มังกรน้อย อยู่ชั้นประถมแล้วนะ! (จบ)

ตอนที่ 36 : ตอนพิเศษวัน ฮัลโลวีน : Trick or Treat

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 ธ.ค. 62

ตอนพิเศษวัน ฮัลโลวีน : Trick or Treat
 
วันซาวอินใกล้เข้ามาแล้ว แรมซีย์นึกถึงที่ครูญาญ่าเคยเล่า ว่าที่บ้านของครูนั้นจะเป็นวันที่ได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาในตอนยังเด็ก แต่พอโตมาก็อาจมีเหตุให้ไม่ได้ใช้เวลาร่วมกันเช่นนั้นอีก ช่วงเวลานั้นพอนึกย้อนไปก็คิดว่าควรจะถนอมไว้
 
นั่นอาจจะเป็นธรรมเนียนของบ้านญาญ่า ส่วนมังกรแห่งความมืดก็ต่างออกไป ปกติบ้านบาคเฮาเซ่นก็แค่อยู่กันพร้อมหน้าทานอาหารกับขนมพิเศษเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรพิเศษนัก อาจจะเป็นเพราะครอบครัวของเขาไม่ได้ใหญ่มาก แรมซีย์อดนึกไปถึงครอบครัวเอเรบุสไม่ได้ แล้วเขาก็ลองคิดใหม่อีกครั้งก่อนจะลองเสนอกับท่านแม่ดู
 
พอท่านแม่ได้ฟังก็ยิ้มออกมาอย่างสดใส แล้วจัดแจงเขียนจดหมายถึงท่านลุงเทอร์ในทันที ไม่นานท่านลุงก็ตอบรับมา แรมซีย์แทบไม่ต้องลุ้นเลยว่ากับแบล็ควิงค์จะไม่เห็นด้วยกับความคิดเห็นของเขา มีแต่จะทำให้มันบรรเจิดยิ่งขึ้น
 
แรมซีย์เสนอไปว่า แทนที่เราจะทานอาหารค่ำในครอบครัวเราไม่ไปจัดงานรวมญาติที่คฤหาสน์แบล็ควิงค์ มาเล่นเกมกันว่าใครจะได้รับสิทธิ์ทานเค้กสูตรพิเศษก่อนไม่ดีกว่าหรือ บ้านแบล็ควิงค์จะทำเค้กสูตรพิเศษเฉพาะวันซาวอิน
 
ปีนี้ท่านป้าวิเรยาส์และท่านแม่จึงช่วยกันทำเค้กสุดฝีมือ จนท่านลุงเทอร์บ่นว่าแอลบิฟอร์บุตรสาวของตนน่าจะรีบมาจะได้จดสูตรเก็บเอาไว้บ้าง ท่านแม่กล่าวว่าถ้าหากทำบ่อยมันคงจะไม่ขลัง
 
หลังจากเตรียมอาหารและขนมเสร็จท่านแม่ก็พาเขาไปเปลี่ยนชุดรอท่านพ่อมาร่วมทานอาหารกับเราด้วย ไม่ใช่เพียงท่านพ่อ แอลบิฟอร์ญาติผู้พี่อีกคนยังมาร่วมงานด้วย แรมซีย์นึกดูแล้วท่านลุงเทอร์คงดีใจที่นาน ๆ บุตรสาวและบุตรชายได้อยู่กับพร้อมหน้าเช่นนี้
 
ผู้ที่มาช้าที่สุดยังคงเป็นท่านดยุคอยู่ดี ยังคงเหมือนเมื่อครั้งที่ยอมกลับมาเหยียบคฤหาสน์แบล็ควิงค์ครั้งแรกในรอบหลายปีครั้งนั้น เขาทำเหมือนไม่กล้ามาที่จะพบหน้าท่านลุง กระทั่งหลังกล่าวทักทายแล้วก็หลบตาท่านลุง กระทั่งวาเซย์ยังจ้องมองราวกับรู้ทันว่ามีอะไรแน่
 
ท่านป้าวิเรยาส์เข้ามาต้อนรับบุตรชายด้วยการกอดเสียเต็มรักก่อนจะพาไปนั่งลง จูบแก้มก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ มีเพียงเรื่องนี้ที่ญาติผู้พี่ของแรมซีย์ไม่รังเกียจที่จะถูกทำราวกับเด็ก เมื่อผู้ร่วมโต๊ะอาหารต่างมากันพร้อมเพรียง ท่านลุงเทอร์โอโรดิออนผู้เป็นเจ้าบ้านก็ยกแก้วบรรจุเครื่องดื่มสีเข้มขึ้นกล่าวสั้น ๆ ก่อนทุกคนจะลงมือทานอาหารกัน ถึงแรมซีย์เป็นผู้เสนอให้เล่นเกมแต่เขาไม่รู้เลยว่าบ้านของท่านลุงเทอร์จะเล่นเกมแบบไหนกัน ผู้ใหญ่คงไม่เล่นเกมแบบเด็ก ๆ อย่างแน่นอน แต่บ้านแบล็ควิงค์ที่มีท่านลุงเทอร์อยู่คงไม่ยาก
 
