[FIC KnB] ผมน่ะ ยังไงก็เป็นได้แค่เงาสินะครับ?(allKuroko)

ตอนที่ 12 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,755
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    19 เม.ย. 58

บทรีเควส 02 – KiKuro
 


 

จากคุณ : mana_ai.

(ส่วนคนที่รีเควสมาไม่ทันก็อ่านได้เช่นกันน๊า><)

 

Title : “รักนายที่สุดเลย”

Pairing :  KiKuro (Kise x Kuroko)

Rating : ???

Genre : Sweet  sweet and Sweet

Warning : โปรดระวังความมุ้งมิ้ง><

 

By : Mind-San./Mi~chan
. . . . .


 

            ผมมีคนที่ผมชอบ...

 

            ถึงจะบอกว่าอย่างนั้นแต่นิสัยของพวกเราก็เรียกได้ว่าต่างกันคนละขั้ว ผมเป็นคนง่ายๆสบายๆ แต่เขาเป็นคนเงียบขรึมและคาดเดาอารมณ์ได้ยาก ดูไม่โดดเด่นในสายตาของคนอื่นแต่สำหรับผมเขาเป็นคนที่ผมละสายตาไปจากเขาไม่ได้ ทั้งผิวที่ขาวเนียน เรือนผมสีฟ้าอ่อนเป็นประกายยามต้องแสงแดดรับกับนัยน์ตาสีเดียวกัน..

 

            เรารู้จักกันได้เพราะ บาสเกตบอลยอมรับว่าแวบแรกที่สบตาผมคิดว่าเขาเป็นคนที่อ่อนมากหากจะเล่นกีฬาชนิดนี้ ยิ่งได้รู้ว่าเขาเป็นผู้เล่นตัวจริงผมก็ยิ่งตกใจ ชมรมบาสของโรงเรียนนี้คิดอะไรอยู่ถึงให้คนอย่างเขาได้ลงเป็นตัวจริง!? ผมคิดแบบนั้นมาตลอดจนเราได้เล่นบาสด้วยกันในแมตช์แข่งซ้อมกับโรงเรียนอื่น

 

            สุดยอด...

 

            นั่นเป็นคำๆแรกที่ผมคิดเมื่อได้เห็นสไตล์การเล่นบาสของเขา มันทั้งเท่ห์และน่าค้นหาไปในขณะเดียวกัน พอรู้ตัวอีกทีผมก็ตกหลุมรักเขาไปซะแล้ว ในตอนนั้นผมก็ได้ตัดสินใจกับตัวเองด้วยความมุ่งมั่น...

 

            จะต้องทำให้คนๆนี้มาชอบผมให้ได้!!!

 

 

            “คุโรโกจจิ~~~” น้ำเสียงร่าเริงตะโกนเข้ามาพร้อมกับกระโดดกอดเจ้าของชื่อที่เขาเรียกด้วยท่าทางดีใจ ดวงตาสีเหลืองอำพันเป็นประกายเมื่อได้พบร่างเล็กตรงหน้า

 

            “อะไรกันครับคิเสะคุง มาที่นี่ได้ยังไง?” คุโรโกะ เท็ตสึยะ เจ้าของใบหน้าน่ารักถามอีกคนด้วยความสงสัยพร้อมกับถอนหายใจที่ตนถูกกอดแทบจะทุกครั้งที่เจอหน้ากัน แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรเมื่อเห็นคิเสะแห่งทีมบาสเกตบอลไคโจมาหาเขาถึงเซย์ริน

 

            “ก็ฉันคิดถึงคุโรโกจจินี่นา เราไม่ได้เจอกันเลยนะ เป็นแฟนกันแท้ๆเลย” นายแบบหนุ่มทำหน้าตาเศร้าสร้อยเพื่อเรียกคะแนนสงสาร พวกเขาทั้งสองคนตกลงคบกันตั้งแต่สมัยอยู่มัธยมต้นแล้วก็แยกย้ายกันไปอยู่คนละโรงเรียนในชั้นมัธยมปลาย แต่ถึงอย่างนั้นทั้งสองคนต่อติดต่อกันอยู่ตลอดและนัดเจอกันบ่อยๆ

 

            “ไม่ได้เจอกันนานอะไรกันครับ อาทิตย์ที่แล้วยังเจอกันอยู่เลย” คุโรโกะตอบเสียงเรียบนิ่ง

