันๆจะเอาแต่หลับอย่างขี้เกียจอยู่ในกระโจม ทุกคนรู้ดีว่าปู่ซางนั้นเป็น บุคคลในตระกูลใหญ่ของเมืองฉางผิง 

การที่มันมาประจำอยู่หมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้เพียง เพื่อป้องกันภัยในจุดพักของกองคาราวานบรรณาการเท่านั้น  มิเช่นนั้นแล้วคงไม่มีเหตุผลใดให้ผู้คนจากเมืองหลวงมาอาศัยในดินแดนบ้านนอกเช่นนี้ 


“ท่านปู่ซาง” ปี้เหยาตะโกนออกมาด้วยอาการดีใจ ราวกับว่าชายชราผู้นี้เป็นขอนไม้ที่ช่วยทั้งตัวมันและหนิงเทียนไม่ให้จมลงไปในน้ำลึกได้
 
ปู่ซางไม่ตอบอันใด เพียงแต่ใช้สายตามองไปยังซิเฟย เวลานี้สายตาที่เต็มไปด้วยความเกียจคร้านกลับแปรเปลี่ยนเป็นสายตาที่คมราวกับกระบี่


“ท่านซางจื่อ เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในของพวกเรา ขอให้ท่านอย่าได้ลดตัวลงมาเลย”ซิเฟยกล่าวด้วยความเคารพ คนที่หยิ่งยโสอย่างมันกับก้มศีรษะให้ชายชราตรงหน้า 



ด้วยยศศักดิ์ของชายชราผู้นี้แล้ว ไม่ต้องกล่าวถึงเผ่าซิ แม้กระทั่งคนของทุกๆชนเผ่าจะมีความกล้าหาเรื่องกับคนตระกูลใหญ่ในเมืองฉางผิงได้อย่างไร 
แล้วตัวตนอย่างมันจะกล้าอวดดีต่อหน้าคนเช่นนั้นได้อีกหรือ?

ชายชรายิ้มบางๆแล้วกล่าว “นายน้อยเฟยเหตุการณ์เมื่อครู่อาจถึงขั้นตายได้ ในเมื่อท่านได้ทักษะบ่มเพาะคืนแล้วอีกทั้งท่านยังไม่ติดใจเอาความเรื่องโสมอายุวัฒนะ  เช่นนั้นแล้วให้เรื่องราวมันจบๆไปได้หรือไม่”

ซิเฟยนั้นยืนตะลึงอยู่เป็นเวลานานกับคำขอร้องง่ายๆของชายชราตรงหน้ามัน มันไม่คิดว่าตัวตนเช่นนี้จะเข้ามายุ่งเกี่ยวเรื่องเล็กน้อยในหมู่บ้าน

“ท่านซางจื่อ เรื่องนี้หมายความว่าอย่างไร? สารเลวหนุ่มคนนี้เป็นสายลับจากเผ่าอื่นที่ส่งมาหมายจะยุแยงให้ เผ่าซิกับหมู่บ้านปี้จุ่ยแตกแยกกัน 
เรื่องของหญิงสาวที่ขโมยทักษะบ่มเพาะ ข้าอาจทำเป็นมองไม่เห็นได้ แต่กับสารเลวหนุ่มคนนี้ต้องตายเท่านั้น” 

แม้ว่าตัวมันจะหวาดกลัวชายชราซางอยู่ไม่น้อย แต่ในใจลึกๆของมันไม่เชื่อว่า ชายชราซางจะออกหน้าเพื่อปกป้องสวะเช่นนี้


“นายน้อยเฟยตาแก่คนนี้ไม่ได้ความสัมพันธ์ใดๆกับหมู่บ้านปี้จุ่ย ตาแก่นั้นมาพำนักที่นี้เพียงเพราะท่านประมุขสั่งมาเท่านั้น 
ฉะนั้นตัวของตาแก่คนนี้ถือว่าเป็นคนนอก แต่นายน้อยเฟยท่านเองก็เช่นกัน แม้ท่านจะบอกว่า เป็นเรื่องยุแยงให้แตกแยกกันก็ตาม 
แต่ที่ข้าเห็นเด็กหนุ่มคนนี้เพียงเพื่อจะปกป้องแม่นางปี้เหยาเท่านั้นจริงหรือไม่?” 

