ตอนที่ 11 : !![อัพเดต 100%]!! บทเรียนที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 ต.ค. 60


Chapter 9
----


   ถ้าใครรู้จัก ไล ควานลินดี จะรู้ว่าในวันนี้เขาผิดปกติขนาดไหน..

ด้วยความที่เป็นเด็กหนุ่มจากไทเปที่ใครต่อใครก็มองว่า เขาน่ะเกเร พวกมีเรื่องชกต่อยกับรุ่นพี่ เเต่ก็ยังได้เกรดดี แต่กลับไม่ได้ย้ายไปเรียนห้อง E หรือ D อย่างที่ควร เพราะพฤติกรรมติดลบ และนิสัยเงียบๆทำให้ใครก็ไม่ค่อยคบค้าสมาคมเท่าไหร่

แต่จริงๆแล้ว มีเเค่ไม่กี่คนที่รู้นิสัยจริงๆของควานลิน  

"ควานลิน เอาอีกแล้วนะ วันนี้เงียบจังเลยอ่ะ" ยูซอนโฮ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขาเอ่ยทัก ถามว่าหมอนี่ทั้งๆที่อยู่ห้อง A แต่กลับมานั่งข้างๆเขาได้ยังไง? นั่นไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะมันเกิดขึ้นทุกเช้าที่ซอนโฮจะถือวิสาสะความเป็นห้อง A เดินเข้ามาในห้องประจำของปีสองห้อง Fได้อย่างชิลล์ๆ ไม่สนไม่แคร์ใดๆ  ตั้งแต่จำความได้ในโรงเรียน เขาก็มีแต่ยูซอนโฮนี่แหละที่เป็นเพื่อนกัน ตอนปีหนึ่งพวกเขาก็สอบคัดเกรดได้เกรดเดียวกันนะ แต่พอขึ้นปีสอง ควานลินก็ตกไปอยู่ห้อง F และซอนโฮก็ย้ายไปอยู่ห้อง A ทันที แต่ถึงอย่างนั้น ซอนโฮก็ตัวติดกับควานลินแทบทุกเวลาอยู่ดี

ยกเว้นแต่ช่วงนี้ ดูเหมือนยูซอนโฮจะได้รับสายตาแปลกๆราวกับจ้องมองตลอดเวลาจนเขาเริ่มหวาดระเเวงนิดๆ

แต่จะใช่ใครที่ไหน รุ่นพี่อันธพาลในคราบผู้คุมกฎคนนั้นนั่นแหละ

"ควานลิน นายจะไม่พูดกับฉันจนหมดคาบพักเลยมั้ยห๊ะ" ซอนโฮขึ้นเสียงขึ้น เมื่อพบว่าเพื่อนชาวไทเปของเขา (ควานลินเป็นคนไทเป ที่มาเรียนในเกาหลีน่ะ เขาได้เล่าให้พวกคุณฟังบ้างรึเปล่า) ไม่ยอมพูดด้วยสักที เพราะมัวแต่เหม่อลอยออกไปนอกบานหน้าต่าง ซอนโฮยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู ก่อนจะยีผมตัวเองด้วยความหงุดหงิด

"ควานลิน..."

"..."

"ไลควานลิน..หรือจะให้ฉันเรียก..."

"...."

"คัง ควานลินดีล่ะ"

"ห๊ะ?!!!!?!"

เอออออ พอทีอย่างนี้สะดุ้งเลยนาจาาา ซอนโฮอยากจะเบะปาก

มันต้องมีซัมติงในกอไผ่!

ถึงเขาเองก็ไม่อยากจะยุ่งก็ตามที


"เอาล่ะ นายไปทำอะไรมา เล่าให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้"

นี่ขนาดไม่อยากยุ่งนะ..

