(END) ◕‿◕。 เทพบุตรกับหนูอ้วน ◕‿◕。 (Boy's Love)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 69,784 Views

  • 876 Comments

  • 3,199 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    3,033

    Overall
    69,784

ตอนที่ 19 : #เทพบุตรกับหนูอ้วน ตอนที่ 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 549 ครั้ง
    9 ม.ค. 62

ตอนที่ 18


            ฮัดชิ้ว !”

            ผมรีบหยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นมาปิดปากตัวเองทันที โดยตอนนี้ตรงหน้าก็มีถุงพลาสติกที่ด้านในมีกระดาษทิชชู่ที่ใช้แล้วอยู่เต็มถุง

            เป็นหวัด...

            ดูเหมือนอาการป่วยที่แวะเวียนมาหาผมบ่อยครั้งจะกลับมาอีกแล้ว ซึ่งมันเป็นการป่วยที่น่ารำคาญมาก เพราะตอนนี้ผมทั้งคัดจมูก ตาจะปิด แถมยังรู้สึกว่าอยากจะจามไม่หยุด

            พูดถึงก็มาอีกแล้ว

            ฮะ...ฮะ...

            ฮัดเช้ย

            อึก !

            ผมที่เตรียมจะจามออกมาเต็มที่ก็ชะงักกึกหลังจากที่มีเสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง พอหันไปมองก็เจอกับพี่เพชรที่เมื่อสักครู่เขาได้ลงมือแกล้งผมไปเรียบร้อยแล้ว

            งื้อ...

            พะ...พี่เพชรสวัสดีครับผมที่ทักขึ้นโดยที่มือก็ถูจมูกไปด้วย รู้สึกอึดอัดสุดๆ หลังจากที่การจามเมื่อสักครู่สะดุดไป ซึ่งคนแกล้งก็ได้แต่ยิ้มรับก่อนจะเดินเข้ามานั่งตรงข้ามกับผม

            เป็นหวัดเหรอเรา

            ครับ แต่เดี๋ยวก็หายผมว่ายิ้มๆ พลางดึงทิชชู่มาซับน้ำมูกด้วย ซึ่งพี่เพชรเองก็ไม่ถามอะไรต่อ ได้แต่มองไปรอบๆ แล้วหันมาถามผมอีกครั้ง

            เพื่อนๆ ยังมามาสินะ

            ผมชอบมาเช้า วันนี้มีเรียนตั้งสิบโมง

            ทำไมถึงมาเช้า

            ติดรถแม่มาครับ ผมไม่ค่อยชอบเดินทางเองผมตอบตามความจริง ทำให้พี่เพชรยิ้มขำ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ก่อนที่เขาจะจะจัดการดึงกระดาษทิชชู่แล้วยื่นมาให้ผมเมื่อเห็นว่าผมกำลังจะหยิบมัน ขอบคุณครับ

            แล้วกินอะไรหรือยัง

            กินขนมปังแล้วครับ

            อิ่มเหรอ กินแค่นั้นเอง

            อ่า...ก็อยู่ท้องนะ

            เช้านี้กินข้าวกับพี่หน่อยสิคำขอของพี่เพชรทำให้ผมมองอย่างแปลกใจ อีกฝ่ายเองก็มองมาราวกับรอคำตอบ ซึ่งแน่นอนว่าผมเองก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร

            ก็ได้ครับ

            กินอะไรดี เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้พี่เพชรยิ้มกว้างทันทีเมื่อผมตอบรับ ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้น ผมเลยทำท่าว่าจะลุกตาม แต่อีกฝ่ายรีบห้ามไว้ รออยู่นี่ก็ได้

            ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมไปช่วยถือดีกว่า จะได้ซื้อน้ำด้วย

