[FIC KnB] ผมน่ะ ยังไงก็เป็นได้แค่เงาสินะครับ?(allKuroko)

ตอนที่ 11 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,994
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    15 เม.ย. 58

บทรีเควส 01 – AkaKuro
 

 

จากคุณ : ` (vanillashake) -?/ mana_ai/ MiNiDaRin/ Yukiko12/ Sawada Cartoon/ fushimi-shiro.

(คู่นี้คนขอเยอะมากค่ะะะะ//ตกใจ หากพิมพ์ชื่อใครผิดก็ขอโทษนะคะ บอกมาได้เลยค่ะ ส่วนคนที่รีเควสมาไม่ทันก็อ่านได้เช่นกันน๊า><)

 

Title : “อย่าคิดว่าจะหนีจากฉันไปได้”

Pairing :  AkaKuro (Akashi x Kuroko)

Rating : ???

Genre : SM , Sweet Drama

Warning : ระวังการเสียเลือดมาก ทางเรามีบริการถุงเลือดแบบพิเศษที่สามารถใช้ได้ตลอดเวลา และมีทิชชู่ไว้บริการ(?)หากเกิดเหตุสุดวิสัย ขอบคุณค่ะ//เดี๋ยวๆ

By : Mind-San./Mi~chan
. . . . .



 

            “ไนส์พาส! เท็ตสึ!” เสียงเฮลั่นสนามเมื่ออาโอมิเนะ เอซแห่งทีมบาสเกตบอลเทย์โคชู้ตลูกลงห่วงอย่างแม่นยำ ทำให้คะแนนของพวกเขาห่างกับคู่แข่งเกินห้าสิบแต้มเข้าไปแล้ว เด็กหนุ่มผิวเข้มยิ้มกว้างยกกำปั้นแตะกับคู่หูของตน

 

            “ไนส์ชู้ตครับอาโอมิเนะคุง” คุโรโกะ เท็ตสึยะ ซิกส์แมนแห่งเทย์โคยิ้มบางๆให้เด็กหนุ่มผิวเข้ม ขยับข้อมือเล็กน้อยเพื่อเตรียมตัวส่งลูกต่อไป

 

            “อาโอมิเนจจิขี้โกงอ่า! ฉันก็อยากได้ลูกส่งจากคุโรโกจจินะ” คิเสะ เรียวตะบ่นด้วยใบหน้าที่มีน้ำตาคลอ นายแบบหนุ่มเบ้ปากอย่างอิจฉาที่สองคนนี้มัวแต่ส่งลูกให้กัน

 

            “ก็ไปบอกโค้ชสิ แต่ก็นะ ฉันเป็นคนที่เล่นเข้ากับเท็ตสึได้ดีที่สุดนี่นา” เจ้าตัวยิ้มเยาะก่อนจะวิ่งนำไป โดยไม่สนใจคิเสะที่กำลังทำท่าทางหัวเสียเลย เด็กหนุ่มผมฟ้าลอบถอนหายใจกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่รู้จะช่วยยังไง เพราะสองคนนี้คะยั้นคะยอให้เขาส่งลูกให้อยู่นั่นแหละ ถ้าจังหวะมันเหมาะผมก็ส่งให้เองแหละครับ! คุโรโกะคิดอย่างเหนื่อยใจ

 

            ปิ๊ดดดดดดดดดด

 

            ลูกชู้ตลูกสุดท้ายของอาโอมิเนะลงพร้อมกับเสียงนกหวีดหมดเวลาอย่างสวยงาม เด็กหนุ่มปาดเหงื่อบนใบหน้าพร้อมหันไปยกนิ้วโป้งให้กับคู่หูตัวเล็กก่อนที่จะเดินไปเข้าแถว

 

            “159 ต่อ 82 เทย์โคเป็นฝ่ายชนะ”

 

            “ขอบพระคุณมากครับ!

 

 

 

            “เยี่ยมไปเลยเท็ตสึ!” อาโอมิเนะเดินมากอดคอคู่หูด้วยใบหน้าที่แสดงความยินดี ต่างกับอีกฝ่ายที่ทำหน้ามุ่ยอย่างรำคาญใจ

 

            “อึดอัดครับอาโอมิเนะคุง อีกอย่าง ผมจะเปลี่ยนเสื้อ”

 

            “อ๊ะ โทษที” อาโอมิเนะปล่อยแขนออกก่อนจะเดินไปนั่งรอที่ม้านั่งในห้องล็อกเกอร์เพราะเขาเปลี่ยนเสื้อเสร็จเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าคมเข้มแอบจ้องมองเรือนร่างของคู่หูที่กำลังยืนเปลี่ยนเสื้ออยู่ไม่ไกล

 

            ร่างบางที่ไม่เหมือนนักกีฬาค่อยๆถอดเสื้อยูนิฟอร์มออกเผยให้เห็นผิวขาวเนียน ยิ่งเห็นหยาดเหงื่อไหลลงมาตามแผงอกและแผ่นหลังก็ชวนให้คนมองใจสั่นอย่างช่วยไม่ได้ อาโอมิเนะรีบหันหน้าไปทางอื่นทันที มือหนาทำการปิดจมูกไว้เพื่อกันไม่ให้เลือดกำเดาไหลออกมา

 

            โดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าการกระทำของเขาอยู่ในสายตาใครบางคนแทบจะตลอดเวลา...

