War of Emperor สงครามราชันย์จักรพรรดิ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 445,471 Views

  • 1,232 Comments

  • 7,009 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    10,576

    Overall
    445,471

ตอนที่ 58 : ภูตที่ชอบช่วยเหลือคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14954
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 512 ครั้ง
    7 ต.ค. 60

ถ้าเช่นนั้นตาแก่คนนี้ขอตัว “เหยาเอ๋อ พาลูกของเจ้าไปที่กระโจม พ่อบุญธรรมจะทำการรักษาให้”ชายชรายิ้มด้วยความอ่อนโยน

จากนั้นปี้เหยาอุ้มปี้ยี่ที่ยังไร้สติ เดินไปทางชายชราซาง “ท่านปู่ซาง”
“เจ้ายังเรียกข้าว่าปู่”  
“เอ่อ...พ่อบุญธรรม”  
“ประเสริฐ ประเสริฐ” 
“พ่อบุญธรรมแล้วคุณชายหนิง” ปี้เหยามองไปยังหนิงเทียนด้วยความเป็นห่วง

เหมือนว่าซางจื่อจะรับรู้ถึงความรู้สึกของปี้เหยาได้ มันจึงกล่าวออกมาด้วยเสียงอ่อนนุ่ม“นายน้อยเฟย ในเมื่อเด็กหนุ่มผู้นั้นล่วงเกินท่านเพียงเพราะต้องการช่วยเหลือบุตรบุญธรรมของข้า 
เช่นนั้นตาแก่คนนี้คงต้องขอร้องให้นายน้อยเฟยโปรดละเว้นเขาด้วย นี้ถือเป็นคำขอของชายแก่ผู้นี้” ซางจื่อจับจ้องไปยังซิเฟยเพียงครู่นึงแล้วจึงเดินจากไป


ในขณะที่กำลังจะกลับซางจื่อกล่าวด้วยเสียงดัง มันแสร้งทำเป็นว่าพูดคุยกับปี้เหยาแต่เจตนาจะให้ทุกคนได้ยินการสนทนานี้
“เจ้าไม่ต้องห่วงเขา ในเมื่อเผ่าซิยังเห็นแก่หน้าของพ่อบุญธรรมอยู่บ้าง คงไม่หักหาญน้ำใจลงมือแก่เด็กหนุ่มนั้น” 


ปี้เหยาเดินตามซางจื่อจากไป โดยที่สายตาของนางไม่ได้ละไปจากหนิงเทียนแม้แต่น้อย

หนิงเทียนยิ้มให้กับนาง “เจ้าไปเถอะไม่มีความจำเป็นต้องห่วงข้า”


ซิเฟยที่มองเหตุการณ์ตรงหน้า ใบหน้าของมันเต็มด้วยความโกรธแต่ตอนนี้มันไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้ว 

แผนการที่มันวางเอาไว้ได้พังลงด้วยน้ำมือของหนิงเทียนและชายชราซางจื่อ  
มันทำได้เพียงแต่กัดฟันแน่น คำรามออกมาด้วยความโกรธ “พวกเจ้าจะยืนอยู่ทำไม กลับกันได้แล้ว”

เมื่อซิเฟยและซางจื่อจากไป ฝูงชนในหมู่บ้านล้วนแยกย้ายแตกกระจายกันไปอย่างรวดเร็ว


“ท่านพ่อมันทำแผนการของพวกเราพัง เราจะทำอย่างไรกับมันดี”ปี้ฟางกระซิบกับบิดาของมัน

“เจ้าเด็กนี้มีความลับมากมาย ถ้านายน้อยเฟยไม่สั่ง อย่าได้ไปยั่วยุมันจะดีกว่า”ปี้ชีกล่าวพร้อมเดินจากไป


เพียงชั่วอึดใจเดียวผู้คนที่เนื่องแน่นกลับเลือนลับหายไปหมดจนบัดนี้หลงเหลือแต่ หนิงเทียนเท่านั้นที่ยืนอยู่



“คุณชายทำไมท่านถึงไม่ฆ่ามนุษย์ตัวเหม็นเหล่านี้ให้หมดสิ้น เหตุใดถึงต้องทำเรื่องยุ่งยากเช่นการให้ราชาไปขอความช่วยเหลือจากตาแก่ตัวเหม็นนั้น” 
ราชาภูตถามด้วยความสงสัย ภายในใจลึกๆมันเริ่มที่จะดูหมิ่นนายของมันที่ไม่มีความกล้าแม้แต่จะสังหารขยะเหล่านี้

