(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 13 : ลงเรือเดียวกันแล้ว ต้องไปให้ตลอดรอดฝั่ง...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 565
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    21 พ.ค. 62





ตอนที่ 12

ลงเรือเดียวกันแล้ว ต้องไปให้ตลอดรอดฝั่ง...





     ตอนนี้ฉันกำลังยืนประจันหน้ากับรุ่นพี่คนหนึ่งซึ่งท่าทางไม่ไว้ใจ...

     ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกได้ว่าคนคนนี้มีเจตนาไม่ดี

     ตอนฝึกพิเศษซันเคยพูดให้ฟังครั้งหนึ่ง

          'ถ้าอยากรู้ว่ามาดีหรือมาร้าย ก็ลองอ่านตามันดู..."

     ถึงตอนนั้นจะไม่เข้าใจ แต่พอมาเจอกับตัวแบบนี้ฉันถึงกับเข้าใจเลยล่ะ...

          "ไม่ต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นหรอกครับ" รุ่นพี่หน้าเดิมยังยิ้มร่าพลางขำท่าทีระวังตัวของฉัน

          "มีอะไรจะคุยเหรอคะ" ในที่สุดฉันก็ถามเขาออกไป แม้ในหัวจะพยายามหาทางหนีให้เร็ว

          "ไปคุยกันที่อื่นดีกว่านะ" พอรุ่นพี่พูดประโยคนี้เท่านั้นแหละ รู้สึกถึงประสงค์ร้ายมาเต็มๆ

          "ไม่ค่ะ ขอตัวนะคะ" ฉันตอบพลางยืนเกร็งอย่างระมัดระวัง แล้วรีบถอยหนีทันที

     หมับ!!

          "ว้ายยยยย" ไม่ทันได้หนีฉันก็ถูกรุ่นพี่คว้ามืออย่างเร็ว และถูกบีบข้อมือจนเจ็บ ใบหน้าของรุ่นพี่ตอนนี้เหมือนอยากจะชนะเลย "ปล่อยค่ะ!"

          "มาคุยกันก่อน แป้ปเดียวเอง..." รุ่นพี่แสยะยิ้มร้ายกลบมาดดีก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้น

     เผยหน้าจริงเร็วจังแฮะรุ่นพี่คนนี้ แต่ก่อนหน้านั้นห่วงตัวเองก่อนดีกว่านะไอ...

          "จะคุยก็คุยตรงนี้ค่ะ" ฉันพยายามสะบัดมือออกแต่หาสู้แรงเขาได้ไม่... เจ็บอ่ะ...

     กลัว... รุ่นพี่คนนี้น่ากลัว...

          "นึกว่าจะหลอกง่ายเสียอีก ยังฉลาดอยู่นี่..." รุ่นพี่แสยะยิ้ม นี่เขารู้ด้วยถ้าคุยตรงนี้ฉันน่าจะปลอดภัยกว่า เวลามีเรื่องจะตะโกนได้ง่ายๆ...

          "...." ฉันเริ่มสั่นเทิ่มไปทั้งตัว มือที่ถูกบีบอยู่ก็เจ็บจนชา ฮือ... 

     ที่ตรงนี้ฉันสามารถจิ้มตา หัวโขก และเตะเป้าเขาได้ไหมนะ...

     ว่าแต่ทางเดินอาคารเรียนที่นี่ไม่ได้ร้างผู้คนหรอกนะ ทำไมไม่มีใครเข้ามาห้ามปรามเลย...

     ผู้ชายคนนี้เป็นใครกันแน่...

     ฉันมองร่างสูงที่แสยะยิ้มอย่างสงสัย แววตาเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ แต่ดูเหมือนจะมีอะไรซ่อนอยู่...

          "ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก คนที่นี่รู้จักอำนาจฉันดี" พูดน้ำเสียงเหมือนจะกดให้จมดินจนขนลุกซู่...


     ฟึ่บ...

     ภายเสี้ยววินาทีร่างสูงอีกคนก็มาแทรงตรงกลางระหว่างฉันกับรุ่นพี่ ร่างสูงคว้ามือฉันก่อนจะกุมใว้ข้างหลังเจ้าของ...

     กลิ่นแบบนี้มัน...

     ฉันหันไปมองร่างสูงที่อยู่ข้างหน้า... เอ่อ.. นี่เขาตื่นแล้วเหรอ...

     แถมยังปล่อยรังสีอำมหิตรุนแรงกว่าปกติอีก...

          "มาเร็วดีนี่ปีศาจ..." รุ่นพี่แสยะยิ้มอย่างถูกใจ เลิกคิ้วกวนๆใส่ซัน

          "มึงจะทำอะไร..." เสียงพิโรธของซันดังเต็มทางเดินอาคารจนบรรดาผู้คนที่ยังแอบดูเหตุการณ์สะดุ้งเป็นว่าเล่น...

แต่หารุ่นพี่คนนั้นกลัวไม่ เขายิ่งยิ้มอย่างถูกใจเข้าไปอีก...

          "กูเปล่า แค่อยากรู้..." รุ่นพี่แสยะยิ้ม แววตาเจ้าเล่ห์ "แต่ตอนนี้กูรูคำตอบแล้ว..."

          "....." ซันเงียบแล้วกระตุกกุมมือฉันแน่นกว่าเดิม...

     อะไร?? นี่พวกเขาพูดเรื่องอะไรกัน...