 

 

 

            “พรุ่งนี้ห้ามมาซ้อมสายเด็ดขาด” สิ้นเสียงคำสั่งของกัปตันทุกคนในทีมก็ขานรับอย่างหนักแน่น ถึงวันนี้จะชนะแต่ก็ต้องมาฝึกซ้อมในวันรุ่งขึ้นอยู่ดี มันเป็นเรื่องปกติไปซะแล้วสำหรับชมรมบาสเทย์โค
 

            “อาคาชิคุง ผมกลับก่อนนะครับ” ร่างบางเดินมาบอกผู้เป็นกัปตัน

 

            “โชคดีเท็ตสึยะ” อาคาชิส่งยิ้มไปให้แต่รอยยิ้มนั้นก็โดนลบออกไปหมดเมื่อได้ยินเสียงของใครบางคนที่เรียกชื่อร่างบางอย่างสนิทสนม คุโรโกะโค้งให้เด็กหนุ่มผมแดงเล็กน้อยแล้วเดินออกไปตามเสียงเรียก

 

            ภาพของอาโอมิเนะที่ยีหัวคุโรโกะ กับคิเสะที่กอดคอคนตัวเล็กพร้อมรอยยิ้มร่าเริงทำเอากัปตันหนุ่มมองด้วยสายตาที่ว่างเปล่าจนน่ากลัว มือเรียวกำแน่นจนห้อเลือด ดวงตาสีแดงวาวโรจน์ดุจสัตว์ร้ายที่รอเวลาขย้ำเหยื่อให้ตกอยู่ใต้อำนาจของเขา

 

            แล้วเราจะได้เห็นดีกัน...

 

            “อาโอมิเนจจิคิดว่าอาคาชิจจิจะโกรธพวกเราหรือเปล่าที่เราทำตัวสนิทกับคุโรโกจจิแบบนั้น” คิเสะพูดกับเด็กหนุ่มผิวเข้มเมื่อพวกเขาสองคนได้อยู่กันตามลำพังหลังจากที่ไปส่งคุโรโกะเรียบร้อยแล้ว ดวงตาสีน้ำเงินเลิกขึ้นเมื่อได้ยินคำถาม

 

            “จะโกรธเรื่องอะไรล่ะ หมอนั่นไม่ได้เป็นเจ้าของเท็ตสึซะหน่อย ถึงจะแสดงท่าทีว่าชอบก็เถอะ แต่ถ้ายังไม่ได้บอกฉันก็ไม่ยกเท็ตสึให้หรอกน่า” ไม่ใช่ว่าเขาหวงคุโรโกะในฐานะเพื่อน อาโอมิเนะรู้ใจตัวเองดีว่าเขาคิดกับคุโรโกะแบบไหน ถึงร่างบางจะแสดงท่าทีว่าชื่นชมในตัวกัปตันของพวกเขาก็เถอะ แต่ถ้ายังไม่คบกันจริงจังล่ะก็เขาไม่ยอมแพ้แน่

 

            “นั่นสินะฮะ” คิเสะพยักหน้าให้กับคำพูดของอีกฝ่าย หากถามว่าเขาคิดยังไงกับคุโรโกจจิ? ตอบได้เลยว่าชอบ เขาชอบคุโรโกจจิตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็น ทั้งใบหน้าน่ารักกับนิสัยที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆและทุกอย่างในตัวของเด็กหนุ่มผมฟ้าคนนั้นทำให้เขาแทบเก็บความรู้สึกนี้ไม่ไหว แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าคุโรโกจจิชอบใครอยู่ก็เถอะ แต่ถ้าหากสองคนนั้นยังไม่ได้เป็นอะไรกันเขาก็ยอมทำทุกวิถีทางที่จะทำให้คุโรโกจจิหันมาชอบเขาให้ได้

 

            “ผมไม่ยอมแพ้อาโอมิเนจจิหรอกนะฮะ เรื่องนี้เรื่องเดียวที่จะยอมแพ้ไม่ได้” คิเสะพูดพร้อมรอยยิ้มมุ่งมั่น

 

            “หา? เรื่องนั้นฉันก็เหมือนกันล่ะน่า”

 

 

 

