Love Song... บทเพลงนี้เพื่อเธอ

ตอนที่ 2 : กำลังใจของกันและกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 เม.ย. 62

1 ปีผ่านไปหลังจากที่ฉันได้เป็นศิลปินอย่างเต็มตัว ตารางงานของฉันก็แน่นทุกวัน นอกจากงานร้องเพลงแล้ว ฉันยังได้มีโอกาสถ่ายแบบ ถ่ายโฆษณา และไปร่วมรายการวาไรตี้ต่างๆ จนตอนนี้ฉันไม่มีเวลาส่วนตัวเลย ฉันต้องทำงานแทบทุกวันเพราะทุกคนกำลังให้ความสนใจฉัน จากเด็กสาวที่ไม่มีความมั่นใจในตัวเอง ฉันกลายเป็นไอดอลสาวสุดเซ็กซี่ เป็นที่สนใจของบรรดาแฟนคลับทั้งชายและหญิงมากมาย

"จีวันนี้เรามีไปออกรายการวาไรตี้Aนะ เธอจะต้องให้สัมภาษณ์ด้วย นี่เป็นสคิปของรายการ"

พี่ผู้จัดการยื่นกระดาษสคิปรายการให้กับฉันเพื่อเตรียมตัว

"ลืมบอกอีกเรื่องวง Blue ก็มาร่วมรายการนี้ด้วยนะ พวกเธอเป็นตัวแทนของบริษัทเราน่ะ"

ฉันดีใจมากที่จะได้เจอกับพี่จงฮยอน จากที่ไม่ได้เจอกันมานาน เพราะเราทั้งคู่ต่างก็ทำหน้าที่ของตัวเอง ถึงเราจะไม่ได้เจอกันบ่อย แต่เราก็จะส่งข้อความหากันตลอด

[ดีใจมากเลยนะคะที่จะได้เจอพี่ เรามาพยายามด้วยกันนะคะ ไฟท์ติ้ง]

ผมได้ยินเสียงข้อความเข้าก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู และก็ต้องอมยิ้มเมื่อเห็นว่าข้อความนั้นเป็นของจีนี่

"สาวที่ไหนส่งข้อความมาหรอครับพี่ ยิ้มน้อย ยิ้มใหญ่เชียว"

จองชินเดินเข้ามาแซวผม

"ไหนๆจงฮยอนนายมีแฟนแล้วหรอ"

พี่ยงฮวาก็เป็นไปด้วยอีกคน

"เปล่าพี่...ข้อความจากเพื่อนน่ะ"

ผมปฏิเสธเพราะกลัวทุกคนจะเข้าใจผิด

"เพื่อนคนไหนที่ทำให้พี่ยิ้มและมีความสุขได้แบบนี้นะ"

มินฮยอกเดินเข้ามาโอบไหล่ของผม และตามด้วยจองชิน

"บอกว่าเพื่อนก็เพื่อนซิ"

ผมเอามือของทั้ง 2 ออก ก่อนจะเดินหนีออกมานั่งอีกมุมหนึ่งของห้อง และส่งข้อความกลับไปให้จีนี่

[พี่ก็ดีใจที่จะได้เจอกับจี เธอก็ทำให้เต็มที่นะ ไฟท์ติ้ง :) ]

ฉันได้รับข้อความตอบกลับจากพี่จงฮยอน มันเหมือนกับเป็นกำลังใจสำคัญของฉัน จากที่ตอนแรกเพลียๆแต่ตอนนี้กับมีแรงขึ้นมา เราถ่ายรายการกันเกือบ 2 ชั่วโมง จนในที่สุดเราก็ถ่ายทำจนเสร็จ

[จี...เสร็จงานนี้แล้ว ถ้าเธอไม่มีงานต่อเราออกมาเจอกันได้ไหม พี่จะรอเธอที่ห้องซ้อมนะ]

ผมแยกตัวออกมาหลังจากจบรายการ และส่งข้อความไปหาจีนี่ก่อนที่จะนัดเจอเธอ


"พี่ชินกู...ช่วยพาฉันไปส่งที่ห้องซ้อมหน่อยซิ"

ฉันพูดก่อนที่พี่ผู้จัดการจะออกรถ

"ดึกขนาดนี้...เธอจะไปทำอะไรที่ห้องซ้อมจี"

เขาหันหลังกลับมาถามฉัน

"พี่ก็แค่ไปส่งฉัน...โดยที่ไม่ต้องถามอะไรได้ไหม"

ฉันเริ่มไม่พอใจในสิ่งที่พี่ผู้จัดการถาม แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องขับรถมาส่งฉันที่บริษัทอยู่ดี

"เธอมาทำอะไรที่บริษัทหรอจี หรือว่าท่านประธานนัดเธอไว้ งั้นดีเลยพี่จะได้ไปพบท่านด้วย"

ฉันดันประตูรถก่อนที่เขาจะเปิดมันออกมา เพราะไม่อยากให้เขารู้ว่าฉันนัดกับพี่จงฮยอน ความจริงฉันไม่ต้องปิดบังเขาก็ได้ แต่ไม่อยากจะคอยตอบคำถามของเขาก็เท่านั้น

"ฉันไม่ได้นัดกับท่านประธานไว้ อีกอย่างนี้มันก็นอกเวลางาน ฉันขอมีเวลาส่วนตัวบ้างไม่ได้หรอ พี่รีบกลับไปเถอะ...พรุ่งนี้ค่อยเจอกัน"

