นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

[Fic KnB] – [AkaKuro] Curse charM

โดย Mind-San

คุโรโกะ 001 คือตุ๊กตาที่มีร่างกายและชีวิตคล้ายมนุษย์ เขาถูกพ่อของอาคาชิวิจัยและสร้างขึ้นมา และส่งมาให้ดูแลอาคาชิ เซย์จูโร่ เรื่องราวของนายน้อยบ้านอาคาชิและตุ๊กตาคุโรโกะจะเป็นอย่างไร?

ยอดวิวรวม

3,253

ยอดวิวเดือนนี้

12

ยอดวิวรวม


3,253

ความคิดเห็น


23

คนติดตาม


112
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  17 เม.ย. 58 / 11:45 น.
นิยาย [Fic KnB] – [AkaKuro] Curse charM

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

คุโรโกะ 001 คือตุ๊กตาที่มีร่างกายและชีวิตคล้ายมนุษย์ เขาถูกพ่อของอาคาชิวิจัยและสร้างขึ้นมา

และส่งมาให้ดูแลอาคาชิ เซย์จูโร่ เรื่องราวของนายน้อยบ้านอาคาชิและตุ๊กตาคุโรโกะจะเป็นอย่างไร?


 

          “ชื่อคุโรโกะ001เหรอ? ชื่ออะไรของนายล่ะนั่น เอางี้ดีกว่า..

เดี๋ยวฉันจะเป็นคนตั้งชื่อใหม่ให้นายเอง”

          “เท็ตสึยะ... จากนี้ไปนายชื่อเท็ตสึยะ!

          “ขอรับ... นายน้อยอาคาชิ”


เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 เม.ย. 58 / 11:45


[Fic KnB] – [AkaKuro] Curse charM

By : Mind-San./Mi~chan

 . . . . .
 

 

            ตระกูลอาคาชิ

 

            คือตระกูลอันทรงเกียรติที่เลื่องชื่อในทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็นชื่อเสียง เงินทอง หรืออำนาจพวกเขาล้วนเป็นอันดับหนึ่ง

           

            นายใหญ่ของบ้านอาคาชิ...

 

            เขาเป็นผู้บริหารของบริษัท อาคาชิกรุ๊ปบริษัทที่ใหญ่และมีชื่อเสียงมากที่สุดในญี่ปุ่น นายใหญ่ของบ้านอาคาชิเป็นคนมีความสามารถจนใกล้เคียงกับคำว่าสมบูรณ์แบบ ทุกสิ่งที่เขาทำล้วนแต่นำมาซึ่งชื่อเสียงของตระกูล ไม่ว่าจะหยิบจับอะไร สิ่งนั้นก็จะกลายเป็นเงินทองไปเสียหมด รวมถึงงานวิจัยที่เขากำลังทำอยู่ในขณะนี้

 

            งานวิจัยคุโรโกะ 001

 

            มันเป็นโครงการลับที่นักธุรกิจรายใหญ่เพียงไม่กี่คนในญี่ปุ่นตกลงร่วมกัน โดยเงินทุนกว่าหลายพันล้านเยนล้วนมาจากเงินของพวกเขาทั้งสิ้น แน่นอน.. ถ้าหากสิ่งที่พวกเขาทำประสบความสำเร็จมันจะได้กำไรมหาศาลและก่อประโยชน์ให้พวกชนชั้นสูงอย่างมาก

 

            เวลาล่วงเลยมาถึงหกปี หรือก็คือนายใหญ่ของตระกูลอาคาชิลงทุนกับงานวิจัยที่ต้องกินเวลานานเท่ากับอายุของลูกชายคนเดียวของเขา จนในที่สุดมันก็เสร็จสมบูรณ์

 

            คุโรโกะรุ่นทดลอง 001

 

            จะให้เรียกว่าของเล่นก็ไม่ใช่ ตุ๊กตาก็ไม่เชิง เพียงแต่ว่ามันเป็นสิ่งของที่ทำวิจัยขึ้นมา ของชิ้นนี้มีลักษณะเหมือนเด็กเล็กๆอายุประมาณ 6 ปี สามารถใช้ให้มันทำอะไรก็ได้ตามที่เราต้องการ จุดประสงค์ของงานวิจัยนี้คือการสร้างทาสรับใช้ที่ซื่อสัตย์และเพื่อดูแลเจ้านายของมัน...

