(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 12 : พี่แค่อยากคุยเท่านั้นเอง...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 577
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    20 ก.พ. 62




ตอนที่ 11

พี่แค่อยากคุยเท่านั้นเอง...




     ไอปวดหัว ไอจะบ้า!

     ฉันคิดผิดมาก ที่ยอมให้ซันมานั่งเฝ้าฉันอยู่ที่ร้านพี่ณิศาตั้งหลายวัน โดยลืมไปว่า... ถ้าเขาไม่ชอบใจอะไรสักอย่างแล้ว เขาจะจัดการเปิดฉากทะเลาะวิวาทตรงนั้นเลย...

     ก็ไม่รู้มาเฝ้าด้วยเหตุผลอะไร กลัวฉันกลายเป็นเหยื่อหรือเปล่าไม่รู้ แต่เขาไปส่งที่ฉันที่บ้านทุกวัน 

     และวันนี้มันก็มาถึง วันที่เขาเปิดเวทีเกือบทะเลาะวิวาทกับคู่กรณีที่มาแอบจับก้นฉัน บ้าที่สุด! ถ้าซันไม่อยู่คงจะปล่อยไปแท้ๆ

     ปล่อยให้พี่ณิศาส่งสามีมาจัดการ...

     แต่แล้วมันยังไงเล่าในเมื่อมันกลายเป็นแบบนี้ซะแล้วอ่ะ... T^T

     ตอนนี้ฉันกับซันนั่งอยู่เก้าอี้ในห้องพักพนักงานโดยมีพี่ณิศายืนเงียบจ้องคู่กรณีที่นั่งงุดๆอยู่โต๊ะตรงข้ามเขม็ง

     อื้ม... อารมณ์เหมือนสอบสวนคดีบางอย่างที่เคยดูในทีวี...

          "พามาที่นี่ทำใม" ซันที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยถามขึ้น ฉันถึงกับหันไปมองหน้าซันอย่างไว

     นี่เขาไม่รู้ตัวอีก เขาคือตัวต้นเหตุของเรื่องเลยเถอะ!

          "ยังจะมาถามอีก ตัวเองก่อเรื่องแท้ๆ" ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆแล้วหันหน้าไปทางอื่น หารู้ไม่ว่าซันได้ยินเต็มๆสองหู

     ฉันมองพี่ณิศาที่อยู่ตรงข้ามโดยไม่รู้เลยว่าซันปล่อยรังสีอำมหิตใส่ฉันอยู่...

          "ผ...ผมขอโทษครับ ผมจะไม่ทำอีกแล๊วววว" เสียงโอดครวญของคนที่นั่งก้มหน้างุดๆเชิงขอโทษขอโพยพี่ณิศายกใหญ่ ทำเอาฉันแทบอ้าปากค้าง...

     นี่ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ? ทำอย่างกับกลัวตัวเองตายอย่างนั่นอ่ะ...

     เอ่อ... ภาพที่เคยเห็นพี่ทัพกระทืบคนที่หลังร้านผุดขึ้นมาในหัวทันที...

     เขาคงไม่อยากโดนกระทืบอย่างนั้นแน่ๆเลยอ่ะ... คิดแล้วเห็นภาพตาม...

          "ทำใครก็ขอโทษคนนั้นสิ" พี่ณิศามองต่ำ ก่อนที่จะปลายหางตาไปมองฉันนิดๆ

     งื้อออออ พี่ณิศามองแบบนั้นหมายความว่างัยคะ??

          "เอ่อ...พี่..." ฉันพูดไม่ทันจบ คนผิดรีบสปีดคลาน ย้ำ!! สปีดคลานมาทางฉันอย่างเร็ว พร้อมคุกเข่าคำนับฉันทันที

     จะให้ทำงัยเล่า ก็ลุกหนีสิ พี่แกเล่นคลานกับพื้นมาแบบนั้น ฉันกลัวอ่ะ...

          "ผมขอโทษครับน้องไอ ผมขอโท้ดดดด" หน้าพี่แกจูบพื้นไปซะแล้ว ทำขนาดนี้ไม่ให้อภัยก็บ้าแล้วอ่ะ

     พี่ณิศาเห็นแบบนั้นถึงกับกลั้นขำไม่อยู่ มันน่าตลกตรงไหนกันนนนน

          "เอ่อ ลุกเถอะค่ะ" ฉันทำท่าจะพยุงพี่เค้าขึ้นมา แต่ก็ไม่กล้าหรอก กลัวอ่ะ...