            อ่า...เค

            พี่เพชรพยักหน้ารับก่อนจะเดินมาหาผมที่ลุกขึ้นจากโต๊ะแล้ว เขายิ้มเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือมายีหัวผมเบาๆ ผมที่โดนกระทำก็ไม่ได้ทักท้วงอะไรเพราะคิดว่าเขาคงชอบทำแบบที่คนอื่นๆ ชอบนั่นล่ะ อย่างมากเขาก็ไม่ได้หยิกแก้มผมแบบพาฝัน หรือจับแก้มแบบปั้นใจ

            ถ้าโดนพี่เพชรทำแบบนั้นอีกคน ผมคงทำตัวไม่ถูกแน่ๆ

            เช้าๆ ร้านเปิดน้อยแฮะ...

            ผมกินข้าวมันไก่ดีกว่าผมที่ตัดสินใจหลังจากที่มองไปรอบๆ แล้วก็เลือกได้ทันทีว่าเช้านี้คงต้องเป็นข้าวมันไก่ เพราะอยากกินน้ำซุปร้อนๆ ด้วย พอหันไปมองคนที่จะร่วมทานมื้อเช้าด้วยกัน อีกฝ่ายก็กำลังไล่พิจารณาแต่ละร้านพลางทำท่าคิด แต่สุดท้ายก็มาจบที่ร้านเดียวกับผมจนได้

            งั้นพี่กินข้าวมันไก่ด้วยดีกว่า

            พี่เพชรว่าก่อนจะยกแขนขึ้นกอดคอผมแล้วพาเดินไปที่ร้านข้าวมันไก่โดยที่อีกฝ่ายเป็นคนสั่งทั้งสองจานและจ่ายเงินให้ด้วย พอผมทำท่าว่าจะจ่ายคืน เขาก็บอกว่าจะเลี้ยงในฐานนะพี่รหัส ผมที่ไม่เข้าใจในระบบพี่น้องรหัสนักเลยได้แต่พยักหน้ารับ ก่อนที่พี่เพชรที่รับจานข้าวมาทั้งสองจานจะเดินนำผมไปที่ร้านน้ำ ซึ่งพี่เขากินเพียงน้ำเปล่า และเมื่อเห็นว่าพี่เพชรเป็นคนจ่ายอีกครั้ง ผมเลยเลือกน้ำเปล่าที่ราคาถูกที่สุดในร้านมาเท่านั้น

            วันนี้พี่เพชรเรียนเช้าเหรอครับผมถามขึ้นในขณะที่เราทั้งคู่กลับมานั่งที่โต๊ะแล้ว

            ใช่ เรียนเช้าน่าเบื่อมากกกกกพี่เพชรลากเสียงยาวๆ แสดงออกว่าเขากำลังเบื่อจริงๆ

            น่าเบื่อกว่าตอนเรียนปีหนึ่งมั้ยครับ

            อืม...พี่ว่าพอๆ กันนะ

            งั้นผมคงต้องทนอีกนานเลยผมหัวเราะเบาๆ ทำให้พี่เพชรยิ้มตาม ก่อนที่เราทั้งคู่จะเริ่มมื้อเช้ากัน ซึ่งการกินข้าวมันไก่กับน้ำซุปร้อนๆ ในเช้านี้ไม่ได้แย่นัก พี่เพชรชวนผมคุยบ้างเป็นครั้งคราว ทำให้มื้อนี้ไม่น่าเบื่อ และผมก็แอบดีใจที่อย่างน้อยในตอนที่ผมอยู่คนเดียวยังมีรุ่นพี่คนนี้มาอยู่เป็นเพื่อน

            Rrrrrrr ~

            เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้ผมหยิบมันออกมาจากกระเป๋ากางเกง ช่วงนี้ผมเริ่มชินกับการติดต่อที่มากขึ้นแล้ว เลยเปลี่ยนจากการเก็บไว้ในกระเป๋าสะพายเป็นกระเป๋ากางเกงแทน เพื่อที่จะได้ไม่ลำบากตอนใครสักคนโทรมา

            ซึ่งแน่นอนว่าเบอร์ที่โทรเข้ามาบ่อยครั้งในโทรศัพท์ของผมนั้นคือปั้นใจนั่นเอง

            ฮัลโหล...

