REST ; Produce101 High School [โรงเรียนมัธยมปลาย101]

ตอนที่ 10 : บทเรียนที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 248
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ต.ค. 60


Chapter 8
----

1 ปีก่อน

อากาศหนาวเย็นในแบบของฤดูใบไม้ร่วงที่มีกลิ่นไอของลมหนาวพัดผ่าน ทำให้บรรยากาศรอบๆโรงเรียนมัธยมปลายชายล้วนและหญิงล้วนชื่อดังที่ตั้งอยู่ข้างๆกันมีบรรยากาศที่งดงามสมกับเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงโด่งดังในย่านนี้

เขามองเห็นภาพตัวเอง

คังเเดเนียล เด็กหนุ่มอายุ16 ย่าง 17ปี นักเรียนใหม่แห่งโรงเรียนมัธยมชายล้วน Produce101 เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนที่มีเสน่ห์ ให้ความรู้สึกเหมือนสุภาพบุรุษ และรอยยิ้มที่มีเสน่ห์จนใครที่เห็นก็ต้องยิ้มตาม 

และความมีเสน่ห์ของเขาก็ไปเข้าตาพวกสภานักเรียนและท่านผู้อำนวยการจนได้

วันนั้น เขาเข้ามาที่ตึกสภาเป็นครั้งแรกในฐานะว่าที่ปริ้นซ์ โดยที่เขาเองก็ไม่รู้

แต่เขาก็รีบปฏิเสธมันทันที ก่อนจะได้รับสายตาไม่พอใจมาจากทั้งท่านผู้อำนวยการรวมถึงพ่อแม่ของเขาที่ท่านเองก็นั่งอยู่ที่นั่นเช่นกัน เขาบอกพวกท่านว่าเขายังไม่เหมาะสม ใครๆก็พยักหน้าเข้าใจเขา ทั้งๆที่เขาเองก็รู้ ว่าไม่มีใครพอใจในสิ่งที่เขาทำ

เด็กหนุ่มเดินออกมาจากห้องด้วยความหงุดหงิดและสงสัย

ทำไมตำแหน่งนี้มันสำคัญอะไรขนาดนั้นล่ะ

ทำไมเขาต้องทำในสิ่งที่เขาไม่ชอบ

ทำไม..


พลั่ก!

"เฮ้ย น้อง ขอโทษนะ เป็นอะไรรึเปล่าครับ" เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง รุ่นพี่หนุ่มคนนั้น คนที่มีใบหน้าเเสนเย็นชาแต่น้ำเสียงกลับนุ่มน่าฟัง สวมเครื่องแบบเดียวกับเขา แต่นิ้วมือที่สวมแหวนสีเงินรูปมงกุฏดูสวยงาม ทำให้แดเนียลที่เดินชนกับพี่เขาจึงรีบก้มหัวแล้วบอกว่าไม่เป็นอะไร

คิง..สินะ

'คิงคังมินโฮ'

เเดเนียลได้ยินเรื่องอีกฝ่ายมาพอสมควร ตั้งแต่วันพิธีเปิดการศึกษา เขาก็ได้พบเจอกับคนคนนี้ที่หอประชุม แดเนียลจ้องอีกฝ่ายไม่วางตา เขารู้ว่าเขาเสียมารยาทแต่...ผู้ชายคนนี้..มีอะไรดีกันนะ

"หืม เด็กปีหนึ่งหรอ มาทำอะไรที่นี่?" คิงมินโฮเอ่ยถามเขา แดเนียลเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟังทันที โดยไม่ได้คิดถึงว่าเป็นคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก

คิงมินโฮเป็นคนที่คอยปลอบใจเขา

และพวกเราก็สนิทกัน

เหมือนกับเป็นพี่น้องเลยล่ะ

ยิ่งพอพ่อและแม่ของเขาเห็นแบบนั้น ก็ลืมเรื่องที่เขาปฏิเสธตำแหน่งปริ้นซ์ไป และเริ่มมองเขาเป็นลูกมากกว่าสิ่งของเชิดหน้าชูตาของตระกูล

แต่แล้ว..