            “พักสิบนาที” อาคาชิบอกลูกทีมตัวเองแล้วเดินไปนั่งที่ม้านั่งข้างสนาม จ้องมองร่างบางที่กำลังฝึกซ้อมไม่หยุดด้วยความชื่นชม ใบหน้าเรียบเฉยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นคนในสนามฝึกส่งลูกให้คนในทีม มือบางผลักให้ลูกบาสเปลี่ยนทิศทางได้อย่างแม่นยำหลายต่อหลายครั้งจนหมดเวลาในการแข่งซ้อม

 

            “เหนื่อยหน่อยนะเท็ตสึยะ” อาคาชิยื่นขวดน้ำให้ร่างบางที่เดินมาหาตน ใบหน้าหวานมีเหงื่อเต็มไปหมดเพราะการฝึกซ้อม

 

            “ขอบคุณครับ” คุโรโกะกล่าวอย่างสุภาพ นั่งลงข้างๆอาคาชิเมื่อเจ้าตัวเป็นฝ่ายขยับที่ให้พร้อมกับแววตาที่สื่อความหมายว่าให้นั่งลง เด็กหนุ่มผมฟ้าหอบหายใจเล็กน้อยและจิบน้ำในขวดทีละนิดเพื่อดับกระหาย ไหล่บางกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะเป็นการบอกว่าการซ้อมวันนี้หนักหนาอยู่พอตัว

 

            “เช็ดเหงื่อซะสิ” อาคาชิวางผ้าขนหนูลงบนเรื่อนผมสีฟ้าอ่อน อีกฝ่ายหันมาขอบคุณเขาเบาๆและเอาผ้าขนหนูซับเหงื่อตัวเอง ใบหน้าหวานแดงเรื่อเมื่อแอบเหล่มองคนข้างตัว ใบหน้าหล่อเหลากำลังมองการซ้อมในสนามอย่างตั้งใจจนคุโรโกะอดไม่ได้ที่จะเขยิบเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น

 

            “เฮ้อ.. เหนื่อยเป็นบ้า เท็ตสึขอน้ำหน่อย” อาโอมิเนะวิ่งมาทางร่างบางก่อนจะคว้าขวดน้ำที่ยังดื่มไม่หมดไปอย่างหน้าตาเฉย เด็กหนุ่มผิวเข้มกระดกน้ำอย่างรวดเร็ว

 

            “เดี๋ยวสิครับอาโอมิเนะคุง!” ดูเหมือนว่าสิ่งที่คุโรโกะพูดจะช้าเกินไปเมื่ออาโอมิเนะส่งขวดเปล่ากลับมาให้เขา ดวงตาสีฟ้าสวยแอบมองมันอย่างเสียดายนิดๆ นี่เขายังดื่มไปไม่ถึงครึ่งขวดเลยนะ

 

            “คุโรโกจจิ~ เหงื่อเต็มหน้าฉันเลยอ่า เช็ดให้หน่อยสิ” คิเสะเดินมานั่งขนาบข้างคุโรโกะพร้อมส่งสายตาออดอ้อนเต็มที่

 

            “เช็ดเองสิครับ” ว่าแล้วโยนผ้าขนหนูเข้าไปเต็มหน้าของคิเสะทันที นี่มันอะไรกัน ทำไมสองคนนี้ถึงชอบมาเกาะแกะเขาจังล่ะ คุโรโกะคิด ซ้อมหนักยังไม่พอนี่เขายังต้องมารับมือกับสองคนนี้ต่ออีกเหรอเนี่ย?

 

            “อย่าพูดอย่างนั้นสิคุโรโกจจิ เช็ดให้ฉันหน่อยน๊า”

 

            พวกนาย...

 

            “อย่าไปฟังหมอนี่เลย ไปซ้อมกับฉันดีกว่าเท็ตสึ”

 

            กล้ามากที่ทำแบบนี้...

 

            “อาโอมิเนจจิขี้โกง ฉันก็จะไปซ้อมด้วย”

 

            อยากลองดีกับฉันคนนี้สินะ? หึ... ได้สิ

 

            “ไดกิ ไปวิ่งรอบสนาม 20 รอบ” อาคาชิสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งและเด็ดขาดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยจนเจ้าของชื่อตกใจ

 

 

            “เฮ้ย! ไหงงั้น”

 

 

            “ฉันคิดว่าการฝึกในวันนี้ของนายยังไม่เป็นที่น่าพอใจเท่าไหร่ นายคงเข้าใจความหมายนะ” ดวงตาสีแดงฉานจ้องเขม็งไปที่อาโอมิเนะ

 

            “แต่ว่า...”