     คนผิดเงยแค่หน้าขึ้นมาทั้งๆที่ยังคำนับพื้นอยู่ ดวงตาแดงก่ำเหมือนจะร้องไห้... "น้องไอ ผมขอโทษ" 

          "ค่ะๆๆ ลุกเถอะค่ะ" ฉันปั้นหน้ายิ้มให้ดีที่สุดเพื่อให้พี่เขารู้ว่าฉันให้อภัยเขาแล้ว

     หมับ!

     ด้วยความรวดเร็ว พอฉันให้อภัยปุ๊ป เจ้าตัวจากคำนับเป็นยันตัวลุกขึ้นมาจับกุมมือฉันทั้งสองมือแน่น แล้วลากเสียงหวานๆจนขนลุกซู่... "น้องไอของผมใจดีที่สุด..."

          "เห้ยยยย" พี่ณิศาร้องเสียงหลงคงไม่คิดว่าฉันจะโดนจู่โจมเอาแบบนี้ ส่วนฉันอึ้งไปแล้ว... อึ้งจนลืมไปว่ามีปีศาจกำลังแผ่รังสีอำมหิตมากเรื่อยๆอยู่ข้างหลัง งื้ออออออ...

          "มึงว่าของใคร!" เสียงเหี้ยมที่ดังขึ้นเต็มห้อง ก่อนที่จะ...

     โครม!!!

          "อร้ายยยยย/เห้ยยย"

     ฉันกับพี่ณิศามองด้วยความอึ้งในเสี้ยววินาที กับภาพเหตุการณ์ระทึกที่อยู่ข้างหน้า เมื่อซันกระทืบคนที่กุมมือฉันล้มกระเด็นหัวไปชนโต๊ะอย่างแรงจนสลบ เขาเปิดเวทีทะเลาะวิวาทแล้วงัยยยย 

     โอ๊ยยยยย นี่เขาไปโกรธอะไรอีกแล้วเล่า...

          "มึงกล้าสลบ..." ซันมองคนสลบกับพื้นด้วยแววตาน่ากลัว ก่อนจะยกเท้าไปกระทืบซ้ำ...

     ปึก!! 

     แย่แล้ว! ซันกระทืบคนสลบซ้ำจริงๆ พี่ณิศายืนนิ่งอึ้งไม่กระดิกตัวฉันก็เช่นกัน แต่ถ้าไม่ห้ามเขาละก็...

          "ซะ..ซัน หยู้ดดดดด" ด้วยความใจกล้าทั้งหมดที่มีฉันรีบกอดแขนซันแน่นพยายามดึงตัวเขาออกมา หาสู้แรงเขาได้ไม่

     ซันหันควั่บมองฉันด้วยสีหน้าไม่พอใจแล้วรังสีที่อยากจะฆ่าคนนั่น น่ากลัวอ่ะ... น่ากลัวกว่าทุกทีอีก..

     แต่ใช่ว่าฉันจะหยุดหรอกนะ!!

     พอซันเห็นว่าฉันไม่ยอมออกจากตัวเขา เขาก็ไม่ได้ปัดฉันออกไปแล้วหันเตรียมจะกระทืบคนต่อ...

     โอ๊ยยยย ไอจะทำไงดี...

     จิ้มตา หัวโขก เตะเป้า... ไม่ๆๆ ต้องไม่ทำซันสิ...

     หมับ! จากกอดแขนเป็นกอดทั้งตัวเขาเลยเอ้า! มือทั้งสองข้างรวบรอบเอวเขา ไม่พอยังจิกเสื้อนักเรียนเขาแน่นแล้วพยายามดึงออก วันนี้ฉันจะเป็นงูเหลือม จะเป็นงูเหลือม!!

     ซันชะงักกึก แต่ฉันไม่เห็นเขาหรอกว่าเขาทำหน้าแบบไหน คือกอดเขาอยู่งัย หน้าก็มุดอยู่ข้างหลังเขาเนี้ย ไม่รู้แหละต้องดึงออก ฮึ่บ ฮึ๊บ!
     ปึง!

     เสียงประตูถูกเปิดออกอย่างแรง พระเจ้า!! ช่วยกันห้ามซันทีค้าาาาา...