เย็นวันนั้น วันที่ซากุระสีชมพูเบ่งบานสะพรั่ง ก่อนปิดเทอมต้น

คิงมินโฮพาคนคนหนึ่งมาให้เขารู้จัก หญิงสาวผมสีดำสนิทร่างเล็ก เธอสวยและน่ารักในเครื่องแบบสีชมพูเทาของโรงเรียนหญิงล้วน เสียงหวานใสราวกับแก้วเอ่ยทักทายเขาอย่างเป็นมิตร ทำให้เเดเนียลใจเต้นเเรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

"สวัสดีค่ะ"

เธอคือควีนอี ฮันยอน ไม่สิ ปริ้นเซสอี ฮันยอน

"เเฟนพี่เอง" รุ่นพี่หนุ่มเเนะนำด้วยเสียงขำๆ ก่อนจะถูกมือเรียวฟาดเอาที่เเขนเเกร่งอย่างเขินอาย

"บ้า มินโฮพูดอะไรต่อหน้าน้องเนี่ย" แก้มใสเเดงปลั่งด้วยความเขินอาย ทำให้คิงมินโฮอดที่จะก้มลงไปหอมเสียฟอดใหญ่ไม่ได้ แดเนียลเเสร้งยิ้มให้กับความหวานของรุ่นพี่ ก่อนจะขอตัวกลับไปที่บ้าน

เด็กหนุ่มวัย 17 ปีนั่งเหม่ออยู่ตรงหน้าต่างห้องนอน หลังจากวันปิดเทอมได้เกือบสามวันแล้ว

เขาคิดถึงรอยยิ้มสดใสนั่น

คิดถึงใบหน้าที่สวยหวานราวกับตุ๊กตา

คิดถึงเสียงใสๆที่หัวเราะคิกคักอย่างน่ารัก

เขา..ชอบ 'ปริ้นเซสฮันยอน'


แดเนียลรู้เสมอ เขาไม่ควรยุ่งกับเธอ เพราะเธอคือเเฟนสาวของรุ่นพี่มินโฮที่เขาเคารพ แดเนียลตัดสินใจอย่างนั้นก่อนจะพยายามลบเลือนตัวตนของเธอไป

แต่ เขากลับได้รับโอกาส

สองวันก่อนวันเปิดเทอม เขาได้รับเเจ้งเตือนจากแอพพลิเคชั่นแมซเซนเจอร์สีฟ้า เป็นเฟสบุ๊คของใครบางคนที่คุ้นเคยทักมาหาเขา

'H.Hunyon'

'เเดเนียลใช่มั้ย'
 
'พี่ขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้มั้ย?'


แดเนียลมองข้อความที่ส่งมาด้วยความสงสัย แต่เขาก็เอื้อมไปหยิบเสื้อฮู้ดสีดำสนิทมาสวมแล้ววิ่งออกไปทันที

ตามทางเดินที่เขาเดินไปโรงเรียนอย่างคุ้นเคย ฟ้าสีส้มไล่สีแม้จะเป็นเวลาเพียงห้าโมงเย็นเพราะเป็นช่วงปลายหน้าหนาวที่มืดค่อนข้างไว ลมหนาวพัดผ่านตัวเขาไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด็กหนุ่มออกวิ่งไปเรื่อยๆ สวนกับผู้คนที่เดินกันไปมา

'S.Sweet Shop'

ภายในร้านกาแฟเรียบหรูที่มีเพียงหญิงสาวคนเดียวนั่งอยู่ตรงโต๊ะริมหน้าต่าง ฮันยอนจ้องมองออกไปด้านนอก ดวงตาคู่สวยนั่นมีน้ำตาเอ่อน้อยๆ และบวมแดงราวกับผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก แดเนียลผลักประตูเข้าไป ก่อนจะเดินเข้าไปยืนข้างๆเธออย่างเก้ๆกังๆ

หมับ!

"แดเนียล ฮึก เขา..เขาทิ้งพี่ไปแล้ว มินโฮ ฮึก ฮืออออ" เธอกอดเขาและปล่อยโฮใส่ทันที ทำเอาแดเนียลยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก เขาลูบกลุ่มผมนิ่นนั่นราวกับปลอบใจเธอ

"เกิดอะไรขึ้นครับ.."

