THE CROWN​ PRINCE(omegaverse) KOOKV 👑​ : Lavender #ลาเวนเดอร์กว

ตอนที่ 3 : Lavender▪️03 2/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 867
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    11 เม.ย. 62

CHAPTER  03

°




"ท่านจะไม่โดนดุเอาหรอขอรับ ที่ออกมาเที่ยวเตร่ในป่าลึกเช่นนี้"
"ใครจะดุข้า ใครช่างกล้าเช่นนั้นกัน"


จองกุกว่าพร้อมหันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เมทของตนเขินอายเล่น เเทฮยองเห็นเช่นนั้นก็ทำเป็นก้มนับผลไม้ในตระกร้าของตน 


"ไม่ทรงงานหรือขอรับ"
"ข้ามาเที่ยวเตร่ในป่าเช่นนี้ ก็เหมือนงานของข้า"
"หือ"


เเทฮยองเลิกคิ้วสงสัย ส่งผ่านสายตาคาดคั้นเอาคำตอบ จนองค์ชายผู้สูงศักดิ์​อดยิ้มไม่ได้



"จริงๆเเล้วเมื่อวานข้าเเละทหารมาออกราดตระเวน ได้ยินมาว่ามีพวกเบต้ามาล่าเขตเเดนในพื้นที่ต่างๆของอาณาจักร​เรา ข้ากับพวกพี่ๆก็เลยช่วยกันสอดเเนมในพื้นที่ของตน" 

" ท่านมีพี่น้องด้วยหรือ มีกี่คนกัน" 

"มี4คน ข้าคนสุดท้องเเล้วเจ้าล่ะ เมทข้า" 



เเทฮยองฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะเล่าเรื่องของตัวเองบ้าง



" ข้าเป็นลูกชายคนเดียว มิมีพี่น้องให้คลายเหงาเช่นท่านหรอก มีเเต่เพียงเพื่อนที่ตั้งบ้านเรือนอยู่ใกล้เคียงกัน"

" มีหมู่บ้าน​เเถวนี้ด้วยหรือ? "

" มิมีหรอกท่าน.. ในป่าลึกเช่นนี้มีเพียงบ้านของข้ากับของเพื่อน2หลัง" 



เเทฮยองว่าจบก็หัวเราะออกมา มันน่าขันยิ่งนักที่บ้านของเขานั้นถูกสร้างไว้ห่างจากตัวเมืองอยู่มากโข มากเสียจนไม่มีใครคิดเป็นเเน่ว่าจะมีคนอาศัยอยู่



"เจ้ามิกลัวบ้างหรือ"

" กลัวอะไรขอรับ"

" บัดนี้ เขตอาณาจักรเราเป็นที่หมายตาของศัตรู​มากนัก ครั้นบ้านเจ้าก็เป็นทางผ่านของพวกมันได้ดี หากเกิดสิ่งใดขึ้นมาจะทำอย่างไรกัน" 



โอเมก้าตัวน้อยมีสีหน้าที่เป็นกังวลเล็กน้อยเเต่ก็พยายามฉีกยิ้มออกมาราวกับไม่เป็นอะไร อากาศที่ชื้นขึ้นผิดปกติราวกับฝนกำลังจะตก ในอากาศที่เย็นเช่นนี้คงจะเป็นหวัดได้ง่าย



" มิใช่ว่าข้าไม่กังวลนะท่าน เเต่บ้านข้าเเลเพื่อนข้าก็ไม่ได้มีเงินตราเเลของมีค่ามากมายที่จะไปตั้งถิ่นฐานใหม่ในเมือง" 

"..."



หมาป่าตัวน้อยเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มีละลองเล็กๆร่วงตกลงมา



"ขอบคุณ​ในความมีน้ำใจเเลความเป็นห่วง เเต่เวลานี้น้ำค้างเหมือนจะลงเเล้ว ถ้าท่านมิถือสาเมทผู้ต่ำต้อยเช่นข้า กรุณาไปหลบที่บ้านข้าก่อนเถิด"

" ด้วยความยินดี"



เเทฮยองเดินทำองค์ชายมาเรื่อยๆ โดยไม่มีบทสนทนาใดๆเกิดขึ้นเลย ไม่นานนักทั้งสองก็มาถึงจุดหมายคือบ้านหลังเล็กๆที่ทำจากไม้ของเเทฮยอง ต้นไม้ต้นหนาใหญ่สูงเกินหลังคาบ้านขึ้นไป กิ่งก้านเเละใบเเผ่สานออกไปราวกับเป็นกำบังให้ ดูร่มรื่นเเละดูสวยงาม