 

            “นั่นมันก็ถือว่านานมากสำหรับฉันแล้วนะ!” คนร่าเริงตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน

 

            “พวกนายจะเถียงกันหาอะไรเนี่ย?” คางามิที่ยืนฟังมานานอดบ่นไม่ได้ เขาส่งสายตาไปให้คุโรโกะเป็นเชิงบอกว่าตอนนี้ก็เลิกซ้อมแล้ว รุ่นพี่คนอื่นก็ทยอยกันกลับแล้วด้วย

 

            “คางามิจจิน่ะเงียบไปเลย”

 

            “นี่นายว่าไงนะ!

 

            “หยุดทั้งสองคนแหละครับ ผมขอตัวกลับก่อนนะครับคางามิคุง คิเสะคุงไปกันได้แล้วครับ” เด็กหนุ่มผมฟ้าบอกลาเพื่อนสนิทก่อนจะบอกให้คิเสะเดินออกไปนอกโรงยิมพร้อมกับตน เขามองคนร่าเริงแล้วอมยิ้มเล็กน้อย จะว่าไปมันก็ผ่านมานานแล้วสินะที่เขาตกลงคบกับคิเสะ นับจากวันที่ร่างสูงมาสารภาพรักกับเขาก็ผ่านมานานพอสมควรตั้งแต่ก่อนจบจากเทย์โค

 

            “นี่ๆ คุโรโกจจิฟังอยู่รึเปล่า” คุโรโกะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเผลอคิดถึงเรื่องในอดีตจนไม่ได้ตั้งใจฟังสิ่งที่นายแบบหนุ่มพูดนัก

 

            “เดต? งั้นเหรอครับ?”

 

            “ใช่ๆ เราไม่ค่อยได้เจอกันเลยเพราะงั้นไปเที่ยวกับฉันเถอะนะ” คิเสะร้องขอคนตัวเล็กด้วยท่าทางอ้อนๆเพราะรู้อยู่แล้วว่ายังไงร่างบางตรงหน้าก็ต้องใจอ่อน

 

            “แล้วงานถ่ายแบบของคุณล่ะครับ?”

 

            “ช่วงนี้เคลียร์งานหมดแล้วน่ะ เพราะงั้นไปกับฉันนะ”

 

            “ก็ได้ครับคิเสะคุง” ในที่สุดคุโรโกะก็ตอบตกลงไปจนได้ ร่างสูงที่ได้ยินก็ยิ้มกว้างอย่างดีใจและโผเข้ากอดคนตัวเล็กทันที ทำไมคนรักของเขาถึงน่ารักแบบนี้นะ? นายแบบหนุ่มอดที่จะคิดไม่ได้ มือหนากระชับมือบางให้แน่นกว่าเดิมก่อนจะเดินกลับบ้านพร้อมกัน

 

 

            “มาสายนะครับคิเสะคุง” คิเสะ เรียวตะยืนหอบอยู่เบื้องหน้าคนรักของเขาด้วยสภาพที่ดูไม่ค่อยได้เท่าไรนัก ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงกว่าปกติและเสื้อชุดลำลองที่สวบอยู่ก็มีรอยยับเป็นบางที่ ใบหน้าหล่อเหลาถูกแว่นกันแดดอันใหญ่สวมทับนัยน์ตาคมสวยเอาไว้

 

            “ขอโทษนะคุโรโกจจิ บังเอิญระหว่างมาดันเจอแฟนคลับเข้าให้น่ะ กว่าจะปลีกตัวออกมาได้นี่แทบแย่เลย” ร่างสูงบอกพลางหอบหายใจแรงๆด้วยความเหนื่อย

 

            “ไม่เป็นไรครับ เราไปหาที่นั่งพักกันก่อนเถอะ” คุโรโกะถอนหายใจเบาๆก่อนจะจูงมือร่างสูงไปที่ม้านั่งใกล้ๆกัน จนคิเสะแอบโทษตัวเองไม่ได้ นี่ฉันต้องทำให้คุโรโกจจิรออีกแล้วเหรอเนี่ย? นายแบบหนุ่มทำหน้าเศร้าเพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกที่นัดกันไว้แล้วเขามาสาย แถมยังสายเพราะโดนแฟนคลับรุมอีก หวังว่าคุโรโกจจิจะไม่โกรธเขานะ