            {ไง...} ที่ผมวางมือจากการกินข้าวแล้วมาเริ่มสนทนากับคนที่โทรมาก็ต้องแปลกใจ เมื่อเสียงของอีกฝ่ายนั้นแหบพร่าจนผมรับรู้ได้ {ตอนนี้อยู่ ม. แล้วเหรอ}

            อือ กำลังกินข้าวอ่ะ

            {กินคนเดียวเหงาหรือเปล่า}

            อ่า...วันนี้พี่เพชรมากินเป็นเพื่อนผมตอบกลับไป และนั่นก็ทำให้ปั้นใจเงียบไปทันทีจนผมแอบเป็นห่วงว่าเขาจะเป็นอะไรหรือเปล่า เพราะจากน้ำเสียงแล้วเขาคงไม่สบายแน่ๆ ปั้น เป็นอะไรหรือเปล่า

            {เปล่า}

            ไม่สบายเหรอ วันนี้มาเรียนไหวมั้ย ถ้าไม่ไหวพักนะผมพูดไปทั้งๆ ที่อีกฝ่ายยังไม่ได้บอกว่าเขาเป็นอะไร แต่ช่วงนี้ปั้นใจทำกิจกรรมกับทางมหาวิทยาลัยค่อนข้างเยอะ และไม่แปลกที่เขาจะป่วยบ้าง แต่มันก็ทำให้ผมแปลกใจจริงๆ ที่คนแข็งแรงอย่างเขาป่วยได้

            ตะ...ต้องหนักแน่ๆ

            {ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ไข้หวัด}

            พร้อมใจกันเป็นเลยอ่ะ

            {หืม...}

            อ่า...จริงๆ เราเป็นแค่หวัดผมพูดขึ้น ทำให้อีกฝ่ายแค่ขานรับเบาๆ เท่านั้น

            ว่าแต่...

            ผมลืมพี่เพชรไปเลย !

            ผมที่ตอนแรกวางมือจากการกินมื้อเช้าแล้วมาคุยโทรศัพท์ก็ต้องเงยหน้าขึ้นมองคนตรงข้ามหลังจากที่ลืมเขาไปสนิท ก่อนจะเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงลงมือกินข้าวอยู่ พอเขาเห็นว่าผมมองเจ้าตัวก็ได้แต่ส่งยิ้มมาให้ราวกับไม่ถือสาเรื่องที่ผมคุยโทรศัพท์ตอนกินข้าวแบบนี้

            งื้อ...ขอโทษครับ...

            {เหมือนจะป่วยหนัก แค่ก...} ปั้นใจพูดโดยที่ไอออกมาด้วย ทำให้ผมต้องกลับมาสนใจกับคนในสาย

            ปะ...เป็นอะไรมากมั้ย...

            {ปวดหัว แล้วก็มึนๆ ตอนนี้ยังนอนอยู่บนเตียงอยู่เลย}

            กินข้าวหรือยังอ่ะ ต้องกินยาด้วยนะ

            {ยัง ไอ้ฟางไม่อยู่น่ะ ปั้นลุกไม่ไหว...} เสียงที่แหบลงราวกับคนจะหมดแรงของปั้นใจทำให้ผมรู้สึกร้อนรนตามไปด้วย รู้สึกเป็นห่วงคนป่วยก็รู้สึก แต่รู้สึกเกรงกลัวความคิดของตัวเองเช่นกัน

            มะ...ไม่ดีแน่ๆ ไอ้เกลือ !

            ปะ...ปั้น...

