นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

[Fic KnB] - [AkaKuro] 猫 Neko

โดย Mind-San

เมื่อคุโรโกะ เท็ตสึยะ เผลอไปเก็บแมวตัวหนึ่งที่ถูกทิ้งไว้ หากแต่แมวตัวนี้มีบางอย่างที่ไม่ธรรมดานี่สิ แล้วจากนี้ไปชีวิตของคุโรโกะจะเป็นอย่างไรกันนะ?[AKaKuro]

ยอดวิวรวม

3,569

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


3,569

ความคิดเห็น


40

คนติดตาม


157
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 ส.ค. 58 / 20:24 น.
นิยาย [Fic KnB] - [AkaKuro] 猫 Neko

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



เมื่อคุโรโกะ เท็ตสึยะ เผลอไปเก็บแมวตัวหนึ่งที่ถูกทิ้งไว้ หากแต่แมวตัวนี้มีบางอย่างที่ไม่ธรรมดานี่สิ แล้วจากนี้ไปชีวิตของคุโรโกะจะเป็นอย่างไรกันนะ?



 

ขนสีแดงสดรับกับดวงตาคมที่ข้างหนึ่งมีสีแดง หากแต่อีกข้างกลับเป็นสีเหลืองอำพัน...
.
.
.
.


“สีแดงงั้นเหรอ? สีแดง.. อาคา.. งั้นนายชื่ออาคาชิคุงก็แล้วกันนะครับ”



'To Be Con. in Long Story'

โปรดติดตามต่อต่อได้ในเรื่องยาว

.

.

.

This Slowly

ช้าๆนี้

แต่ไม่นานเกินรอแน่นอนน><


เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ส.ค. 58 / 20:24


[Fic KnB] - [AkaKuro] 猫 Neko

By : Mind-San./Mi~chan


 


 


. . . . .
 



          สายฝนโปรยปรายลงมาจากผืนฟ้ามืดครึ้มส่งผลให้อากาศที่เคยร้อนอบอ้าวเย็นสบายขึ้นมาทันตา คุโรโกะ เท็ตสึยะเด็กหนุ่มในชุดมหาวิทยาลัยชื่อดังของเกียวโตกำลังถือร่มคันสีฟ้าอ่อนเพื่อเดินทางกลับบ้านอย่างไม่เร่งรีบ ดวงตากลมโตเหม่อมองท้องนภาที่กลั่นน้ำฝนเม็ดบางลงมา

 

            “เมี๊ยว..”

 

            เด็กหนุ่มร่างเล็กหยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหันพลางหันซ้ายแลขวา รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง.. หรือเขาจะหูฝาด? คุโรโกะคิดพลางก้าวเดินต่อไป แต่ว่า..

 

            “เมี๊ยว..”

 

            เสียงร้องบางเบาราวกับจะสลายหายไปตามแรงลมทำให้เขาหยุดเดินอีกครั้ง เด็กหนุ่มหันไปมองรอบๆตัวเพื่อค้นหาต้นเสียงที่ไร้ที่มาเมื่อครู่

 

            “เมี๊ยว..”

 

            เสียงนั้นดังขึ้นมาอีกแล้ว ไวเท่าความคิด ขาเรียวที่สวมด้วยกางเกงสแล็คสีดำสนิทรีบก้าวไปตามต้นเสียง ตรอกอับชื้นเล็กๆปรากฏอยู่ตรงหน้า คุโรโกะนิ่งคิด เราควรเข้าไปดีรึเปล่านะ?

 

            “เมี๊ยว..”

 

            พอได้ยินเสียงนั้นอีกครั้งความลังเลใจก็พลันมลายหายไป ร่างเล็กเดินเข้าไปในตรอกนั้นอย่างไม่กลัวเกรง ที่นี่เป็นเพียงแค่ตรอกธรรมดาเท่านั้น ความกว้างไม่ใหญ่ไม่เล็กจนเกินไป เอาเข้าจริงๆตรอกนี่มันออกจะใหญ่เกินไปด้วยซ้ำหากเทียบกับที่อื่น เจ้าของเรือนผมสีฟ้าอ่อนเดินเข้าไปจนถึงกลางตรอกแห่งนี้ ดวงตาโตฉายแววแปลกใจก่อนจะค่อยๆย่อตัวลงเพื่อไม่ให้ต้นกำเนิดเสียงที่เขาได้ยินเมื่อครู่ตกใจกลัว

 

            “ใครกันที่ทำเรื่องโหดร้ายแบบนี้ครับเนี่ย?” น้ำเสียงหวานใสพูดพลางนำร่มคันใหญ่ยื่นออกไป เบื้องหน้าของเขาคือลูกแมวตัวเล็กน่ารักที่อยู่ในกล่องลังกระดาษสีน้ำตาลเข้ม ขนสีแดงสดดูสง่างามหากแต่เปียกไปด้วยคราบน้ำฝนที่กำลังตกลงมาไม่หยุด ดวงตาสองสีวาวโรจน์กำลังจับจ้องคนที่อยู่ข้างหน้าตาไม่กระพริบ

 

            “ไม่ต้องกลัวนะครับ” คุโรโกะพูดด้วยรอยยิ้มบางๆเมื่อเห็นลูกแมวตรงหน้าทำท่าขู่เมื่อเห็นเขาเข้ามาใกล้ “ผมมาดีนะ” น้ำเสียงหวานเอ่ยอย่างอ่อนโยนก่อนจะเอามืออีกข้างที่ว่างจากการถือร่มยื่นไปหาลูกแมวตัวนั้น

 

            “แง่ง!” ยังไม่ทันได้สัมผัสตัวอุ้งเท้าเล็กที่เต็มไปด้วยเล็บแหลมคมก็ตวัดเข้าใส่ ยังดีที่คุโรโกะชักมือกลับได้ทัน ไม่อย่างนั้นเขาคงจะได้แผลแน่ๆ

 

            “อ่า.. ไม่ต้องกลัวผมหรอกนะครับ” เขาพูดขึ้นอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเจ้าเหมียวตรงหน้าจะเข้าใจหรือเปล่าแต่เขาก็พยายามแสดงท่าทีเป็นมิตรอย่างชัดเจน

 

            จะทำยังไงดีเนี่ย?