คัง-- เอ๊ย! ไลควานลินคิดในใจ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ บางทีซอนโฮก็คิดนะ ว่าต่อให้เพื่อนของเขาเป็นเด็กมีปัญหาระดับฝ่ายปกครองเอาไม่อยู่ขนาดไหน สุดท้ายแล้ว เวลามีเรื่องที่คิดมากก็จะนั่งซึมเป็นหมาเปื่อยอย่างนี้ทุกครั้งนั่นแหละ

เหมือนกับกำเเพงหินเเข็งที่ไม่สามารถต่อต้านสิ่งที่เรียกว่า 'ความรัก' ได้เลย

"บอกมาเดี๋ยวนี้!!"

"อ่า..คือ.."

"อย่าให้ต้องไปบอกจัสติน" สุดท้ายและท้ายสุด ซอนโฮจึงต้องยกชื่อน้องชายสุดที่รักของควานลินขึ้นมาขู่จนได้ เหมือนกับชื่อนี้มีมนต์ยิ่งกว่าชื่อรุ่นพี่คนนั้น ควานลินจากอ้ำอึ้งๆอยู่ก็พลันตาลุกวาว ด้วยความไม่อยากให้น้องชายที่ตอนนี้กลับไปเยี่ยมแม่ที่จีนต้องมากังวลใจเรื่องเขา


     ตอนนี้ขอเล่าความเป็นมาระหว่างเขากับจัสตินระหว่างที่กำลังเล่าเรื่องที่เราต่างก็รู้อยู่เเล้วให้ซอนโฮฟังจะดีกว่านะ

.
.
.
.
.


     ย้อนกลับไปตอนที่ควานลินยังเด็ก ที่จริงก็ไม่เด็กมากจนจำอะไรไม่ได้ แต่เขาจำได้ว่าวันนั้น วันที่ฟ้าร้องและฝนตกดังที่สุดแม้ว่าจะเป็นฤดูร้อนที่ไทเป แม่จูงมือเด็กที่ดูอายุน้อยกว่าเขาปีหนึ่งเข้ามาในห้องพร้อมกับบอกว่า


' ช่วยปกป้องเด็กคนนี้ด้วย '

     นอกจากนั้น เขาจำได้อีกว่าเสียงของพ่อ ที่ดูจะเกรี้ยวกราดกว่าในทุกเวลา กำลังแผดตะโกนแข่งกับเสียงผู้ชายอีกคนที่เขาไม่รู้จัก และเสียงแม่ ที่ร้องไห้เเข่งกับเสียงสายฝนด้านนอก

     เขาจำได้อีกว่าสามวันที่พายุนั้นยังโหมกระหน่ำพัดภายในบ้านของเขา ในห้องแคบๆมีเเค่เขาและน้องชายต่างพ่อเท่านั้นที่กำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมกอด โดยมีสายตาเป็นห่วงเป็นใยจากพี่ชายข้างบ้าน

     ตลอดเวลานั้นพี่ชายคนนั้นที่ดูโตกว่าเขาอีกหนึ่งปีที่ไม่เคยคุยกันเลย วันนั้น บานหน้าต่างที่ปิดกั้นพวกเราไว้ได้ถูกเปิดออก พร้อมกับคำพูดปลอบใจจากเขาคนนั้น ทั้งสัมผัสที่อบอุ่นในน้ำเสียงที่เขาปลอบโยน ทั้งเจ้าเด็กตัวน้อยในอ้อมกอดและควานลินเอง

และเรื่องราวก็ถูกสรุปด้วยการที่แม่เขาย้ายไปอยู่กับผู้ชายคนนั้น ที่เขารู้ทีหลังว่าเป็นพ่อของเด็กคนนี้ พวกเขาไปอยู่ที่ประเทศจีนและพวกเขาสามารถผลัดกันไปเยี่ยมได้ปีละครั้งเท่านั้น มันเป็นกฏที่พ่อของควานลินตั้งขึ้น ทั้งๆที่แม่ของพวกเขาอยากให้ลูกๆทั้งสองคนไปหาบ่อยๆก็เถอะ

แล้วจัสติน?

ความจริงที่ร้ายเเรงเกินกว่าจัสตินในวัย 1 ขวบไม่ควรรู้คือ พ่อแท้ๆของตัวเองนั้น เกลียดเด็ก 

มันเป็นเรื่องที่ไม่มีใครรู้ ยกเว้นควานลิน ที่วันนั้นเขาบังเอิญเดินเข้าไปได้ยินเสียงของแม่ของเขาและพ่อของจัสตินคุยกันพอดี

'งั้น..ฉันจะพาจัสตินกลับไปที่จีนด้วย ได้ไหมคะ?'