          "มึงทำอะไร..." เสียงผู้มาใหม่ที่ดังกระหึ่ม จนฉันเงยหันหน้าไปมองทั้งๆที่ยังกอดซันอยู่จากด้านหลัง 

     นั่นใครน่ะ ที่เข้ามากับพี่ทัพที่มองต่ำไปยังคนสลบอย่างเย็นชา เอ่อรู้สึกจะชื่อ...

          "ทัพ.. เซน... ฮื่อ... T^T" เสียงพี่ณิศาร่ำร้องเบาๆที่มุมห้อง นี่ฉันลืมพี่ณิศาไปสนิทเลยอ่ะ 

          "เวรล่ะ..." พี่เซนเลิกคิ้วขึ้นสูงเหมือนยอกล้อใส่พี่ทัพ "น้องกูฉายหนังฆาตรกรรมในห้องทำงานเมียมึงซะแล้ว..."

     หะ น้องพี่เซน ใคร?? อะไรคือฉายหนังฆาตรกรรม?

          "เออ..." พี่ทัพตอบโดยไม่รู้ร้อน เดินเข้าไปหาพี่ณิศา

          "ทำใมมาอยู่ที่นี่..." เสียงเรียบของซันเอ่ยขึ้นแล้วพลางดึงฉันที่ยังเผลอกอดเขาอยู่ออก...

     เห้ยยย ลืมปล่อย!! ยกมือขึ้นฟึ่บออกอย่างอย่างเร็วเลย!

     ว่าแต่เมื่อกี้ซันคุยกับใครว่าอะไรนะ...

          "เรื่องของกู..." พี่เซนตอบหน้าตาย นี่ซันคุยกับพี่เซนเหรอ พวกเขารู้จักกันเหรอ

          "....." ซันเงียบเลย แถมยังมองพี่เซนอย่างกับจะฆ่าอีก ห้ามเปิดเวทีทะเลาะวิวาทอีกนะ ฉันไม่มีแรงจะห้ามแล้ว!

     ตอนนี้ของงดีกว่าว่าสองคนนี้รู้จักกันรึเปล่า...

          "ออกไปจากร้านกู..." พี่ทัพพูดเสียงเหี้ยม จนฉันสะดุ้ง ส่วนพี่ณิศายืนเยื้องอยู่ข้างหลังพี่ทัพแล้วเหลือบมองเป็นพักๆ "พาน้องมึงกลับไปด้วย..."

     น้อง!? ใครคือน้อง? น้องใคร?

     ฉันหันหน้าไปมองซันและพี่เซนสลับกัน จะว่าไปทั้งคู่ก็หน้าตาหล่อคล้ายๆกัน สีผมก็สีดำเหมือนกัน รังสีนั่น...ก็เหมือนกัน รึว่า!!

     ป...เป็นพี่น้องกัน!!

     พี่ทัพลากพี่ณิศาออกจากห้องแล้วเดินลิ่วๆออกไปโดยไม่สนใจพี่น้องปีศาจเดดแอร์คู่นี้ ล...แล้วฉันล่ะ...

     เอ่อ ขอออกไปบ้างดีกว่า

          "จะไปไหน..." ซันรีบดึงตัวฉันกลับมาที่เดิมทันทีที่รู้ว่าฉันจะเดินหนี งื้ออออออ...

          "ท..ทำงานงัยยยยย" ฉันยิ้มเหยแล้วรีบผละออก เดินออกจากห้องลิ่วๆไปทำงานต่อดีกว่า...

     ได้เรื่องรอบรู้เพิ่มแล้วงัยยัยไอ! ที่แท้พวกเขาเป็นพี่น้องกัน เป็นปีศาจด้วย!! เอ๊อะ...แล้วพี่ซินล่ะ สวยขนาดนั้นคง...ไม่มั้ง...


     ......

     หลังจากที่ไอวิ่งจู้ดหนีออกไปจากห้องก็เหลือปีศาจสองตัวอยู่ในห้องสองคน...

     เซนยืนมองพฤติกรรมของน้องชายตั้งแต่เมื่อกี้ก็ยิ้มมุมปากน้อยๆ ขอแซวสักหน่อยแล้วกัน "แฟนเหรอ?"

     เมื่อถามอย่างนั้นซันถึงกับชะงักกึกแล้วมองผู้เป็นพี่ตาขวางทันที

          "เปล่า..." ตอบเสียงนิ่ง แต่กลับหลบสายตาไปมองที่อื่น

     เซนเห็นอย่างนั้นถึงกับยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ แต่ก็ปรับสีหน้าเครียดแทบจะทันที

          "หึ อยู่วนเวียนกันมากนัก ก็ระวังตัวกันให้ดี..." เซนพูดเสียงต่ำพลางเตือนน้องตัวเอง "ศัตรูมันเยอะ..."

