คัดลอกลิงก์เเล้ว

ร้านขายเวลา

โดย Mr.PINKMILK

หากคุณสามารถย้อนเวลากลับไปได้คุณจะย้อนกลับไปไหม เพื่อแก้ไขอดีต...เพื่อแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาด คุณพร้อมแลกเวลาของคุณเพื่อกลับไปไหม ถ้าพร้อมล่ะก็...ร้านขายเวลายินดีต้อนรับครับ

ยอดวิวรวม

783

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


783

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


40
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 เม.ย. 62 / 11:44 น.
นิยาย ҹ ร้านขายเวลา | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ร้านขายเวลา ยินดีต้อนรับ...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 เม.ย. 62 / 11:44





ร้านขายเวลา

               ประตูชั้นล่างของอาคารพาณิชย์สี่ชั้นเก่าๆ ทรุดโทรมถูกเปิดออก ผู้มาใหม่เป็นเด็กหนุ่มผิวขาวจัดผิดกับชาวเอเชียทั่วไปก้าวเข้ามาในตัวตึก ปัดฮู้ดที่ปิดหน้าออก ดวงตากลมโตมองสำรวจภายในอย่างระมัดระวัง


               ตึกเก่าๆ ทรุดโทรมและเงียบสงัดไร้การบูรณะ แสงอาทิตย์ยามเย็นที่ส่องผ่านหน้าต่าง ทำให้เห็นละอองฝุ่นลอยคละคลุ้งอยู่ในห้อง เฟอร์นิเจอร์เพียงไม่กี่ชิ้นถูกฝุ่นจับหนา สีบนผนังหลุดลอกออกมาหลายจุดตามกาลเวลาดูโทรมจนไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนอาศัยอยู่ในที่แบบนี้


               แต่เมื่อก้าวเดินไปอีกก้าวกลับได้กลิ่นหอมอ่อนๆ เหมือนกลิ่นของดอกไม้ ช่วยคลายรู้สึกหวาดระแวงลงได้อย่างน่าประหลาด


               เด็กหนุ่มล้วงกระดาษแผ่นเล็กในกระเป๋ากางเกงออกมาคลี่ออก ก้มลงดูแผนที่ที่ถูกวาดขึ้นมาคร่าวๆพร้อมกับชื่อถนนและตรอกซอกอยต่างๆ ก่อนที่สายตาจะไปหยุดอยู่ที่ตำแหน่งหนึ่งซึ่งมีรูปดาวกำกับไว้ชัดเจนและลายมือหวัดๆ ที่เขียนไว้ว่า


            'ร้านขายเวลา'


               ขณะเดียวกันเจ้าของร้านขายเวลาก็เฝ้ามองร่างที่สวมชุดสีดำตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอยู่ตลอดเวลาตั้งแต่ก้าวเข้ามาในร้านของเขา และเริ่มคิดว่าควรจะออกไปต้อนรับลูกค้าคนใหม่เสียหน่อย


               “ที่นี่ก็ถูกแล้วนิ” เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าละสายตาจากกระดาษในมือขึ้นมามองรอบตัวอีกครั้ง


  ทุกอย่างยังคงอยู่ในสภาพเดิม เว้นแต่...ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังยืนยิ้มอยู่ตรงหน้า


  “ร้านขายเวลายินดีต้อนรับครับ” ชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดีคนนั้นพูดด้วยรอยยิ้ม


   เด็กหนุ่มก้าวถอยหลังไปด้วยความตกใจของการปรากฏตัวของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าแบบไม่มีที่มาที่ไป ดวงตากลมค่อยๆ ไล่สายตามองสำรวจร่างที่สูงกว่าตนมาก


   ทุกส่วนของคนตรงหน้างดงามราวกับรูปปั้นที่ถูกรังสรรค์จากประติมากรมืออาชีพอย่างประณีต ทั้งผิวพรรณและหน้าตาดูดีจนเด็กหนุ่มคิดว่าคงเป็นพวกคุณชาย ช่างเป็นคนที่ไม่เหมาะกับสถานที่แบบนี้เลยสักนิด


               “ต้องการซื้อเวลาเหรอครับ?” คนที่แต่งตัวเรียบร้อยทุกระเบียบนิ้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มทุ้มน่าฟัง ริมฝีปากแย้มยิ้มแสดงความเป็นมิตร  


 “คะ...ครับ” เด็กหนุ่มผิวขาวซีดตอบไม่เต็มเสียง ดูไม่มั่นใจนัก


               “ขอทราบชื่อด้วยครับ”


  รอยยิ้มยังไม่หายไปจากใบหน้าของคนที่น่าจะเป็นเจ้าของร้านนี้ในความคิดเด็กหนุ่มแถมดูเหมือนรอยยิ้มนั้นจะกว้างกว่าเดิมด้วย


                “อินทร์ธัญ...”