 

            ดูท่าว่าลูกแมวตัวนี้จะระแวงคนมากพอสมควรเลย คุโรโกะคิดอย่างเหนื่อยใจ ลูกแมวทุกตัวที่เขาเคยเจอมาล้วนชอบเข้ามาเล่นกับเขาทั้งนั้นแค่เขายิ้มให้อย่างเป็นมิตรพวกมันก็ทำท่าชอบเขากันหมด แต่ลูกแมวตัวนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้นนี่สิ

 

            ดวงตาสีฟ้าสวยเผยแววกังวลอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเม็ดฝนเริ่มที่จะตกหนักขึ้นเรื่อยๆจนเสื้อสูทเครื่องแบบของมหาวิทยาลัยเริ่มเปียกชื้นที่หัวไหล่เพราะเขายื่นร่มไปให้ลูกแมวที่อยู่ในกล่องจนร่มคันใหญ่ไม่สามารถบังสายฝนให้เขาได้ทั้งตัว แต่ที่เขากังวลไม่ใช่เรื่องนั้น

 

            ถ้าหากลูกแมวตัวนี้ยังอยู่ที่นี่.. คงไม่รอดแน่ๆ ร่างบางคิดพลางหันมองรอบตัว ตรอกแห่งนี้ไร้ซึ่งที่กำบัง หากเขาเดินจากไปลูกแมวตัวนี้คงโดนสายฝนชโลมจนทั่วและอาจตายลงในอีกไม่ช้า..

 

            “ถ้ายังอยู่ตรงนี้ต้องแย่แน่ๆ กลับไปกับผมเถอะนะครับ” คุโรโกะพูดด้วยสายตาจริงจังพลางยกกล่องกระดาษที่ใส่ลูกแมวขึ้นมาเบาๆอย่างทุลักทุเล คนตัวเล็กเอาคางหนีบด้ามจับของร่มไว้กับหัวไหล่แล้วประคองกล่องสีน้ำตาลไว้อย่างเบามือโดยมีลูกแมวตัวเล็กจ้องมองอยู่นิ่งๆ

 

            เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยร่างบางก็ถือกล่องด้วยมือใบเดียวส่วนอีกมือก็ถือร่มคันสีฟ้าอ่อนเพื่อบังสายฝนให้ลูกแมวน้อยและตัวเขาเช่นกัน

 

            “ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะพาไปที่บ้านของผมนะ” คนตัวเล็กยิ้มบางๆให้แมวน้อยในกล่องที่กำลังมองเขาอยู่ คุโรโกะเดินไปตามท้องถนนที่ไม่ค่อยมีผู้คนอย่างเงียบๆจนในที่สุดเขาก็เดินมาถึงที่พักเสียที

 

            คอนโดมีเนียมขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า มันเป็นตึกสไตล์โมเดิร์นทันสมัย ตัวอาคารถูกทาด้วยสีเทาขาวอย่างสวยงาม ร่างเล็กก้าวเข้าไปในคอนโดที่สูงกว่าสามสิบชั้น เพราะมหาลัยที่เขาอยู่นั้น ห่างจากบ้านของเขามาก ดังนั้นพ่อกับแม่ของคุโรโกะเลยตัดสินใจซื้อคอนโดให้ลูกชายเพราะไม่อยากให้เขาใช้เวลาเดินทางไปกลับทุกวัน แต่ถึงอย่างนั้นคุโรโกะก็มักจะกลับบ้านไปเยี่ยมครอบครัวบ่อยๆเมื่อมีโอกาส

 

            เด็กหนุ่มผ่านโต๊ะประชาสัมพันธ์ที่ตั้งอยู่ใจกลางห้องโถงใหญ่และมุ่งหน้าไปยังลิฟท์ที่อยู่เยื้องไปทางด้านขวา

 

            “สวัสจ้ะคุโรโกะคุง วันนี้กลับช้าจังเลยนะ แล้วถืออะไรเข้ามาจ๊ะเนี่ย?” คุณป้าร่างท้วมวัยกลางคนเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มก่อนจะเปลี่ยนเป็นแปลกใจเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของเด็กหนุ่มร่างเล็ก

 

            “สวัสดีครับรินนะซัง” คุโรโกะโค้งหัวลงเล็กน้อย

 

            รินนะเป็นเจ้าของคอนโดแห่งนี้ เธอเป็นหญิงที่มีนิสัยใจดีและอ่อนโยน ผู้พักอาศัยของที่นี่ล้วนชอบเธอกันทั้งนั้น และรินนะเองก็ยังเป็นเพื่อนสนิทกับคุณแม่ของเขาด้วย แถมยังบอกให้เขาเข้ามาอยู่ที่คอนโดแห่งนี้ด้วยราคาแสนเป็นกันเอง เธอถือเป็นผู้มีพระคุณและน่านับถือคนหนึ่งของคุโรโกะเลยทีเดียว

 

            “พอดีว่าผมไปเจอเค้าตอนกลับจากมหาลัยน่ะครับ จะให้ทิ้งไว้กลางสายฝนก็น่าสงสาร ผมก็เลย... รินนะซังคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับ?” คุโรโกะพูดด้วยน้ำเสียงเกรงใจ

 

            “ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ คอนโดของเราไม่ได้มีกฎว่าห้ามเลี้ยงสัตว์สักหน่อย ถ้าเป็นสัตว์ตัวเล็กๆก็ได้อยู่แล้ว” หญิงสาวพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบเรือนผมสีฟ้าอ่อนอย่างเอ็นดู คุโรโกะเป็นเด็กผู้ชายที่สุภาพเรียบร้อยมาก แถมยังมีจิตใจอ่อนโยนจนเธอรักเขาเหมือนกับลูกแท้ๆของเธอเอง

 