          "อืม..." ซันตอบมาเพียงสั้นๆ แม้ในใจจะรู้สึกร้อนรนเพียงช่วงวินาทีแต่ก็ปิดมันใว้ทันที แล้วร่างสูงในชุดนักเรียนที่ออกจะยุ่ยๆเพราะฝีมือยัยตัวแสบก็เดินออกจากห้องไป...

     ร่างสูงเดินไปตามทางเดินพลางนึกถึงสัมผัสจากร่างบางก่อนหน้านี้...

     ยังรู้สึกอุ่นกับสัมผัสนี้อยู่เลย...

     เซนพิงขอบประตูห้องพลางมองซันที่เดินหายไปจนลับตาอย่างเงียบๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคหนึ่ง

          "ดูเหมือนจะอาการหนักกว่าที่คิด..."


     ......

     ในที่สุดก็เลิกงานสักที...

     จากเรื่องที่เกิดขึ้นในร้านก่อนหน้านี้ดูเหมือนว่าลูกค้าจะไม่วิ่งหนีหายไปไหน เพราะไม่รู้ว่าตัวต้นเรื่องถูกซันยำเละที่ห้องทำงานพี่ณิศาเรียบร้อยแล้ว และก็ถูกส่งไปโรงพยาบาลอย่างเงียบๆ

     ส่วนซันพอรู้สึกตัวอีกทีก็เห็นมานั่งโต๊ะที่เดิม เอ่อ..โดนเจ้าของร้านไล่ให้กลับแล้วยังไม่กลับอีก...

     พอเดินกลับเข้าห้องพักพนักงานเพื่อเปลี่ยนชุดก็ไปเจอพี่ณิศาพอดี

          "เหนื่อยหน่อยนะไอ วันนี้วุ่นสุด..." พี่ณิศาเข้ามาทักทาย สีหน้าพี่แกดูดีขึ้นตั้งเยอะเลยค่อยยังชั่วหน่อย...

          "ค่ะ พี่ณิไม่เป็นอะไรแล้วนะคะ"

          "ไม่เป็นรัยแล้ว พี่แค่ตกใจน่ะเกือบช็อกเลยเชียว" พี่ณิศาพูดพลางทำท่าหวาดหวั่นไปด้วย "ไม่คิดว่าน้องไอ้เซนจะอยู่ในห้องด้วย"

     อื้ม... เรื่องที่พวกเขาเป็นพี่น้องกันฉันเองก็ยังอึ้งอยู่เลยน่ะแหละอ่ะ

          "หนูก็ไม่คิดว่าเขาจะลงมือแบบนี้" ฉันถอนหายใจเบาๆ พลางนึกถึงเหตุการณ์ที่ซันเปิดเวทีทะเลาะวิวาทรอบที่สองในห้องทำงานพี่ณิศา คิดแล้วยังสยองไม่หายเลยอ่ะ...

          "เออ พวกเธอเป็นแฟนกันเหรอ" พี่ณิศาเลิกคิ้วขึ้นถามแล้วเอียงหน้างงด้วยความอยากรู้

     หะ ฟ...แฟน!! แฟนอีกแล้วเหรออออออ 

          "ไม่ใช่ๆๆๆ" ฉันส่ายหน้าพั่บๆ พร้อมๆกับปัดมือปฏิเสธรัวๆ แต่ก็ไม่รู้ทำใมหน้าฉันถึงเห่อร้อนแบบนี้ "เขาเป็นเพื่อนร่วมห้องหนูค่ะ"

          "หึ่ยยย แค่เพื่อนร่วมห้องต้องตามขนาดนี้" พี่ณิศาขึ้นเสียงสูงพลางทำหน้าไม่เชื่อ "แถมยังทำท่าหวงแหนขนาดนั้นอีก"

     เอ๊ะ... หวงแหน หวงอะไรอ่ะ..

          "หะ..." ฉันทำหน้างง พี่ณิศาพูดไม่เข้าใจอ่ะ...

          "เธอนี่มันซื่อบื้อจริงๆ" พี่ณิศาถอนหายใจเฮือกใหญ่ นี่ฉันงงไปหมดแล้วนะเนี้ย.. "เอาเถอะ กลับบ้านไปๆ ปีศาจคงรอเก้อแล้ว..."