          "งั้นขอตัวดีกว่า เจอกันคราวหน้าสนุกแน่..." รุ่นพี่โบกมือลาพร้อมยิ้มร้ายมาทางฉันก่อนจะหันหลังเดินกลับไปอย่างชิลๆ

     นี่มันอะไรกันเนี้ย... แต่ที่รู้ๆ บรรยากาศหนาวเหน็บแบบนี้มัน...

     ซันกำลังโมโหและหงุดหงิดเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว แล้วเจ้าตัวกุมมือฉันอยู่อย่างนั้นฉันหนีไปไหนไม่ได้อ่ะ... ฮือ... กลัวอ่า...

          "ซัน..." ฉันกระตุกมือซันเบาๆจนเขาตัวรู้สึกตัว แล้วปล่อยมือฉันโดยอัตโนมัติ หู่ววว ปล่อยสักที...

     แต่พอซันหันกลับมาส่งสายตาดุๆใส่ฉันเท่านั้นแหละ... ฮือ... ฉันผิดอารายยยยย T^T

          "มันทำอะไร..." ประโยคสั้นๆแต่น้ำเสียงน่าสะพรึงกลัวสุดๆ ทำเอาฉันขนลุกซู่ยืนตัวเกร็งเหมือนคนทำผิดมา...

     ก็ไม่ต้องทำเสียงน่ากลัวแบบนั้นก็ได้นี่นา...

          "เขาแค่อยากคุย..." ฉันก้มหน้างุดๆตอบเขาด้วยเสียงสั่น บอกเลยซันในเวลานี้น่ากลัวมาก "พอฉันจะหนีเขาก็มาจับ..."

          "โง่..." เล่าไม่ทันจบก็โดนซันด่าซะแล้วอ่ะ งื้อออออ

          "คนๆนั้น... รู้สึกไม่ดี.." ฉันเงยหน้าสบตากับซันแล้วเข้าไปเกาะชายเสื้อซันแน่น เขาประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจเบาๆ 

          "มันไม่ใช่คนดีหรอก... กลับ!" พูดจบซันก็หิ้วฉันกลับห้องเรียนทันที...
     แต่ไม่ต้องหิ้วก็ได้นี่ ฉันเดินเองได้น้าาาา... TOT

     พอกลับมาถึงห้องก็ไม่เห็นฝนกับปลาแล้ว สงสัยคงกลับบ้านไปก่อนแล้วล่ะส่วนภาพซันที่หิ้วฉันอยู่ก็ยังติดตาเพื่อนๆในห้องเหมือนเคย แต่พวกเขาไม่กล้าแม้จะส่งเสียงด้วยซ้ำ 

     ส่วนฉันนะเหรอ... เหอะ จะให้ทำไงเล่า ขัดขืนเขาได้ที่ไหน ยอมถูกเขาหิ้วตัวเข้ามาถึงห้องเรียนเนี้ย...

     ซันกลับเข้ามาเอากระเป๋านักเรียนของตัวเอง ขณะที่ฉันนั่งเก็บๆของใส่กระเป๋าก่อนจะเดินตามซันที่รออยู่หน้าประตูห้องเรียน...

     แล้ววินาทีนั้นฉันสังเกตเห็นว่าสีหน้าของซันดูเครียดจนผิดปกติ...

     รู้สึกไปเองมั้ย... ก็ดูท่าทางกับสีหน้า แบบนี้ผิดปกติชัวร์


     ......

     ครืด...


          "อ่าว กลับมาแล้วเหรอวะไอ่ก้อง"

          "เออ" ก้องยิ้มมุมปากให้กับเพื่อนอีกสองสามคนที่นั่งรอเขาอยู่ในห้อง
          "เป็นงัยบ้างวะ..."

          "ก็เป็นอย่างที่กูคิด" ก้องแสยะยิ้มน้อยๆ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์กดยิกๆเพื่อเล่นเกมส์ 

          "จริงเหรอวะ กูคิดว่าปีศาจมันแกล้งซะอีก"

          "กูถึงได้ไปพิสูจน์งัย" ก้องละสายตาจากโทรศัพท์ไปมองเพื่อน "จมูกไวชิบหาย พอกูเข้าใกล้น้องนั่นมันก็ตามมาขวางทันที"

          "ขนาดนั้นเลยเหรอวะ" เพื่อนของเขายิ้มเหย ไม่ยักรู้ว่าปีศาจทำแบบนี้ด้วย แค่เด็กตัวเล็กคนเดียว

          "คงไม่ใช่ญาติธรรมดาๆแล้วว่ะ"

          "ให้กูตามไปสืบไหม..."

          "ไม่ต้อง!" ก้องขึ้นเสียงสูงดักเพื่อนทันที "คราวที่แล้วกูให้ไอ่พูห์ไปสืบ ก็โดนปีศาจอัดซะเละ รึมึงอยากโดนแบบมัน"

          "เออ จริงด้วย ลืมไปเลยว่ะ"

          "แล้วเอางัยวะ"

          "กูมีแผนอยู่แล้ว..." ก้องแสยะยิ้มร้าย เขารู้ว่าแผนนี้ต้องใช้ได้ผลแน่ๆ "แค่รอเวลา..."


     ......

     ซันเป็นอะไรของเขา...

     ระหว่างทางเดินกลับบ้านซันเดินตึงตัง ไม่พอยังทำหน้าเหมือนอยากฆ่าคนนั่นอีก แม้ฉันที่เดินข้างๆเขาจะเหลือบมองแต่ซันหารู้ตัวไม่...

     รุ่นพี่คนนั้นต้องมีอะไรสักอย่างใช่ไหม ตั้งแต่ซันประจันหน้ากับเขา ซันก็เป็นแบบนี้ แถมรุ่นพี่ยังพูดอะไรแปลกๆออกมาอีก...

