เกาะร้างสร้างรัก

ตอนที่ 2 : เ ก า ะ รั ก 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    11 ก.ย. 62





"ประกาศขึ้นเครื่อง โปรดทราบ เครื่องบินของสายการบินTTT  เที่ยวบินที่ TH790 พร้อมแล้วที่จะออกเดินทางไปยังประเทศอิตาลี่ ขอเชิญผู้โดยสารทุกท่านขึ้นเครื่องได้ ณ ทางออกหมายเลข 56 โปรดขึ้นเครื่องได้ ณ ทางออกหมายเลข 56 ขอบคุณครับ"  


นั่นคือหนึ่งในความภาคภูมิใจของผม  หึหึ  ใคร ๆ ก็บอกเสียงผมโครตจะเพราะ มันน่าภูมิใจเอามาก ๆ  ผมรักในอาชีพนี้ ผมชอบที่ได้บินอยู่บนท้องฟ้า


อะแฮ่ม สวัสดีครับ ผมเฌ เฌสาร สุขเกษม   เป็นลูกชาวประมงที่ใคร ๆ ก็ด่าว่าว่าไม่เอาไหน เพราะผมไม่ชอบในการทำอาชีพนี้  แต่ไม่ใช่ว่ามันไม่ดีนะครับ ก็แค่ไม่ชอบเฉยๆ 


บ้านของผมอาศัยอยู่ที่เกาะG ในประเทศไทย  ผู้คนที่อยู่บนเกาะมีอาชีพหาสัตว์ทะเลเพื่อนำไปขายบนฝั่ง  ครอบครัวของผมก็เช่นกัน  พวกเรามีกันทั้งหมด 4 คนพ่อ แม่และลูก 2 คน ผมเป็นลูกคนสุดท้อง  ทุก ๆ คนมักจะตามใจผม  แต่ถึงผมจะเอาแต่ใจ  แต่ก็มีบ้างที่ได้ไปช่วยพ่อแม่และพี่ชายหาปลา  เพราะไม่อยากให้พวกท่านลำบาก


และเมื่อมาถึงจุดเปลี่ยน  ผมได้ติดเรือไปบนฝั่งเพื่อขายของทะเลที่หามาได้กับพี่ชาย  ผมมักจะขอพี่ชายไปนั่งเล่นอินเตอร์เน็ตที่ร้านทุกครั้ง  และครั้งนี้ก็เช่นกัน  ผมได้ท่องไปยังโลกของอินเตอร์เน็ตและค้นพบบางอย่าง  


ผมมีความฝัน  ความฝันที่อยากจะขึ้นไปบินอยู่บนท้องฟ้า  ถึงผมจะไม่สามารถเป็นกัปตันขับเครื่องบินได้ แต่ผมมั่นใจว่าผมสามารถเป็นหนึ่งในลูกเรือบนเครื่องได้  ผมตัดสินใจบอกกับพ่อและแม่  ทุก ๆ คนไม่ปิดกั้นความฝันของผม ส่งเสริมให้ผมได้เรียนรู้และได้ทำตามความฝัน


และวันนี้ผมอยากจะบอกพ่อแม่และพี่ชายว่า  ผมขอบคุณทุกคนมาก ๆ ดีใจมาก ๆ ที่ได้มายืนอยู่ตรงนี้  ถ้าไม่ได้ทุกคนที่ส่งเสริมผม  ไม่ได้คนที่เกาะที่คอยถากถางดูแคลนผม  ผมคงจะไม่มีวันนี้


การประสบความสำเร็จในครั้งนี้  สร้างความภาคภูมิใจให้กับทางบ้านผมมาก ๆ  จากวันนั้นจนถึงวันนี้  ผมมีหน้าที่การงานที่ดี  ในทำงานในสายการบินชื่อดังและได้รับคำติชมมากมายจากผู้โดยสาร  ผมส่งเงินจากงานที่ทำไปให้ที่บ้านเป็นจำนวนมากต่อเดือน เพราะผมไม่ได้ใช้อะไร  ทำให้พ่อแม่และพี่ชายเหนื่อยน้อยลงและมีเงินเก็บมากขึ้น



"นี่ เฌ เหม่ออะไร ไปทำหน้าที่ได้แล้ว" ปิ่น เพื่อนรักของผม  สะกิดเรียกเมื่อถึงเวลากล่าวต้อนรับผู้โดยสาร 


"โทษๆ พอดีคิดอะไรนิดหน่อย" ผมยิ้มให้กับปิ่นที่ทำงานด้วยกันมาหลายปี  พวกเราสนิทกันมาก ปิ่นเป็นผู้หญิงสวย หุ่นดีมาก และฉลาดมาก แต่ด้วยความมั่นใจของเธอทำให้ไม่ค่อยมีใครกล้าเข้ามาจีบ



"สวัสครับท่านผู้โดยสาร สายการบินTTT  ยินดีต้อนรับท่านสู่ เที่ยวบินที่ TH790 ซึ่งจะนำท่านเดินทางไปยัง อิตาลี่ ครับ โดยเราจะใช้เวลาบิน 9 ชั่วโมง 45 นาทีครับ อีกสักครู่เชิญชมภาพยนตร์สาธิตเกี่ยวกับความปลอดภัยบนเครื่องบินครับ กัปตันและลูกเรือทุกคนหวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกท่านคงได้รับความสะดวกสบายตลอดเที่ยวบินนี้ครับ ขอบคุณครับ" 