 

            คนที่ได้ทดลองใช้คุโรโกะ001 คือ อาคาชิ เซย์จูโร่ลูกชายเพียงคนเดียวของบ้านอาคาชิ เด็กน้อยวัยหกปีผู้มีดวงตาสีต่างกัน ข้งหนึ่งมีสีแดงแต่อีกข้างเป็นสีเหลืองอำพัน เรือนผมสีแดงสดช่วยขับเน้นถึงความเป็นใหญ่ในทุกๆด้าน แต่ในตอนนี้เขาเป็นเพียงเด็กน้อยไร้เดียงสาที่ไม่รู้เท่าทันกับโลกอันแสนกว้างใหญ่ใบนี้

 

            “นี่ใครเหรอครับคุณแม่?” เด็กน้อยเอ่ยถามมารดาของตนเมื่อเห็นเด็กคนหนึ่งที่น่าจะมีอายุเท่ากับตัวเองอย่างสนใจ เรือนผมสีฟ้าอ่อนของเด็กคนนั้นพลิ้วไหวตามแรงลมรับกับนัยน์ตาคู่สวยที่มีสีเดียวกัน ทว่ามันกลับไร้แววและไม่มีประกาย ใช่... ดวงตาคู่นั้นเหมือนไม่มีชีวิต

 

            “คุโรโกะ001 คุณพ่อเขาเป็นคนพามาให้ลูกไงเซย์จูโร่คุง นับจากวันนี้ลูกจะมีเพื่อนเล่นแล้วนะ และเขาจะเป็นคนคอยดูแลลูกด้วย”

 

            มารดาหน้าตาสะสวยและมีเค้าความใจดีเอ่ยกับลูกของเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแต่ในใจกลับเศร้าโศก เธอไม่เห็นด้วยกับงานวิจัยของผู้เป็นสามี มันเหมือนกับการสร้างมนุษย์ทดลองที่ปราศจากความรู้สึกเพื่อมาเป็นข้ารับใช้ให้กับตระกูลผู้สูงศักดิ์ แต่กระนั้นเธอก็ยอมให้สามีนำเด็กคนนี้มาดูแลลูกชายเพียงคนเดียวของเธอ เด็กน้อยใบหน้าน่ารักที่ทำให้เธอหลงใหล และแอบคาดหวังกับความคิดไร้สาระของตัวเอง แม้จะแค่นิดเดียว... แต่ขอให้เด็กคนนี้ทำให้เซย์จูโร่ลูกน้อยของเธอได้มีความสุขเหมือนเด็กทั่วๆไปบ้าง

 

            เซย์จูโร่เดินค่อยๆเดินไปหาคนตัวเล็กที่เอาแต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ แต่เมื่อเดินเข้ามาอยู่ใกล้ๆกันใบหน้านั้นก็หันมามอง เมื่อเทียบดูแล้วเซย์จูโร่ดูจะสูงกว่าเด็กคนนี้นิดหน่อย มือเล็กค่อยๆเอื้อมไปลูบเรือนผมสีฟ้าอ่อนอย่างเบามือ แล้วแย้มรอยยิ้มสดใสก่อนจะเปลี่ยนเป็นขมวดคิ้วมุ่น

 

            “ชื่อคุโรโกะ001เหรอ? ชื่ออะไรของนายล่ะนั่น เอางี้ดีกว่า.. เดี๋ยวฉันจะเป็นคนตั้งชื่อใหม่ให้นายเอง” ดวงตาสองสีหรี่ลงอย่างครุ่นคิด “คุโรโกะ... คุโรโกะ เท็ต..” เขาพึมพำออกมาเบาๆ

 

            “เท็ตสึยะ... จากนี้ไปนายชื่อเท็ตสึยะ!” เด็กน้อยยิ้มจนตาหยีเมื่อตั้งชื่อให้คนตรงหน้าได้สำเร็จ ต่างจากอีกคนที่เอาแต่ทำหน้าเรียบนิ่งไร้อารมณ์ เรือนผมสีฟ้าอ่อนพลิ้วตามแรงขยับของเจ้าของ คุโรโกะที่ได้รับชื่อใหม่โค้งหัวลงอย่างสุภาพก่อนเปล่งเสียงหวานน่าฟังแต่ไร้ชีวิตชีวาออกมา