 

            “ไปสิ”

 

            สิ้นเสียงของจักรพรรดิอาโอมิเนะก็ออกวิ่งทันที ถ้าอยู่เถียงด้วยมีหวังตัวเลขที่เขาต้องวิ่งจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆแน่ เพราะงั้น... ก็อย่าไปขัดคำสั่งดีกว่า

 

            “เรียวตะ ดูเหมือนว่าการชู้ตของนายจะยังทำไม่ดีพอนะ ไปฝึกชู้ต 100 ลูก หากลงไม่ครบก็ห้ามกลับบ้านล่ะ เดี๋ยวฉันจะให้ชินทาโร่จับตาดูนายไว้”

 

            “เอ๋!?

 

            “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าเรียวตะ? หรือคิดว่าฉันคนนี้จะมองอะไรพลาด” คนผมแดงพูดด้วยรอยยิ้มที่มองยังไงก็เหมือนปีศาจในสายตาของคิเสะ นายแบบหนุ่มแทบน้ำตาไหลพรากเมื่อรู้ว่าตนต้องไปซ้อมชู้ตลูกต่อถึงร้อยลูก ถ้าเป็นเวลาปกติแต้มแค่นี้คงไม่เป็นอะไร แต่ตอนนี้ร่างกายของเขาล้าจากการฝึกที่ซ้อมมาหลายชั่วโมงแล้วน่ะสิ

 

            “ขะ.. เข้าใจแล้ว” คิเสะเดินคอตกออกไปอีกด้านหนึ่งเพื่อเตรียมฝึกชู้ตบาสตามคำสั่งแต่โดยดี

 

            “อะ.. เอ่อ.. อาคาชิคุง?” คุโรโกะที่นั่งฟังคนผมแดงพูดทุกประโยคหันมามองอย่างสงสัย การซ้อมของทั้งสองคนในวันนี้ก็ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ดีอยู่แล้ว แต่ทำไมอาคาชิถึงสั่งอะไรออกไปแบบนั้นกัน

 

            “ไปเปลี่ยนเสื้อซะเท็ตสึยะ”

 

            “คะ.. ครับ?” อย่างเล็กถามซ้ำอย่างไม่เข้าใจ เมื่อครู่เขาได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่า?

 

            “ฉันบอกว่าให้นายไปเปลี่ยนเสื้อแล้วกลับกับฉัน ฉันมีเรื่องที่ต้องคุยกับนาย” ดวงตาคมจ้องมองร่างบางที่ยังงงอยู่ไม่น้อยก่อนจะเอ่ยย้ำอีกครั้ง

 

            “10 นาที ถ้านายยังไม่เสร็จคงรู้นะว่าจะเจออะไร” คราวนี้คุโรโกะสะดุ้งเฮือกก่อนจะลนลานวิ่งเข้าไปในห้องล็อกเกอร์ทันที อาคาชิหายใจเข้าออกเบาๆเหมือนอยากจะสงบสติอารมณ์เอาไว้ ดวงตาสีแดงปิดลงแต่ไม่ว่าจะทำยังไงความขุ่นมัวในจิตใจก็ยังไม่จางหายไปอยู่ดี

 

            “เสร็จแล้วครับอาคาชิคุง” คุโรโกะรีบวิ่งมาหาอาคาชิด้วยสภาพที่คิดว่าเรียบร้อยที่สุด แต่ดูเหมือนว่าเขาจะรีบร้อนเกินไปหน่อยจนลืมติดกระดุมชุดนักเรียนให้ครบทุกเม็ด เนคไทก็ไม่ได้สวม แถมเสื้อนอกยังใส่ไว้แบบขอไปที เพราะมันทั้งยับและไม่ได้ติดกระดุมเลยสักเม็ด

 

            “งั้นก็ไปกันได้แล้ว” พูดจบอาคาชิก็ลากคนตัวเล็กออกจากโรงยิมแล้วตรงออกนอกโรงเรียน รถหรูคันสีดำที่ไม่รู้ที่มาที่ไปจอดรอไว้อยู่แล้ว คนตัวสูงบอกให้คุโรโกะเข้าไปก่อนจากนั้นเขาก็เข้าไปนั่งข้างๆและปิดประตูลงทันที

 

            “จะไปไหนเหรอครับอาคาชิคุง?” คนผมฟ้าถามแต่ก็ได้เพียงความเงียบกลับมา ดวงตาสีฟ้ามองลอกแลกด้วยความกลัวเล็กน้อย นี่เขาคงไม่ได้โดนจับตัวไปนะ ไม่ใช่สิ.. ถ้าเป็นแบบนั้นจริงอาคาชิคุงจะจับตัวเขามาทำไมล่ะ

 

            “ถึงแล้วครับนายน้อย” เสียงของคนขับรถทำเอาคุโรโกะสะดุ้ง เด็กหนุ่มผมแดงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนเปิดประตูรถแล้วจับมือของร่างบางให้ตามลงมาด้วย

 

            นี่มัน... บ้านของอาคาชิคุงนี่นา

 