     ความอยากเผือกผุดขึ้นมาทันที ตอนนี้ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง...

          "ซัน... ฉันอยากกินไอติม" ฉันพูดเสียงนิ่งแล้วหยุดเดินทันที ร่างสูงที่เดินตึงตังอยู่ก็ชะงักกึกแล้วหันไปมองฉันเขม็ง

     สายตาน่ากลัวสุดๆ...

          "....." ซันไม่พูดอะไร แต่คำพูดมันออกทางสายตาดุๆนั้นล้วนๆว่า 'กินเพื่อ?'

          "ฉันอยากกินไอติม" ฉันยังยืนนิ่ง และยืนยันคำเดิม คือความจริงแค่หาข้ออ้างเพื่อเค้นเขาเท่านั้นแหละ...

          "....." ซันยังส่งสายตุดุอยู่อย่างนั้น หาฉันกลัวไม่...

     แค่ความอยากรู้ของตัวเองก็กลบความกลัวจนหมดสิ้น นี่แหละข้อดีฉันอ่ะ(?)

          "ไปกันนะ" ฉันไม่พูดเปล่ายังถือวิสาสะหิ้วแขนซันกลับทางเก่า ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นสูงนิดๆแต่ก็ยอมถูกฉันลากไปแต่โดยดี

     ฉันรู้สึกหวิวๆในใจโดยอัตโนมัติ ทุกครั้งที่แตะซันทีไรเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่าน สปาร์คกันแบบแปลกๆรึเปล่านะ...

     หรืออาจคงเป็นเพราะ... ฉันไม่เคยแตะตัวผู้ชายนอกจากพ่อตัวเองล่ะมั้ง เดี๋ยววันหลังจะลองขอแตะเพื่อนผู้ชายในห้องดูว่าเป็นแบบเดียวกันไหม...

     สวนสาธารณะ R

     ฉันลากซันมาซื้อไอติมข้างทางที่นี่ แต่น่าแปลกที่ซันว่าง่ายกว่าที่คิด บทว่าว่าง่ายก็ว่าง่ายเนาะ ซันนี่แปลกคน...

          "เอ่อ... วานิลลาสองค่ะ"

          "ได้ครับ" ลุงเจ้าของร้านไอติมเจ้าเดิมยิ้มแย้มเหมือนเคย งื้อออออ... ไอติมหอมอ่ะ ไม่มาตั้งนานแล้วนะน้ำลายไหลเลย

     ไม่นานก็ได้ไอติมวานิลลามาสองถ้วย น่ากินมาก ฉันจ่ายเงินเสร็จสรรพแล้วหันมามองปีศาจที่ยืนแผ่รังสีเพื่ออะไรไม่รู้อยู่ด้านหลัง

          "ซัน ไอติม..." ฉันยิ้มอย่างอารมณ์ดีแล้วยื่นไอติมในมืออีกถ้วยให้เขา      ซันก้มมองไอติมเหยียดๆ ปานว่ามันคือตัวร้ายในละคร...

          "......" มองอยู่นั่นแหละ ไอติมจะละลายหมดแล้วเนี้ย...

          "กินดู ร้านนี้อร่อยมากนะ" 

          "อืม..." สุดท้ายร่างสูงก็รับถ้วยไอติมแต่โดยดี

     ฉันพาซันไปนั่งกินแถวม้านั่งหน้าสวนน้ำพุ งื้ออออ อร่อย ไอติมเจ้านี้ยังอร่อยและฟินเหมือนเดิม

          "วันนี้ฝึก..." เสียงเหี้ยมของซันดังขึ้นข้างจนฉันสะดุ้ง แล้วเหลือบมองไอติมถ้วยในมือเขาที่หมดเกลี้ยง นี่เขากินหมดตั้งแต่เมื่อไหร่!? ของฉันยังไม่หมดแล้วเลยเนี้ย...

     ส่วนเรื่องฝึกวันนี้... เอ่อ...

          "วันนี้จะอู้..." พูดตามความจริงอย่างใจกล้า แม้จุดประสงค์คือเค้นความจริงก็เถอะ...
 
     และคำตอบของฉันทำให้ซันดูน่ากลัวขึ้นเป็นเท่าตัว...

          "พูดผิดพูดใหม่ได้นะ..." งื้ออออ ตามมาด้วยน้ำเสียงอันน่าสะพรึงกลัวจนขนลุกซู่...

     ไม่เด็ดขาด วันนี้ฉันจะไม่ฝึก!!

          "ไม่เอา แล้วถ้าซันลาก ฉันจะกัดให้ดู!" ฉันส่ายหัวพั่บๆสะบัดความกลัวออกไปด้วย พูดไปงั้นแหละ หาซันกลัวไม่...

          "อยากตาย..." ซันพูดเสียงต่ำลงไปอีก นี่เขาจะฝึกให้ได้ใช่มะ...

          "งั้นซันก็เล่ามาก่อนว่ารุ่นพี่คนนั้นเป็นใคร" ฉันเผลอหลุดปากถามออกมาโดยหารู้ตัวไม่..

          "....." ซันชะงักกึกแล้วมองฉันนิ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มร้าย "นี่สินะ..."

     เฮือก... ซันรู้ความประสงค์ในใจฉันแล้วอ่ะ.. งื้อออออ

          "อื้อ..." ฉันพยักหน้าเบาๆรับความผิดครั้งนี้แต่โดยดี... "ก็ซันดูแปลกๆหลังจากนั้นนี่นา..."