 

            “ขอรับ... นายน้อยอาคาชิ”

 

            “ไม่เอาสิ! ฉันชื่อเซย์จูโร่ เท็ตสึยะต้องเรียกฉันว่าเซย์จูโร่!” คิ้วเรียวขมวดเป็นปมเมื่อไม่ได้ยินสิ่งที่ตนต้องการ เรียกอาคาชิมันดูไม่สนิทกันเลยนะ!

 

            “ขอรับ นายน้อยเซย์จูโร่”

 

            “ดีมาก^^” อาคาชิยิ้มแล้วลูบเรือนผมนุ่มเบาๆเป็นการตอบแทน เขามองสำรวจเท็ตสึยะตั้งแต่หัวจรดเท้า ผิวขาวเนียนจนเกือบซีดแต่ก็ยังเปล่งประกายเมื่ออยู่ท่ามกลางแสงแดดในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว สวมทับด้วยสูทสีดำตัวเล็กที่ติดกระดุมเรียบร้อย กางเกงสีดำยาวถึงหัวเข่า การแต่งตัวโดยรวมเหมือนลูกคนมีชาติตระกูลไม่มีผิด

 

            “นายมาจากไหนเหรอ?” เสียงใสถามอย่างใคร่รู้ตามประสาเด็กทั่วไป

 

            “...” แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบและสายตาอันว่างเปล่าเท่านั้น

 

            “เท็ตสึยะเขามาจากเมืองที่ไกลมากน่ะลูก อีกอย่างเขาคงลำบากใจนะที่ลูกไปถามเซ้าซี้แบบนี้ เอาเป็นว่าตอนนี้ทั้งสองคนก็เป็นเพื่อนกันแล้ว สนิทกันไว้ดีกว่านะคะ” คุณแม่ของอาคาชิย่อตัวลงมาคุยกับลูกชายก่อนจะลูบศีรษะเบาๆ

 

            “ครับคุณแม่!” เด็กน้อยพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปจับมือเพื่อนคนแรกของตน เพราะตระกูลอาคาชิเป็นตระกูลสูงศักดิ์ เขาเลยไม่มีโอกาสได้เข้าเรียนในชั้นประถมเหมือนเด็กทั่วๆไป ทุกๆวันของเขาต่างมีครูมาสอนแบบตัวต่อตัวเพื่อให้ความสามารถของเขาอยู่ในเกณฑ์ที่สูงขึ้น แต่มันก็ต้องแลกมากับการที่เขาไม่มีเพื่อนเลยสักคน

 

            การที่จู่ๆก็มีเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขามาอยู่ด้วยทำให้เซย์จูโร่ดีใจมาก แม้ผู้เป็นพ่อจะบอกว่าเด็กคนนี้เข้ามาอยู่ในฐานะคนรับใช้เขาก็ไม่สน ในเมื่ออายุเท่ากันก็ต้องเป็นเพื่อนกันสิ! คนรับใช้น่ะต้องมีอายุมากกว่าเขาไม่ใช่หรือไง? เซย์จูโร่คิดตามความเข้าใจของตนก่อนจะหันมามองคนข้างตัว

 

            แม้นิสัยจะนิ่งเงียบไปบ้าง แต่ในความรู้สึกของเขากลับรู้สึกถูกชะตาตั้งแต่แรกพบ เขาจูงเท็ตสึยะมาวิ่งเล่นในสวนหน้าบ้านพร้อมกับมารดาที่เดินตามพวกเขาอยู่ห่างๆ

 

            “เป็นยังไงบ้าง?” นายหญิงของบ้านสะดุ้งเฮือกก่อนจะถอนหายใจเมื่อเห็นผู้เป็นสามีเดินมาอยู่ข้างหลังตนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ ใบหน้าหล่อเหลาน่าเกรงขามมองไปยังสวนภายในคฤหาสน์ เห็นเด็กน้อยสองคนต่างวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน

 