ฉันบอกกับเขาก่อนที่จะเดินเข้าไปในบริษัท เวลาตอนนี้คนในบริษัทก็เลิกงานกันหมด จะมีแค่เด็กฝึกที่กำลังซ้อมกันอยู่ เห็นแล้วก็นึกถึงตัวเองสมัยก่อน

"ยืนคิดอะไรอยู่น่ะ....จี"

ผมเดินลงมาจะกดน้ำดื่มไปกิน เห็นจีนี่ยืนนิ่งมองดูพวกเด็กฝึกอยู่

"พี่จงฮยอน...ขอโทษนะคะ ฉันคงให้พี่รอนานใช่ไหมคะ"

ฉันตื่นจากภวังเมื่อได้ยินเสียงของพี่จงฮยอน เขายังอยู่ในชุดเดิมที่ใส่อัดรายการวันนี้

"เปล่าหรอกพี่ก็เพิ่งมา...พอดีหิวน้ำเลยว่าจะมากดน้ำสักหน่อย....เธอเอาด้วยไหม"

เราทั้งคู่เดินไปที่ตู้กดน้ำและภาพเดิมก็ย้อนกลับมา ทั้งผมและจีนี่ชอบน้ำลูกพีชมาก เราเคยมากดกันจนหมดตู้ทำให้คนอื่นๆไม่ได้กินน้ำลูกพีชเลยล่ะ

"ไม่รู้ว่าตอนนี้จะมีน้ำลูกพีชเหลืออยู่รึเปล่านะ"

ผมรู้ว่าจีนี่ก็กำลังนึกถึงอดีตเหมือนกับผม เพราะใบหน้าของเธอก็ตื่นเต้น เมื่อผมกำลังจะหยอดเหรียญลงไป

"เราไม่อยู่คงไม่มีใครทำเหมือนพวกเราแล้วล่ะคะ"

พี่จงฮยอนหยอดเหรียญไป 2 เหรียญ แต่น้ำมันดันออกมาแค่กระป๋องเดียว งั้นก็แสดงว่ามันเหลือแค่กระป๋องเดียวนั่นเอง

"แย่จัง...มีแค่กระป๋องเดียวเอง งั้นจีกินเถอะ...พี่เอาอย่างอื่นแทนก็ได้"

พี่จงฮยอนยื่นน้ำลูกพีชให้ฉัน ก่อนที่จะครุ่นคิดว่าจะกินน้ำอะไรดี จนในที่สุดเขาก็เลือกน้ำแตงโม เราพากันเดินขึ้นไปที่ห้องซ้อมชั้น 3 และเปิดประตูเข้าไป ภายในห้องยังคงเหมือนเดิมนานมากแล้วตั้งแต่ที่ฉันได้เดบิวเป็นศิลปิน ก็ไม่ค่อยได้มาที่ห้องซ้อมบ่อยๆเพราะต้องเดินสายโปรโมทผลงาน

"ทำไมพี่จงฮยอนต้องนัดฉันมาที่นี่ด้วยคะ"

ฉันนั่งลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่งพร้อมทั้งยกน้ำขึ้นดื่ม

"ไม่มีอะไรหรอก พอดีพี่มีของจะให้จีน่ะ"

ผมพูดก่อนที่จะหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

"นี่คืออะไรคะ"

ฉันรู้สึกดีใจมากเหมือนกับตัวเองโดนเซอร์ไพรส์

"พี่นึกขึ้นได้ว่ายังไม่เคยให้อะไรกับจีเลย ตั้งแต่ที่เธอมาเป็นศิลปินและโด่งดังจนถึงทุกวันนี้ พี่ก็ทำอะไรแบบนี้ไม่เป็นซะด้วย พอดีว่าต้องทำสร้อยข้อมือไปแจกแฟนคลับในงาน Meeting น่ะ พี่ก็เลยทำมาให้จีด้วย อาจจะไม่สวยนะ...แต่พี่ก็ตั้งใจทำเต็มที่ แล้วมันก็มีแค่ชิ้นเดียว..."

ผมยังพูดไม่ทันจบจีก็โผเข้ากอดผม ก่อนที่เธอจะร้องไห้ออกมา

"ยังขี้แยเหมือนเดิมเลยนะเรา"

ผมกอดเธอที่เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด พร้อมทั้งเอามือขยี้หัวของเธอ

"ขอบคุณมากนะคะ...พี่จงฮยอน ฉันจะใส่มันติดตัวตลอดเลยคะ"

ฉันพูดทั้งๆที่ยังคงสะอึกสะอื้นอยู่ มันทั้งดีใจและมีความสุข เมื่อรู้ว่าพี่เขาตั้งใจทำให้ฉัน มันจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันร้องไห้ออกมา ความจริงเขาแทบไม่ต้องทำอะไรให้ฉันเลย เพราะที่ผ่านมาเขาคอยช่วยเหลือฉันมาตลอด จนทุกวันนี้เขาก็ยังคงดีกับฉันเสมอ เราคุยกันอยู่หลายชั่วโมง ก่อนที่พี่จงฮยอนจะไปส่งฉันที่คอนโด ฉันไม่อยากให้เวลามันผ่านไปเร็ว เพราะฉันมีความสุขทุกครั้งเวลาที่อยู่กับเขา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น