มันไม่เว้นช่วงให้ซิเฟยได้กล่าวแทรก “ตัวตาแก่ผู้นี้เป็นคนนอกยังไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว นายน้อยเฟยท่านเองก็ไม่ใช่คนของหมู่บ้านนี้เหมือนกัน 
เหตุใดเราสองคนไม่ไปดื่มสุรากันปล่อยเรื่องราวเล็กน้อยเช่นนี้ให้หัวหน้าชีตัดสินใจเป็นอย่างไร”

ซางจื่อมองไปยังปี้ชี “ท่านเป็นหัวหน้าหมู่บ้านปี้จุ่ย ท่านจะจัดการเรื่องราวของคนของผู้กระทำผิดในหมู่บ้านนี้อย่างไร”

ปี้ชีกล่าวด้วยความเคารพ“ท่านปู่ซาง หากคนในหมู่บ้านกระทำผิดประพฤติตนเองเป็นโจร สถานเบาคือห้ามแลกเปลี่ยนอาหารหนึ่งปี สถานหนักคือการขับไล่ออกจากหมู่บ้าน 
แต่ว่าเรื่องนี้เกือบจะทำให้เผ่าซิและหมู่บ้านของเราเป็นศัตรูกันจึงถือว่าเป็นเรื่องร้ายแรงอย่างมาก ดังนั้นนางและลูกของนางจะถูกขับไล่ออกจากหมู่บ้าน” 

“ดี ดี ท่านหัวหน้าชี เป็นผู้มีความสามารถยิ่งนัก ตาแก่เช่นข้าก็ไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับการตัดสินใจใดๆของท่าน
 
แต่เมื่อพวกท่านขับไล่เขาทั้งสองออกจากหมู่บ้านแล้ว อย่างนั้นชายชราคนนี้เห็นถึงพรสวรรค์ของเด็กน้อยปี้ยี่ จึงต้องการจะรับเขาไปเป็นศิษย์ 
และตัวข้านั้นไม่มีลูกหลาน ข้านั้นยังอยากได้แม่นางปี้เหยาไปเป็นบุตรบุญธรรม หัวหน้าชีท่านคงไม่ขัดข้องหรอกนะ”

สายตาของมันทั้งคู่ประสบกัน ความหวาดกลัวปรากฏขึ้นภายในใจของปี้ชีทันที มันจึงรีบกล่าว “ไม่....ไม่มีแน่นอนท่านปู่ซาง”


เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฝูงชนในหมู่บ้านทั้งหมดตกอยู่ในความเงียบทันที ราวกับทุกคนเป็นใบ้ขึ้นมา

แม้แต่ปี้ชีและซิเฟยก็ไม่กล้าจะมีคำกล่าวใดๆออกจากปากพวกมันแม้แต่น้อย


ใบหน้าของปี้ชีกลายเป็นบิดเบี้ยวอย่างหน้าเกลียด บุคคลที่มันพึ่งขับไล่ออกไปหมายจะทำลายชีวิตให้พังทลาย กับพานพบประสบโชคอย่างรวดเร็วเช่นนี้ 
แต่อย่างไรมันก็ไม่สามารถกล่าวออกมาเป็นคำพูดได้แม้แต่ประโยคเดียว มันเข้าใจดีว่า ซางจื่อ นั้นเป็นถือว่าเป็นตัวตนที่เหนือกว่าเผ่าซิอย่างมากมาย 


ซิเฟยมองไปที่ซางจื่ออย่างไม่มีคำกล่าวใดๆออกมา มันทำได้เพียงแต่มองอย่างปราศจากคำพูดใด ด้วยตัวของมันจะสามารถทำอะไรได้ 
แม้กระทั้งต่อให้บิดาของมันมาด้วยตนเองผลก็ยังคงเป็นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

หนิงเทียนยกมุมปากขึ้นมาอย่างขบขัน “แบบนี้สิถึงจะได้ชื่อว่าหมู่บ้านคนใบ้จริงๆ” 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 498 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #717 ไป่หู (@chefzapvp1234567) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 07:37
    บทพูดที่ว่า "ลาก่อน พ่อพระเอก" มันไม่เข้ากับธีมนี้เลยอะครับ
    #717
    0
  2. #644 ' K I N G (@nopparatzaza11z) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 00:51
    เชี้ยไรเนี่ย อ่านมานึกว่าพระเอกได้โชสุดท้าจแม่มมีคน-
    #644
    0
  3. #532 Pheonixy (@pattss) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 14:38
    เงียบกันทั้งหมู่บ้านเลย
    #532
    0
  4. #287 สนุกมาก (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 10:03
    สนุกมาก
    #287
    0