"ปิ่น  ขอบใจนะที่ช่วยดูให้" ผมกล่าวขอบคุณเพื่อนรักที่คอยช่วยเหลือผมทุกอย่าง


"ไม่ต้องมาขอบคุณฉันเลย  ไปขอบคุณยัยเก๋โน่น ถ้ามันไม่ได้มีหน้าที่ส่งข้อมูลผู้โดยสาร เฌก็ไม่มีทางได้รู้หรอกว่า  คนนั้นของเฌจะไปจะมาวันไหนบ้าง" ผมส่งยิ้มให้ปิ่นอย่างรู้กัน  และเหลือบสายตาไปมองคน ๆ นั้น  คนที่ผมเฝ้ามองดูอยู่ทุกครั้งที่เดินทาง


บอส ศรัตรา  ธาราพิรุณย์  คนอะไร หล่อได้ใจกระตุกมาก ๆ   ขนาดผมที่ไม่ใช่เกย์ เป็นชายแท้ ๆ คั่วหญิงบ้างเวลาว่าง ๆ ยังอดใจเต้นไม่ได้เลย  ผมยอมรับว่าผมนั้นตกหลุมรัก  พี่บอสตั้งแต่แรกเห็น  ไม่ได้ตกหลุมรักความดีหรืออะไรหรอกนะ  ความหล่อล้วนๆ เลย


"มัวแต่แอบมองอยู่นั่นแหละ  ชอบเขาทำไมไม่เข้าไปทำความรู้จักเลยล่ะ  แอบมองมา 3 ปีแล้วนะ  กล้าๆ หน่อยดิ" ปิ่น ผู้รับรู้เรื่องของเฌมาตลอดก็อดสงสารเพื่อนไม่ได้  แอบมองเขามาหลายปี  เขาไม่เคยคุยด้วย แต่ก็ไม่วายหลงรักเขา หลงจนโงหัวไม่ขึ้น


"แค่นี้เฌก็มีความสุขแล้ว  เออ เที่ยวต่อไปอย่าลืมนะว่าเราสลับกันตารางแล้วอ่ะ เดี๋ยวปิ่นกลับเที่ยวของวันพรุ่งนี้ เฌจะอยู่เที่ยวของปิ่นเอง" ผมขอปิ่นแลกตารางบิน  ทุกครั้งที่ผมได้ข้อมูลการเดินทางของพี่บอส  ผมก็จะพยายามแลกเปลี่ยนตารางการบินของผมกับคนอื่นให้ตรงกับพี่บอสเสมอ  ส่วนใหญ่ก็แลกกับปิ่นเนี่ยแหละ


"จ้า  ตามบัญชาเลยจ้า แต่ถ้าเฌยังไม่รีบ ระวังคนนั้นของเฌจะโดนงาบไปนะ ไป..ไปได้แล้ว ไปตรวจความเรียบร้อย"


พวกเราแยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่  ตรวจดูความเรียบร้อยและความสะดวกสบายของผู้โดยสาร  ผมมักจะเดินไปดูแถว ๆ พี่บอสอยู่บ่อย ๆ และบ่อยครั้ง ที่พี่บอสมักจะใช้บริการผม  พี่บอสชอบกินไวน์  ผมเลยมีโอกาสได้เข้าไปรินไวน์ให้พี่บอสอยู่บ่อย ๆ ผมยิ้มได้ทุกครั้งที่ได้บริการพี่บอส


"ฟินเลยล่ะสิ" ผมยักไหล่เมื่อโดนปิ่นแซว  ได้ฟังเสียงทุ้มนุ่มมีเสน่ห์ของพี่บอสผมก็ฟินล่ะ


"แค่นี้ก็พอแล้ว" สิ้นคำพูดผม ปิ่นก็ส่ายหน้าเอือมระอากับความมักน้อยของผม


"เอาเถอะ มีความสุขก็ทำไป" ผมชินแล้ว กับการที่ได้ยืนมองอยู่ตรงนี้  บางทีมันอาจจะไม่ใช่แค่การแอบชอบแล้วก็ได้  ผมอาจจะรักพี่บอสไปแล้ว รักจนถอนตัวไม่ขึ้น  ส่ายหน้าให้กับความคิดโง่ ๆ และหัวใจของตัวเอง  รู้ว่าไม่มีโอกาส แต่ก็รักเขาเข้าเต็มเปาเลย