            “รีบกลับขึ้นห้องได้แล้วจ้ะ ตัวเปียกหมดแล้ว เดี๋ยวก็ไม่สบายกันพอดี” รินนะพูดเป็นเชิงดุก่อนจะกดลิฟต์ให้ ใช้เวลาไม่นานลิฟต์ก็เคลื่อนลงมาจอดเมื่อเปิดประตูออก เด็กหนุ่มหันมาโค้งหัวให้อีกฝ่ายเป็นเชิงขอบคุณก่อนเดินเข้าลิฟต์ไป

 

            คุโรโกะกดไปที่เลขชั้น 15 พอประตูลิฟต์ปิดลงห้องสี่เหลี่ยมแคบๆก็เหลือแต่ความเงียบ พลางจ้องมองลูกแมวขนสีแดงที่หันซ้ายหันขวาอย่างไม่คุ้นที่

 

            “อีกเดี๋ยวก็ถึงห้องผมแล้วนะครับ” เขาพูดเบาๆ หากเราแสดงว่าไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายมัน มันก็คงจะคุ้นกับเราไปเอง เขาคิดเช่นนั้น

 

            ติ้ง!

 

            เสียงลิฟต์ดังขึ้นเมื่อถึงที่หมายแล้วประตูก็เปิดออก คุโรโกะเดินออกมานอกตัวลิฟต์แล้วเดินไปทางฝั่งซ้ายของตัวตึก ระเบียบด้านนอกเปิดไปไว้ทุกดวงทำให้รอบข้างปลอดโปร่ง ประตูบานใหญ่ที่มีหมายเลขห้องติดไว้ตั้งเรียงรายไปทั้งฝั่งซ้ายแล้วฝั่งขวา ไม่นานร่างเล็กก็เดินมาถึงหน้าห้องของตัวเอง

 

            ห้อง 1504

 

            เด็กหนุ่มหยิบคีย์การ์ดออกมาจากกระเป๋าแล้วแตะไปที่ระบบสัมผัสทรงสี่เหลี่ยม แสงสีเขียวสว่างขึ้นที่ปุ่มชั้นบนเป็นความหมายว่าประตูถูกปลดล็อกแล้ว คุโรโกะเก็บคีย์การ์ดพลางเอื้อมมือไปเปิดลูกบิดประตูห้องออก เขาเดินเข้าไปแล้วปิดประตูพร้อมกดล็อกห้องอย่างเรียบร้อย มือเรียวเอื้อมมือไปแตะสวิตช์ไฟจนห้องทั้งห้องสว่างโล่งขึ้นมา

 

            ร่างเล็กวางกล่องสีน้ำตาลลงบนโต๊ะภายในห้องนั่งเล่นอย่างเบามือ แมวน้อยตัวเล็กกวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างสงสัยว่าทำไมตัวเองถึงมาอยู่ที่นี่ เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาวข้างๆกัน ห้องที่เขานั่งอยู่เป็นห้องนั่งเล่นขนาดไม่ใหญ่มาก เมื่อมองไปด้านขวาจะเห็นเคาน์เตอร์ที่ตั้งอยู่ในโซนห้องครัวพร้อมกับโต๊ะกินข้าวตัวใหญ่ ส่วนด้านซ้ายจะมีประตูเชื่อมไปสู่ห้องนอนขนาดใหญ่ที่มีห้องน้ำในตัวเอง ที่นี่เป็นคอนโดที่หรูมากจนคุโรโกะยังตกใจตอนที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่

 

            “คงจะหิวน้ำสินะครับ” คุโรโกะพูดกับลูกแมวน้อยเบาๆก่อนจะเดินไปยังโซนห้องครัวที่ถูกกั้นไว้อย่างเป็นระเบียบ มือบางหยิบน้ำขวดใหญ่ที่อยู่บนเคาน์เตอร์ก่อนจะรินใส่ชามขนาดกลางแล้วหันไปรินใส่แก้วสำหรับตัวเองบ้าง

 

            เจ้าของเรือนผมสีฟ้าอ่อนถือภาชนะด้วยมือทั้งสองข้างมาวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะค่อยๆเอียงกล่องสีน้ำตาลลงอย่างเบามือเพื่อให้แมวน้อยที่อยู่ในกล่องเดินออกมาได้ง่ายๆ

 

            ลูกแมวขนสีแดงสดค่อยๆก้าวออกมาจากกล่อง ใบหูเล็กลู่ลงเล็กน้อยอย่างระวังตัว มันมองไปที่เด็กหนุ่มร่างบางที่เก็บตัวเองมา คนผมสีฟ้าอ่อนๆค่อยๆหยิบชามที่ใส่น้ำอุ่นสะอาดมาให้ แมวน้อยดมกลิ่นเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆก้มหน้าลงไปแล้วใช้ลิ้นเลียน้ำในชามเบาๆ

 

            คุโรโกะถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นลูกแมวยอมกินน้ำที่เขาเอามาให้ แล้วหันไปหยิบแก้วน้ำที่นำมาขึ้นจิบเพื่อดับกระหายก่อนจะปลดสายเนคไทให้คลายออกแล้วถอดเสื้อคลุมที่เปียกโชกมาพาดบ่าไว้ เด็กหนุ่มหันไปหยิบรีโมทแล้วกดเพิ่มอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศเมื่อเห็นว่าภายในห้องเริ่มเย็นจนเกินไป

 

            เขาละสายตาจากลูกแมวแล้วเดินเข้าไปห้องนอน จัดการถอดเสื้อผ้าลงตระกร้าเพื่อเตรียมซัก หยิบเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวตัวหลวมมาใส่ คุโรโกะผูกสายเชือกที่เอวให้เรียบร้อยก่อนจะเปิดประตูออกไปยังห้องนั่งเล่น เห็นแมวที่เขาเก็บมานอนขดตัวอยู่บนโซฟาตัวยาว ตามร่างเล็กๆสั่นเล็กน้อยพลางซุกลงกับหมอนอิงใบใหญ่อย่างหาไออุ่น ภาพแบบนั้นทำให้ใบหน้าหวานอดที่จะอมยิ้มไม่ได้ เด็กหนุ่มผมฟ้าค่อยๆเดินเข้าไปใกล้แล้วช้อนตัวของแมวน้อยขนแดงมาไว้ในอ้อมแขนอย่างเบามือ

 

            “เมี๊ยว!