แล้วแรมซีย์ก็ได้บรรลุว่าพวกเขาเล่นเกม ฉายา กัน ขอนับถือท่านลุงเทอร์ผู้รังสรรเกมนี้ขึ้นมา หลังจบไป 1 ตา ออร์เฟอุสหันไปบอกท่านลุงว่าขอคุยด้วยสักหน่อย ท่านลุงจึงปลีกออกไปอยู่ที่มุมห้อง เจ้าตัวผู้มีปัญหาจึงก้าวตามไป ส่วนแรมซีย์ก็แสร้งทำเป็นสนใจขนมมากกว่าเล่นเกมเพื่อจะได้ฟังพวกเขาได้ชัด ๆ แรมซีย์นึกถึงเวทมังกรวายุสามารถดึงเสียงสนทนามาได้ แน่นอนว่าหลังจากมังกรวายุก่อเรื่องคราวนั้นแรมซีย์เลยแกมบังคับเวย์ราให้สอนเขาด้วย

เทอร์โอโรดิออนกวาดสายตามองหลานชายซึ่งถูกเลี้ยงดูมาพร้อมบุตรชายของเขา พร้อมยกมุมปากเป็นรอยยิ้มแล้วรอฟังอย่างใจเย็น
 
“ท่านลุง...” ออร์เฟอุสเริ่ม ท่าทางเขาเหมือนไม่มั่นใจต่างจากปกติธรรมดา “ข้าพยายามแล้ว...ทำตามที่ท่านลุงสอน ไม่ถือโอกาสจับมืออีกฝ่ายก่อนหากเขาไม่เป็นฝ่ายยื่นมือให้ แต่ก่อนหน้านี้ข้าพลาดไปหน่อย”
 
ออร์เฟอุสสบตาท่านลุง ในนั้นมีร่องรอยความประหลาดใจ
“ข้าเดาว่า วาเซย์คงไม่พลาดที่จะมาเล่าให้ท่านลุงฟังกระมัง”
 
เทอร์โอโรดิออนจ้องมองเข้าไปในดวงตาหลานชาย แน่นอนว่าบุตรชายเขาย่อมมาเล่าให้ฟัง
“เรื่องระหว่างหลานชายของลาเมียซีกับเจ้าน่ะ แน่นอนออร์เฟร” เทอร์โอโรดิออนแค่ออกจะแปลกใจ หลานชายผู้ไม่กลับมาพบหน้ายอมมาพบ มาพูดคุยปรึกษาเกี่ยวกับคนรักให้ฟัง
 
“รู้จักกันมานานเท่าใดแล้ว?”
 
“สี่ปีครับ” ออร์เฟอุสจดจำช่วงเวลาได้อย่างแม่นยำ
 
เทอร์โอโรดิออน ไม่รู้จะหัวเราะหรือสงสารดี สี่ปี...เขาได้ยินจากบุตรชายว่า ออร์เฟรหมั่นไปพบทางนั้นได้แทบจะทุกวัน
 
ออร์เฟอุสมองท่านลุงผู้เลี้ยงดูมาก็พอจะเข้าใจเขาจึงเสริมว่า
“ข้าทราบดี เขาปฏิเสธข้าทุกครั้งที่มีโอกาส เป็นข้าที่พยายามอยู่ตรงนั้นเอง รักษาพื้นที่ของข้าอยู่ตรงนั้น...” เป็นเขาที่สมัครใจอยู่เอง
 
เทอร์โอโรดิออนนึกถึงรายละเอียดที่วาเซอีเล่าให้ฟัง หลานชายแห่งลาเมียซีนั้นไม่มีใครและเป็นบุรุษรูปงามที่ทำให้ผู้อื่นหลงใหลได้ไม่ยากนัก
 
“เป็นข้าไม่ระมัดระวังเองจึงเผลอกอดเขาไป” ถึงตรงนี้ออร์เฟอุสก็เบนสายตาไปมองที่อื่น “ในตอนนั้นข้าไม่อยาก...ไม่อาจปล่อยเขาไปได้ มีคนไม่หวังดีจ้องจะทำร้ายเขาและ...ญาติผู้น้องของเขาอยู่”
 
เทอร์โอโรดิออนพยายามคิดตามแล้วก็คิดว่า บางขณะมันก็สมควรเป็นเช่นนั้นไม่ใช่หรือ หลานชายผู้เก่งในทุกเรื่องด้วยฝีมือของน้องเขย ทว่าอ่อนด้อยในเรื่องความรัก
 