   ดวงตากลมสบกับนัยน์ตาคู่สวยอย่างหวาดหวั่น อีกฝ่ายส่งสายตาที่บอกถึงความเป็นมิตรกลับมา ทำให้เด็กหนุ่มเริ่มคลายความเกร็งลง


                “คุณอินทร์ธัญ กรุณาเซ็นเอกสารด้วยครับ”


                ชายเจ้าของร้านเดินไปที่โต๊ะไม้เก่าๆ ซึ่งอยู่ไม่ไกล เปิดลิ้นชักโต๊ะหยิบกระดาษใบหนึ่งพร้อมปากกาหมึกซึมขึ้นมาวางบนโต๊ะ


                อินทร์ธัญเดินตามไปยังโต๊ะที่ชายหนุ่มยืนรออยู่ ใบหน้าของเจ้าของร้านยังมีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับอยู่ไม่จางหาย เด็กหนุ่มก้มลงอ่านบางสิ่งที่อยู่ในกระดาษแผ่นนั้น


                มันคือกฎของการซื้อเวลา มีเพียงข้อเดียวเท่านั้น...


  การซื้อเวลาคือการย้อนกลับไปในอดีต หากซื้อไปแล้วไม่มีการหวนคืนตลอดไป


  “ถ้าคุณยอมรับกฎของเรา กรุณาลงชื่อตรงนี้นะครับ” ชายหนุ่มเจ้าของร้านชี้จุดลงชื่อที่ท้ายกระดาษ


  เด็กหนุ่มหยิบปากกาหมึกซึมที่วางอยู่ขึ้นมา ไล่สายตาอ่านกฎของการซื้อเวลาอีกครั้งราวกับเพิ่มความมั่นใจให้ตัวเองก่อนจะจรดปากกาตวัดลายเซ็นชื่อของตนลงไปอย่างไม่ลังเล


  “ทำไมคุณถึงได้ต้องการเวลาหรือครับ” เสียงสุภาพนุ่มทุ้มของชายที่ยืนมองลูกค้าของตนอยู่ตลอดเวลาถามขึ้น ทำให้คนที่กำลังลงชื่อหยุดชะงักทันที


  “ผมต้องกลับไป...ต้องกลับไปหาผู้ชายที่เลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็กแทนพ่อกับแม่ที่ไม่ต้องการผม...ผมอยากขอบคุณเขาในหลายๆ เรื่อง แต่...แต่ผมยังไม่ได้ทำอะไรเพื่อเขาเลย ผมต้องย้อนกลับไป...เพราะตอนนี้เขา...ไม่อยู่แล้ว” อินทร์ธัญหลบสายตาชายเจ้าของร้าน


  เด็กหนุ่มรู้ว่าเจ้าของร้านอาจกำลังพูดให้เขาเปลี่ยนใจ แต่เขามั่นใจแล้ว การกลับไปจะต้องไม่สูญเปล่าอย่างแน่นอน แล้วจึงเริ่มเซ็นชื่อต่อจนเสร็จ


  “แล้วทำไมไม่ทำเสียตั้งแต่ตอนนั้นล่ะครับ” เสียงของชายหนุ่มอ่อนลงกว่าเดิม เขามองลูกค้าคนใหม่ด้วยสายตาอ่อนโยน


  “ช่างเถอะครับ! ขอแค่ย้อนกลับไปก็พอ” น้ำเสียงของเด็กหนุ่มสั่นเครือ เผลอพูดเสียงดังไปอย่างอัดอั้นในใจ


  “เข้าใจแล้วครับ ต้องการย้อนกลับไปเท่าไหร่ครับ?” ชายหนุ่มยิ้มรับความตั้งใจแน่วแน่ของลูกค้ารายนี้


  “สามปีครับ” อินทร์ธัญสบตากับเจ้าของร้าน ในดวงตาของเด็กหนุ่มไร้ความลังเลใดๆ


  “สามปีแล้ว คุณยังไม่ลืมเขาอีกเหรอครับ” ชายหนุ่มถามขึ้นลอยๆ ไม่ได้ความคิดที่จะเปลี่ยนใจคนตรงหน้าอีกต่อไปแล้ว


  “ไม่ ผมลืมเขาไม่ได้...ลืมไม่ได้จริงๆ” เสียงสั่นเครือที่ตอบกลับค่อยๆ แผ่วลงในประโยคสุดท้าย


  “งั้นหรือครับ...คงเป็นคนที่สำคัญมากของคุณสินะครับ”