 

            มันร้องอย่างตกใจแต่ก็เริ่มสงบลงเมื่อคุโรโกะเอามือเกาคางเบาๆ ไม่นานแมวน้อยตัวนั้นก็เลิกดิ้นแล้วซุกใบหน้าเข้ากับเสื้อคลุมอาบน้ำด้วยความหนาว

 

            “ไปอาบน้ำกับผมนะครับ” คุโรโกะพูดพลางเปิดประตูเข้าไป ห้องอาบน้ำของที่นี่กว้างพอสมควร พอเปิดประตูเข้าไปก็เจออ่างล้างหน้าที่อยู่บนเคาน์เตอร์หลังใหญ่ ข้างในสุดเป็นอ่างอาบน้ำทรงสีเหลี่ยมขนาดใหญ่ ข้างๆกันเป็นตู้กระจกฝ้าสีขุ่นที่มีไว้สำหรับเวลาที่ต้องการใช้ฝักบัว

 

            เด็กหนุ่มร่างเล็กวางลูกแมวไว้บนเคาน์เตอร์ล้างมือก่อนจะเดินไปเปิดน้ำอุ่นลงในอ่าง มือบางจุ่มลงไปแตะน้ำเล็กน้อยเพื่อเช็คว่าน้ำร้อนพอแล้วหรือยัง

 

            เมื่อเห็นว่าน้ำร้อนกำลังดีแล้วเขาจึงหันไปหาลูกแมวตัวเล็ก สองมือกางแขนทำท่าจะอุ้มมันขึ้นมา

 

            “แง้ว!

 

            “โอ๊ย!

 

            ดวงตาสีฟ้าสวยเบิกกว้างเมื่อจู่ๆเจ้าแมวตัวนี้ก็ตวัดเล็บมาข่วนโดนข้อมือของเขาจนเลือดซิบเป็นทางยาว น้ำสีใสเริ่มไหลคลอออกมาจากดวงตาก่อนที่เด็กหนุ่มร่างบางจะรีบเปิดก๊อกน้ำแล้วล้างบาดแผล มือเล็กสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้เพราะความแสบ

 

            คุโรโกะปิดก๊อกน้ำแล้วหันกลับมาสบตากับเจ้าแมวขนแดงที่กำลังทำท่าขู่เขาอยู่ หูที่เคยตั้งลู่ลงเล็กน้อยจนเขาอดคิดไม่ได้ว่ามันอาจจะรู้สึกผิดนิดหน่อยที่ข่วนเขาไปเมื่อครู่ จะว่าไปเขาก็เองมีส่วนผิดเหมือนกันที่อยู่ๆก็ทำท่าว่าจะอุ้มมันโดยไม่บอกไม่กล่าวเช่นนี้

 

            “อย่ากลัวผมเลยครับ อีกอย่าง.. ถ้าไม่อาบน้ำขนมันจะสกปรกเอานะครับ” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่คุโรโกะก็อดคิดไม่ได้ ทั้งๆที่เป็นแมวถูกทิ้งแต่ขนสีแดงสดนั้นกลับสะอาดอย่างไม่น่าเชื่อ จะมีก็แต่คราบน้ำฝนที่เปียกโชกจนขนบางส่วนแนบลำตัวเท่านั้น

 

            เขาเอื้อมมือไปอุ้มเจ้าตัวเล็กอีกครั้งก่อนจะยิ้มบางๆเมื่ออีกฝ่ายยอมให้เขาอุ้มโดยไม่ขัดขืน คนตัวเล็กปลดสายผ้าคลุมอาบน้ำก่อนจะก้าวลงไปในอ่างน้ำอุ่นพร้อมกับลูกแมวในอ้อมแขน คุโรโกะวางมันลงบนขอบตรงปลายอ่างที่มีพื้นที่ไว้สำหรับวางขวดสบู่และแชมพูและมันก็มีที่มากพอที่จะให้แมวตัวเล็กๆยืนได้อย่างไม่อึดอัด

 

            ร่างเล็กนั่งชันเข่าอยู่ในอ่างอาบน้ำ มือขาวเนียนค่อยๆวักน้ำอุ่นให้ลูกแมวน้อยเบาๆ แรกๆมันก็สะดุ้งแต่ก็ยังยอมยืนอยู่เฉยๆเพื่อให้อีกฝ่ายอาบน้ำให้ เด็กหนุ่มผมฟ้าหันไปหยิบสบู่เหลวแล้วบีบใส่มือของตัวเองแล้วถูจนเกิดฟองก่อนจะลูบขนของลูกแมวน้อยอย่างอ่อนโยน

 

            มันหลับตาพริ้มพลางสะบัดขนไปมาจนคุโรโกะรีบหรี่ตาลง มุมปากเผยรอยยิ้มบางๆเมื่อเห็นว่าฟองสบู่บางส่วยลอยมาติดตามใบหน้าและเรือนผมของเขา เมื่อถูสบู่ให้ลูกแมวตัวนั้นเสร็จเขาก็วักน้ำอุ่นๆขึ้นมาล้างตัวมันจนสะอาด มือบางเอื้อมไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาห่อหุ้มแมวน้อยขนแดงเอาไว้ก่อนจะหันไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายของตัวเองบ้าง

 

            “รอผมแป๊ปนึงนะครับ” คุโรโกะพูดพลางวักน้ำใส่หน้าลูกแมวน้อยเป็นเชิงหยอกล้อ จนมันเบือนหน้าหนีและสะบัดหน้าไปมาเบาๆ เด็กหนุ่มร่างเล็กล้างผมที่เต็มไปด้วยฟองจากแชมพูจนสะอาดเรียบร้อย ร่างเปลือยเปล่าก้าวออกจากอ่างแล้วคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมอย่างรวดเร็วด้วยความหนาว มืออีกข้างก็เช็ดเรือนผมสีฟ้าที่เปียกลู่แล้วปล่อยให้ผ้าผืนขาวคลุมอยู่บนหัว