            “ดีกว่าที่คิดค่ะ ถ้าเด็กคนนั้นสามารถดูแลเซย์จูโร่ได้ฉันก็เบาใจลง” หญิงสาวยิ้มน้อยๆเมื่อได้เห็นสีหน้าของลูกชายตัวเอง มันดูสดใสสมวัยอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน สาเหตุอาจจะเป็นเพราะเด็กน้อยหน้าน่ารักคนนั้นก็ได้

 

            “อืม... ดีแล้วที่ใช้การได้” เขาพูดแบบไม่สนใจอะไร ทำเหมือนกับว่าสิ่งที่เห็นเป็นการทดลองเท่านั้น แน่ล่ะ... ถ้าของที่เขาทำมันเกิดผิดพลาดหรือใช้งานไม่ได้ขึ้นมา ก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจาก ทำลายทิ้งหรอก ของที่ใช้การไม่ได้น่ะ เป็นแค่ของมีตำหนิเท่านั้นแหละ

 

            “เราเข้าไปในบ้านกันเถอะค่ะ ปล่อยให้พวกเด็กๆได้วิ่งเล่นกันบ้าง” ผู้เป็นภรรยาเอ่ยเป็นการตัดบท เธอรู้วามคิดทุกอย่างของผู้เป็นสามี แม้ว่าในใจจะไม่ชอบสักแค่ไหนแต่เธอก็ไม่อาจคัดค้านอะไรได้ เมื่อผลประโยชน์ที่ได้รับมันจะทำให้ตระกูลอาคาชิรุ่งเรื่องยิ่งขึ้น เธอจึงทำได้เพียงยืนดูอยู่เฉยๆ.. โลกใบนี้มันก็โหดร้ายแบบนี้แหละ

            เมื่อผู้ใหญ่ทั้งสองคนจากไป สวนกว้างๆแห่งนี้ก็เหลือเพียงเด็กน้อยสองคน เซย์จูโร่วิ่งไปมาอย่างสนุกสนานตามธรรมชาติของเด็กวัยกำลังซนโดยมีเด็กน้อยใบหน้าเรียบนิ่งวิ่งตาม ทั้งคู่วิ่งไล่จับกันไปมาอยู่นานพอสมควร...

 

            “อ๊ะ!” เซย์จูโร่เบิกตาขึ้นเมื่อเท้าของตัวเองเกิดลื่น ร่างเล็กสะดุดล้มลงอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ยังดีที่สวนแห่งนี้ปูด้วยหญ้าทั้งหมดจึงทำให้ได้รับแรงกระแทกน้อยกว่าคิด เด็กน้อยมีสีหน้าเจ็บปวดพลางชันเข่าข้างหนึ่งขึ้น หัวเข่าข้างขวาเป็นรอยแดงอย่างชัดเจน เลือดสีแดงสดซึมออกมาตามรอยบาดแผล

 

            “อึก.. จะ.. เจ็บ ฮึก..” ดวงตาสีไม่เข้าคู่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ความรู้สึกเจ็บแสบล้นทะลักอกมาแต่ก็ต้องกลั้นสะอื้นไว้และห้ามร้องไห้เป็นอันขาด ริมฝีปากบางขบเม้มจนเกิดรอยแดง คำพูดที่เขาได้ยินอยู่เสมอลอยเข้ามาในห้วงความคิด

 

            จำไว้เซย์จูโร่ ห้ามร้องไห้ให้ใครเห็น ห้ามให้คนอื่นเห็นน้ำตาของเราเด็ดขาด มันเป็นการกระทำที่แสดงถึงความอ่อนแอ

 

            “ฮึก.. ไม่.. ร้องไม่ได้” เซย์จูโร่หลับตาปี๋ด้วยความกลัว กลัวว่าแผลที่เขาเป็นมันจะร้ายแรง กลัวพ่อของเขาจะดุเพราะว่าเขาร้องไห้ กลัวไปหมดทุกสิ่ง แต่ในขณะที่กำลังคิดอะไรไม่ออกอยู่นั้นเอง สัมผัสอันอ่อนโยนที่ลูบบนเรือนผมสีแดงสดก็ทำให้เขาลืมตาขึ้น

 