  “ครับ เขาเป็นคนสำคัญของผม” รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าอ่อนเยาว์ เมื่อเจ้าตัวคิดถึงเรื่องราวในสมัยก่อนที่ได้ใช้เวลาร่วมกับคนสำคัญ


  “ซื้อเวลาสามปีนะครับ”


  “เท่าไหร่ครับ?” เด็กหนุ่มเอ่ยถามถึงจำนวนเงินที่แลกกับเวลาสามปีนั่น แพงแค่ไหนเขาก็ยอม


  “คุณอินทร์ธัญ...เงินมันซื้อเวลาไม่ได้หรอกนะครับ” เจ้าของร้านส่งยิ้มอ่อนโยนให้เด็กหนุ่ม


  “แล้วผมต้องจ่ายด้วยอะไร?”


   อินทร์ธัญเผลอขมวดคิ้วอย่างสงสัย ในเมื่อร้านนี้คือร้านขายเวลาไม่ใช่หรือ


  “เวลาในอนาคตของคุณไง ยื่นมือมาสิครับ”


   อินทร์ธัญยื่นมือออกไปตามคำบอก เจ้าของร้านยกมือทั้งสองคนมากุมมือของเด็กหนุ่มไว้


  “ช่วยหลับตาด้วยครับ” เด็กหนุ่มหลับตาลง


  “เรียบร้อยครับ” เสียงนุ่มทุ้มของชายหนุ่มพูดขึ้น


  อินทร์ธัญลืมตาขึ้นมองไปรอบตัว ยังคงเห็นทุกสิ่งอยู่ในสภาพเดิม และชายเจ้าของร้านก็ยังยืนยิ้มอ่อนโยนให้เขาอยู่ที่เดิม


  “ทำไม...ยังเหมือนเดิม?” ไม่เชิงว่าถามเจ้าของร้านเลยสักทีเดียว เหมือนถามตัวเองซะมากกว่า


  “พอออกจากที่นี่ไปก็คือสามปีที่แล้วครับ” เจ้าของร้านคลายข้อสงสัยของเด็กหนุ่ม


  “งั้นผมขอตัว” เด็กหนุ่มรีบวิ่งออกไปโดยมีสายตาของเจ้าของร้านมองตามหลังไปจนสุดสายตา


  “โธ่...เด็กน้อย” ชายหนุ่มผู้ขายเวลาถอนหายใจกับตัวเอง


  “โธ่...เด็กน้อย” อีกเสียงดังขึ้น


  เขาหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังเดินลงมาจากบันไดพร้อมส่งยิ้มให้เขายิ้มตอบ


  ขายาวก้าวลงจากบันไดเดินมายืนอยู่ข้างเขา สายตาของคนข้างๆ มองไปที่ประตูทางออกที่ลูกค้าคนล่าสุดเพิ่งเดินจากไปไม่นาน


  “ถ้าเด็กคนนั้นมีชีวิตอยู่ต่ออีกสักสามปี ก็จะกลายเป็นนักนักธุรกิจชื่อดังที่ร่ำรวยระดับโลกแล้วแท้ๆ น่าเสียดายจริงๆ นะว่าไหม” เสียงทุ้มพูดขึ้นก่อนจะหันมาถามความเห็นของเขา


  “นี่คุณแอบดูอนาคตของลูกค้าอีกแล้วเหรอ...นิสัยไม่ดีอีกแล้วนะครับ” เขาพูดตำหนิไม่จริงจังนัก


  “นายก็ไม่ต่างกันหรอก แอบดูอดีตของเด็กคนนั้นเหมือนกันนั่นแหละ” ข้างกายตอบกลับ


  “เพราะเห็นว่าเป็นคนสำคัญหรอกถึงได้ยอมขายเวลาให้ไป...ยังเป็นเด็กอยู่แท้ๆ ไม่น่าไปจมอยู่กับอดีตเลย” เขาพูดตอบขณะที่มองไปที่ประตูทางออกเช่นเดียวกัน


  “กฎของเวลาคือการไม่ย้อนกลับ”


  “นั่นสินะครับ” เขายิ้มให้คนตัวสูงกว่า สบกับดวงตาคมของอีกฝ่ายที่ยิ้มตอบกลับมาเช่นกัน




                                                                                      END

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Mr.PINKMILK จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 3 กันยายน 2560 / 20:21
    สนุกมากค่ะ แอบจิ้นคนที่ขายเวลาสองคนนะคะเนี่ย คึคึคึ~~~
    #2
    0
  2. วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 15:58
    สนุกดีค่ะ ขอบคุณที่ลงให้อ่าน
    #1
    0