 

            ดวงตาสีฟ้าสวยหันกลับไปมองเจ้าลูกแมวตัวเล็กที่หุ้มด้วยผ้าขนหนูก่อนจะค่อยๆช้อนตัวมันขึ้น เขาเดินออกจากห้องน้ำแล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องนั่งเล่นแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาวโดยที่นำลูกแมวน้อยมาวางไว้บนตัก

 

            “เดี๋ยวผมเช็ดตัวให้นะครับ” ทำไมเขาถึงพูดกับเจ้านี่ได้ขนาดนี้นะเนี่ย คุโรโกะอดคิดไม่ได้ เขาก็ไม่รู้ว่าแมวจะสามารถฟังภาษาคนได้แน่หรือเปล่าแต่ถึงอย่างนั้นส่วนลึกในจิตใจมันกลับบอกว่าแมวตัวนี้มันต่างออกไป ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้คิดว่าแมวตัวนี้.. พิเศษ

 

            “ดวงตาของนายสีไม่เหมือนกันนี่นา” คุโรโกะพึมพำเบาๆ แม้จะรู้ว่าสีต่างตอนเจอในครั้งแรกแต่เขาก็ไม่ได้มองมันอย่างชัดๆเสียที นัยน์ตาคมกริบที่ข้างหนึ่งเป็นสีแดงเหมือนกับสีขน แต่อีกข้างหนึ่งกลับเป็นสีเหลืองอำพันงดงาม

 

            “สวยจังเลยนะครับ” เขายิ้มออกมาบางๆพลางเช็ดตัวให้แมวตัวนี้ไปด้วย เมื่อพบว่าขนแห้งสนิทแล้วคุโรโกะก็วางลูกแมวลงบนพื้นที่ปูด้วยพรมขนสัตว์สีน้ำตาลอ่อนแล้วเดินไปที่ห้องครัว เขาเปิดตู้เย็น หยิบนมกล่องใหญ่มารินใส่ชามแล้วเดินกลับไปหาแมวน้อยตัวเล็ก เด็กหนุ่มย่อตัวลงเพื่อวางชามใส่นมให้กับร่างตรงหน้า

 

            “กินนี่นะครับ” เขาพูดแล้วลูบหัวแมวน้อยเบาๆก่อนเดินกลับไปที่ครัวเพื่อทำอาหาร โดยไม่รู้เลยว่าลูกแมวตัวนั้นจ้องมองนมในชาม จมูกเล็กสีชมพูดมกลิ่นสักพักก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วขดตัวลงนอนเหมือนคนอารมณ์เสียอย่างไรอย่างนั้น

 

            ทางด้านคุโรโกะ เขาเปิดตู้เย็นเพื่อที่จะทำมื้อเย็นของวันนี้ เพราะมาอยู่ตัวคนเดียวนานพอสมควรทักษะในการทำอาหารของเขาจึงเพิ่มขึ้นมากจนสามารถทำอะไรหลายอย่างได้แล้ว

 

            “อืม.. มีเนื้อปลาเหลืออยู่ งั้นทำปลาแซลมอนย่างเกลือแล้วกัน” เสียงหวานพึมพำเบาๆแล้วหยิบแพคที่ใส่เนื้อปลาออกมาเพื่อให้น้ำแข็งละลาย เขาหยิบข้าวที่ใส่ไว้ในกล่องออกมาจากตู้เย็น ตักใส่ถ้วยแบบญี่ปุ่นจากนั้นก็นำเข้าไมโครเวฟ

 

            ร่างเล็กทำอาหารอย่างชำนาญจนในที่สุดทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย เนื้อปลาแซลมอนหอมกรุ่นลอยอบอวลไปทั่ว ข้าวญี่ปุ่นร้อนๆพร้อมกับซุปมิโสะถูกนำมาจัดเรียงบนโต๊ะกินข้าวตัวยาว

 

            “ทานแล้วนะครับ” คุโรโกะพูดตามความเคยชินก่อนจะใช้ตะเกียบตักข้าวเข้าปากและซดน้ำซุปอุ่นๆไปด้วย

 

            “เมี๊ยว..”

 

            “อ่ะ” เด็กหนุ่มหันไปมองทางต้นเสียงก็พบแมวตัวน้อยขนสีแดงสดยืนอยู่ที่เท้าของเขา มันจ้องหน้าของเขานิ่งๆก่อนจะยกขาข้างหนึ่งขึ้นมาปัดหน้าตัวเองเล็กน้อย

 

            “มีอะไรเหรอครับ?” คุโรโกะเอียงคอมองอย่างไม่เข้าใจ

 

            “เมี๊ยว!” คราวนี้เจ้าแมวตัวเล็กร้องเสียงดังกว่าเดิมเหมือนกำลังไม่พอใจอะไรบางอย่าง ซึ่งเด็กหนุ่มที่นั่งกินข้าวอยู่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าแมวที่เขาเก็บมาพยายามจะบอกอะไร

 

            “เมี๊ยว!!

 

            มือเล็กที่กำลังจะคีบเนื้อปลาแซลมอนเข้าปากชะงักกึก ก่อนจะหันไปมองเจ้าของเสียงที่กำลังจ้องเนื้อปลาในมือเขาตาไม่กระพริบ ทันใดนั้นเองดวงตาโตก็เผยแววกระจ่างพร้อมกับริมฝีปากที่แย้มรอยยิ้มออกมาบางๆ

 

            “อยากกินสินะครับ?”

 

            “...”