'คุณคงจะยังไม่รู้นะ แต่ผมเกลียดเด็ก'

'แต่เด็กคนนั้นเป็นลูกของคุณนะ!'

'พอเถอะเฟ่ยหลิน นี่ถึงเป็นเหตุผลที่ผมพาเจ้าเด็กนี่มาที่นี่แล้วพาคุณกลับไปไงที่รัก เพราะฉะนั้น ทิ้งมันไว้ที่นี่แหละ ผมสัญญาว่าจะส่งเงินค่าเลี้ยงดูมาให้ไอ้ยงอินมันเลี้ยงแล้วกัน'

ควานลินไม่อยากจะบอกหรอกนะว่าเงินที่พ่อเขามีน่ะ เลี้ยงจัสตินได้อีกเป็นสิบคนทั้งชีวิตยังไม่หมดเลยด้วยซ้ำ แต่ด้วยความที่เขายังเป็นแค่เด็ก จึงได้ทำเพียงแค่กลืนก้อนสะอื้นลงไปแล้วเดินขึ้นไปหาน้องชายต่างพ่อ ที่หลับอยู่บนเตียงเดียวกับเขา แล้วสวมกอดร่างเล็กๆนั่นเเน่นๆ

นั่นจึงเป็นเหตุผลของเรื่องราวทั้งหมด


เรื่องของเขา 

จัสติน

และพี่ชายคนนั้น

ที่แม้ว่าดวงดาวจะโคจรห่างไกลกันเท่าใด

สุดท้ายเราก็กลับมาเจอกันเสียอยู่ดี





เพี๊ยะ!

     เสียงเหมือนกับฝ่ามือกระทบเนื้อตรงไหนสักที่ของใครบางคนจนมันน่าจะขึ้นรอยแดงเปื้อน ควานลินก้มมองแขนตัวเองที่เป็นรอยแดงจากการที่ถูกเพื่อนสนิทของเขาที่มีใบหน้าแดงก่ำตีเอา ไม่ใช่ใบหน้าสีแดงจากความเขิน แต่เป็นความโกธร


นั่นสิ เขาโกธรเรื่องอะไรกันนะ


ซอนโฮทึ้งผมตัวเองด้วยความรู้สึกประหลาดตรงหน้าควานลินที่นิ่งไปแล้วด้วยความงุนงง ก่อนดวงตากลมนั่นจะสบเข้ากับดวงตาของเพื่อนสนิท

"ซอนโฮ..นายไม่ได้..รังเกียจฉันใช่มั้ย..."

ควานลินเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ เขากลัว กลัวไปหมด กลัวว่าเพื่อนของเขาจะรังเกียจ กลัวว่ายูซอนโฮจะเลิกเป็นเพื่อนกับเขา

เพื่อนงั้นหรอ..

ราวกับอ่านใจอีกคนออก ซอนโฮพึมพำเบาๆคนเดียว ก่อนแววตาเเปลกเมื่อครู่จะกลับมาเป็นเเววตาสดใสและรอยยิ้มกว้างอีกครั้ง

"แหมมมม เผ็ดไม่เบาเลยนะหลินหลินน" เพื่อนลูกเจี๊ยบว่าเซวๆ ก่อนจะทำเป็นป้องปากหัวเราะเหมือนมาดามป้าอะไรเทือกนั้น

นี่แหละ ยูซอนโฮของไลควานลิน

ในเมื่อเพื่องของเขาที่ชอบเขาในที่เป็นแบบนี้ 

เขาก็จะเป็นสิ่งนั้น

แม้มันจะไม่ใช่เขาเลยก็ตาม

"บอกว่าโดนรุ่นน้องแกล้งโว้ย! อย่าให้รู้นะว่าใครมันเป็นคนใส่ เเม่งจำหน้าไม่ได้ด้วย" ควานลินสถบบ่นอย่างหงุดหงิด ความจริงๆเขาไม่ได้มาเรียนเกือบสามวัน เพราะอีกคนที่หายหน้าหายตาไปจากเขาหลายวันแล้ว..