     พี่ณิศาโบกมือลาน้อยๆก่อนจะเดินจากไป แล้วทิ้งความงงให้ฉันเฉยเลย...

     งง งง... ไองง... T^T

     พอฉันออกจากร้านก็เจอซันยืนแผ่รังสีรอฉันอยู่หน้าร้าน รังสีนั่นคือปกติของเขาแม้สำหรับคนอื่นจะไม่ใช่และฉันก็ชินไปแล้ว

     ซันมักไปส่งฉันกลับบ้านทุกวันที่ฉันทำงานพิเศษ ไม่สิ... ถึงวันฝึกกับเขา ซันก็ไปส่งที่บ้านฉันอยู่ดี ส่วนเบลที่เมื่อก่อนฉันเคยกลับบ้านกับเขา เบลก็แยกกลับคนเดียวไปเลย ไม่รู้ว่ากลัวซันรึเปล่านะ...

          "ทำใมหน้าซีด..." จู่ๆร่างสูงที่เดินข้างฉัน ไม่มาแค่เสียงมือหนายังจับหัวฉันให้เงยสบตากับเขา...

     ด...เดี๋ยวนะ! ทำใมต้องมองมาด้วยสายตาแบบนั้นเล่า!

     ก็ไม่รู้ว่าเขาทำสายตาแบบไหน ฉันอ่านไม่ออกหรอก แต่ท่าทางเขาดูต่างจากปกติอ่ะ... อย่างอยู่ๆมาจับหัวเนี้ย... บอกเลยว่าเขาไม่เคยมาจับแบบนี้ อย่างมากก็ขยี้หรือกดแรงๆ

     ทำใมรังสีรอบตัวซันดูแปลกไปด้วย ทำใมมันดูระยิบระยับแปลกๆ

          "เปล่านะ ซันน่ะแปลกนะ" ฉันเบิกตาโพลงถามเขาอย่างไม่เชื่อสายตา ได้แต่จ้องรอบตัวเขาอย่างสงสัย

          "ปกติ..." ซันตอบพลางทำหน้าตาย 

     ปกติตรงไหนกันอ่ะ...

     โอ้ยยย ไอจะบ้า วันนี้มันวันอะไรกันทำไมมีเรื่องชวนปวดหัวเยอะ แถมปริศนาที่อยู่ในหัวเยอะมากจนไม่รู้จะเค้นหาคำตอบจากไหนก่อน แต่...

          "ซันกับพี่เซนเป็นพี่น้องกันเหรอ..." นี่เป็นเรื่องแรกที่ฉันอยากรู้มากที่สุด ต้องถามเพื่อให้แน่ใจ...

          "อืม..." ซันตอบมาสั้นๆทั้งที่มองทางเดินอยู่

     งื้ออออ ทำไมโลกมันกลมนัก วนเวียนอยู่แค่นั้น...

     จากนั้นก็เดดแอร์ตลอดทางเลย แม้จะรู้สึกสงสัยบางอย่างของซันที่ตอนนี้ยังระยิบระยับแปลกตาอยู่เลย นี่เขาไปอารมณ์ดีมาจากไหนรึเปล่า...

     เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ไองง!!


     ......

     สามวันต่อมา

          "ไอ ตกลงเรื่องฝึกเป็นงัยบ้าง" ฝนเข้ามาถามหลังจากที่หมดคาบเรียนสุดท้ายเสร็จ 

          "ก็ดีขึ้นทีละนิดอ่ะ ซันโหดสุดๆ" ฉันพูดเบาๆ แล้วเหลือบมองปีศาจข้างโต๊ะซึ่งตอนนี้กำลังฟุบหลับอยู่กับโต๊ะเรียนตัวเอง

          "พละเธอห่วยนี่นะ" ฝนยิ้มเชิงหยอกล้อ แล้วพากันหัวเราะคิกคัก

          "ช่วงนี้ปีศาจเข้าเรียนบ่อยขึ้นนะว่ามั้ย" ปลาเข้ามากระซิบกระซาบด้วย
 
     พูดเสียงดังไม่ได้หรอก เดี๋ยวเพื่อนๆในห้องเรียนจะพากันวงแตกเอาน่ะ...