" พ่อข้าออกไปทำงานในเมือง สองสามวันกลับทีส่วนเเม่ข้าอยู่ในบ้าน คงจักตกใจเป็นเเน่ที่มีเจ้าชายมาเยือนเช่นนี้" 



เเทฮยองว่าขำๆก่อนจะวางตระกร้าผลไม้ลงบนโต๊ะหน้าบ้าน ก่อนจะค่อยๆเปิดประตูเดินเข้าไปในบ้าน ปล่อยให้องค์ชายจองกุกยืนรออยู่ด้านนอก

เเต่ไม่นานนักเเทฮยองก็เดินออกมาพร้อมกับหญิงที่ไม่ถึงกับชรามาก เดินออกมาด้วยสีหน้ายิ้มเเย้ม 



มิเเปลกใจเลยว่าเเทฮยองได้รอยยิ้มสวยมาจากใคร



"ท่านน่ะหรือองค์ชายจองกุก" 



อัลฟ้าชั้นสูงยิ้มก่อนจะโค้งตัวตามมารยาท หญิงชราโค้งหัวเล็กน้อยเป็นการทักทายตาม 



"จิ้งจอกน้อยของข้าเล่าให้ข้าฟังเเล้วล่ะเจ้าค่ะ"

"เเม่ท่าน.." 

"จิ้งจอก.. น้อย?" 



เเทฮยองกระตุกเเขนผู้เป็นเเม่เบาๆจนหญิงชราได้เเต่กลั้นขำเเล้วเอ่ยอธิบาย



" ตัวเล็กร่างบาง ดูอย่างไรก็มิเหมือนหมาป่าเลยเจ้าค่ะ ข้าล่ะนึกเเปลกใจ เลยเรียกว่าจิ้งจอกน้อย" 

" นั่นสินะ.. เเต่ดูเหมือนลูกชายท่านจะมิชอบพอดู"

" ข้าเป็นหมาป่า จักให้ไปเป็นจิ้งจอกอ่อนเเอเช่นนั้นได้อย่างไร ข้ามิใช่" 

"คิมเเทฮยอง เหตุใดจึงเอ่ยวาจาห้วนมิมีหางเสียงเช่นนั้น"

" ข.. ข้าก็กำลังฝึก"



เเทฮยองหน้าหงอยขึ้นมาเมื่อโดนผู้เป็นเเม่ดุเอา เมทผู้เป็นใหญ่เห็นเช่นนั้นก็เเทบจะหุบยิ้มไม่อยู่ 

กลิ่นชาที่หอมลอยออกมาจากบานประตูที่เปิดอยู่ผสมปนเปกับกลิ่นไม้เก่าๆที่เป็นโครงสร้างของบ้าน ชวนเอาองค์ชายนึกผ่อนคลายเสียมิได้



" น้ำค้างเริ่มเม็ดใหญ่เเล้ว อีกไม่นานฝนคงจักตกเป็นเเน่ เป็นเช่นนั้นองค์ชายเชิญด้านในก่อนเถอะเจ้าค่ะ ข้ามีชาร้อนๆต้อนรับ" 



หญิงผู้เป็นมารดาของเมทตัวน้อย ผายมือเชิญเข้าด้านใน องค์ชายส่งยิ้มก่อนจะเดินเข้าไป เขาไม่ได้นึกรังเกียจหรือดูถูกสิ่งใดเลย เเต่กลับรู้สึกอบอุ่นเสียมากกว่า

ภายในบ้านไม่มีเครื่องตกเเต่งหรือข้าวของใดๆมากมายเฉียกเช่นในวังของเขา ทำให้ดูสบายตามิใช่น้อย



"ท่านเชิญนั่งตรงนี้เถิดเจ้าค่ะ ข้าจักไปนำชาร้อนๆมาถวาย เเทฮยอง.. เจ้ามานั่งดูเเลปรนนิบัติ​ท่านเสีย" 

"ครับ.." 



เเทฮยองเดินมาก่อนจะนั่งคุกเข่าลงข้างๆองค์ชาย คนที่นั่งบนเก้าอี้มองการกระทำนั้นก่อนจะยิ้มบางๆอย่างเอ็นดู 



"เจ้ามิได้บอกท่านหรือ.. ว่าเราเป็นเมทกัน"

" ข้า.. ยังมิได้บอกใคร อีกอย่างก็มิใช่เรื่องที่ต้องโอ้อวดไปทั่ว"

" ข้ามิได้ให้เจ้าไปพูดโอ้อวด เเค่บอกกล่าวพอให้รู้ความเพียงเท่านั้น.. เเต่ก็ดี ข้าจักได้ถือโอกาสบอกเเม่เจ้าเอง" 

"สุดเเล้วเเต่ท่านเถิด.." 