"ฮือออ เขานอกใจพี่ เขามีคนอื่น! ฮึก..แดเนียล ช่วยพี่ด้วย พี่ไม่เหลือใครแล้ว ช่วย...ฮึก!" เสียงใสสั่นระริก เอ่ยร้องขอเขา แดเนียลมองสายตาของพนักงานร้านที่มองมา ทำให้เขาต้องจ่ายเงินค่าเครื่องดื่มให้เธอและพาเธอออกไปด้านนอก แล้วมาหยุดที่สวนสาธารณะใกล้ๆโรงเรียนที่ร้างผู้คน 

"พี่รู้ได้ไงครับ" เเดเนียลให้เธอนั่งลงที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ก่อนจะนั่งข้างๆ ตอนนี้มีเพียงเเสงไฟจากเสาไฟฟ้าเท่านั้นที่มอบเเสงสว่างให้กับพวกเขา

"พี่ ฮือออ พี่เจอแชทที่เขาคุยกับผู้หญิง เธอคนนั้น ฮือออ เขาทิ้งพี่ แดเนียล เขาไม่รักพี่แล้วใช่มั้ย พี่ทำอะไรผิด! ฮือออออ" หยิงสาวยิ่งกอดเขาแน่นกว่าเดิม แดเนียลปล่อยให้น้ำตาหยดลงบนเสื้อเขาอย่างไม่นึกเสียดายเนื้อผ้าราคาเเพง เขาอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก

รุ่นพี่มินโฮนอกใจปริ้นเซสฮันยอน

และตอนนี้เขาถูกปริ้นเซสฮันยอนกอดอยู่

แดเนียลได้แต่ภาวนาให้มันเป็นเพียงเเค่ความฝัน พอเขาจะจับมือเธอออก เธอก็ไม่ยอมปล่อย จนเขาต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วปล่อยให้เธอกอดอยู่อย่างนั้น

"พี่ใจเย็นๆก่อนนะครับ พี่อาจจะเข้าใจผิด..." 

"พี่ชอบนาย!" จู่ๆฮันยอนก็โพล่งขึ้นเสียงดังจนเขาตกใจ ที่ตกใจกว่าคือคำพูดของเธอ

"พี่ว่าไงนะครับ?!?"

เธอบอกว่า ชอบเขา? บ้าไปแล้ว...

"พี่ชอบนาย ตั้งแต่ครั้งเเรกที่เราเจอกัน ตั้งเต่วันนั้น พี่ก็เริ่มรู้สึกว่าพี่ไม่ได้รู้สึกดีกับมินโฮเเบบที่รู้สึกกับนาย พี่รักนายแดเนียล ฮึก.." 

"พี่..."


ฟุ่บ!

เหนือกว่าสิ่งอื่นใด ริมฝีปากบางก็พุ่งเข้ามาประกบจูบที่ริมฝีปากของเขาโดยไม่ได้ตั้งตัว แดเนียลเบิกตากว้าง ก่อนจะกุมมือแนบกับเเก้มขาวที่เปรอะไปด้วยหยาดน้ำตา 

เขากำลังปล่อยให้ร่างกายทำตามหัวใจ

โดยไม่ได้คิดถึงผลที่จะตามมาภายหลัง...


ตั้งแต่เปิดเทอม สถานะของพวกเขาก็เปลี่ยนไป แดเนียลกับฮันยอนคบกันอย่างลับๆ เขายังสังเกตเห็นว่าเธอยังอยู่กับพี่มินโฮอยู่ เพราะเธอบอกกับเขาไว้

"มินโฮยังไม่รู้เรื่องที่พี่รู้ว่าเขาแอบมีคนอื่นน่ะ" 

"เพราะงั้น เรื่องของพวกเราช่วยเก็บเป็นความลับไว้ก่อนจะถึงวันนั้นแล้วกันนะ"

"พี่ขอโทษนะ"

นั่นสิ

คนรักกันก็ต้องเชื่อใจกันถูกมั้ยล่ะ?