          "จริงด้วยๆ" ฝนพยักหน้าเห็นด้วย

     นั่นสินะ ช่วงนี้ซันเข้ามาเรียนบ่อยขึ้น ไม่ค่อยฟุบหลับบนโต๊ะเรียนเท่าไหร่ แล้วรังสีแปลกๆนั่นอีก...

          "จะว่าไป เขาก็ดูแปลกๆนะ" ฉันเผลอพึมพำออกมาจนฝนกับปลาได้ยินเต็มๆ

          "แปลกเหรอ?" ฝนกับปลาทวนขึ้นพร้อมกันจนฉันเกือบตกใจ

          "อ..อื้อ แปลกนิดหน่อย" ฉันพยักหน้าน้อยๆ แล้วเหลียวไปมองซันที่หลับอยู่อีกครั้งก่อนจะหันกลับมากระซิบกันต่อ "รู้สึกว่าเขาจะอารมณ์ดีแปลกๆ"

          "อารมณ์ดี..." ฝนกับปลาพร้อมใจกันทวนไม่พอยังเบิกตากว้างอีก
 
          "อื้อ..."

          "อารมณ์ดีตรงไหนหน้าตึงทุกวี่ทุกวัน" ฝนพูดเหยแล้วเหล่มองปีศาจที่หลับอยู่

          "จริงๆนะ" นี่ไม่เชื่อเหรอเนี้ย ทำใมทุกคนดูไม่ออกอ่ะ...

          "เพราะช่วงนี้เธออยู่กับปีศาจบ่อยไง" ปลาทำท่าเหมือนจะคิดอะไรออกก่อนที่จะเฉลยออกมา แล้วมันเกี่ยวอะไรเล่า...

          "แม่เจ้า..." ฝนเบิกตาโต พลางมองฉันไปด้วย อะไรอ่ะ!!

          "แล้ว..."

          "ไอ วันนี้เป็นเวรเธอใช่มะ มาช่วยกันหน่อยจิ" เสียงเพื่อนในห้องคนหนึ่งเรียกฉันในจังหวะที่ฉันกำลังจะถามปลาแล้วเชียว งื้ออออ...

     จริงสินะ วันนี้เป็นเวรฉันนี่นา

          "ได้สิๆ ไปก่อนนะ..." ฉันโบกมือลาฝนกับปลาน้อยๆ ก่อนจะวิ่งออกจากห้องตามเพื่อนไป

          "เดี๋ยวเอาเอกสารนี้ไปให้อาจารย์ที่ห้องทีนะ ส่วนฉันจะจดบันทึกประจำวันเพิ่มสักหน่อย"  เพื่อนแจกแจงงานให้ แล้วยื่นเอกสารมาปึกหนึ่ง

          "ได้สิ" ฉันพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะเดินไปส่งเอกสารที่ห้องพักครู

     พอฉันส่งเอกสารเสร็จก็เดินตามทางเดินเพื่อที่จะกลับบ้าน ซันคงหลับอยู่ในห้องนั่นแหละ เวลานี้เป็นเวลาเลิกเรียนแล้ว แถวนี้เลยไม่ค่อยจะมีคนเท่าไหร่แฮะ...

          "น้องไอ..." เสียงทุ่มที่ไม่คุ้นหูอยู่ๆก็ดังขึ้นจากข้างหลังจนฉันสะดุ้งรีบหันไปมองต้นเสียงอย่างเร็ว...

     เอ๊ะ...ใครน่ะ หน้าตาไม่รู้จักแม้จะใส่ชุดนักเรียนก็เถอะ แต่สัญลักษณ์ที่คอปกเสื้อนั้นรุ่นพี่ ม.5 นี่นา...

          "คะ..." ฉันตอบรับด้วยน้ำเสียงหวาดระแวง พร้อมถอยหลังออกห่างสองสามก้าว

     รุ่นพี่คนนั้นยิ้มน้อยๆ แต่แววตากลับไม่ได้ยิ้มตาม และมันทำให้ฉันรู้สึกถึงรังสีบางอย่างในตัวรุ่นพี่คนนี้...

          "ไม่ต้องกลัวครับ" เขายิ้มด้วยความเป็นมิตรถึงแม้จะขัดกับสายตาเขาเลยก็เถอะ "พี่แค่อยากคุยเท่านั้นเอง..." 







(to be continue.....)


Minetji : ใครกันหนอที่อยากคุยกับน้องไอ พอเดาได้สินะคะ

ขอบคุณที่อ่านนะคะ <3 <3 

ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ ^^





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

95 ความคิดเห็น