            {หืม...}

            เดี๋ยวเราซื้อข้าวกับยาไปให้ที่ห้องนะ !” ผมพูดขึ้นโดยที่ปากดูเหมือนจะไปก่อนสมองคิดแล้ว นี่แหล่ะเป็นสิ่งที่ผมเกรงกลัว

            ผะ...ผมอยากโดดเรียนไปดูแลเขา

            แม่รู้ต้องโกรธแน่ๆ ฮื้อ...

            {จะมาเหรอ}

            อื้อ

            {แต่เดี๋ยวมีเรียนนี่}

            มะ...ไม่เป็นไรหรอก แค่วิชาเดียว คราวหน้าเราจะไม่โดด...ผมพูดโดยที่ใจก็เต้นแรงไปด้วย เพราะเมื่อวันก่อนก็เพิ่งจะโดดเรียนเพื่อไปดูหนัง วันนี้ก็จะโดดอีก คงไม่ดีแน่ๆ

            {ไม่ต้องมาหรอก เรียนเถอะ วิชาเดียวเอง}

            แต่...

            {จะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดที่โดดเรียนด้วย ถ้าอยากมาหาจริงๆ ไว้หลังเรียนเสร็จก็ได้...คิดว่าตอนนั้นน่าจะยังไม่ได้กินข้าวเที่ยง...}

            อื้อ งั้นเรียนเสร็จเราจะรีบไปหานะ !”

            {...}

            ปั้นต้องหาข้าวเช้ากินด้วย เข้าใจมั้ย

            {อ่า...รับทราบครับ}

            ปั้นใจขานรับอย่างว่าง่าย ทำให้ผมหลุดยิ้มออกมา ก่อนที่ทางฝั่งนั้นจะขอตัววางสายไป ผมเลยได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ถึงตอนเช้าผมจะไปหาเขาไม่ได้ แต่หลังเรียนเสร็จผมจะหิ้วข้าวกลางวันไปให้เขาแน่ๆ

            รอก่อนนะ !

            ผมที่มีเป้าหมายหลังเลิกเรียนนอกจากการนั่งร้านขนมเพื่อรอแม่แล้วก็ได้แต่รีบลงมือกินข้าวเช้า แม้ไม่รู้ว่าจะรีบทำไมก็ตาม เพราะยังไงผมก็ต้องเข้าเรียนตอนสิบโมงอยู่แล้ว

            เพื่อนป่วยเหมือนกันเหรอ

            ใช่ครับ หวัดน่าจะระบาดแน่ๆ เลย พี่เพชรระวังติดจากผมนะ

            ฮ่าๆ พี่แข็งแรง ไม่ติดง่ายๆ หรอกพี่เพชรหัวเราะ ข้าวในจานของเขาหมดแล้ว เหลือแต่ผมที่ยังกินไม่หมดสักที เกลือกับปั้นนี่เป็นเพื่อนสนิทกันสินะ

            คำถามของพี่เพชรทำให้ผมชะงักไป ก่อนจะเงยหน้ามองคนที่ตอนนี้กำลังเท้าคางมองผมแล้วยิ้มออกมาราวกับไม่ได้ใส่ใจกับคำถามที่ถามผมนัก ส่วนผมเองก็ต้องคิดคำตอบออกมา แม้มันจะไม่ใช่คำถามที่ยากขนาดนั้น

            อ่า...ครับ แต่ถ้าเพื่อนสนิทจริงๆ ของปั้นใจน่าจะเป็นฟางมากกว่า ผมกับปั้นแค่จบ ม.ปลายที่เดียวกัน...

            อ้อ...

            แต่เรียนด้วยกันแค่ครึ่งเทอม ผมว่าผมเพิ่งมาคุยกับปั้นมากกว่าผมพูดโดยที่พี่เพชรก็พยักหน้าตามและเป็นผู้ฟังที่ดี พอรู้สึกว่าตัวเองเริ่มพูดเยอะไปผมจึงยิ้มให้อีกฝ่ายก่อนจะกินข้าวที่เหลืออยู่น้อยนิดให้หมด

            เกลือ

            ครับ

            คือพี่อยาก...