 

            “คุโรโกจจิ ฉันขอโทษ...” ดวงตาสีเหลืองเป็นประกายบัดนี้กลับเต็มไปด้วยน้ำที่เอ่อคลอออกมา ใบหน้าหล่อเหลาถูกกั้นด้วยแว่นกันแดดแต่ก็ไม่สามารถปิดบังความเสียใจไว้ได้

 

            “ไม่เป็นไรหรอกครับคิเสะคุง ผมไม่ได้โกรธคุณสักหน่อยนะครับ” มือเรียววางบนเรือนผมสีอ่อนของร่างสูงพร้อมกับลูบเบาๆเพื่อปลอบใจ นี่ถ้าหากคนตรงหน้ามีหูโผล่มามันคงจะลู่ลงแล้วล่ะมั้ง คุโรโกะนึกขำในความคิดของตัวเอง

 

            “เราไปหาอะไรกินรองท้องกันก่อนมั๊ยครับ?” คุโรโกะถามความเห็นเมื่อเห็นว่าคิเสะเริ่มที่จะหายเหนื่อยแล้ว

 

            “อื้ม! ไปสิๆ คุโรโกจจิอยากกินอะไรก็บอกได้เลยนะ” นายแบบหนุ่มบอกด้วยทท่าทีกระตือรือร้นเป็นพิเศษจนคนมองเผลอยิ้มตาม มือหนาคว้าข้อมือเล็กมาจับก่อนจะเป็นคนนำทางเพื่อมุ่งหน้าไปร้านอาหาร แต่มันคงจะไม่ง่ายนัก...

 

            “อ๊ะ! นั่นใช่คิเสะคุงที่เป็นนายแบบหรือเปล่า?”

 

            “จะ.. จริงด้วย! นั่นคิเสะคุงนี่นา”

 

            “เท่ห์สุด ๆเลยนะเธอ”

 

            “เราเข้าไปขอลายเซ็นกันเถอะ!

 

            ยังไม่ทันได้ไปไหนไกลกลุ่มแฟนคลับของคิเสะก็รีบกรูเข้ามาขอลายเซ็นจนนายแบบหนุ่มเผลอปล่อยมือของคุโรโกะออก ครั้นจะมองหาแต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อยามนี้รอบด้านตัวเขามีแต่สาวๆที่มายืนออกัน เด็กหนุ่มร่างสูงยิ้มให้พวกเธอทั้งที่ในใจอยากจะร้องไห้เต็มแก่ ก่อนที่ความคิดหนึ่งจะเข้ามาในหัว

 

            “คือ... ผมขอโทษนะฮะทุกคน แต่วันนี้ผมมาเที่ยวกับคนสำคัญของผมน่ะฮะ แล้วผมก็ทิ้งเขาให้อยู่คนเดียวไม่ได้ด้วย เขาสำคัญสำหรับผมมากจริงๆนะฮะ วันนี้ช่วยหลีกทางให้ผมหน่อยได้หรือเปล่า?” สิ้นเสียงเหล่าสาวๆที่รุมเข้ามาก็นิ่งเงียบจนคิเสะกลัวว่าจะถูกพวกเธอโกรธ

 

            “คิเสะคุงน่ารักจังค่ะะ”

 

            “มากับคนสำคัญซะด้วย”

 

            “ดูแลเขาให้ดีๆนะคะ”

 

            “พวกฉันเอาใจช่วยค่ะ”

 

            คิเสะแอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อกลุ่มสาวๆยอมถอยออกไป ร่างสูงมองซ้ายมองขวาเพื่อหาคนที่มากับตน

 

            “ผมอยู่นี่ครับคิเสะคุง”

 

            “คุโรโกจจิ~” ทันทีที่ได้สบตากับดวงตาสีฟ้าสวยเขาก็โผกอดคนร่างเล็กทันที

 

            “อึดอัดนะครับ อีกอย่าง... มีคนมองพวกเราอยู่นะ” เด็กหนุ่มร่างเล็กเอ่ยด้วยใบหน้าแดงๆที่คิเสะมองยังไงก็ตีความได้ว่ามัน... น่ารักสุดๆเลย!