          "แปลก?" นี่เขาไม่รู้ตัวเรอะ... โห้ยยยยย

          "มันออกทางสีหน้าท่าทางซันหมดแหละ" ฉันหน้ามู่ใส่เขาเบาๆ นี่เขาไม่รู้ตัวจริงอ่ะ...

          "อืม..." ซันตอบรับคำแค่นั้นด้วยแววตาประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะกลับสู่สภาวะเดิม คือปกติของเขานั่นแหละ

     นี่เขาไม่คิดจะเล่าอะไรเลยใช่มะ...

     โอ้ยยยยย ไอจะบ้าาาา

     จริงสิ.. หลังสวนสาธารณะที่นี่มันเป็น...

          "ซัน มีที่หนึ่งที่อยากให้ซันดูอ่ะ..." ฉันลุกขึ้นแล้วทำตาประกายให้ซันอย่างไม่รู้ตัวจนซันมองด้วยแววตาประหลาดใจ

          "ไปไหนอีก..." ซันทำหน้าเอือมๆใส่ฉัน โอ้ยยยย นี่เขาเบื่อแล้วรึงัย

          "ตามมาทางนี้ เร็วๆ" ฉันเดินดุ่มๆเข้าป่าพลางกวักมือเรียกเขาไปด้วย

     ซันลุกเดินตามฉันแต่โดยดี ตอนย้ายบ้านมาอยู่แถวนี้ใหม่ๆ ที่นี่ถือเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจของฉัน และฉันก็ใจกล้าชอบเข้าป่าเล็กๆหลังสวนสาธารณะของที่นี่บ่อยๆ และไม่ค่อยมีคนเข้ามาเพราะอาจจะดูน่ากลัวเกินไป และพอเดินเข้าไปได้ไม่ลึกนักหรอก....

     หลังป่านี่มีแม่น้ำกว้างมากๆเลยล่ะ...

     พอถึงจุดหมาย ซันที่เดินตามหลังก็มองแม่น้ำกว้างๆ พร้อมกับแสงพระอาทิตย์ยามเย็นสะท้อนเข้ามาทำให้ดวงตาสีเหลืองเข้มนั่นดูสวยมากขึ้นไปอีก

     ฉันแอบลอบมองเขาอย่างยิ้มๆ เขาคงนึกไม่ถึงสินะว่าที่นี่มีแม่น้ำกว้างขนาดนี้น่ะ...

     ฉันจัดการถอดรองเท้า ถอดถุงเท้าตัวเองแล้ววางใว้กับกระเป๋านักเรียนที่วางกับพื้นอย่างชิลๆ ซันหันมามองซันด้วยท่าทางประหลาดใจอีกแล้ว...

          "จะทำอะไร..." 

          "เล่นน้ำงัย มาเล่นด้วยกันสิ" ฉันเงยหน้าตอบเขาอย่างยิ้มแย้มก่อนจะวิ่งเต่าะแต่ะลงน้ำ

     ฟึบ!!

     ยังไม่ทันได้ลงน้ำเลย ซันพุ่งมาหิ้วตัวฉันอย่างเร็วไว เดี๋ยวเด้...

          "หะ... เดี๋ยวๆๆ นี่จะทำอะไรน่ะ" ฉันเงยหน้าขึ้นไปถามปีศาจที่หิ้วฉันอยู่ตอนนี้ ใบหน้าของเขาดูทะมึนมาก นี่เขาคิดจะทำอารายยยยย...

          "น้ำไม่ลึก?" ซันขมวดคิ้วยุ่งแล้วเดินดุ่มๆมองไปรอบๆแม่น้ำ

          "ก..ก็ไม่ลึกงัย น้ำสูงแค่เข่าเอง..."

          "อืม..." ซันพยักหน้ารับก่อนปล่อยฉันลงแต่โดยดี...

          "ซันก็ลงเล่นด้วยกันสิ"

          "ไม่..." ซันตอบพลางทำหน้าตาย ง่ะ... 

          "ชิ..." ฉันจิ้ปากเบาๆ ก่อนจะเดินเต่าแต่ะลงน้ำ เย็นสุดๆสบายจังเลย ไม่ได้เล่นนานแล้วอ่ะ

     แล้วหันไปมองปีศาจที่นั่งกับพื้นหญ้าแถมยังจ้องฉันเขม็งแบบนั้นอีก...

          "ซันไม่ลงเล่นจริงดิ" ฉันเดินลุยน้ำเข้ามาใกล้ๆบริเวณที่ซันนั่ง เขาทำหน้าทะมึนมาก นี่เขาไม่สนุกเหรอเนี้ย...

          "อืม..." เขาพยักหน้าเบาๆ 

          "นี่ซันสนุกมั้ยเนี้ย" ฉันขมวดคิ้วน้อยๆ นี่ถ้าเขาไม่สนุกก็พากันกลับบ้านดีกว่าแบบนี้...

          "ก็ไม่เลว..." คำตอบที่ได้มาทำเอางงไปอีก แต่เขาก็ไม่ได้บอกนะว่าไม่สนุกอ่ะ โล่งอกไปที...

     ฉันเดินขึ้นฝั่งแล้วคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปแม่น้ำกับพระอาทิตย์ที่ใกล้ตกดิน ถ่ายดอกไม้ที่ประดับอยู่พื้นหญ้า ถ่ายเรื่อยๆ จนกล้องในโทรศัพท์ไปโฟกัสปีศาจที่นั่งชันเข่าข้างเดียวมองหน้าฉันอยู่พอดิบพอดี... เอ่อ...