“บางครั้งข้าไม่อยากจะรักษากิริยา มารยาทหรือความเป็นสุภาพบุรุษเอาไว้แล้ว เขาเก่ง เป็นคนเก่งจนไม่ต้องการกำลังของข้าด้วยซ้ำไป แล้วก็เข้มแข็งจนยืนหยัดด้วยตัวเองอยู่เสมอ สามารถตัดสินใจได้ฉับไว”
 
“นั่นเพราะเขาเป็นลาเมียซี” เทอร์โอโรดิออนต่อให้ รวมถึงต่อในใจว่า บางเวลามัวมาเป็นสุภาพบุรุษไม่ทันกินหรอกนะออร์เฟร
 
“บางครั้งปล่อยให้มันเป็นไปเสียก็ดี เขาจะได้อุ้มข้าไปที่เตียงและคอยอยู่ข้าง ๆ” ถึงจะมีเด็กน้อยกับเจ้ากระต่ายอยู่ด้วยก็เถิด พอออร์เฟอุสเหลือบมองไปยังท่านลุง อีกฝ่ายกำลังตะลึงอยู่เขาก็มาทบทวนว่าเขากล่าวอะไรผิดออกไปหรือ จึงรีบกล่าวต่อ
“นั่นเพราะก่อนหน้าข้าเฝ้าเขาทั้งคืน ด้วยเกรงจะเกิดเรื่องร้ายขึ้น เขาบอกว่าหากข้าอ่อนล้าจะช่วยกันต้านภัยไม่ได้”
 
เทอร์โอโรดิออนยกมือขึ้นเสยผม ออร์เฟรของเขาก็แสนจะสุภาพบุรุษ อีกฝ่ายก็ดูจะเคร่งครัดไม่น้อย คงจะอีกนานจึงจะได้ลึกซึ้ง
 
แรมซีย์พยายามรักษากิริยาเคี้ยวช้า ๆ ขนมที่อยู่ในปากจะได้ไม่พุ่งพรวดออกมา พลางคิดในใจ ดีแล้วที่ท่านลุงไม่เคยสอนเขาเช่นนั้น ท่านพ่อกับท่านแม่ก็ด้วย เขาไม่ยอมพลาดโอกาสหรอกน่า ในเมื่อเป็นเด็กเขาก็ใช้ความเป็นเด็กให้เป็นประโยชน์ยิ่งเป็นนักเรียนของญาญ่า เขาทั้งเคยกอด ทั้งเคยถูกกอด ถูกอุ้มมาแล้ว แต่เคยเห็นเอรอสจูบปากครูญาญ่าอยู่นะ พอนึกได้ก็คิดว่า ตอนเรียนอนุบาลน่าจะทำบ่อย ๆ จะได้ดูเหมือนธรรมดา จะมาเริ่มตอนนี้ก็ไม่ได้แล้วสิ
 
เทอร์โอโรดิออนระบายลมหายใจก่อนจะจ้องมองหลานชาย เขาวางมือบนไหล่ตั้งตรงนั้น
“ออร์เฟร” เขาเอ่ยนามหลานชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุด “บางครั้งเจ้าต้องลดความเป็นสุภาพบุรุษลงบ้าง บางครั้งเจ้าอาจจะกอดเขา หากเขาไม่ผลักเจ้าออกหรือขัดขืนก็ไม่เป็นไรหรอก ไม่เช่นนั้นโอกาสที่เจ้ากับเขาจะได้เกี่ยวพันกันมากกว่านี้คงเป็นไปได้ยาก”
 
“ข้าจะลองดูครับ ท่านลุง” ออร์เฟอุสรับคำ
 
แรมซีย์ผู้คอยฟังอยู่ห่าง ๆ จึงแสร้งเนียนกลับเข้าไปในวงเล่นเกมซึ่งตอนนี้เปลี่ยนไปเล่นเกมอื่นแล้ว ทว่าพอสังเกตสีหน้าวาเซอี แรมซีย์ก็เข้าใจ...ผู้ที่แอบฟังท่านลุงคุยกับญาติผู้พี่ของเขาคงไม่ได้มีเพียงเขาคนเดียว เขาคงต้องฝึกฝนให้มากกว่านี้เสียแล้ว
 
#FICTOBER #DrachenGrundschule #DrachenKindergärten #มังกรน้อย

Talk:
 
หลับคาคอมค่ะเมื่อคืน...เลยนำมาส่งเอาวันนี้ =__=’
ให้พูดคงต้องบอกว่า กรินเอ๊ยแกไม่คิดอะไรแต่คนอื่นคิดนะ
ท่านดยุคคะ...ยิ่งเล่า ตัวเองยิ่งเละนะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น