            คุโรโกะคิดอย่างแปลกใจ เพราะเขาเคยมาบ้านของอาคาชิเพียงแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น ไม่สิ... เรียกว่าบ้านคงจะไม่ถูก ต้องเรียกว่าคฤหาสน์ต่างหาก ว่าแต่.. ทำไมอาคาชิถึงพาเขามาที่นี่

 

            “อ๊ะ! เดี๋ยวสิครับ!” เด็กหนุ่มผมฟ้าร้องอย่างตกใจเมื่ออีกฝ่ายกระชากข้อมือเขาอย่างแรงแล้วตรงไปทางด้านซ้ายมือ เดินไปไม่นานบ้านเล็กสไตล์โมเดิร์นปรากฏแก่สายตา เขาจำได้ว่าอาคาชิเลยเล่าให้ฟังว่ามันเป็นเรือนหลังเล็กที่ร่างสูงมักจะมานั่งทำงานเวลาที่ไม่อยากให้ใครมารบกวน

 

            ร่างสูงเปิดประตูบ้านก่อนผลักร่างบางเข้าไป มือหนาเอื้อมมือไปกดล็อคประตูหน้าแล้วเปิดไฟเพื่อทำให้ห้องสว่างขึ้น

 

            “พะ.. พาผมมาที่นี่ทำไมเหรอครับ?”

 

            ร่างสูงไม่ตอบแต่พาคุโรโกะเข้ามาในห้องนอนแทน อาคาชิผลักร่างเล็กลงบนเตียงหลังใหญ่ท่ามกลางความตกใจของเด็กหนุ่มผมฟ้า นัยน์ตาสีเดียวกันกับเรือนผมเบิกกว้างร่างกายสั่นเทาอย่างน่าสงสาร เขารู้แล้วว่าอาคาชิจะทำอะไร

 

            เด็กหนุ่มผมแดงขึ้นคร่อมคนตัวเล็ก สองมือกดข้อมือเรียวไว้กับเตียงนุ่มๆเพื่อกันไม่ให้อีกฝ่ายหนี นัยน์ตาคมกริบนั้นดูคาดเดาความคิดไม่ได้

 

            “ทำไมนายทำแบบนี้”

 

            “ผะ.. ผมทำอะไร?”

 

            “ยังจะให้ฉันบอกอีกเหรอ นายทำตัวสนิทสนมกับไดกิ แล้วยังปล่อยให้เรียวตะเข้ามายุ่งวุ่นวายกับนายแบบนี้ กล้ามากเลยนะเท็ตสึยะของฉัน...” อาคาชิยิ้มให้อีกฝ่าย แต่ดูเหมือนว่ารอยยิ้มนั้นจะน่ากลัวเกินไปในความคิดของร่างบางตอนนี้

 

            “ผะ.. ผมไม่ได้ อื้อ!!!” ยังไม่ทันได้พูดอะไรริมฝีปากบางก็โดนร่างสูงครอบครองอย่างกระหาย ลิ้นร้อนล่วงล้ำเข้าไปตามโพรงปากเล็ก ควานสัมผัสไปทั่วพร้อมกับหยอกล้ออีกฝ่ายไปด้วย มือข้างหนึ่งปลดเนคไทของร่างเล็กออกโดยที่ยังไม่ละจูบไปไหนก่อนจะพันธนาการข้อมือบางแน่นแล้วจับขึ้นเหนือหัว

 

            “อื้อ... ฮะ..” อาคาชิถอนจูบออกก่อนที่ร่างบางจะขาดลมหายใจแล้วกดจูบซ้ำอีกครั้งอย่างร้อนแรงกว่าเดิม มือหนาลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างจัดการแกะกระดุมของคนที่ถูกคร่อมอยู่อย่างรวดเร็วโดยอีกฝ่ายไม่ทันได้ขัดขืน ดวงตาสีฟ้าสวยคลอไปด้วยน้ำตาและแรงอารมณ์ที่ถูกชักจูง

 

            “อะ.. อาคาชิคุง อึ่ก.. อย่า” คุโรโกะร้องห้าม พยายามจะดันตัวอีกฝ่ายออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่เพราะถูกมัดไว้จึงทำได้เพียงแตะหน้าอกของคนตัวสูงเท่านั้น

 

            “ชู่ว์... ไม่มีอะไรต้องกลัวนะเท็ตสึยะ”

 

            “มะ..ไม่ อ๊ะ! อาคาชิคุง!” คุโรโกะร้องลั้นพร้อมกับส่ายใบหน้าไปมาเมื่ออีกคนนำผ้าสีดำชิ้นเล็กๆมาปิดดวงตาไว้ ยิ่งมองอะไรไม่เห็นก็ยิ่งรับสัมผัสได้ดีเป็นเท่าตัว...