"ท่านผู้โดยสารครับ ขณะนี้เราได้นำท่านมาสู่ท่าอากาศยานITL  แล้วครับ กรุณานั่งรัดเข็มขัดอยู่กับที่ ปรับพนักเก้าอี้ให้อยู่ในระดับตรง ปิดโทรศัพท์มือถือและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ไว้จนกว่าสัญญาณรัดเข็มขัดจะดับครับและโปรดตรวจสอบเอกสารการเดินทางและสิ่งของของท่านก่อนที่จะออกจากเครื่องบินครับ ในนามของสายการบินTTT กัปตันพร้อมทั้งลูกเรือทุกคน ขอขอบพระคุณที่ท่านเลือกใช้บริการของการบิน และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้มีโอกาสต้อนรับท่านอีก ขอบคุณและสวัสดีครับ" สิ้นสุดแล้วสินะสำหรับวันนี้   ผมยืนมองพี่บอสเดินผ่านผมออกจากเครื่องบินไปโดยไม่เหลือบสายตามองผมซักนิด  ยืนมองแผ่นหลังนั้นซ้ำ ๆ   ทุกครั้งที่เขาใช้บริการเที่ยวบิน  ตอกย้ำให้รู้ว่าผมไม่มีทางได้ไปเดินเคียงข้างเขา


"ป่ะ ไปพักกัน เดี๋ยวฉันก็ต้องบินต่อพรุ่งนี้ ขอนอนเอาแรงหน่อย เฌอยู่แทนฉันได้แน่นะ" ปิ่นเดินมาตบไหล่ผม เมื่อเราเคลียร์งานเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไม่วายถามด้วยความเป็นห่วง


"อืม อยู่ได้ ไปกันเถอะ"  ผมแยกตัวไปพัก  ผมมีบินอีกทีก็วันมะรืนโน่น  กลับพร้อมกับพี่บอส  ไม่รู้ว่าพี่บอสมาทำอะไร  ส่วนใหญ่มาแปป ๆ ก็กลับ คิดแล้วก็ขำกับความคิดของตัวเอง  จะมีใครที่หมกมุ่นได้เท่าผม ไม่มีอีกแล้ว




2 วันผ่านไป



  ขณะนี้ผมอยู่บนเครื่องบินเที่ยวเดียวกับพี่บอสเช่นเคย  ครั้งนี้ผมตั้งใจว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว  ผมคงต้องปล่อยวางและทำหน้าที่ของผมให้ดีได้แล้ว  จากอิตาลี่ไปไทย ใช้เวลาในการบิน 9 ชม. 30 นาที  เที่ยวบินเที่ยวนี้ ผมไม่ค่อยรู้จักหรือสนิทกับลูกเรือคนอื่นมากนัก  ผมทำหน้าที่ของผมได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง  จากนั้นก็มานั่งแอบมองพี่บอสอย่างที่เคยทำ



วันนี้พี่บอสก็หล่อเหมือนเคย  เขาเป็นคนที่เด่นและเป็นที่หมายตาของใครหลาย ๆ คน ดูสิ  ขนาดหลับยังหล่อขนาดนี้ ผมคงต้องทำใจทรัพยากรงานดี ๆ แบบนี้คงไม่ตกมาถึงมือผมแน่นอน 8 ชม.ผ่านไปกับการบิน อีกแค่ชั่วโมงเดียวก็จะถึงที่หมายอย่างปลอดภัย  หากไม่เกิดเหตุการที่ไม่คาดฝันซะก่อน



ตู้มม!!!!



เสียงระเบิดที่ปีกขวาของเครื่องบิน สร้างความตกใจให้กับลูกเรือและผู้โดยสารทุกคน  ทางลูกเรือรีบควบคุมสถานการณ์  ผู้โดยสารต่างตกใจกรีดร้องดังระงม


เมื่อกัปตันให้คำสั่งเข้าสู่สถานการณ์ฉุกเฉินและทำการลดระดับการบินเพื่อควบคุมสถานการณ์  ลูกเรือทุกคนก็ทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด  แต่มันก็สายเกินไป เครื่องทำการล่อนลงสู่ท้องทะเลอย่างแรงเพราะไม่สามารถควบคุมการทรงตัวได้  ขณะที่ประตูฉุกเฉินเพิ่งจะเปิดได้ไม่นาน  ห้องบังคับเกิดระเบิดขึ้นอีกครั้ง



ตู้มม!!!!



น้ำท่วมทะลักเข้ามาในห้องโดยสารอย่างรวดเร็ว จนลูกเรือไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้อีกแล้ว  ผมรีบคว้าเป้ฉุกเฉินที่ผมเตรียมไว้ทุกครั้งก่อนขึ้นบินและวิ่งไปคว้าคอเสื้อของพี่บอส ที่ตอนนี้กำลังตกตื่นกับสถานการณ์นี้  ผมลากพี่บอสดำนำออกมาทางประตูฉุกเฉิน  เพราะทุกคนต่างแย่งกันขึ้นไปยังประตูที่ยังไม่จมน้ำ  เมื่อดำน้ำออกมาได้ไกลเท่าที่ควรโผล่ขึ้นมาหายใจเหนือน้ำได้ไม่เท่าไหร่  ก็เกิดระเบิดขึ้นอีกครั้ง


ตู้มม!!!!







TBC.



(อย่าคาดหวังถึงความสมจริงนะคะ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในนิยายเป็นความนโนของไรท์ล้วนๆ ขอให้ผู้อ่านอย่าใช้สติอ่านนะค่ะ555) 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

6 ความคิดเห็น