 

            สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเงียบ แต่ดวงตาต่างสีที่จ้องมองมาก็เป็นคำตอบให้อย่างดีแล้ว คุโรโกะลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปหยิบจานใบเล็กมา เขาแบ่งเนื้อปลาในจากของเขาไปใส่ไว้ในจากเล็กก่อนจะก้มลงไปวางไว้ตรงหน้าลูกแมวขนแดง

 

            มันดมสิ่งนั้นก่อนจะค่อยๆกินเนื้อปลาเข้าไป เด็กหนุ่มร่างเล็กมองด้วยสายตาเอ็นดู ดีที่วันนี้เขาทำอาหารเยอะกว่าปกติเลยสามารถแบ่งให้ลูกแมวตัวนี้ได้มากพอควร เขาค่อยๆกินข้าวเย็นอย่างไม่รีบร้อนมากนักพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จะว่าไปเขายังไม่ได้ตั้งชื่อให้เจ้าแมวตัวนี้เลยนี่นา ว่าแต่ว่าจะให้ตั้งชื่อว่าอะไรดีนะ?...

 

            ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่คุโรโกะคิดชื่อให้ลูกแมวตัวนั้น แต่พอรู้ตัวอีกทีเขาก็ล้างจานและตากผ้าเสร็จเรียบร้อยไปซะแล้ว โดยที่ยังคิดชื่อไม่ออกเลยสักชื่อ คุโรโกะถอนหายใจเบาๆ

 

            ไว้ค่อยคิดทีหลังแล้วกัน..

 

            เด็กหนุ่มร่างเล็กในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวคลุมต้นขาและกางเกงขาสั้นสีฟ้าอ่อนใส่สบายเดินเข้าไปในห้องนอนพร้อมกับลูกแมวตัวน้อย เขาวางอีกฝ่ายลงบนเตียงคิงไซส์ขนาดใหญ่ ภายในห้องถูกจัดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ข้าวของต่างๆก็แยกส่วนไว้อย่างชัดเจนเพื่อที่จะได้หาของเจอได้ง่ายๆ

 

            คุโรโกะหยิบผ้านวมผืนหนาออกมาจากตู้แล้วปูลงข้างเตียงโดยแผ่ผ้าออกแล้วพับเป็นรูปวงกลม เขายังไม่มีที่นอนสำหรับแมวตัวนี้ เพราะงั้นเลยต้องให้นอนบนผ้าห่มอย่างนี้ไปก่อน ไว้หาเวลาได้แล้วเขาจะไปซื้อที่นอนสำหรับแมวโดยเฉพาะมาให้เลย คุโรโกะพูดกับตัวเองใจใน พอจัดที่จัดทางเสร็จก็เดินไปนั่งลงบนเตียงขนาดใหญ่ ก่อนจะพลิกตัวมานอนคว่ำแล้วมองลูกแมวขนแดงที่นั่งอยู่ใกล้ๆกัน

 

            “สีแดงงั้นเหรอ? สีแดง.. อาคา.. งั้นนายชื่ออาคาชิคุงก็แล้วกันนะครับ” รอยยิ้มสดใสเผยออกมาเมื่อคิดชื่อให้ลูกแมวน้อยได้สำเร็จ คุโรโกะมองท่าทางของมันอย่างสงสัยเพราะมันทำหน้าแปลกๆแถมยังเบนหน้าหนีเขาซะอย่างงั้น หรือว่าจะง่วงแล้ว? เขาคิดและหันไปมองนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลาเกือบห้าทุ่มแล้ว ถึงพรุ่งนี้จะไม่มีเรียนแต่เขาก็ยังมีงานบ้านที่ต้องทำ

 

            แขนทั้งสองข้างอุ้มแมวตัวเล็กเอาไว้แนบอกก่อนจะวางลงบนผ้านวมสีเนื้อที่เพิ่งปูไปเมื่อครู่ หยิบผ้าเล็กๆอีกผืนมาคลุมตัวเจ้าเหมียวไว้เพื่อกันหนาว ดวงตาสีฟ้าสวยมองสบกับดวงตาต่างสีแล้วยิ้มให้ เขาเอื้อมมือไปลูบขนแมวน้อยเบาๆ

 

            “ฝันดีนะครับ” จากนั้นก็เดินกลับไปที่เตียงแล้วดับไฟจนทั้งห้องตกอยู่ในความมืด คุโรโกะสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนหนาแล้วจมเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว...

 

 

 

 

 

            เข็มนาฬิกากำลังเคลื่อนผ่านไปอย่างช้าๆท่ามกลางห้องที่มืดสนิท เด็กหนุ่มร่างเล็กที่กำลังนอนอยู่บนเตียงส่งเสียงหายใจอย่างสม่ำเสมออย่างคนที่หลับสนิทแล้ว

 

            แต่ในความมืดมิดนั้นดวงตาวาวโรจน์ก็ส่องประกายอยู่ในเงามืด ข้างหนึ่งเป็นสีแดงแต่อีกข้างเป็นสีเหลือง แมวตัวน้อยลุกขึ้นนั่งพลางมองผ่านความมืดไปยังเตียงที่อยู่ใกล้ๆกันก่อนจะค่อยๆเดินออกมาจากผ้านวมผืนโตและมาหยุดอยู่ที่เตียงซึ่งมีเจ้าของร่างผอมบางนอนอยู่

 

            ทันใดนั้นเองแสงสีแดงเป็นประกายก็สว่างวาบรอบตัวของลูกแมวตัวเล็ก และเมื่อแสงนั้นหายไปก็ปรากฏร่างของเด็กหนุ่มตัวสูงขึ้นมาแทน ใบหน้าหล่อเหลารับกับเรือนผมสีแดงสด ริมฝีปากหยักได้รูปและดวงตาคมต่างสีดูมีเสน่ห์จนไม่อาจละสายตาได้ เรือนร่างสูงถูกปกคลุมด้วยชุดสีขาวยาวจนถึงปลายเท้าและมีฮู้ดคลุมอยู่บนหัว หูแมวทั้งสองข้างที่เป็นสีเดียวกันกับเส้นผมโผล่พ้นออกมาจากขอบผ้า

 

            เขาทอดมองร่างบางที่กำลังนอนหลับสนิทด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาความคิด ในตอนนั้นเองริมฝีปากหนาก็กระตุกยิ้มบนมุมปากเผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆน่ามอง

 

            แปลก.. มนุษย์ผู้นี้ช่างแปลกยิ่งนัก..’