โอเมก้านั่งหน้าบูดหน้าบึ้งมิเงยหน้ามามองเเม้เเต่พระพักตร์​ขององค์ชาย จนอีกฝ่ายนึกเเปลกใจ ว่าตนนั้นทำอะไรผิด



" เจ้ามิพึงสิ่งใดในตัวข้าหรือ"

" ข้ามิบังอาจเช่นนั้น... "

" เมทข้า... "



จองกุกเอ่ยเรียกเสียงเเผ่วเบา อันเป็นพอให้ได้ยินเพียงสองคน เเทฮยองค่อยๆเงยหน้าตามเสียงเรียกสบตาเข้ากับดวงตาสีทะเลลึกลับเเละไร้คลื่น รอรับฟังอย่างตั้งใจ



"ตัวเจ้านั้นช่างดื้อรั้นต่างจากที่ข้าคิดไว้เสียมาก"

"เป็นเช่นนั้นหรือขอรับ.."

"อย่าพึ่งโกรธ ข้ายังว่าไม่จบ" 

"..." 

"หากเจ้าไม่พอใจสิ่งใด เพียงเเค่บอกข้า.. ความสบายใจของเจ้าย่อมเป็นหน้าที่ข้าที่พึงต้องดูเเล" 



เเทฮยองเงียบ สบตากับองค์ชายอยู่นับนาที ก่อนจะหลบตาเมื่อได้สติของตนกลับ ถอนหายใจออกมาเบาๆ องค์ชายพลันเห็นว่าโอเมก้าน้อยมีสีหน้าที่เเดงขึ้นอย่างไร้สาเหตุ



"ข้าเเค่มิกล้าบอกเเม่.. "

"... "


องค์ชายอัลฟ้าเงียบมิได้ตอบสิ่งใดกลับไป เพื่อรอเเทฮยองอธิบาย



"มิมีเหตุผลใดหรอกท่าน.. ข้าเเค่เขินอายที่พบเมทเร็วเช่นนี้"



จองกุกเเย้มยิ้มก่อนจะส่งมือไปเกลี่ยกรอบหน้าสวยของเมทที่นั่งก้มหน้าก้มตาไม่ยอมมาสบตา



"ถ้าเช่นนั้นก็อย่าได้กังวลเลย.. เจ้านั่งเฉยๆเดี๋ยวข้าบอกเอง.. ถึงเวลานั้นเจ้าจักบิดกายม้วนดินข้าก็มิว่า"

" ท่านก็.. "



 คุยกันได้สักพัก เเม่ของเเทฮยองก็เดินออกมาจากครัวพร้อมกับถาดน้ำชา ลูกชายร่างเล็กที่เห็นก็รีบลุกไปช่วยถือทันที



"อาจจะรสชาติไม่ได้ดีมากนัก เเต่ข้าตั้งใจทำด้วยความตั้งใจเลยเจ้าค่ะ"

"ข้าก็เห็นเป็นเช่นนั้น"



ชาร้อนๆถูกรินลงบนเเก้วกระเบื้องเคือบ จองกุกรับเเก้วชาจากมือของหญิงชราเเล้วค่อยๆดื่มมันช้าๆ 

ฝนที่ตกลงมาไม่ถึงขั้นเเรงมาก ส่งเสียงปกคลุมความเงียบงันที่ไม่มีผู้ใดเอ่ยพูดสิ่งใดเลย มือหนาวางถ้วยเเก้วน้ำชาลง ก่อนจะว่าเข้าเรื่อง



" ข้ามีเรื่องจักต้องเเจ้งให้ท่านทราบ.. เกี่ยวกับลูกชายท่าน" 



หญิงชราได้ยินเช่นนั้นก็มีสีหน้าที่ตกใจมิใช่น้อย วางเเก้วชาลงตามก่อนจะน้อมศีรษะลง



"เเทฮยองทำอะไรผิดไปหรือป่าวเจ้าคะ เด็กนี่เป็นเด็กซนเเต่ไม่มีพิษภัยเเต่อย่างใด โปรดให้อภัยด้วยเจ้าค่ะ" 

"ไม่ใช่เช่นนั้นหรอก.. เรื่องที่ข้าจะพูด"

"... "

" เรากับลูกชายท่าน.. เป็นเมทกัน" 













--













"ฝนหยุดตกมาได้สักพักเเล้ว.. ท่านจะกลับเลยหรือไม่"



เเทฮยองเอ่ยถามองค์ชายขณะที่ทั้งสอง กำลังเดินเล่นกันอยู่ในสวนหญ้าเล็กๆข้างบ้านของเเทฮยอง ตอนนี้ก็เย็นจนจะค่ำเเล้ว ฝนที่หยุดตกนานเเล้ว หลงเหลือเพียงเเต่หยาดน้ำสีใสที่เกาะอยู่ตามใบไม้ ไหลตามเเรงโน้มถ่วงของโลกจลดสู่พื้นดิน 