            อ้าว ไอ้เพชร !” เสียงของบุคคลที่สามที่ดังขึ้นขัดบทสนทนาของผมกับพี่เพชร ทำให้พวกเราต้องหันไปมอง ก็เห็นว่าเป็นพี่ผู้ชายคนหนึ่งที่เข้ามาทักทาย น่าจะเป็นเพื่อนของพี่เพชรนั่นล่ะ มัวนั่งทำอะไรอยู่วะ ไม่เข้าเรียนเหรอ

            ไงไอ้พัค มึงก็มาสายเหมือนกันนะ

            เออ รีบอยู่เนี่ย สายไปหลายนาทีละ !” คำพูดของเพื่อนพี่เพชรทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่าพี่เขามีเรียนเช้า และนี่ก็แปดโมงกว่าแล้ว แต่ตัวพี่เพชรยังมานั่งกินข้าวกับผมอยู่เลย

            เออๆ ไปก่อน เดี๋ยวกูรีบตามไปพี่เพชรโบกมือไล่เพื่อนเขา ก่อนที่อีกฝ่ายจะหันมายิ้มให้ผมแล้ววิ่งออกไป จนตอนนี้เหลือแค่ผมกับพี่เพชรเหมือนเดิม อีกฝ่ายจึงหันมามองทางผมอีกครั้ง พลางถอนหายใจออกมาเบาๆ งั้นพี่ไปเรียนก่อนนะ

            อ่า...ครับ ไว้เจอกันใหม่นะครับพี่เพชร ผมที่ตอนแรกอยากจะถามถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของเขาก็ต้องเก็บไว้ก่อน เพราะพี่เพชรเองก็น่าจะต้องรีบตามเพื่อนเขาไป

            อืมพี่เพชรยิ้มให้ผมเหมือนอย่างเคย ก่อนที่เขาจะจัดการเอาจานของผมไปซ้อนกับของตัวเอง แล้วลุกถือมันออกไป ผมที่มองตามก็ไม่ได้ทักท้วง แม้จะพูดขอบคุณอีกครั้งก็เหมือนจะไม่ทันแล้ว ได้แต่คิดว่าครั้งหน้าคงต้องตอบแทนเขาบ้างเท่านั้น

            ก็วันนี้พี่เพชรทั้งเลี้ยงข้าว เลี้ยงน้ำ นั่งกินข้าวเป็นเพื่อนแล้วยังเก็บจานให้อีก

            อ่า...

            รู้สึกเหมือนไปติดหนี้ก้อนโตเข้าแล้วสิ...

 

            วันนี้เป็นวันที่ผมเหงามาก แม้ทุกวันจะมีเพื่อนน้อย แต่อย่างน้อยก็ยังมี วันนี้พาฝันไม่มาเพราะมีธุระกะทันหันกับที่บ้าน ปั้นใจไม่มาเพราะป่วย ทำให้การเรียนช่วงเช้าของผมเงียบเหงาจากเดิมมาก แม้จะนั่งในห้องเรียนแค่ไม่กี่ชั่วโมงมันก็ทำให้ผมรู้สึกว่านานสุดๆ

            ฮื้อ หายไปหมดเลย

            ผมที่ตอนนี้กำลังเก็บของใส่กระเป๋าก็ได้แต่ถอนหายใจ หลังจากที่ฝ่าฝันการเรียนที่น่าเบื่อนี่มาได้ และคิดว่าสิ่งที่ผมจดไว้มันคงมีประโยชน์กับพาฝันและปั้นใจแน่ๆ ก็ได้แต่ใจชื้นขึ้นมา

            Rrrrrrrr ~

            เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้ผมที่นั่งห่อเหี่ยวตอนแรกยืดอกขึ้น ก่อนจะหยิบมันขึ้นมารับสายจากคนป่วยที่ตอนนี้น่าจะยังนอนซมอยู่ และผมก็แปลกใจว่าทำไมเขาถึงได้โทรมาถูกเวลาขนาดนี้ คงไม่ได้รอเวลาผมเลิกเรียน...