ฮันยอนเอง เวลาช่วงเย็นที่คิงมินโฮไม่ว่าง เธอก็จะมาหาเขาที่ห้องชมรมบาส พวกเราไม่เคยเดตกันสักครั้งเพราะพี่ฮันยอนกลัวว่ามินโฮจะรู้เข้าแล้วเธอเองที่จะเป็นฝ่ายผิด พวกเราไม่เคยฉลองวันครบรอบกัน ระหว่างพวกเราไม่มีสถานะที่ชัดเจนนอกจากคำมั่นสัญญาในวันนั้นที่เธอสารภาพกับเขา พวกเราไม่มีของคู่นอกจากแหวนคู่ที่คิงมินโฮใส่คู่กับปริ้นเซสฮันยอนที่นิ้วมือข้างซ้าย เธอเองก็สั่งทำมันพิเศษให้เเดเนียลด้วย กลายเป็นว่าพวกเราเลยมีเเหวนคู่สามคนไปโดยปริยายโดยที่คิงมินโฮก็ไม่รู้เรื่องของพวกเขาและยังคงปฏิบัติตัวกับเขาเหมือนกับที่ผ่านมา

แล้ววันนั้นก็มาถึง...

พลั่ก!

เขาถูกหมัดหนักๆต่อยเข้าที่ใบหน้า จนล้มลง พอลุกขึ้นได้ก็พบคิงมินโฮยืนอยู่ตรงหน้าเขา แดเนียลมองรุ่นพี่ด้วยสายตาไม่เข้าใจก่อนจะถึงบางอ้อเมื่อเห็นปริ้นเซสฮันยอนยืนร้องไห้อยู่ด้านหลัง แดเนียลกำมือมองคนที่เขาเคยเปรียบเสมือนพี่ชายแท้ๆ

ตอนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเราได้ขาดสะบัดลงแล้ว...

ทั้งเขา คิงมินโฮ ปริ้นเซสฮันยอน


"ที่มึงจูบกับฮันยอนในห้องชมรมบาสกับไอ้รอยกัดตรงคอนี่มันหมายความว่ายังไงวะไอ้แดน!!!"

"แล้วพี่ทำอะไรเธออ่ะ อย่าคิดว่าผมไม่รู้นะ! พี่นอกใจเธอแล้วยังมาทำหวงก้างแบบนี้อีกหรอวะ!!!"

"กูไม่เคยนอกใจฮันยอนโว้ย! มึงอย่ามาทำตัวสอดนะไอ้เเดน"

"ทำไมจะไม่เคย ก็วันนั้น.." แดเนียลหยุดพูดก่อนจะเห็นหญิงสาวต้นเหตุเดินเข้ามาใกล้ๆคิงคังมินโฮแล้วลูบใบหน้าคมคายนั่นด้วยนิ้วมือเรียวสวย

"เจ็บมากมั้ยคะ"

"พี่!" แดเนียลตะโกนเรียก ฮันยอนหันมามองเขา สาบานได้ว่าเขาเห็นเธอเเสยะยิ้มก่อนจะเเปรเปลี่ยนมาเป็นรอยยิ้มเเสนเศร้าและใบหน้าเสียใจราวกับวันนั้น

"พี่ขอโทษนะแดเนียล"

"วันนั้นพี่เข้าใจมินโฮผิดน่ะ"

"เราเลิกกันเถอะ.."

เธอจากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอที่พี่มินโฮไม่ได้ยิน

แต่มันกลับก้องสะท้อนอยู่ในใจของเขา

เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง


ราวหนึ่งอาทิตย์ต่อมา เเดเนียลกลายเป็นเด็กหนุ่มที่เย็นชาต่อสิ่งรอบข้าง เขาไม่มีความอ่อนโยนในจิตใจอีกต่อไป และหลังจากวันนั้นเขาไม่เจอคิงมินโฮอีกเลย มีคนบอกว่าคิงคนนั้นทำเรื่องลาออกและย้ายไปเรียนต่อที่ต่างประเทศเสียแล้ว

ก่อนทางโรงเรียนจะส่งจดหมายฉบับหนึ่งมาที่บ้านของเขา

'ด้วยเหตุนี้ทางโรงเรียนจึงใคร่อยากให้ คัง เเดเนียล บุตรชายของคุณและคุณนายคัง เข้ารับตำแหน่งคิงของโรงเรียนภายในปีการศึกษาหน้า..'

เด็กหนุ่มเค้นยิ้มอย่างหมดหนทาง


จบการย้อนความทรงจำ..