     นี่ซันเขามองฉันตลอดเลยรึงัย เขากลัวฉันกลิ้งหายไปในป่ารึไง...

          "ถ่ายรูปมั้ยซัน" ฉันเอียงคอถามซันพร้อมตั้งกล้องไปทางเขาเรียบร้อย...

          "ไม่..." คำตอบเอาฉันชะงักเลย อุตส่าห์ตั้งกล้องใว้อย่างดี แต่...

     แชะ... มือกดชัตเตอร์ไปแล้วจ้า...

     ซันหน้าตึงทันทีที่ฉันไม่ยอมฟังเขา แต่เขาคงทำได้แต่นั่งแผ่รังสีฉันอยู่อย่างนั้น...

     ฉันอมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเปิดรูปย้อนกลับไปดู เป็นภาพวิวของแม่น้ำสลับกับพื้นหญ้าโดยมีซันนั่งหน้าบึ้งจ้องคนถ่ายอยู่... อุ๊บ..ฉันอดขำไม่ได้แล้ว

          "ฮ่าๆๆๆ" ฉันระเบิดหัวเราะทันที โอ้ยยยยย อะไรมันจะตลกขนาดนี้ มันไม่เข้ากันเลย ฮ่าๆๆ

     ฟึบ...

     ซันเดินเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ร่างสูงเข้ามาคว้าโทรศัพท์ในมือฉันแล้วดูรูปที่ฉันเปิดค้างใว้ ซันทะมึนใส่ฉันทันที...

          "ลบทิ้งซะ..." น้ำเสียงอันน่าสะพรึงกลัวทำให้ฉันหยุดหัวเราะทันใด...

          "ลบทำใมอ่ะ ดูดีจะตาย..." ฉันพูดแล้วกลั้นขำไปด้วย...

     จริงสิ... ฉันไม่เคยเห็นซันใช้โทรศัพท์เลยนะ...

          "ซันได้ใช้โทรศัพท์ไหมอ่ะ"

          "ไม่..." โห... ไม่ใช้จริงดิ

          "ทำใมอ่ะ.."

          "ไม่จำเป็น..." ร่างสูงพลิกโทรศัพท์ฉันไปมาดูแล้วขมวดคิ้ว

          "พกบ้างจะเป็นไรไป อย่างถ่ายรูปใว้ถ่ายเก็บเป็นความทรงจำ เห็นมั้ยล่ะ" ฉันเขย่งตัวเองเข้าไปเลื่อนรูปในโทรศัพท์ตัวเองที่อยู่ในมือซันอย่างช้าๆ ซันทำหน้าแบบเหมือนไม่เคยเห็นเลยล่ะ... "ใช้ติดต่อใครก็ได้ เดี่ยวนี้เขาแชทคุยกันได้แล้ว"

          "คุยกับใคร..." 

          "คุยกับเพื่อนงัย"

          "อืม..." ซันพยักหน้ารับคำนิดๆก่อนจะจ้องโทรศัพท์ฉันเขม็งเลย
     เอ่อ... นั่นของฉัน อย่าทุบของฉันเชียวนะซัน.. T^T

     ไม่นานนักร่างสูงก็คืนของมาให้ฉันแล้วเดินดุ่มๆกลับไปนั่งที่เดิม ฉันเดินตามเขาโดยอัตโนมัติแล้วเตรียมตัวที่จะกลับ

     กว่าจะกลับมาถึงบ้านเล่นเอาเกือบค่ำ ซันมาส่งฉันที่บ้านเช่นเคยและประโยคคำสั่งอันน่าสะพรึงกลัวของเขาทำให้ฉันยอมจำนนทันที

          'พรุ่งนี้มาฝึกซะ... ไม่งั้นตาย...'

     งื้ออออออ กลัวอ่า...

     และก็ไม่ได้เค้นความจริงเกี่ยวกับรุ่นพี่คนนั้นสักที โธ่...


     ......


     วันต่อมา

     วันนี้ฉันตื่นเช้าไปหน่อยเลยเข้ามาห้องเรียนเร็ว เจอฝนกับปลาแต่เช้าเลย
 
          "ไอ โทษทีนะที่เมื่อวานเรากลับไปก่อน" ฝนวิ่งปลิวเข้ามาหาฉันพร้อมใบหน้าสำนึกผิด

          "ไม่เป็นรัยน่า" ฉันยิ้มตอบ 

          "เมื่อวานหลังจากเธอออกห้องไป ปีศาจก็ตื่นเดินตามเธอต้อยๆเลย รู้ตัวเปล่า..." หะ...จริงดิ!

          "อ่อ...อื้อๆ" ฉันพยักหน้ารัวแล้วเริ่มจัดของในโต๊ะเรียนตัวเอง "นี่ๆ ฉันมีเรื่องอยากถามทั้งสองคน"

          "ว่าๆ" ฝนกับปลาเขยิบเก้าอี้เข้ามาใกล้ เพื่อประชุมกันเหมือนทุกวัน

          "ไม่รู้จะพูดยังงัยอ่ะ แต่เมื่อวานฉันเจอรุ่นพี่คนหนึ่ง..." ฉันก้มเข้ามากระซิบใกล้ๆ ทั้งสองพยักหน้านิดๆอย่างรับฟัง "ฉันไม่รู้จักชื่อเขา แต่ดูเขามีอำนาจมากเลย..."