 

            “นายก็รู้นี่เท็ตสึยะ.. ว่าฉันรักนายแค่ไหน” อาคาชิจูบริมฝีปากเล็กที่เริ่มช้ำเบาๆก่อนจะค่อยๆใช้ลิ้นร้อนไล้เลียลงมาจนถึงซอกคอขาวเนียนแล้วประทับริมฝีปากลงไป ขบเม้มเบาๆเพื่อสร้างรอยสีกุหลายเป็นการแสดงเจ้าของ

 

            “ไม่.. อาคาชิคุง ได้โปรด...” คุโรโกะร้องขอด้วยใบหน้าแดงซ่าน ตาที่โดนปิดเห็นแต่ความมืดมิดทำให้หัวใจดวงน้อยเริ่มหวาดกลัว ไม่.. ไม่เอา อาคาชิที่เขารู้จักไม่ใช่แบบนี้

 

            “ไม่.. อ๊ะ.. ฮะ..” ร่างบางสะดุ้งเมื่อร่างสูงเลื่อนลิ้นอุ่นร้อนมาครอบครองยอดอกของเขา มืออีกข้างก็สะกิดตุ่มไตร่างเล็กเบาๆเป็นการกระตุ้นอารมณ์

 

            “ฉันรักเท็ตสึยะนะ ได้ยินรึเปล่า ฉันรักนายเท็ตสึยะ” เด็กหนุ่มผมแดงพูดเสียงกระส่ำ ริมฝีปากหนาจัดการสร้างรอยประทับไปทั่วร่างอย่างเอาแต่ใจ จนผิวสีขาวซีดของคนที่อยู่ข้างใต้มีแต่รอยช้ำสีกุหลาบเต็มไปหมด

 

            “อาคาชิคุง.. ได้โปรดหยุดเถอะครับ ฮึก.. ขอร้อง ไม่เอา.. ฮึก..ไม่เอาแบบนี้ ไม่..” เสียงสะอื้นจากร่างบางทำให้อีกฝ่ายได้สติ ดวงตาสีแดงมองคนตัวเล็กที่สั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว น้ำเสียงที่เคยเรียบนิ่งกลับเจือไปด้วยเสียงสะอื้น

 

            นี่เขาทำอะไรลงไป?

 

            เด็กหนุ่มผมแดงแกะเนคไทที่มัดอยู่บนข้อมือเล็กเผยให้เห็นรอยแดงที่ได้จากการเสียดสี อาคาชิ มองอย่างรู้สึกผิดก่อนจะเอื้อมไปแกะผ้าที่ปิดตาร่างบางออก

 

            “อะ.. อาคาชิคุง...” ดวงตาสีฟ้าสวยเอ่อคลอไปด้วยหยดน้ำตา คนตัวเล็กรีบขยับตัวออกห่างจากร่างสูงด้วยความหวาดกลัว

 

            “ขอโทษ.. เท็ตสึยะ ฉันขอโทษ” อาคาชิคว้าตัวของร่างเล็กมากอดไว้ มือทั้งสองข้างโอบคุโรโกะแน่นจนเจ้าตัวรู้สึกเจ็บ ทั้งๆที่คิดจะผลักออกแต่กลับทำไม่ได้เพราะรู้สึกถึงแรงสั่นเบาๆจากร่างสูง ใบหน้าหล่อเหลาซบลงบนไหล่บางอย่างรู้สึกกลัว... เขากลัวคนตัวเล็กจะตีตัวออกห่าง กลัวคนที่เขารักมีท่าทางหวาดกลัวและไม่มายุ่งกับเขาอีก

 

            “ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณที่ฟังสิ่งที่ผมขอ” ใบหน้าหวานหลับตาลง ซุกอกแกร่งก่อนจะใช้แขนทั้งสองข้างโอบกอดคนตัวสูงไว้

 

            “ขอโทษนะเท็ตสึยะ ขอโทษที่ทำอะไรแบบนั้นลงไป แต่ฉันรักเท็ตสึยะนะ รักมากจนไม่อยากให้นายไปยุ่งกับคนอื่น”

 

            “ถะ.. ถ้าอย่างนั้นก็บอกผมให้เร็วกว่านี้สิครับ” คุโรโกะผลักอกอีกฝ่ายเบาๆ ใบหน้าเริ่มเห่อร้อนขึ้นมาอีกครั้ง

 

            “สิ่งที่ฉันทำมันยังไม่ชัดเจนพอเหรอ?”

 

            “ถ้าคุณไม่พูดก็ไม่มีใครรู้หรอกนะครับว่าคุณคิดอะไรอยู่น่ะ” ร่างเล็กบอกด้วยน้ำเสียงงอนเล็กๆรับกับใบหน้าที่ขมวดคิ้วมุ่น แต่มองยังไงมันก็น่ารักสุดๆในสายตาของอาคาชิ

 

            “งั้นก็คบกับฉันนะ”

 

            “เอ๋!?