            เด็กน้อยใบหน้าหวานกำลังลูบผมของเขาเหมือนจะปลอบโยน ดวงตาสีฟ้าอ่อนแม้ว่าจะไม่แสดงอารมณ์ใดๆเขากลับรู้สึกได้ถึงความเป็นห่วง เสียงใสน่าฟังเอื้อนเอ่ยออกมา

 

            “รอผมสักครู่นะขอรับนายน้อย แล้วผมจะรีบกลับมา” พูดจบเท็ตสึยะก็วิ่งเข้าไปในตัวบ้านด้วยความรวดเร็วผิดกับร่างกายที่ดูบอบบาง ไม่ทันถึงสามนาทีเขาก็กลับมาพร้อมกล่องปฐมพยาบาลกล่องใหญ่

 

            เท็ตสึยะคุกเข่าลง หยิบสำลีมาจุ่มแอลกอฮอล์นิดหน่อยแล้วเช็ดบริเวณรอบบาดแผลของอีกคนอย่างเบามือจนเซย์จูโร่แทบไม่รู้สึกถถึงความแสบ ดวงตาสองสีมองการกระทำของร่างบางไม่วางตา ลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเมื่อครู่เขาเกือบจะร้องไห้

 

            รู้ตัวอีกทีแผลที่หะวเข่าก็ถูกทายาเสร็จเรียบร้อย มือบางหยิบพลาสเตอร์อันใหญ่ออกมาแล้วแปะที่บาดแผลเพื่อป้องกันเชื้อโรคจนทุกอย่างเสร็จสมบูรณ์ แล้วเก็บอุปกรณ์ทำแผลให้เรียบร้อย

 

            เซย์จูโร่มองหัวเข่าของตัวเองด้วยความรู้สึกแปลกใจ เพราะมันไม่เหลือความเจ็บหรือแสบอะไรเลย ใบหน้าของคนผมแดงยิ้มบางๆให้คนตัวเล็กกว่า ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบเรือนผมนุ่มที่เขาชอบตั้งแต่แรกเห็น

 

            “ขอบคุณนะเท็ตสึยะ” เจ้าของชื่อก้มหัวเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือของเจ้านายของตน ดวงตาสีฟ้าสวยสบกับดวงตาคม ก่อนที่ใบหน้าหวานที่เอาแต่ทำสีหน้าเรียบนิ่งจะยิ้มรอยยิ้มบางๆออกมา เท็ตสึยะโน้มใบหน้าลงบนฝ่ามือของเซย์จูโร่แล้วจุมพิตอย่างแผ่วเบา

 

            “ไม่เป็นไรแล้วนะขอรับ นายน้อยเซย์จูโร่... จากนี้ไปผมจะเป็นคนปกป้องคุณเอง”

 

. . . . .FIN. . . . .

.

.

.

END or TBC ?
 

---Writer Talk---
   
       สารภาพค่ะว่ามันคือฟิคชั่ววูบ อยู่พล็อตเรื่องแบบนี้ก็ลอยเข้ามาในหัวเลยแต่งซะเลย! เป็นการเปลี่ยนบรรยากาศมากเลยค่ะ จากที่แต่งแต่ในรั้วโรงเรียนมาแต่งนายน้อยตอนยังเด็กแบบนี้
       ยากมากเลยค่ะบอกเลย T///T
       ไม่รู้จะบรรยายนายน้อยในลักษณะไหนถึงจะดี แล้วนายน้อยตอนเด็กก็น่ารักด้วยใช่มั๊ยล่ะ! (ดูท่าไรเตอร์จะเริ่มเบลอ)
       ถ้าชอบยังไงก็คอมเม้นบอกกันได้นะคะ ลองแต่งเป็นเรื่องสั้นดูก่อน ถ้ามีคนชอบก็อาจจะแต่งเป็นเรื่องยาวดูค่ะ (คนอ่าน : ได้ข่าวว่าฟิคเก่ายังไม่จบ!)
       อ่านแล้วรู้สึกยังไงก็บอกได้นะคะ ส่วนตัวยังคิดว่าภาษามันดูแข็งๆไปแฮะTT
แต่งแนวนี้ยากจริงๆแหละค่ะ

 

'Mind-San./Mi~chan'