"เธอพล่ามเรื่องราวสกปรกอะไรออกมาน่ะ"

แดเนียลเค้นยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยคำพูดหยาบคายใส่เธอทันที หญิงสาวหน้าเสีย เล็บยาวจิกลงบนเนื้อผ้าเครื่องแบบชุดด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้คิงแดเนียลที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานอย่างสบายอารมณ์ เธอดึงเน็คไทสีน้ำเงินเข้มของเขาให้ใบหน้าคมเข้ามาใกล้ ก่อนริมฝีปากสีสดจะประทับลงบนกลีบปากเรียว สัมผัสที่สะโพกของเธอทำให้ฮันยอนเค้นยิ้ม

ไม่ว่ายัง ผู้ชายอย่างคังเเดเนียลก็พ่ายแพ้ให้กับเสน่ห์ของเธอ...


พลั่ก!

"เอาล่ะ หมดเวลาสนุกแล้วครับ"

แดเนียลมองร่างบางที่นั่งลงไปกองกับพื้นพรมด้วยสายตาที่มองไม่ออก เขาหัวเราะด้วย้ำเสียงเย็นชาจึงถึงขั้วกระดูก หญิงสาวขนลุกซู่อย่างไม่มีสาเหตุ ก่อนจะแกล้งบีบน้ำตา 

"แดเนียล ทำไม...."

"ผมรำคาญ"

เขาพูดปัดก่อนจะรีบเดินออกนอกห้องไป


ทิ้งให้หญิงสาวกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งงในห้องทำงานของเขา



แดเนียลวิ่งไปตามทางเดินอาคารอย่างรีบร้อน

เสื้อของเขาออกมานอกกางเกงอย่างผิดระเบียบ แต่เขาไม่สนใจ เพราะเขากำลังตามหาใครบางคน

เขาเห็นสายตาของอูจินที่มองเขาในตอนนั้น...


มันทั้งตัดพ้อ ผิดหวังและเศร้าสร้อย 

มันทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบ


ลูกหมีตัวน้อยของเขาไปอยู่ที่ไหน...


"พี่ เห็นอูจินมั้ย" เเดเนียลเอ่ยถามคังดงโฮที่กำลังเดินเข้าห้องกรรมการนักเรียน 

"เห็นน้องวิ่งไปตรงนู่น.." ดงโฮบอกก่อนจะชี้ไปทางประตูทางขึ้นไปด่านฟ้า ใบหน้าเหนื่อยๆนั่นทำให้เเดเนียลขมวดคิ้ว วันนี้คังดงโฮคนโหดเป็นอะไรไปวะ แต่เขาไม่มีเวลามาสนใจเร่องคนอื่นมาก เพราะเขาต้องไปตามหาลูกหมีของเขาก่อน

ประตูด่านฟ้างั้นหรอ..

"ชิบแล้ว!" ร่างสูงสถบกับตัวเอง สองขารีบออกวิ่งด้วยความเร็ว ก่อนจะได้ยินเสียงหวีดร้องที่คุ้นเคยพร้อมกับเสียงทุบประตูดังออกมาจากที่ใกล้ๆ

ปัง! ปัง! ปัง!

"ช่วยด้วย! ใครก็ได้ ช่วยด้วยฮะ! ฮึก.." เสียงสะอื้นไห้ดังเข้าโสตประสาทของคังเเดเนียลทำเอามือหนาบีบเข้าหากันเเน่น เขารีบวิ่งไปหยุดตรงหน้าประตูที่มีเสียงออกมา ไม่รอช้า มือหยาบรีบเปิดเข้าไปอย่างรวดเร็ว เพราะประตูมันค่อนข้างเก่าและฝืด ทำให้เปิดยากเล้กน้อย ใจจริงเขาก็อยากถีบไปเลย แต่ก็กลัวว่าอีกคนจะยืนอยู่หลังประตูพอดี กำปั้นหนักรีบเคาะเรียกคนด้านใน

"อี อูจิน!! อูจิน! อูจินย่าห์! เป็นอะไรมั้ยครับ พี่กำลังไปช่วยนะ!" 

"ฮึก พี่แดเนียล..หรอครับ.."

"ใช่! พี่เอง เเปบนะ อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ!"

"..." ไม่มีเสียงตอบกลับจากด้านใน ทำเอาใจคนเป็นพี่เสียอย่างบอกไม่ถูก เพราะกลัวน้องจะเป็นอะไรไป พอจะถามไปอีกรอบ เสียงด้านในก็ตอบกลับมาด้วยโทนเสียงที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากคนเป็นน้อง

"ไม่ต้องช่วยผมหรอกครับ.."