 

            “ฉันชอบนายแล้วนายก็ชอบฉัน เราคบกันมันก็ถูกแล้วนี่”

 

            “ใครบอกกันครับว่าผมชอบคุณ” คุโรโกะเบือนหน้าไปทางอื่น สารภาพได้เลยว่าเขาในตอนนี้คงจะหน้าแดงมากแน่ๆ

 

            “เห? งั้นฉันขอถามนาย เท็ตสึยะชอบฉันรึเปล่า?” อาคาชิเชยคางอีกฝ่ายให้หันมาสบตา “ว่าไงล่ะ?” ไม่พูดเปล่าใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆโน้มลงมาใกล้จนริมฝีปากแทบชิดติดกัน

 

            “คะ.. ครับ ผมชอบอาคาชิคุงครับ” เด็กหนุ่มผมสีฟ้าอ่อนรีบตอบพร้อมกับผลักอกอีกคนให้ถอยออกไป ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงมากขึ้นไปอีกจนคนเห็นรู้สึกอยากจะแกล้งให้คนๆนี้เขินกว่าเดิม

 

            “งั้นก็ถือว่าเราคบกันแล้วนะ” อาคาชิประคองใบหน้าของอีกฝ่ายให้หันมาสบตาก่อนจะประทับจูบลงบนริมฝีปากบาง รสจูบอันอ่อนโยนและเริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆจนคนตัวเล็กกุมเสื้อของร่างสูงแน่น ดวงตาสีฟ้าสวยปิดลงด้วยความเคลิบเคลิ้มและยาวนานกว่าคนร่างสูงจะยอมปล่อยให้ริมฝีปากหวานเป็นอิสระ

 

            “คะ.. คุณจะฆ่าผมหรือไงครับ” คุโรโกะเอ่ยด้วยใบหน้าแดงซ่านพลางสูดเอาอากาศเข้าปอด มือเรียวเล็กจับเสื้อของร่างสูงเพื่อพยุงตัวเอง

 

            “ก็นายอยากทำตัวน่ารักเองนี่ ว่าแต่... นายรีบใส่เสื้อเถอะ ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหว” เด็กหนุ่มร่างสูงเบนสายตาไปทางอื่นจนคนตัวเล็กรู้สึกตัว ใบหน้าน่ารักเห่อร้อนเมื่อพบว่าท่อนบนของเขาไร้สิ่งใดปกปิดแถมยังมีแต่รอยที่ร่างสูงทำ คุโรโกะรีบหยิบเสื้อมาสวมอย่างรวดเร็ว ให้ตายสิ.. ทำไมเขาไม่รู้สึกตัวให้เร็วกว่านี้ล่ะเนี่ย

 

            “นี่เท็ตสึยะ..”

 

            “ครับอาคาชิคุง”

 

            “จากนี้อย่าไปทำตัวสนิทสนมกับใครอีกนะ” พูดจบก็คว้าคนตัวบางให้มาอยู่ในอ้อมกอดแน่นจนได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆของอีกฝ่าย

 

            “ผมก็รักคุณคนเดียวนั่นแหละครับ... ซะ.. เซย์จูโร่คุง” เสียงสั่นๆของคุโรโกะเรียกชื่อจริงของร่างสูงด้วยความเขินอาย

 

            นี่มัน.. น่ารักเกินไปแล้ว!

 

            “อ๊ะ! จะทำอะไรครับ!” ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างเมื่ออาคาชิขึ้นมาคร่อมบนตัวของเขาพร้อมกลับสีหน้าเจ้าเล่ห์

 

            “โทษตัวเองเถอะ เป็นเพราะนายอยากทำตัวน่ารักเองนะเท็ตสึยะ” ใบหน้าหล่อเหลาโน้มตัวลงมาประทับจูบที่ซอกคอขาวเนียนอีกครั้ง

 

            “เดี๋ยวสิครับ!” มือบางตั้งท่าจะผลักอีกฝ่ายออกแต่ก็โดนคนตัวสูงกว่ากดข้อมือเอาไว้

 

            “ไม่เดี๋ยวแล้วล่ะ วันนี้ฉันขอนะเท็ตสึยะ”

 

            “อ๊ะ.. อาคาชิคุง อย่าครับ! เดี๋ยวสิ.. อ๊ะ.. อ๊าาาาา”

 

 

. . . .FIN. . . .
 