แม่งเอ๊ย..พอคิดถึงแล้วมันก็รู้สึกแปลกๆซะงั้น

"น่าสงสารจัง โอ๋ๆ"


"เฮ้อออ แล้วเมื่อกี้ตีซะเเรงเลย เจ็บนะ" ควานลินถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะยิ้มกว้าง และตีเเขนเล็กนั่นคืน

รอยยิ้มนั่นน่ะ

รอยยิ้มของไลควานลิน

ที่สดใสเหมือนกับพระอาทิตย์ยามเช้า



'หมอนั่นมันยิ้มเป็นด้วยหรอวะ'

'เชี่ยมึง ควานลินมันยิ้มว่ะ'


จากคนที่นั่งเมื่อครู่ ตอนนี้เริ่มมีรอยยิ้มออกมาบ้างแล้ว และต้นเหตุของรอยยิ้มก็ยิ้มตอบเช่นกัน

อยากจะมองไปทั้งวัน

แม้ริมฝีปากจะคลี่ยิ้ม แต่เพื่อนต่างห้องก็อดมองไปด้านหลังเพื่อนสนิทแล้วส่งสายตาแปลกๆใส่พวกที่นินทาร่างตรงหน้าเมื่อครู่ไม่ได้ สายตาที่ส่งไปเป็นยังไงเขาไม่รู้หรอก เอาเป็นว่าเจ้าพวกนั้นถึงกับหน้าเหวอแล้ววิ่งออกไปด้านนอกแล้วกัน

"ใกล้ถึงเวลาเรียนแล้วสิ งั้นไปก่อนนะ เดี๋ยวตอนเที่ยงมารับนะจ๊ะลูก" ซอนโฮผุดลุกขึ้น ก่อนจะทำท่าลูบหัวลูกเป็นมาดามตลาดสดอีกรอบ จนควานลินต้องจับมือเรียวออกแล้วมองค้อนประหนึ่งว่า เขาไม่ใช่เด็กแล้วนะ! ซึ่งซอนโฮก็หัวเราะลั่น แล้วเดินออกไปทันที


พร้อมกับรอยยิ้มของทั้งสองที่หุบลงจนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน....






[ "อูจินนนน อูจินนี่ๆๆ ยอโบวเซโยววว" ]

เสียงใสเจื้อยเเจ้วดังมาจากในโทรศัพท์ของอีอูจิน จนเจ้าตัวต้องรีบลดเสียงสนทนาให้เบาที่สุด ล้วตอบกลับปลายสายไป

"ว่าไงจัสติน"

[ "ที่จีนอากาศดีมากเลยอูจินย่าา ตอนนี้อยู่ที่หางโจวล่ะ ทะเลสาบซีหูที่เห็นในหนังสือเรียนสวยมากๆๆๆ ฉันอยากให้นายมาด้วยมากเลยรู้มั้ยย" ]

ถ้าจะให้อธิบายอาการจัสตินก็คงเเบบว่า.. ร่าเริงเกินเหตุสินะ

เพราะเจ้าตัวที่ตะโกนเเง้วๆอยู่ในโทรศัพท์ หลังจากที่ทักแชทในแอพไลน์มาว่าจะคอลมาถามการบ้านได้มั้ย เพราะตอนนี้อูจินมีห้องส่วนตัว (ที่ไม่ใช่ของเขาหรอก) ในโรงเรียนแล้ว คงไม่รบกวนใคร จึงตอบกลับไปว่าได้  

แล้วก็เป็นอะไรประมาณนี้แหละ..

"อ่าฮะ แล้วไหนว่าจะถามการบ้าน"  นี่เขาอุตส่าห์เอาออกมากางเตรียมไว้รอบอกอย่างสวยงามเชียวนะ

["นายก็ถ่ายส่งมาสิ คุยกันก่อนนะอูจินนน"] 

ให้มันได้อย่างนี้สิจัสติน..