          "อย่างนี้นี่เอง..." ปลากรุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะเปิดปากถาม "ม. อะไรล่ะ"

          "ม.5 น่ะ แต่นอกนั้นไม่รู้แล้วนะ" 

          "ฉันมีรูปพวกรุ่นพี่ปีนี้อยู่นะ" ฝนทำหน้าเหมือนนึกออกก่อนจะควักโทรศัพท์ตัวเองเปิดรูปเรื่อยๆแล้วยืนให้ฉันดู

          "ไม่ยักรู้ว่ามีรูปพวกรุ่นพี่ด้วย..." ปลาเหล่ตาใส่ฝนอย่างจับผิด

          "หูยยย ก็ถ่ายใว้ปะ มีประโยชน์แล้วงัยยยย" ฝนจิ้ปากใส่ปลาเมื่อโดนรู้ทัน

     ฉันมองดูรูปรวมๆของรุ่นพี่ทั้งผู้หญิงผู้ชาย แล้วสะดุดกับคนหนึ่งในรูปเหมือนรุ่นพี่คนเมื่อวานเป้ะเลย... "คนนี้ๆ"

     ปลากับฝนมองตามก็ชะงักกึก แล้วมองคนในรูปนิ่งงัน...

          "คนนี้ชื่อก้อง ลูกชายนักธุรกิจใหญ่ที่บ้าอำนาจน่ะ" ปลาพูดพลางเขม่นใส่คนในรูปเบาๆ

     โห... บ้าอำนาจเหรอ จากที่ดูเมื่อวานคงจะจริง ไม่มีใครกล้าแตะกระทั่งซัน...

     หือ.. กับซันด้วย?... ถ้างั้นที่ท่าทางของเขาแปลกๆเมื่อวานก็เพราะเหตุผลนี้เหรอ

          "ฉันไม่ชอบคนๆนี้นะ เหมือนโรคจิตเลย" ฝนทำท่าขนลุกไปด้วย...

          "เมื่อวานคนนี้แหละที่เข้ามาทักฉันอ่ะ แถมยังพูดอะไรไม่เข้าใจอีก" 

          "รีบห่างจากหมอนี่ซะ!" ทั้งปลาและฝนต่างพูดพร้อมกัน ฉันเองก็พยักหน้าโดยอัตโนมัติ

          "หมอนี่ดีไม่ดีอาจจะร้ายกว่าปีศาจอีก..." ปลาพูดพลางทำหน้าเครียด 

          "เป็นผู้ชายที่บ้าอำนาจ อยากได้อะไรก็ต้องได้" ฝนพูดต่อจากปลาอีก

          "อื้อๆๆ" ฉันพยักหน้ารัวๆ 

     แสดงว่ารุ่นพี่ที่ชื่อก้องคนนี้เป็นคนไม่ดีอย่างที่คิดจริงๆสินะ...

          "แล้วเมื่อวานเขามาพูดอะไรเหรอ" ปลาขมวดคิ้วถามพร้อมทำหน้าจริงจัง

          "เขาบอกมาพิสูจน์ แต่ก็ได้คำแล้ว ว่างี้อ่ะ" ฉันพูดแล้วงงๆนิดๆแหละ เพราะยังไม่เข้าใจความหมายที่รุ่นพี่ก้องพูดเลย

          "ยังไงวะเนี้ย..." ฝนขมวดคิ้วยุ่งเลย

          "ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แล้วปีศาจล่ะ" 

          "ก็อยู่ด้วยกันนี่แหละ เหมือนจะไม่ชอบขี้หน้ากันด้วย"

          "บิงโกล่ะ..." ปลาดีดนิ้วแต่ไม่มีเสียง... ก่อนจะทำหน้าเหมือนนึกอะไรออก "แสดงว่าพี่ก้องคงคิดจะจัดการกับปีศาจอยู่... แต่อย่างอื่นฉันก็ไม่รู้รายละเอียดหรอกนะ นี่แค่เดา..."

     เอ๊ะ... จัดการกับซันเหรอ...

          "ถ้าอย่างนี้ก็เป็นไปได้นะ มันอาจจะเกี่ยวข้องกับไอด้วยก็ได้..." ฝนพูดหน้าเครียดแล้วหันมามองฉัน 

          "ถ้าเป็นไปได้ไอก็พยายามอยู่กับปีศาจให้ดีล่ะ" ปลาหันมาบอกฉันด้วยอีกคน

          "เอ๊ะ ก็อยู่ด้วยกันแทบตลอดๆ" 

          "ถ้าอยู่กับปีศาจเธอจะปลอดภัยกว่างัยยยย"

          "อีรุ่นพี่ก้องนั่นจะได้ไม่กล้าเข้ามายุ่งด้วย...วุ้ยยยยย" ฝนพูดหน้าเครียดและสะบัดหัวไปมา

     ม..หมายความว่าไงอ่ะ รึว่าถ้ารุ่นพี่ก้องคิดไม่ดีกับซัน... คนที่ใกล้ตัวเขาอย่างฉันก็อาจจะพลอยโดนไปด้วยว่างั้นสินะ...

          "เพราะงั้นไอ รีบฝึกกับปีศาจให้เก่งเดี๋ยวนี้เลย!" ฝนกำหมัดแน่นทุบโต๊ะเบาๆ

     พูดง่ายจริงๆนะฝน ลองมาฝึกกับฉันสิ... มีแต่เดี้ยงอ่ะ... T^T

          "ลงเรือลำเดียวกันแล้วนี่ ต้องไปให้ตลอดรอดฝั่งสิ..." ปลายิ้มมุมปากน้อยก่อนจะเหล่ตามองมาทางฉัน

     ง่ะ!!


     ......