ใบหน้าของหนิงเทียนเรียบเฉย มันเพียงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเป็นปกติว่า 

“อู๋ชาง ไม่ว่าเจ้าจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่สมองนั้นเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ถ้าข้าต้องการฆ่าพวกมันแน่นอนมันไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะอ้าปากร้องขอชีวิต 
แต่ถ้าข้าลงมือสังหารพวกมันกลางหมู่บ้าน เจ้าคิดว่าหัวหน้าเผ่าซิจะทำอย่างไรเมื่อมันรู้ว่าบุตรชายของมันตกตายลงภายในหมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้ 

ทันทีที่ข้าก้าวเท้าออกไปหมู่บ้านแห่งนี้จะต้องหายไปด้วยน้ำมือของเผ่าซิเพียงชั่วข้ามคืนอย่างแน่นอน”

“แค่เผ่ากระจอกๆ มีอะไรให้กลัว” ราชาภูตนั้นยังไม่เข้าใจในความคิดของนายมัน

“เจ้าเป็นภูตที่ชอบช่วยเหลือคนอื่นขนาดนั้น?” หนิงเทียนถามไปยังราชาภูตอย่างขบขัน

พร้อมทั้งกล่าวต่อ “คนในหมู่บ้านนี้ไม่ใช่ญาติสนิทมิตรสหายอะไรของข้า ที่ทำให้ข้าต้องวุ่นวายกับเผ่าซิเพื่อพวกมัน 
และ ถึงแม้ว่าในสายตาข้าเผ่าซิจะเป็นเพียงเผ่าเล็กๆเท่านั้นแต่มันก็เป็นท่อน้ำเลี้ยงสำคัญที่คอยเป็นแรงงานหารายได้ส่งแก่เมืองฉางผิง 

การที่อยู่ๆเผ่าซิหายสาบสูญไปนั้นเมืองฉางผิงจะต้องไม่ยอมอย่างแน่นอน ในเรื่องเช่นนี้ชายชราซางยังมีหัวคิดมากกว่าเจ้าเลย”


“เฮ๊อะ ในอดีตที่ราชาอยู่กับท่านหวงตี้ไม่จำเป็นต้องสนใจเรื่องราวพวกนี้ ใครกล้าไม่เคารพพวกมันต้องตายสถานเดียว” ราชาภูตนั้นกล่าวด้วยความหยิ่งทะนง

“ลืมเรื่องนั้นไปได้ อีกห้าวันเราต้องไปจากที่นี้แล้ว พวกเราไม่มีเวลาว่างมากพอที่จะไปเยี่ยมเยือนถึงเผ่าซิ 

เราทำได้เพียงแต่ฝากของขวัญเล็กๆน้อยๆไปให้เผ่าซิเท่านั้น”เวลานี้สายตาของหนิงเทียนมืดลงแฝงด้วยความอำมหิต

....


ภายในกระโจมคาราวานของหมู่บ้านปี้จุ่ย ร่างไร้สติของเด็กหนุ่มนอนอยู่บนเตียง

“พ่อบุญธรรม ปี้ยี่จะเป็นอันตรายหรือไม่”

ชายชรายกมือขึ้นจับไปที่ชีพจรของเด็กหนุ่ม สีหน้าของมันเกิดความประหลาดใจอยู่ชั่วครู่มันจึงถอนมือออกมาไปกุมไว้ด้านหลัง พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เหยาเอ๋อเจ้าสบายใจได้ ปี้ยี่นั้นไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่จำต้องใช้เวลาพักฟื้นสัก4-5วัน ร่างกายจะกลับมาเป็นปกติเจ้าอย่าได้ห่วงไป”

 ปี้เหยาระบายลมหายใจออกมาอย่าโล่งอก พร้อมคุกเข่าลงทั้งสองข้าง “ขอบคุณพ่อบุญธรรมที่ช่วยเหลือ”

“ลุกขึ้นเถอะ มันเป็นหน้าที่ของพ่อบุญธรรมอยู่แล้ว”