"นิสัย.." อูจินบ่นพึมพำพลางทำปากยู่ใส่โทรศัพท์ราวกับว่ามันจะส่งไปให้เพื่อนเขาที่อยู่แผ่นดินใหญ่ได้นั่นเหละ

["เอาน่าา ที่โรงเรียนเป็นไงบ้างอ่ะ"]

"ก็ใกล้จะถึงงานกีฬาสีประเพณีแล้ว" ส่วนเรื่องเพิ่มเติมอย่างเช่น การได้สิทธิคนพิเศษของคิงแห่งโรงเรียน รอให้เจ้าตัวมารู้เองแล้วกัน! แค่นี้เขาก็เขินคนที่ว่าที่กำลังเเกล้งทำเป็นเซ็นเอกสารบนโต๊ะแต่จริงๆพอลับสายตาไป ก็เอาแต่เท้าคางมองเขาด้วยสายตาเอ็นดูอะไรเบอร์นั้นเล่า! 

["อ่า งานระหว่างโรงเรียนหญิงล้วนกับโรงเรียนเราน่ะหรอ"]

"ใช่ ปีนี้เราได้อยู่สีชมพูล่ะ"

["สีชมพูหรอ! อยู่กับใครบ้างอ่ะ"] 

"อยู่กับ....คิงแดเนียลน่ะ..." หมีน้อยตอบเสียงอ้อมแอ้ม ก่อนจะเเกล้งกระแอมเบาๆกลบเกลื่อนเพื่อไม่ให้คนที่ถูกกล่าวถึงได้ยินเอา

แค่นี้ก็เขินจะตายอยู่แล้ว

เรื่องที่เกิดขึ้นตรงด่านฟ้าอาคารนั่นมันอะไรกันนะ

...

อย่างกับความฝัน


'อืม..'

'ผมก็คิดเหมือนพี่..'



โอ๊ยยยยย บ้าไปแล้วววว อีอูจิน!!!


คำพูดนั้นมันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเขาไม่ไปไหนเลยล่ะ ;^;




["ขออนุญาตเหม็นความรักนะฮะ เเหวะๆๆ อุตส่าห์หนีมาจีนแล้วเเท้ๆ"] เสียงจากปลายสายให้เดาเจ้าของมันอาจจะกำลังทำหน้ายู่ๆใส่โทรศัพท์ก็เป็นได้

"อะไรเล่า! ก็นายถาม ฉันก็ตอบไ------"

["จัสตินครับ หม่าม๊าเฟ่ยหลินบอกให้กลับได้แล้วนะ ไปได้แล้วนะครับ......ย่าห์! ฮยองอ่าา จัสตินยังไม่อยากกลับเลยยย "]



หืม? เสียงใครน่ะ

อูจินเงี่ยหูฟังปลายสาย ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มแหบดูมีเสน่ห์กำลังสนทนาอยู่กับเพื่อนเขา ทำเอาอูจินอดสงสัยไม่ได้ว่าใคร ฮยองหรอ? จัสตินมีแค่พี่ควานลินเป็นพี่ชายนี่นา แถมพี่เขาก็ไม่ได้อยู่ที่นั่นด้วย 

แล้วใครกันล่ะ...

อูจินที่อดสงสัยไม่ได้จึงรีบเอ่ยถามปลายสาย แต่สายนั้นกลับถูกตัดไปแล้วเรียบร้อย โดยไม่รู้ตัวว่าตอนไหน 

อ้าวเฮ้ยยยย ไม่คิดจะให้เพื่อนใส่ใจหน่อยรึไงนะ ._.