" คงจะต้องรีบกลับเเล้วล่ะ.. จากนี้ข้าคงยุ่งพอดู" 

"ท่าน... จะกลับมาอีกไหม" 



 เเทฮยองเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงคาดหวัง สบสายตาเพียงครู่หนึ่งเเล้วหลบไป สายลมที่พัดผ่านร่างทั้งสองเป็นตัวบ่งบอกระยะห่างของทั้งคู่ว่าจะต้องจากกัน



"เเน่นอนข้ากลับมาเเน่.. ข้าจะรีบจัดการงานให้เสร็จเร็วไว"

"... "



เเทฮยองยิ้มบางๆไม่ได้ตอบกลับองค์ชาย ก่อนจะเดินเข้าไปในป่าที่ไม่ได้ลึกจนลับตา ก่อนจะกลับมาพร้อมกับดอกไม้ดอกหนึ่ง



"ลาเวนเดอร์ ดอกนี้คงจักเเทนตัวข้าได้.. ข้ามอบให้ท่าน" 

"..." 



องค์ชายรับดอกไม้นั้นก่อนจะสูดดมกลิ่นหอมเเล้วทาบลงบนหน้าอกด้านซ้าย ก่อนกล่าว



"ข้ามิมีสิ่งใดจะให้เจ้าเก็บไว้เเทนตัวข้า.." 

"..." 

"ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าไม่สบายใจหรอก... ความสบายใจของเจ้าย่อมเป็นหน้าที่ข้าที่พึงต้องดูเเล"



ประโยคเดิมที่พระองค์เคยพูดไว้เเล้วครั้งหนึ่ง ถูกนำมาใช้อีกครั้ง มือเล็กของเเทฮยองถูกยกขึ้นก่อนจะโดนจุมพิตเบาๆเป็นการอำลา

ร่างชายหนุ่มสูงหนาเเปรเปลี่ยนเป็นหมาป่าขนดำเเกมเทาที่คาบดอกลาเวนเดอร์ไว้ ก่อนจะวิ่งออกไปทางป่าใหญ่ เเทฮยองมองตามจนลับสายตา มือข้างหนึ่งลูบไล้บริเวรที่ถูกจุมพิต... 







เหตุใด.. เขาถึงได้ตกหลุมรักองค์ชายได้ง่ายเช่นนี้กัน































ไรท์ขออนุญาต​บอกข้อมูลส่วนตัวขององ์ชายกับหนูเเทฮยองหน่อยนะคะ เเทฮยองอายุ18องค์ชายอายุ21ค่าาา ซึ่งจีมินก็อายุเท่ากันกับน้องเเทเลย เผื่ออ่านเเล้วจะได้ไม่งงกันเนอะว่าอายุเท่าไหร่ 


องค์ชายนี่ไม่เบาเลยนะคะหุๆ เจอกันได้สองวันกุ๊กกิ๊กกันขนาดนี้เเล้ว555555อย่างที่เขาว่าา เมทกันมักจะถูกดึงดูดเข้าหากัน ไม่เเปลกที่น้องจะตกหลุมรักองค์ชายง่ายขนาดนี้ เเล้วคุณชายล่ะคะ.. //ยื่นไมค์  คิ้กค้ากกกก ฝากติดตามกันด้วยนะค้าาาา เป็นกำลังใจให้หน่อยนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

87 ความคิดเห็น

  1. #78 takasang (@takasang) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 20:38
    บรรยายได้สุดยอดเลยย
    #78
    0
  2. #46 kuroba kaito (@loysan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 23:56

    องค์ชายเพคะ อบอุ่นมากค่ะ

    #46
    0
  3. #22 Bunnytitty (@Bunnytitty) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 06:52
    แวน่ารักมากๆเลนค่าา
    #22
    0
  4. #16 Sphotoshop45 (@Sphotoshop45) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 21:35
    น่ารักก
    #16
    0
  5. #10 dreamtime24647 (@dreamtime24647) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 08:02
    เข้าทางแม่หรอเพคะองค์ชาย
    #10
    0
  6. #9 jibilimm (@jibilimm) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 07:38

    องค์ชายกับน้องแทน่ารักมากเลยค้าาา
    #9
    0
  7. #8 ittttttt (@ittttttt) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 11:23

    ดูองค์ชชายพูด==เป็นข้าข้าก็ตกหลุมรัก=
    #8
    0
  8. #7 vampir (@vampir) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 08:51

    น่ารักง้า(づ ̄ ³ ̄)づชอบมากๆเลยค่ะ

    มาต่อเร็วๆน้าาา( *¯ ³¯*)♡
    #7
    0