 

            “มองก็มองไปสิฮะ ก็พวกเราเป็นแฟนกันนี่นา”

 

            “คะ.. คิเสะคุง!” คุโรโกะเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความเขินอาย ใบหน้าหวานที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงขึ้นไปอีก เขาผลักอกของคนที่กำลังกอดอยู่เบาๆแล้วรีบผละออกจากอ้อมแขนนั้น

 

            “ปะ.. ไปกันได้แล้วครับ!” พูดจบก็เดินนำคนร่างสูงไป

 

            “ฮะๆ คุโรโกจจินี่น่ารักตลอดเลยน๊า~

 

 

            สวนสาธารณะในยามบ่ายนั้นเงียบสงบและเหมาะต่อการพักผ่อน ม้านั่งตัวหนึ่งใต้ต้นไม้ที่แผ่กิ่งดูร่มรื่นถูกจับจองด้วยเด็กหนุ่มสองคน คิเสะ เรียวตะ นายแบบหนุ่มสุดฮ็อตกำลังเล่าเรื่องให้คนตัวเล็กฟังด้วยน้ำเสียงร่าเริง โดยมีเจ้าของเรือนผมสีฟ้าอ่อนนั่งดูดวานิลลาเชคไปพร้อมกับฟังคนรักของตนพูดอย่างตั้งใจและตอบกลับบ้างเป็นครั้งคราว ใบหน้าหวานเผยรอยยิ้มน้อยๆเมื่อพวกเขาได้มีเวลาทำอะไรร่วมกัน แม้ว่าจะอยู่คนละโรงเรียนเขาก็ไม่รู้สึกเหงาสักนิดเมื่อคนตัวสูงคอยโทรมาหาเขาทุกวันไม่มีขาด

 

            คุโรโกะ เท็ตสึยะเอนตัวไปพิงไหล่ของร่างสูงเบาๆ ค่อยๆหลับตาลงช้าๆปล่อยให้เวลาแสนสุขดำเนินต่อไป เสียงลมกระทบกับเสียงใบไม้ช่างเป็นอะไรที่ฟังแล้วรู้สึกผ่อนคลายเมื่อได้อยู่กับคนที่ชอบ

 

            คิเสะมองคนน่ารักที่กำลังหลับทั้งที่ยังพิงไหล่เขาอยู่ ก่อนจะค่อยๆขยับศีรษะของคนตัวเล็กให้มานอนหนุนบนตักของเขาอย่างแผ่วเบาเนื่องจากกลัวว่าอีกคนจะตื่น ลมหายใจสม่ำเสมอพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าคนตัวเล็กกำลังฝันดี

 

            ใบหน้าหล่อเหลาเผลอยิ้มกว้างทุกทีเมื่อได้จ้องใบหน้าของคุโรโกะ มือเรียวค่อยๆหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วกดโหมดถ่ายรูป บันทึกภาพยามหลับของคนน่ารักที่ไม่ได้เห็นกันบ่อยๆก่อนจะเก็บมันเข้ากระเป๋า ก้มหน้าลงประทับริมฝีปากของคนร่างเล็กอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวล ดวงตาคมมองคนตัวเล็กอีกครั้งแล้วหลับตาลงปล่อยให้ช่วงเวลาไหลผ่านไปอย่างช้าๆ...

 

 

            แสงแดดยามบ่ายค่อยๆอ่อนลงพร้อมกับดวงตาสีฟ้าสวยที่เปิดขึ้นช้าๆ ร่างเล็กกระพริบตาก่อนจะรู้สึกตัวว่าตนเองกำลังนอนหนุนตักใครบางคนอยู่ ซึ่งมันก็มีแค่คิเสะคนเดียวนั่นแหละ

 

            เด็กหนุ่มร่างเล็กค่อยๆขยับตัวลุกอย่างช้าๆพลางมองคนที่ให้เขาหนุนตักไปด้วย นายแบบหนุ่มยามหลับก็ยังดูสดใสเหมือนอย่างเคยจนคนมองเผลอยิ้มตาม เขามองนาฬิกาข้อมือพบว่าตอนนี้บ่ายสามกว่าแล้ว เมื่อคุโรโกะพบว่าตัวเองไม่ได้หลับไปนานนักเขาจึงปล่อยให้คนรักนอนพักผ่อนต่ออีกสักหน่อย ดูท่าว่างานนายแบบของคิเสะจะหนักไม่ใช่เล่นแต่เจ้าตัวก็ยังอุตส่าห์หาเวลาเพื่อที่จะมาพบกัน

 

            นัยน์ตาสีฟ้าสวยทอดมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาก่อนจะเอื้อมมือไปปัดเศษใบไม้บนเรือนผมสีทองอย่างเบามือแล้วจัดการปัดผมที่ปรกหน้าของนายแบบหนุ่มออก

 

            “อื้อ...”