"กลับไปอยู่กับพี่ฮันยอนเถอะ.."

น้ำเสียงทั้งตัดพ้อ น้อยใจ และเรียบนิ่งจนเขาคิดว่าเสียงสะอื้นเมื่อครู่เขาอาจจะหูฝาดไปเอง มือหนาชะงักตรงกลอนที่กำลังจะผลักเปิดทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น 

"น้อยใจพี่ใช่มั้ยหืม"

"มีอะไรก็บอกมาสิครับเด็กดี"

ปัง! พรึ่บ!

"อยากจะกอดพี่เเน่นๆก็ได้นะ แบบนี้ไง จะได้หายงอแง ดีมั้ยครับ" ประตูบานหนักถูกผลักออกอย่างเเรงจนตรงบานมันเกือบหลุดออกมา แดเนียลกั้นมันไว้กับเหล็กด้าข้างเพื่อกันมันปิดล็อกเองอีกรอบ ก่อนคนเป็นพี่จะเดินเข้าไปสวมกอดเด็กน้อยที่ยืนก้มหน้านิ่งตรงประตู คราบน้ำใสบนแก้มนิ่มเป็นข้อยืนยันว่าเสียงสะอื้นเมื่อครู่เขาไม่ได้หูฝาด แขนแกร่งสวมกอดร่างที่สั่นเทิ้มไว้แน่น แม้จะไม่พอใจอีกฝ่ายขนาดไหน อูจินก็เลือกที่จะซบใบหน้าลงบนแขนอีกฝ่ายด้วยความเหนื่อย แทนคำขอบคุณที่คิงแดเนียลเข้ามาช่วยเขา 

"หืม เป็นอะไรไปครับ น้องอูจิน"

สาบานได้ว่าเขากำลังไม่พอใจคิงเเดเนียลอยู่นะ! ทำไมเเค่นี้เขาก็ใจสั่นแล้วล่ะ ไม่นะ อูจิน!!!

เขา..ตั้งใจจะไม่แย่งของของพี่..

แต่เขาไม่พอใจ ไม่ชอบ ไม่อยากให้คิงและพี่รหัสที่เเสนดีคนนี้ไปเป็นของคนอื่น!

     อูจินไม่ใช่เด็กสามขวบที่ไม่รู้จักความรู้สึกตัวเอง เขารู้ว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร หากไม่พอใจก็คือไม่พอใจ ร่างบางไม่ใช่คนตรงต่อคำพูดแต่อย่างน้อยเขาก็เป็นคนที่ซื่อตรงต่อความรู้สึก

แม้อูจินจะได้พบเจอกับพี่สาวแทบนับครั้งได้ แต่เขาก็รู้นิสัยเธอดี อี ฮันยอน เป็นคนที่หวงของมากแค่ไหน

ทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ เขาแตะต้องได้ แต่ไม่สามารถเอาไปจากเธอได้

เหมือนกับ หัวใจ ของคนคนนี้รึเปล่านะ

"พี่แดเนียลฮะ.." ดวงตาใสช้อนมองคนด้านหลัง ก่อนจะหมุนกายเข้าหาอกแกร่งทั้งๆที่มือของอีกฝ่ายก็ยังไม่ผละออกจากเอวเล็ก ซ้ำยังกระชับอ้อมกอดให้เเนบเเน่นขึ้น เจ้าของชื่อเลิกคิ้วอย่างงุนงง เเววตาตรงหน้าที่ดูจะเข้มเเข็งตลอดเวลา

อี อูจิน ขอลองปล่อยให้ความรู้สึกมันสวนทางกับจิตสำนึกก็แล้วกัน


"ขอบคุณนะฮะ"


"แล้วก็ เมื่อกี้..ขอโทษน--- อื้อ!"