 

            ที่ผ่านมามีแต่คนกลัวข้า เพียงแค่ตวัดตามองด้วยดวงตาต่างสีมนุษย์ทุกคนก็พากันกลัวและวิ่งหนีกันไปหมด มีก็แต่เจ้าที่ขนาดที่ข้ามองด้วยสายตาแบบไหนเจ้าก็ยังไม่กลัว

 

            มิหนำซ้ายังพาข้ามายังที่แห่งนี้.. เด็กหนุ่มร่างสูงคิดพลางนั่งลงบนเตียงขนาดใหญ่ใกล้ๆกับร่างเล็กอย่างแผ่วเบาและไม่มีเสียงเพื่อไม่ให้คนที่นอนอยู่ตื่นขึ้น

 

            แล้วกล้าดียังไงถึงพาข้าไปอาบน้ำกับเจ้ากัน? ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีน้อยๆเมื่อนึกถึงเรือนร่างขาวเนียนที่ไร้ซึ่งสิ่งปกปิดของคนตัวเล็ก ช่างเป็นคนที่ไม่ระวังตัวเอาเสียเลย..

 

            ขนาดโดนข้าข่วนเข้าไปแต่เจ้าก็ยังทำดีกับข้า..

 

            น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยออกมาพลางช้อนแขนข้างหนึ่งของคนตัวเล็กขึ้น รอยเล็บที่ลากเป็นทางยาวปรากฏอยู่ตรงข้อมือของคนตัวเล็ก เลือดสีแดงสดไหลซึมผ่านบาดแผลออกมาบางๆ

 

            หึ! ที่ข้าทำเพราะเห็นแก่เจ้าที่พาข้ามาหรอกนะ

 

            มือหนาวาดขึ้นที่เหนือบาดแผลแล้วแสงสีแดงสบายตาสว่างขึ้นมา พอแสงนั้นจางลงข้อมือของเด็กหนุ่มผมฟ้าก็เรียบสนิท ปราศจากบาดแผลที่ได้รับเมื่อตอนอาบน้ำราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย

 

            อีกอย่าง.. ข้าชื่อเซย์จูโร่ต่างหาก ทั้งๆที่เป็นอย่างนั้น ทำไมข้าถึงไม่รู้สึกรังเกียจชื่อที่เจ้าใช่เรียกข้ากันนะ?

 

            ร่างสูงเอื้อมมือไปลูบเส้นผมนุ่มเบาๆ ทั้งดวงตาสีฟ้ากลมโตที่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน ริมฝีปากเล็กที่เพียงแค่แย้มรอยยิ้มบางๆแต่กลับทำให้คนมองรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด ไหล่บอบบางที่แค่เห็นก็ทำให้รู้สึกอยากปกป้อง มือเล็กๆคู่นั้นทำให้อยากกอบกุมเอาไว้แต่เพียงผู้เดียว..

 

            เซย์จูโร่โน้มกายลงมา ประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากของคนตัวเล็ก ใบหูสีแดงเข้มลู่ลงนิดหน่อยพร้อมกับริมฝีปากที่ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

 

            อ่า.. เห็นว่าอากาศหนาวหรอก ข้าถึงทำแบบนี้

 

            ร่างสูงคิดพลางยกขาขึ้นมาบนเตียงขนาดใหญ่แล้วสอดตัวไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ก่อนจะจับตัวของร่างเล็กให้มาอยู่ในอ้อมกอด ฝ่ายที่หลับอยู่ก็ซุกใบหน้าเข้ากับแผงอกหนาเมื่อรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาสร้างความพอใจให้กับร่างสูงเป็นอย่างดี เซย์จูโร่เพ่งมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับสนิทท่ามกลางความมืด กระชับคนในอ้อมแขนก่อนจะปิดเปลือกตาลงอย่างช้าๆ

 

 

 



            ฝันดีเช่นกัน...

 

 

 



            ข้าชักจะสนใจเจ้าขึ้นมาจริงๆแล้วสิ...

 

 

 



            คุโรโกะ เท็ตสึยะ...

 

 

 



            นับจากวันนี้เจ้าคือคนสำคัญของข้า...

 

 

 



            ...คนของอาคาชิ เซย์จูโร่เพียงคนเดียว...

 

 



. . . . .FIN. . . . .

.

.

.

    END or TBC ???

.

.

.


'To Be Con. in Long Story'



 

ลืมบอก! นายน้อยเรื่องนี้ซึนนะคะ!

---Writer Talk---

       สวัสดีค่ะทุกคนนน อยากบอกว่า.. ฟิคนี้เกิดจากการมโนล้วนๆ เป็นฟิคชั่ววูบ (อีกแล้ว!)
       อยู่ๆก็มีความคิดที่ว่า ถ้าอาคาชิซังเป็นแมวจะเป็นยังไงน๊า?.. ฟิคนี้จึงถือกำเนิดขึ้นมาได้ค่ะะ

       อยากจะบอกว่าเรื่องนี้นายน้อยค่าตัวแพง(มากกกก)ค่ะ เพราะงั้นจึงไม่ค่อยมีบท..//โดนกรรไกรปักหัว แต่เวลาออกโรงนี่น่ารักอย่าบอกใครเชียว>_<
       จะเห็นได้ว่าอาคาชิซังเรื่องนี้แอบหลุดคาแรคเตอร์ไปนิดดด และท่านซึนมากๆค่ะ!