 

            คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงครางเบาๆจากร่างสูง คิ้วของคิเสะขมวดกันก่อนจะค่อยๆคลายออกพร้อมกับลมหายใจที่สม่ำเสมอจนคนที่มองอดยิ้มขำไม่ได้

 

            คุโรโกะลูบเรือนผมสีอ่อนอย่างเบามือ เขยิบกายให้เข้าแนบชิดกับอีกฝ่ายก่อนจะค่อยๆจับศีรษะของคนตัวสูงให้เอนมาพิงไหล่ของตัวเอง ร่างบางอมยิ้มน้อยๆ จะว่าไปเขาก็ไม่ได้มาพักผ่อนแบบนี้นานแล้วสินะ ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้รู้สึกสบายใจขนาดนี้ อาจจะเพราะได้มีช่วงเวลาแสนสุขด้วยกันกับคนตรงหน้าก็ได้

 

            ใบหน้าน่ารักโน้มเข้าไปใกล้ร่างสูงก่อนจะบรรจงจุมพิตริมได้ปากหยักได้รูปนั้นเบาๆ ดวงตาทั้งสองข้างปิดลงส่งผ่านความรู้สึกไปให้ร่างสูงแม้ว่าอีกฝ่ายจะหลับอยู่ก็ตาม ถ้าในยามปกติเขาคงไม่มีวันทำแบบนี้หรอก! เมื่อร่างเล็กกำลังจะถอนริมฝีปากออกนั้นเอง...

 

            “อื้อ!” คางของเด็กหนุ่มร่างเล็กถูกเชยขึ้นพร้อมกับริมฝีปากที่กดจูบลงมา ลิ้นร้อนค่อยๆล่วงล้ำเข้ามาในโพรงปากหวาน กวาดต้อนสัมผัสอันหอมหวนพร้อมกับเกี่ยวพันลิ้นเล็กไปด้วย เปลือกตาที่เคยเบิกกว้างบัดนี้กลับปิดลงพร้อมกับรับสัมผัสจากอีกฝ่าย จูบอันเร่าร้อนและอ่อนโยนถูกส่งมาเป็นเวลานาน จนในที่สุดร่างสูงก็ยอมปล่อยริมฝีปากบางให้เป็นอิสระ

 

            “ฮะ.. ฮะ..” คุโรโกะครางออกมาเล็กน้อย ใบหน้าแดงซ่านอย่างควบคุมไม่ได้ นัยน์ตาสีฟ้าสวยคลอไปด้วยน้ำตาจนคนมองแทบอดใจไม่ไหว คิเสะจูบร่างบางอีกครั้งอย่างแผ่วเบาโดยที่ไม่ได้ล่วงล้ำเข้าไป ลิ้นร้อนไล้เลียที่ริมฝีปากเล็กก่อนจะดูดเม้มให้คนตัวเล็กเขินเล่นๆแล้วจึงผละออก คุโรโกะทุบอกอีกคนด้วยความเขินอาย

 

            “ตะ... ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับคิเสะคุง” เขาถามคนตรงหน้าโดยที่ไม่ยอมสบสายตา รู้สึกอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแล้วในตอนนี้

 

            “ตื่นตั้งแต่คุโรโกจจิจูบฉันแล้วล่ะ แอบตกใจนะที่นายทำก่อนน่ะ” ร่างสูงยิ้มจนหน้าบานก่อนจะก้มหลบแก้ววานิลลาเชคที่ถูกคนตัวเล็กปาเฉียดหัวอย่างหวุดหวิด

 

            “ผะ.. ผม.. คือ..” ดูท่าว่าคุโรโกะจะเขินหนักกว่าที่เคยเมื่อใบหน้าขาวเนียนแดงจนเหมือนลูกมะเขือเทศแล้ว ร่างสูงมองคนตัวเล็กด้วยความเอ็นดูก่อนจะคว้าร่างอีกฝ่ายเข้ามากอดแน่น

 

            “ทำไมวันนี้คุโรโกจจิน่ารักแบบนี้เนี่ย ฉันรักคุโรโกจจิที่สุดเลย” คิเสะพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนอีกคนแทบหายใจไม่ออก ร่างบางที่ได้ยินเช่นนั้นก็อดยิ้มไม่ได้ มือเล็กโอบอีกฝ่ายเอาไว้ ซบหน้าลงบนไหล่กว้างรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่ร่างสูงส่งผ่านมา

 

            “ผมก็รักคุณนะครับ คิเสะคุง”

 

            ผมรักเขามากจริงๆนั่นแหละฮะ!