“หน้าที่?”ปี้เหยาไม่เข้าใจถึงคำตอบของพ่อบุญธรรม

“พ่อบุญธรรมหมายถึงการช่วยเหลือผู้คนเป็นหน้าที่ของมนุษย์ด้วยกันอยู่แล้ว ฮ่าๆ”

ชายชราซางกล่าวต่อ “ว่าแต่เหยาเอ๋อในสามวันมานี้เจ้าโชคดีได้รับของโอสถวิเศษบางอย่างใช่หรือไม่”

“เอ๋...ไม่นะพ่อบุญธรรม ข้าไม่ได้เอาโสมอายุวัฒนะไปจริงๆ” ปี้เหยารีบปฎิเสธอย่างรวดเร็ว
 
“พ่อบุญธรรมรู้ดีว่าเจ้าไม่ได้เอาไปและโสมอายุวัฒนะนั้นก็ไม่สามารถเพิ่มพูนลมปราณได้รวดเร็วเช่นนี้ เหยาเอ๋อเจ้าแน่ใจหรือว่า สามวันมานี่ไม่ได้กินอะไรที่ผิดแปลกออกไป”


เหมือนปี้เหยาจะฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ มันพลางลวงหยิบขวดเล็กออกมาจากในเสื้อ
“พ่อบุญธรรม มีแต่น้ำผึ้งที่คุณชายหนิงให้ข้าเท่านั้น”

เมื่อกลิ่นหอมจางๆของน้ำผึ้งหยกเข้าปะทะกับจมูกของซางจื่อ ดวงตาของมันหรี่แคบลงทันที


ปี้เหยาเห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปของชายชราซาง จึงเอ่ยถาม“นี้เป็นน้ำผึ้งจากหมู่บ้านของคุณชายหนิง พ่อบุญธรรมมีอะไรแปลกหรือ?”


“ไม่ ไม่มีอะไรแปลกมันเป็นแค่น้ำผึ้งธรรมดาเท่านั้น” เมื่อกล่าวจบมันหันเดินออกไปยังปากประตูกระโจมพร้อมทั้งมองออกไป

 สีหน้าของมันคล้ายกับกำลังครุ่นคิดเรื่องบางอย่าง มันพึมพำกับตัวเองอย่างแผ่วเบา ‘ผึ้งหยก นั้นอาศัยอยู่ในส่วนลึกของป่าพฤกษาทมิฬเท่านั้น....’
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 512 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #533 Pheonixy (@pattss) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 14:44
    ท่านปู่ซางเริ่มระแคะระคายแล้ว
    #533
    0
  2. #294 miss Iu (@zxto2500) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 16:05
    ขนาดไว่ว่างไปเยือนเผ่าชิยัง...555 ขอบคุณน่อสนุกดี..
    #294
    0
  3. #293 Zxcvbnm254194 (@Zxcvbnm254194) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 14:37
    เข้ากลุ่มในเฟสยังไงอ่ะ
    #293
    0
  4. #291 phonphimon0123 (@phonphimon0123) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 12:33
    ต่ออออ
    #291
    0
  5. #290 Susaku1412 (@Susaku1412) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 12:08
    เรื่อยๆแต่ยังมีความคืบหน้า ไม่ได้วนซ้ำๆ อ่านง่ายดี ^^
    #290
    0
  6. #289 baimon-0533 (@baimon-0533) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 11:03
    อื้ม เฉยมาก ไม่สนุกมากแต่ก็ไม่น่าเบื่อมากเช่นกัน
    #289
    0
  7. #288 สนุกมาก (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 10:53
    สนุกมาก
    #288
    0
  8. #284 ckchatchen42 (@ckchatchen42) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 09:01
    คึคึ...ถึงจะปกปิดตัวตน แต่สุดท้ายก็มีเรื่องเข้ามาหาเรื่อยๆอยู่ดี...จะเป็นได้หรอแค่บัณฑิตธรรมดานะพระเอก
    #284
    1
    • #284-1 「William J. Smith」 (@My-SunShinE) (จากตอนที่ 58)
      7 ตุลาคม 2560 / 11:21
      แหม๋ว่าอย่างกับปัญหาวิ่งเข้ามาหาเอง แต่นี่วิ่งเข้าไปหาปัญหาเองต่างหาก
      #284-1