       ถ้าชอบก็คอมเม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ ถ้าคนชอบเรื่องนี้เยอะเราอาจจะเอาไปแต่งเรื่องยาวต่อค่ะ (คนอ่าน : แล้วเมื่อไหร่เรื่องเก่าจะจบ!?)
       ความจริงก็แอบอยากเอาไปเขียนเรื่องยาวเหมือนกันนะเนี่ย มันต้องมุ้งมิ้งแน่ๆเลย>///< แต่ก็ลองลงเรื่องสั้นดูก่อนค่ะ

       ถ้าชอบไรท์จะดีใจมากเลย ไว้เจอกันใหม่นะคะ^_^//
บ๊าย บายยย~~~


 



 

'Mind-San./Mi~chan'


---Writer Talk2---

     

     สวัสดีค่าทุกคนนนนนนน

วันนี้ได้ฤกษ์งามยามดี ไรท์เลยจะมาประกาศว่า...

จะทำเรื่องยาวเรื่องนี้ต่อนั่นเองงงงงงง>< //จุดพลุฉลอง(เวอร์)

เนื่องจากไรท์ทนความมุ้งมิ้งของนายน้อยไม่ไหว + เห็นหลายคนอยากอ่านกันต่อ

เราจึงจะเปิดเรื่องยาวเรื่องนี้นะคะะ

ส่วนเวลาการเปิดนั้นยังไม่แน่นอน ถ้าหากเปิดเรื่องแล้วเราจะมาแปะลิ้งให้อีกทีนะคะ

แต่คงต้องใช้เวลาสักพักกับการเกลาพล็อตเรื่องนี้

     ฝากติดตามกันด้วยนะคะ

แล้วพบกันแฟนฟิค AkaKuro - 猫 Neko ได้ในช้าๆ(?)นี้แน่นอนค่ะ

อาจจะมาช้า แต่ก็มาแน่นอนน๊าาาา

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านเรื่องนี้นะคะ จากนี้ไปก็ขอฝากตัวด้วยน๊า//โค้ง


[update 10/08/15]

ผลงานอื่นๆ ของ Mind-San

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

40 ความคิดเห็น

  1. #40 UwU_Yaoi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 22:56
    ไรท์ต๋าาา มันสนุกมากๆเลย สรุปคือดีเกินบรรยาย ไม่ได้อวยอันนี้จริงๆ ไม่ได้อ่านนิยายดีแบบนี้มานานแล้ว3ปี สู้ๆนะคะ 😼❤️💛✌️💞
    #40
    0
  2. #39 chunjoe780 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 20:39
    อยากให้มีเรื่องยาวต่ออ่าาา~
    #39
    0
  3. #38 ZoshialChalotte (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 00:29
    ไรท์ จ๋าา เค้ามารอที่2018 แย้ว
    #38
    0
  4. #37 Nami. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 09:28
    อยากมาให้ต่อ
    #อยากให้เป็นเรื่องยาวด้วย
    #37
    0
  5. #36 นงนภัส
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 19:37
    รอมานานเหลือเกิน
    #36
    0
  6. วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:44
    เปิดเรื่องยาวเถอะค่ะ!!!! สงสารเด็กตาดำๆคนนี้ที่อยากอ่านนายน้อยแบบซึนเถอะนะคะ
    #35
    0
  7. #34 เซริว
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 15:08
    จะรอนะจ๊ะ เด็กน้อยใจดีจังเลยแถมน่ารักอีกต่างหากชอบๆๆๆๆๆๆ
    #34
    0
  8. #33 ninejob01
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 20:47
    ชอบบบบมากๆๆๆค่ะรีบๆอัพนะะะ
    #33
    0
  9. #32 Yumenaki
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 14:15
    TBCน้าาาาาาา><
    #32
    0
  10. #31 RikeRR
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 12:29
    ได้โปรดดดด ต่อนะต่ออTBCน้าาาไรทททท์TWT//จิกหมอนน
    #31
    0
  11. #30 มะม่วงน้อย
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 06:17
    ฟินมากเจ้าค่ะ -..-
    #30
    0
  12. #29 Yean4418
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 16:31
    อยากให้แต่งต่ออ่ะ???? ฟินหนักมากกกก ????????
    #29
    0
  13. #28 Zethius
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 21:17
    //จิกหมอน
    #28
    0
  14. #27 maron
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 22:43
    continue ด่วนค่า น่าร๊ากกกกกกกกก
    #27
    0
  15. #26 Rinkaki-chan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2558 / 22:04
    อร๊ายยดีใจจ เราจิรอไรท์เด้อค่ะะ><
    #26
    0
  16. #25 carrotnicha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2558 / 23:33
    TBC เถอะครับ 5555 อยากอ่านต่อ
    #25
    0
  17. วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 19:36
    To be con!!!!!!!!!//วิ่งมาอย่างไว(?)
    #24
    0
  18. #23 Allknb
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2558 / 17:54
    ต่อเถิด อยากอ่านตอนต่อไปนายน้อยน่ารักก
    #23
    0
  19. #22 Kuroko..cchi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 01:41
    เหหห อยากเห็นตอนตื่นมาเจอจังงง..
    #22
    0
  20. วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 08:20
    TBC! ค่ะ อย่าให้มันจบอยู่เพียงเท่านี้ ///w\  #โดนความมุ้งมิ้งกระแทกตา (?)
    #21
    0
  21. #20 punpun3012 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2558 / 21:04
    TBC TBC TBC TBC TBC TBC TBC TBC TBC BC TBC. //โดนไรท์ถีบ....
    #20
    0
  22. #19 Rera-Rey
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 17:14
    TBC. สิค๊าาาาาาาา
    สนุกมากเลยค่ะ เซย์ไปนอน(กก)กอดครกอย่างนั้นตื่นมาครกไม่สลบหรอคะ?
    #19
    0
  23. #18 Na\'phat Drak (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 15:03
    ไรท์~ อยากอ่านต่อๆๆๆ แต่งต่อน้าาาา
    #18
    0
  24. วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 13:48
    ฟิน  อยากเห็นเท็ตสึคุงโป๊บ้างจัง//เหมือนเห็นอะไรแดงๆบินผ่านหัวไป



    #17
    0
  25. #16 uriellakira (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 13:00
    ต่อเถอะฟินมากกกกกกกเลย
    #16
    0