"คิงครับ กรรมการนักเรียนเเจ้งมาว่ามีนักเรียนทะเลาะวิวาทชกต่อยกันที่หลังโรงเรียน" รุ่นพี่ที่อูจินจำได้ว่าน่าจะเป็นหนึ่งในกรรมการนักเรียนเดินเข้ามาหาในห้องอย่างเร่งรีบ เจ้าตัวหันมายิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนจะรีบบอกเรื่องกับคิงแดเนียลที่รีบทำเป็นงานยุ่งทั้งๆที่มีเอกสารวิชาการใบเดียววางอยู่บนโต๊ะ

"ให้ดงโฮไปจัดการแล้วกัน แม่ง ทำไมเรื่องต้องมาเกิดตอนที่ไอ้ซังกยุนไม่อยู่ด้วยวะ"

"อ้าว ซังกยุนฮยองไปไหนหรอครับ"

"เห็นว่าไปจีนกับน้องชายตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วละ"

"ครับ"


ไปจีนหรอ

ไปพร้อมๆกันกับจัสตินเลยนี่นา...

ช่างเถอะ! ในเมื่อไม่ใช่เรื่องของเขา เขาจะไม่ยุ่งแล้วกัน ไว้จัสตินอยากจะเล่าให้ฟังก็คงจะเล่าเองล่ะเนอะ..

"ไงครับหมีน้อย เบื่อรึยังเอ่ย" พอพี่กรรมการคนนั้นออกไป คุณคิงจึงได้หันมาชวนเด็กน้อยคุยเเก้เบื่อด้วยรอยยิ้มหวานๆยามบ่าย

"เบื่ออะไรล่ะ ผมเพิ่งได้มานั่งนี่เองนะ" 

"จริงหรอครับ"

"อื้อ ห้องพี่เเดนเย็นสบายจะตาย ผมไม่เบื่อหรอก" สนับสนุนคำพูดตัวเองด้วยการล้มตัวลงนอนบนโซฟานั่นทันที เรียกเสียงหัวเราะทุ้มต่ำจากคิงได้ดีเหลือเกิน

ก่อนร่างสูงจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ประจำไปหาเด็กน้อยที่นอนแผ่อยู่บนโซฟาหนังหรูหราตรงนั้น


"ฮื้ออออ อย่านะพี่ มันจั๊กจี้ ฮ่ะๆๆ" นิ้วเรียวขยับจี้เบาๆตรงเอวคอดและซอกคอขาวเพื่อหวังเเกล้งเด็กน้อย จนคนน้องดิ้นพล่านไปมาพร้อมกับเสียงหัวเราะหวานใส


จุ้บ..


กดริมฝีปากนุ่มจะกดจูบเบาๆตรงขมับเล็กซับหยาดเหงื่อลามไปยังหางตาที่มีน้ำตาไหลออกมาจากการหัวเราะ ทำเอาดวงตากลมใสเบิกกว้างอย่างตกใจ


"หน้าแดงหมดแล้วครับลูกหมี"


ใครก็ได้ เก็บศพอีอูจินที!!!!!!!!







     ถัดไปอีกหนึ่งห้องทำงานของคิงเเดเนียล ยังมีร่างสองร่างกำลังนั่งจ้องหน้ากันอยู่

"ย่าห์ ทำงานซะทีคิมซามูแอล" เลขาคนน่ารักของปริ้นซ์สุดหล่อว่าอย่างหงุดหงิด ก็เขาอุตส่าห์ผันตัวจากงานประชาสัมพันธ์ที่ก็ยุ่งไม่น้อย เพื่อมาช่วยเคลียร์งานให้ปริ้นซ์ซามูแอลตามหน้าที่เลขา แต่พอเขาแจงงานต่างๆให้เจ้าตัวทำแล้ว ตั้งแต่สิบนาทีที่แล้วยังจ้องใบหน้าเขาไม่เลิกซะที

"อยากมองหน้าคนน่ารักครับ" 

เต๊าะเข้าไปไอ้เเซม พี่ซองอูบอกสักวันจะเป็นของเรา :)


"อยากมีตาไว้มองอยู่มั้ยห๊ะ" 

แย่แล้วครับทุกคน แม่เสือหงุดหงิดซะแล้วสิ


"โอ๋เอ๋นะครับ แดฮวีอ่าา จะทำงานแล้วครับที่รัก" หยอดไปเรื่อยๆครับ เดี๋ยวก็ติด พี่ซองอูบอกมา

(หนูไม่จำเป็นต้องเชื่อเขาขนาดนั้นก็ได้ค่ะลูก..)