            มะ...ไม่ใช่หรอกมั้ง แค่บังเอิญ...

            {เลิกเรียนแล้วใช่มั้ย}

            อะ...อือ อาจารย์เพิ่งออกไปเมื่อกี๊เลยผมตอบและลุกขึ้นยืนคว้ากระเป๋ามาสะพาย ซึ่งเสียงของปั้นใจไม่ได้ต่างจากตอนเช้าเลย ออกแหบและเบา ราวกับคนพูดกำลังจะหายไปซะอย่างอย่างนั้น แล้วปั้นดีขึ้นบ้างหรือยัง หวัดเราหายแล้วนะ

            ผมว่าตามความจริงแม้จะไม่ทั้งหมดเพราะน้ำมูกยังมีอยู่เล็กน้อย พอกินยาเข้าไปน้ำมูกก็เริ่มน้อยลง ไม่จามแล้วด้วย แต่ความง่วงที่เข้ามาแทนที่นี่สิน่ากลัวสุดๆ ผมเกือบฟุบหลับกับโต๊ะตั้งหลายหนแหน่ะ

            {ไม่ต้องมาหาหรอก กลับบ้านไปพักผ่อนดีกว่า ป่วยไม่ใช่เหรอ}

            เราไม่เป็นไร ที่สำคัญเราจะรอแม่อ่ะ...ผมพูดตามความจริงเพราะเย็นนี้แม่ผมสัญญาว่าจะพาไปกินอาหารนอกบ้านหลังเลิกงาน ผมเลยไม่อยากให้แม่ขับรถเข้าไปรับแล้วออกมาหลายหน ถ้าผมกลับบ้านแล้วจะออกมาอีกครั้งก็ลำบากด้วย เพราะซอยในหมู่บ้านค่อนข้างไกลถนนเลยนี่สิ เอ่อ...ปั้นจะพักผ่อนหรือเปล่า เราไม่ไปก็ได้นะ

            {เปล่า แล้วนี่อยู่ไหน}

            กำลังจะเดินออกจากห้องอ่ะ

            {มาที่หอถูกหรือเปล่า}

            ถูก ใกล้ๆ เอง คราวก่อนฟางก็พาเดินไป สบายมาก

            {อืม มาคนเดียวได้แน่นะ ให้ไปรับมั้ย}

            ไม่เป็นไร เราไปได้จริงๆ ว่าแต่ปั้นเถอะ อยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า เดี๋ยวเราซื้อเข้าไปให้

            {เอาอะไรก็ได้ ง่ายๆ ไม่ต้องรอนาน}

            อะ...อือ

            {ถ้ามาถึงแล้วโทรมาบอกนะ เดี๋ยวลงไปรับ}

            อืม

            ผมขานรับ ดูเหมือนปั้นใจจะเป็นไม่ค่อยไว้ใจให้ผมมาคนเดียวเท่าไหร่ แม้ผมจะไม่รู้สาเหตุก็เถอะ เขาอาจจะกลัวผมหลงก็ได้ แต่หอของเขาอยู่ใกล้จริงๆ เดินแค่แป๊บเดียวก็ถึง และผมก็คิดว่าถ้าได้ไปนั่งเล่นที่ห้องเขามันคงจะดีกว่าการนั่งรอเฉยๆ ที่มหาวิทยาลัย จะได้ดูแลเขาไปด้วยเพราะปั้นใจก็ดูแลผมมาตั้งเยอะนี่นา

            ผมที่หาเหตุผลให้ตัวเองหลังจากที่ตัดสินใจไปหาปั้นใจได้แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาพลางเก็บโทรศัพท์ที่วางสายไปแล้วเข้ากระเป๋า ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาเดินไปที่หอของคนป่วย และถึงแม้ว่าผมจะหาเหตุผลต่างๆ นาๆ มาให้ตัวเองได้ว่าวันนี้ที่ผมไปหาเขาเพราะอะไร แต่ผมก็อดยอมรับกับจากใจตัวเองลึกๆ ไม่ได้ว่าความเป็นจริงแล้วผมไม่ได้มีเหตุผลมากขนาดนั้นเลย

            ผมก็แค่เป็นห่วงปั้นใจ...