 

 

. . . .FIN. . . .

 

 ---Writer Talk---

       สุขสันต์วันสงกรานต์นะคะคนอ่านทุกคน ได้ไปเล่นน้ำท่ีไหนกันหรือเปล่าคะ? (ไรเตอร์ก็เป็นส่วนหนึ่งท่ีไม่ได้เล่นค่ะ) เลยถือโอกาสปั่นฟิคให้เสร็จซะเลย>< ก็ขอให้ทุกคนมีความสุขในวันปีใหม่ไทยนะคะ
    จบตอนของคิเสะคุงด้วยความหวาน ไรเตอร์นี่ปัดมดหลายทีก็ยังไม่หมดเลยค่ะ(เวอร์) อยากบอกว่าแต่งไปยิ้มไปเลยพาร์ทนี้ ดราม่า(เหรอ)มาเยอะเลยจัดความหวานมาเต็มที่เลยค่ะ
       ก็หวังว่านักอ่านที่น่ารักทุกคนจะชอบพาร์ทนี้นะคะ อ่านแล้วเป็นไงเม้นกันได้เช่นเคย

    สำหรับวันนี้ก็ลาไปก่อน โอยาสุมิ(ราตรีสวัสดิ์)นะคะทุกคน ฝันดีหนุ่มบาสรอบเตียง^///^ แล้วเจอกันพาร์ทหน้าค่า

 

'Mind-San./Mi~chan'

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

321 ความคิดเห็น

  1. #284 nn2006 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 14:59
    แบบว่า....ฟินอะค่ะ>\\\<
    #284
    0
  2. #266 eveATK (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 21:35
    #266
    0
  3. #224 Amane (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 20:56
    งื้อออ คู่นี้มันน่ารักกกกกกกก คาวาอี้สุดดดดดดดดๆๆ
    #224
    0
  4. #116 looky39 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 10:26
    สนุกมากค่ะ

    รักคู่นี้จังเลยยย

    คิเสะคุงกับคุโรโกะคุงนี่น่ารักมุ้งมิ้งมาก อ๊างงง~

    แต่งได้สนุกและน่ารักมากๆ เลยล่ะค่ะ>
    ขอบคุณมากนะคะ^^
    #116
    0
  5. #82 W E B (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 03:08
    น่าร้ากกกกกก ! อ่านไปยิ้มไปทั้งตอนเลยง้าาาา >o<
    #82
    0
  6. #69 โรคุโจ มิฮารุ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 17:44
    อ่านไปยิ้มไปเลยละค่ะ น่ารักมุ้งมิ้งจริงๆ ชอบมากๆ เลยละค่ะ
    #69
    0
  7. #67 ` (vanillashake) -? (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 15:02
    แอร๊ยยย ! คู่นี้มันเหมาะกับบทน่ารักมุ้งมิ้งหวานๆจริงๆนั้นแหละ >///<
    จะให้มาดราม่าก็คงไม่เหมาะกับคู่นี้หรอก 55555.
    #67
    0
  8. #65 Ainaemoroe (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 02:36
    คู่นี้เป็นคู่ที่น่ารักมากเลยค่ะถึงไม่ค่อยจะได้อ่านเพราะบางทีหายากก็เถอะ ถถถถถ
    แต่คู่นี้เป็นคู่ที่สดใสมากกกกกกกกกก(มากที่สุดจริงๆถ้าเปรียบเทียบกับคนอื่นที่คู่กับน้อง ถถถ) 
    น่ารักมากเลย เรียวตะก็ยังคงเป็นหมาน้อยที่แสนรักแสนหวงเจ้าของ อิอิ น่ารักจริงๆ 
    สุขสันต์วันสงกรานต์ค่ะไรท์^^
    #65
    0