     ยังไม่ทันพูดจบ เรียวปากของคนเป็นพี่ก็ประทับลงมาบนฝีปากอิ่มทันที เเดเนียลค่อยๆขบเม้มริมฝีปากเล็กๆของคนไม่ประสา ก่อนจะละเลียเบาๆให้รู้สึกหวิวๆเล็กน้อย อูจินหลับตาเเน่นด้วยความประหม่า เปลือกตาสีอ่อนปิดลงอย่างจำยอม เขาปล่อยให้คนมีประสบการณ์ได้ชักนำการจูบครั้งนี้ มันไม่ใช่จูบที่รุนเเรง ดูดดึง เอาแต่ใจ แต่มันกลับหวาบหวาน ราวกับกำลังละเลียชิมมาร์ชเมลโลว์นิ่มๆที่เขาโปรดปรานเคล้ากับกาแฟรสโปรดที่คิงเเดเนียลโปรดปรานมันเหลือเกิน
     แดเนียลกำลังจ้องมองลูกหมีในอ้อมกอดของเขาที่ที่แทบจะยืนไม่อยู่เสียแล้ว มือหนายกขึ้นมาเเตะเเก้มนุ่มเบาๆในขนาดที่เคล้าคลึง หยอกล้อกับริมฝีปากเล็กไม่ห่าง ก่อนจะผละออกมา เพราะดูท่าคนอ่อนประสบการณ์จะเริ่มจับจังหวะการหายใจไม่ถูก


"หมีน้อยของพี่.."


มือข้างหนึ่งโอบเอวเล็กให้เเนบชิดกับตัวเองจนแทบไม่มีที่ว่าง อีกมือก็เกลี่ยเเก้มนุ่มเล่นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ส่งทอดออกมา


"อย่ากังวลเรื่องของพี่กับเธอคนนั้นเลยนะ"


"เพราะเธอคือคนที่ตายจากใจพี่ไปแล้ว"


"ตอนนี้มีอยู่คนเดียวที่ครองพื้นที่ในใจพี่อยู่"


ทั้งความรู้สึก ความนึกคิด สมอง ร่างกาย..ของเขา


"แต่พี่ไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกเหมือนพี่รึเปล่า"

.
.
.

"รู้สึกเหมือนกันบ้างรึเปล่าครับ อี อูจิน..."












29/08/2560
     กลับมาแล้ววว คิดถึงกันมั้ยย โฮ ไม่ค่อยว่างเลยช่วงนี้ คิดถึงรีดเดอร์ทุกคนม๊ากมากเลยค่ะ 
ตอนนี้อย่าเพิ่งถามถึงคู่อื่นเลยนะคะ เพราะว่ากำลังร่างพล็อตให้อยู่ ไม่เสร็จไม่สิ้นสักที55555

ขอให้สนุกนะคะ อย่าลืมเม้นล่ะ!!




17/8/2560
อูจิ๊นนนนนน หนูจะเป็นอะไรมั้ยลูก โฮกกก 
ได้ข่าวว่าแต่งเอง อ๊ากกก ใจแม่จะสลาย TT  
ใครแอนตี้ควีนฮันยอนบอกได้นะคะ เดี๋ยวสร้างขบวนการต่อต้านให้5555555

วันนี้มาแค่นี้ก่อนนะคะ ไรท์ต้องไปเคลียร์งานค่ะ ค้างไว้เยอะเหลือเกิ๊นนนน

ติดค้างที่ว่าจะเอาทีมสภามาฝากนะคะ นี่เลยยย โรงเรียนจะไม่มีประธานนักเรียนกับรองประธานนะคะ เพราะมีคุณคิงกับคุณปริ้นซ์อยู่แล้วไงคะ

คิง - คุณคังเเดเนียล
ปริ้นซ์ - คิมซามูเเอล
เลขาคิง - ฮวัง มินฮยอน
เลขาปริ้นซ์ (ควบตำแหน่งแม่บ้านส่วนตัวและฝ่ายประชาสัมพันธ์) - อี แดฮวี
กรรมการคุมกฎ - คังดงโฮ
กรรมการคุมกฎ - คิม ซังกยุน
กรรมการกิจกรรม - อง ซองอู
กรรมการกิจกรรม - ยุน จีซอง
กรรมการกิจกรรม - จอง เซอุน














51 ความคิดเห็น

  1. #50 linne (@malinne) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 13:36
    ว้ากกกกก ยัยพี่มันร้าย เป็นกำลังใจให้น้องหมีและไรท์มากๆค่ะ
    #50
    0
  2. #47 TimWadsana (@TimWadsana) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 20:29
    รอค่าาาาา
    #47
    0