---Writer Talk---

       สวัสดีค่าทุกคน ก่อนอื่นก็ขอโทษที่ขาดช่วงไปนานนะคะ พึ่งจะทำอะไรเสร็จเรียบร้อยเมื่อวานนี้เอง
       เป็นไงบ้างคะกับพาร์ทนี้? หากไรเตอร์ยังแต่งไม่ดีเท่าไหร่ก็ขอโทษนะคะ(ห่างหายจากแนวนี้><?ไปนานพอตัวเลย//น้ำตาไหลพรากTAT) ว่าแต่มันไม่เรทไปใช่มั๊ยคะ^^;;//เหงื่อตก

ปล. อย่าลืมคอมเม้นติ-ชมกันได้เช่นเคยนะคะ ถ้ามีอะไรที่ยังไม่ดีก็บอกได้นะ เราจะนำไปปรับปรุงค่ะ
ปล.2 ตั้งแต่พรุ่งนี้เราอาจจะต้องไปต่างจังหวัดนะคะ ถ้าได้ไปกว่าจะกลับก็วันที่13(สงกรานต์พอดีเลย)แหน่ะ//ไปอยากไปเลยจริงๆค่ะT^T
ยังไงก็จะรีบกลับมาลงพาร์ทต่อไปนะคะ

วันนี้ก็ขอตัวก่อน แล้วอย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นะะะ

จริงสิ! ไหนๆก็แต่งคู่นี้แล้ว ขอฝากฟิคยาวอาคาคุโระไว้ด้วยนะคะ จิ้มมมมมมมไปอ่านกันได้เลย
พึ่งลงไปแค่ตอนแรกเองค่ะ ยังไงก็ลองอ่านกันดูนะคะ
แล้วเจอกันพาร์ทหน้า บ๊าบ บายค่ะ^^

 

'Mind-San./Mi~chan'

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

321 ความคิดเห็น

  1. #301 สาววายนิระนาม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 10:11

    แแค่น้ำจิ้มก็ฟินแล้ว

    #301
    0
  2. #297 + SaiChil + (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 18:50
    ต้องการเพิ่มมมมม กรี๊ดดด!!! รู้สึกประมาณว่าพระนายกำลังจะได้กันแล้วตัดภาพมาที่โคมไฟ แต่ฟินนน~
    #297
    0
  3. #265 eveATK (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 21:33
    นายน้อยขี้หึง
    #265
    0
  4. #223 Amane (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 20:52
    กรี้ดดดดดดดดดดดดด ฟินนนน แดงดำบันไซ~~~~~
    #223
    0
  5. #171 GloW (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 11:42
    อร้ายยย น่ารักกกก เลือดสาด(?)
    #171
    0
  6. #163 Cncomics (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 15:30
    น่ารักมาก แดงดำบันไซ รักคู่นี้
    #163
    0
  7. #149 Pumja Aha Aha (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2558 / 13:25
    แต่งได้ น่ารัก มากค่ะ
    #149
    0
  8. #136 Zethius (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 23:59
    โดนกินซะแล้ว
    #136
    0
  9. #81 W E B (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 02:47
    นะ......น่ารักเกินไปแย้ววววว >< ว่าแต่นายน้อยหวงได้หื่นมากค่ะ!!! #หลบกรรไกรด่วนนนน -*-
    #81
    0
  10. #64 Ainaemoroe (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 02:30
    อยากจะกริ๊ดให้ดังๆเลยค่ะ ฮืออออออออออ ขอกริ๊ดแปป
    กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด นี่มันสุดยอดมากอ่ะ เจือsmนิดๆ หวานๆ โอ๊ยยยยย ชอบบบบบบ สมกับเป็นแดงดำ ฮอลลลลลล TT
    #64
    0
  11. #63 ikikonomori zen (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 09:59
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด สมแล้วที่เป็น แดงดำ สมกันสุดๆ สมกันมากๆ ชอบที่สุดเลยค่ะ อ้ายยยยยยย><

    ขอบคุณไรตเตอร์ผู้ใจดี ที่เขียนนิยาย ที่แท้จริงให้นะคะ ถึงไม่มีภาพ แต่ ชอบมากที่สุดเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ ^^
    #63
    0
  12. #56 fushimi-shiro (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 01:05
    อร้ายยยยยยยยยยยยยยย แม่จะไม่ทน!กรีดดดดดดดดดดดด ไม่ไหวแล้วถ้าไม่ติดว่าแอบอ่านตอนตี1หนูจะดิ้นด้วยความสะใจจจจจจจ ถามจิงๆแต่งได้ไงค้า มัน ยอด มาก!!!
    #56
    0
  13. #54 ` (vanillashake) -? (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 00:31
    อร๊ายยย ! เกือบได้อ่าน nc sm แล้วนะเนี่ย -.,-
    จริงๆเค้าอยากอ่านมากนะไรท์ ทำร้ายกันมากกก ตัดจบก็ทำร้าย T^T
    แต่มันไม่ดราม่าเลยนะไรท์ มันหวานมากค่ะ จริงๆเค้าอยากให้ดราม่ากว่านี้ #อินี่มันโรคจิตชอบเสพความเจ็บปวด
    แต่ไม่เป็นไรค่ะ หวานบ้างก็ดี เติมความหวานให้ชีวิต ชีวิตนี้เสพความเจ็บปวดมาเกินพอ 5555
    #54
    0