"..."  เลขาแดฮวีไม่ได้ตอบอะไรออกไปอีกด้วยความเขินอาย ดูได้จากแก้มใสที่ขึ้นริ้วแดงน่ารักนั่นก็รู้แล้วล่ะ


ทำไมต้องน่ารักครับพี่ คิมซามูแอลไม่เข้าใจเลย...


"อ่ะ อันนี้เป็นแผนงานกีฬาสี มีคนบอกว่าคิงไม่ยอมทำงานเพราะมัวแต่กกเด็ก ก็เลยส่งมาให้นายตรวจแทน" เเดฮวียื่นเอกสารปึกใหญ่เกี่ยวกับงานกีฬาสีประเพณีมาให้อีกคน 

"แดเนียลฮยองไม่คิดว่าผมจะกกเมียหน่อยรึไงว่ะ" ซามูแอลพึมพำเบาๆ 

"อะไรนะ" แดฮวีที่ไม่ได้ยินเสียงพึมพำเมื่อครู่เงยหน้าขึ้นมาหรี่ตามองอย่างจับผิด

"เปล่าาาา" ปริ้นซ์หนุ่มรีบปฏิเสธเสียงสูง แล้วรับเอกสารนั่นมาตรวจดูความเรียบร้อย


แต่แบบนี้ดูเหมือนคู่สามีภรรยาเเต่งงานใหม่เลยแฮะ..


แบบว่าภรรยาเตรียมเอกสารให้สามีตอนทำงานอะไรประมาณนั้น


น่ารักดี :P


"คิมซามูแอล!!!"



"ครับบบบบ"



เกรี้ยวกราดขนาดนี้ หรือว่าที่รักของเขาจะท้องกันนะ?







นี่คือหางโจว และทะเลสาบซีหู ที่จัสตินกับฮยองปริศนาไปกัน นั่นเองค่ะ อยู่ที่มณฑลเจ้อเจียง(บ้านเกิดคยอลกยอง พริสทีน /// ) 
เราเคยอยากไปครั้งหนึ่ง นึกได้ก็เลยมาเขียนค่ะ ฟฟฟ
Hangzhou - Paradise on Earth

27/10/2017

     ในที่สุดก็ครบ!!!!
     แงงงงง คิดถึงทุกคนจังเลยค่ะ อย่าเพิ่งหายไปนะ ช่วยรอเราหน่อยนะคะ TT  
     พอดีหายหน้าหายตาไปจัดการธุระต่างๆมาน่ะค่ะ (...)
     (อย่าไปสนใจคู่เเซมฮวีเลยนะคะ เหม็งความรักส์ค่ะ อวี๋)  p.s แซม เธอมันขี้มโน55555555

    แชปนี้เราได้อัพเดตเรื่องของหลินและจัสตินค่ะ เป็นการแก้ปมเรื่องหลายๆอย่างไปในตัวด้วยค่ะ มาปลดล็อคสตอรี่ต่อไปกันค่ะ55 
     รู้มั้ยคะว่าใครอยู่กับจัสติน แน่ะะะะ ให้ทายว่าเป็นหนึ่งในเมมเบอร์ของวงJBJที่เดบิวต์นั่นเอง55 (อาจจะไม่ใช่พี่ยงกุกก็ได้ ใครจะไปรู้เนอะะ) เป็นบทสนาสปอยเพิ่มคู่ชิปใหม่ค่ะ เย่!

     เราลองเอาฟิคเรื่องนี้ให้เพื่อนอ่านค่ะ เพื่อนถามว่าตัวละครเรื่องนี้เป็นไบโพลาร์รึยังไง เอ๋ ไม่ซะหน่อยนะ555

 พี่ชายคนนั้นคือใครคะ อย่างที่ทุกคนรู้ๆกัน5555555555555555


















51 ความคิดเห็น

  1. #48 เพื่อนกันจ้า (@lovepon555) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 22:10
    ต่อเร็วๆๆๆๆ นะค่ะ สู้ๆๆ
    #48
    0