     พักกลางวัน

     วันนี้ฉันก็ห่อข้าวกล่องสองอันมาที่พุ่มไม้หลังห้องสมุดเหมือนเคย แอบคิดถึงดาดฟ้านิดๆ เพราะไม่ได้ขึ้นไปหลายวันแล้ว แต่ที่ไหม่ก็เย็นสบายดีนะ

     ซันล่วงหน้าไปก่อนฉันประจำ เพื่อรอฉันซื้อน้ำกับขนมปังขนมจุกจิกไปให้ และมันเหมือนเคยชินไปแล้วล่ะ เพิ่มเติมคือค่อยๆคุยกันมากขึ้น

     หลังจากที่ทานข้าวเสร็จฉันก็จัดแจงข้าวกล่องเข้าที่เหมือนเดิม จนสังเกตไปที่ซันที่เหมือนนั่งรอฉันเพื่ออะไรบางอย่าง เขานั่งจ้องฉันเขม็งต่างจากทุกทีที่พอกินเสร็จก็นอนพิงต้นไม้ นี่เขามีอะไรรึเปล่านะ...

          "ซันมีอะไรอ่ะ" ฉันถามเขาอย่างสงสัย 

     เมื่อฉันทักเขาไป ซันก็เริ่มขยับตัวนิดๆพลางล้วงอะไรสักอย่างออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วยื่นออกมาให้ฉันดู...

     เอ่อ.. มันคือโทรศัพท์ แล้วมันทำใมอ่ะ

          "ใช้ไม่เป็น" ซันพูดเสียงนิ่งเรียบ ใบหน้านิ่งเฉย ฉันมองหน้าเขาสลับกับโทรศัพท์ในมือซันถึงคิดออก

     อ๋อ... เขาอยากใช้โทรศัพท์งัยยยย งั้นที่คุยเรื่องโทรศัพท์เมื่อวานคงกระตุ้นเขาได้เป็นอย่างดีเลยสินะ

          "งั้นฉันสอนให้นะ" ฉันยิ้มน้อยๆก่อนจะนั่งสอนซัน เขาก็นั่งฟังอย่างว่าง่ายแฮะ...

     เวลาอยู่นิ่งๆ ไม่แผ่รังสีแบบนี้ก็น่ารักดีแฮะ...

     หะ... น่ารัก... เนี้ยนะ!!?


     ......


     และเย็นนี้ฉันก็ต้องไปฝึกที่บ้านซันอีกแล้ว...

     เป้าหมายวันนี้คือ วิ่ง 5 รอบสนาม แล้วก็ซ้อมไหวพริบกับพี่ซิน หลังๆนี่ให้พี่ซินช่วยฝึกเพราะพี่แกทนดูฉันโดนซันเข้มงวดไม่ไหว เลยมาช่วยฉันฝึกให้แทน...

     อยากจะบอกว่าตอนนี้ฉันวิ่งได้สูงสุด 5 รอบสนามแล้ว แล้วก็จะเพิ่มไปเรื่อยๆจนกว่าจะครบ 10 รอบไปเลยยยยย...

     ขณะที่ฉันวิ่ง ซันก็มีเวลาว่างที่ขอบสนาม ร่างสูงนั่งขมวดคิ้วยุ่งก้มกดๆโทรศัพท์ที่ฉันสอนไปเมื่อตอนกลางวัน อุ๊บ... รู้สึกขำเขาอ่ะ ไม่รู้ทำใมท่าทางแบบนั้นมันน่ารักกกก

     แต่เพราะมัวแต่สนใจซันมากไปจนลืมไปว่าตัวเองวิ่งอยู่...

     ตุบ!...

          "โอ้ยยยย" ฮือ... เลยสะดุดขาตัวเองล้มงัย งื้อออออออ

     ฉันมองซ้ายมองขวาบริเวณขาตัวเองว่ามีแผลรึเปล่า แต่โชคดีที่ฉันใส่กางเกงวอร์มขายาว เลยไม่เจ็บมากเท่าไหร่ และวินาทีที่ฉันจะลุกนั้น...

     ฟุบ...

     ตัวฉันก็ลอยขึ้นจากการถูกซันที่เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ช้อนตัวขึ้นอุ้ม...

          "นี่ซัน ฉันไม่เป็นไร ปล่อยก้อนนนน" ฉันอายสุดชีวิตและเริ่มดิ้้นขลุกขลัก นี่ฉันถูกซันอุ่มท่าเจ้าหญิง ท่าเจ้าหญิง!!!

     ฉันเกาะไหล่กว้างของซันทั้งสองข้างโดยอัตโนมัติและมันทำให้เราใกล้กันมาก กรี้ดดดดดดดดด ไม่รู้ทำใมอยากกรี้ด อยากระเบิดตัวเองตายตรงนี้ ฮือ... 

          "ขาพลิกไม่รู้ตัวอีก..." ซันเอ่ยเสียงดุใกล้ชิดริมหูฉัน ยิ่งทำให้ฉันอยากระเบิดตัวเองเข้าอีก

     ทำใมใจเต้นแรง!! ทำใมหน้าแดง!! ทำใมอยากระเบิดตัวเองงงงงง

     ซันไม่สนใจท่าทีของฉันเขาเดินดุ่มๆเข้าไปภายในบ้าน ก็ไม่รู้ว่าจะพาไปไหน แต่ก็เกือบจะชนกับใครคนหนึ่ง ซันจึงหยุดโดยอัตโนมัติ...