ผลงานอื่นๆ ของ Mind-San

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

23 ความคิดเห็น

  1. #23 สาววายนิระนาม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 07:47
    ใครเคะใครเมะเนี่ย
    #23
    0
  2. #22 Maschera
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 01:54
    TBC ได้ไหมมม คือแบบอ๊ากกกกกก บอกไม่ถูก
    #22
    0
  3. #21 0984359329 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 18:12
    เเต่งต่อเถอะมันค้างงงงง
    #21
    0
  4. วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 07:47
    ต่อเถอะน่ะค้าาาาาาาา
    #20
    0
  5. #19 RikeRR
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 12:37
    ค้างตลอดอ่าไรททท์แต่งเรื่องยาวเลยจิๆๆๆ0W0
    #19
    0
  6. #18 Allknb
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2558 / 18:22
    ต่อเร็วๆนะ
    #18
    0
  7. #17 โมเม
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 21:07
    ต่อเถอะคร้าา
    #17
    0
  8. #16 ติ่งแดงดำ
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 07:12
    ต่อเถอะค่าสนุกมากๆๆ
    #16
    0
  9. #15 Zethius
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2558 / 23:49
    ต่อเถอะค่ะ
    #15
    0
  10. #14 uriellakira (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 13:07
    ต่อเถอะน่าาาาา
    #14
    0
  11. วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 22:41
    ได้โปรด TBC นะเจ้าคะ 
    เปิดเรื่องยาวเลยเถอะๆ
    คือพลอตเก๋ดี
    ดูแล้วหลังๆจะได้ดราม่ายาว >w< 
    หรือไม่ก็ หวานฟรุ้งฟริ้งสุดๆเยยย  
    #13
    0
  12. วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 13:43
    ต่อเถอะคร่าา สนุกอ่าาาา
    #12
    0
  13. #11 Rera-Rey
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 13:52
    TBC. ค่าาาาาาาาาา สนุกมากค่ะๆ อย่าพึ่ง END เลยนะคะ>w<~
    #11
    0
  14. #10 Akane
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 22:19
    เรื่องยาวเลยคะ ชอบมากก>_< อยากให้มีต่อนายน้อยฟรุ้งฟริ้ง(?)แบบนี้ดีแล้วคะ

    น้องกับนายน้อยรักกันแต่เด็กเลยนะ--- #หลบกรรไกร
    #10
    0
  15. #9 vwe_vwa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 00:04
    แต่งเรื่องยาวเลยค่ะๆๆๆ >___< ชอบมากกก อยากอ่านต่ออออ มาม่ายิ้งดีเลยค่ะะะะะะ ><~~~~~~
    #9
    0
  16. #8 fushimi-shiro (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 23:16
    คุริๆๆๆนายน้อยน่าร้ากกกที่สุดดเลยอ่าคือฟินแหมๆคนใช้ผู้ซื่อสัตย์และจะปกป้องนายน้อย(หมายความว่าอยุ่ด้วยกันตลอดไปทางอ้อมฮิฮิ้วๆๆ)คิดได้ไงค่ะเนี่ยฟินกำเดากะฉู~~~
    #8
    0
  17. #7 shiroxx
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 16:30
    TBC ..............TBC..........................TBC...........TBC.....TBC..TBC.TBC..............................TBC!!!!!!
    #7
    0
  18. วันที่ 17 เมษายน 2558 / 15:05
    TBC ค่ะ!! อย่าให้มันหยุดเพียงแค่นี้ มันต้องมีปาฏิหารย์!
    #6
    0
  19. #5 หน้าแมวน้อย
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 14:36
    tbc อยากอ่านต่อ หนุกๆ
    #5
    0
  20. #4 ิbaituey
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 13:48
    น้องครกน่ารักอ่าาาาาาา
    #4
    0
  21. #3 Mewwy~ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 12:41
    สนุกดีคะ อาคาชิกับคุโรโกะน่ารักจังคะ
    #3
    0
  22. #2 rosetsa
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 12:39
    ไหงมันเหมือนดำแดงกลายๆล่ะคะ แต่น่ารักอะ อยากได้กลับบ้าน
    #2
    0
  23. #1 rosetsa
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 12:39
    ไหงมันเหมือนดำแดงกลายๆล่ะคะ แต่น่ารักอะ อยากได้กลับบ้าน
    #1
    0