          "มึงทำอะไรเนี้ย..." เสียงพี่เซนดังกระหึ่ม ภายในทางเดินบ้านหน้าพี่แกแบบตกตะลึงเหมือนไม่เคยพบเห็น

          "ยัยนี่ขาพลิก" ซันตอบพลางทำหน้าตายแล้วจ้องพี่ชายตัวเองเขม็งเลย

          "สวัสดีค่ะพี่เซน" ฉันไหว้พี่เซนทั้งๆที่ตัวสั่นไปหมด ก็ไม่รู้ทำใมถึงตื่นเต้นแล้วตัวพลอยสั่นไปด้วย

          "อ...เออ ไปทำแผลที่ห้องรับแขกไป" พี่เซนรับไหว้อย่างอือออ แล้วโบกมือไล่ซันให้รีบเดิน

     ซันพยักหน้าแล้วเดินลิ่วๆ มุ่งไปห้องนั่งเล่นที่ว่าทันที เขาวางฉันใว้บนโซฟาแล้วเดินลับหายไปเพียงไปกี่วินาที เจ้าตัวกลับมาพร้อมกับกล่องพยาบาลและกะละมัง... เร็วชะมัด...

     ฉันลองขยับข้อเท้าทั้งสองข้าง ก็รู้สึกปวดแปล๊บที่ข้อเท้าข้างซ้ายทันที

          "โอ๊ย..." ฉันเบ้หน้าด้วยความเจ็บก่อนจะรีบถลกขากางเกงวอร์มข้างที่เจ็บดู โหยยยย บวมแดงเป่งเลย ทำใมฉันไม่รู้สึกตัวเนี้ย...

          "อย่าขยับสิ..." ซันที่นั่งกับพื้นส่งสายตาดุใส่ นี่เขารู้ได้งัยว่าฉันขาพลิกอ่ะ ไองง!

          "นี่ซันรู้ได้งัยว่าฉันขาพลิกอ่ะ" ฉันเอียงคองง ขณะที่ซันเตรียมน้ำแข็งกับกะละมัง

     ซันเงยหน้าขึ้นมองอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะเอ่ยประโยคหนึ่งออกมาจนฉันอยากจะกัดเขาเลยทีเดียว "เธอโง่เหรอ..."

     ชิ คำก็โง่ สองคำก็บื้อ ตกลงฉันเป็นแบบนั้นจริงๆใช่มะ


     ......


     เวลาก็ผ่านมาครึ่งชั่วโมงแล้วที่ซินนั่งรอไอว่าที่น้องสะใภ้ตัวเองอยู่ ปกติเห็นวิ่งรอบสนามไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็เข้ามาฝึกแล้วนี่ ทำใมตอนนี้ยังไม่มาอีก...

     รึว่าไอ่ซันน้องชายตัวเอง จะเข้มงวดอะไรใส่น้องอีกล่ะ ว่าแล้วเธอลุกจากโรงฝึกเดินไปที่สนามหลังบ้าน ไม่มีแฮะ หายไปไหนกันเนี้ยสองคนนี้...

     ซินเดินตามทางเดินเพื่อตามหาซันกับไอ ที่โรงฝึกก็ไม่มี สองคนนี้ไปไหนกันนะ 

     พอเดินหาเรื่อยๆก็เริ่มได้ยินเสียงอู้อี้ของไอ เธอเลยเดินลิ่วๆเข้าไปกะจะแอบดู แต่ก็ดันเจอพี่ชายตัวเองแอบดูอยู่ก่อนแล้ว

          "พี่เซน ดูไรอ่ะ" เธอทักพี่ชายตัวเองด้วยเสียงเบาๆ ไม่ถามก็รู้แหละถ้าเขาดูอะไรกันอยู่...

     วินาทีที่ซินเหลือบดูในห้องนั่งเล่น เธอแทบอ้าปากค้างเมื่อเห็นน้องชายตัวเองนั่งประคบเย็นให้น้องไอที่นั่งโซฟาอยู่...

     เป็นไปได้เหรอเนี้ย... ไอ่ซันนั่งต่ำกว่าคนอื่น โดยเฉพาะสาวน้อยคนนี้...

          "เห็นคำตอบรึยัง..." เซนหันมาพูดเบาๆ เขายิ้มมุมปากเล็กๆ

          "เออ น้องสะใภ้คนนี้เจ๋งดี" ซินฉีกยิ้มอย่างถูกใจ และเขย่งมองเหตุการณ์ภายในห้องเป็นพักๆ

          "หาเรื่องแปลกใจให้กูดีจริงๆ" เซนหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะปลีกตัวเดินเข้าไปในห้องครัว "ซินวันนี้ไม่ได้ฝึกน้องหรอก ไปช่วยทำแผลไป กูว่าซันมันเอาไม่อยู่หรอก"

          "เออ ก็ว่างั้นแหละ น้องไอทำท่าจะงับหัวไอ่ซันแล้วอ่ะ..." ซินพยักหน้าตอบรับพี่ชายตัวเองแล้วเดินเข้าไปหาทั้งสองคนที่ตอนนี้เริ่มเถียงกันฉอดๆแล้ว

     วันนี้เจอเรื่องเซอร์ไพรส์อีกแล้วสิเรา ถ้าพ่อเจอนี่จะทำหน้ายังงัยน้าาาา....





(to be continue.....)


Minetji : เกือบเลยวันอัพซะแล้วค่ะ เกือบลืมเลย ปกติจะอัพลงไม่เกิน 3 วันค่ะ ไม่เกินตามนี้ค่ะ



ขอบคุณที่มา https://www.pinterest.com/pin/483433341221382312/

ขอบคุณที่อ่านนะคะ <3 <3 

ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #9 panpapiyong (@ppan_ling) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 18:11
    โอยยยย...ซันน่ารักอ่ะ
    #9
    0