            แค่นั้น...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 549 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #863 Pangpp24 (@RatchaneewanPaNg) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 18:06
    พี่เพชรนิชอบเกลือใช่ไหม
    #863
    0
  2. #606 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:42
    ปั้นแกล้งป่วยใช่ไหมเนี้ย
    #606
    0
  3. #442 pisanu127 (@pisanu127) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 14:49
    โอ้ยๆๆๆมีตวามงอลกันด้วยอ่
    #442
    0
  4. #439 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 22:12

    ขอบคุณ
    #439
    0
  5. #420 momimoo (@aosutatip15) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 14:41
    ทำไมน่ารักกันขนาดนี้😍
    #420
    0
  6. #419 EVERTAMMO (@YuikyKung) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 22:35
    เกลือรู้สึกสักืเถ้อะ
    #419
    0
  7. #418 mahweung1 (@mahweung1) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 22:03
    เมื่อไรจะโดนงาบ5555
    #418
    0
  8. #417 sevencolour (@moojeegae_) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 21:44
    น่ารักกก
    #417
    0
  9. #416 Jamjungjammy (@jamjungjammy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 21:34
    ปั้นใจไม่อยู่พี่เพชรนี่ทำคะแนนเสย
    #416
    0
  10. #415 PookieChan (@PookieChan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 21:08
    กะลังรอปั้นอยู่เลยวันนี้มาอัพแล้ว
    #415
    0
  11. #414 minminii (@minminii) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 19:45
    น้องเกลือออออ ทำไน่ารักอย่างนี้ลูกกกกก พี่เพชรคิดเกินหรือเปล่าคะ น้องเกลือนี่พี่จองไว้ให้ลูกปั้นแล้วนะ

    55555
    #414
    0
  12. #413 rainjar (@rainjar) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 19:44

    HNY ค่ะไรท์
    #413
    0
  13. #412 Y'O'Y (@bboonnisa) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 18:53
    สวัสดีปีใหม่ค้า..ยังทันอยู่เนอะ..
    #412
    0
  14. #411 mumuninnin (@mumuninnin) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 17:47
    เกลือน่ารักเก่งงงงงงงงง
    ปล.คิดถึงไรท์น้าาาาาา เรื่องนี้สนุกจริงๆ น่ารักมากด้วย เรารอออออ
    #411
    0
  15. #410 punch tar (@punch668) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 17:22
    อ้อนจริงๆ
    #410
    0
  16. #409 nattida dansumrit (@icezy9094) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 16:55
    ป่วยทั้งคู่เลย ปั้นใจแอบอ้อนน๊าา อยากให้เค้าไปหาลาะซิ ว่าแต่พี่เพชรดูมีพิรุธนะคะ ?!
    #409
    0
  17. #408 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 15:25
    อ่ะจ่ะแสดงเก่งงง ปั้นใจนี่ร้ายใช่เล่นอีกแล้วนะ แล้วพี่เพชรหนูเริ่มไม่ไว้ใจพี่แล่วเด้ออออ
    #408
    0
  18. #407 oกิวราโซ่o (@kiwraso) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 15:12
    พี่เพชรรรรปล่อยเจ้าหมูไว้เถอะะ
    #407
    0
  19. #406 MuuKaew (@MuuKaew) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 13:48
    ปั้นใจอ่อนเก่ง
    #406
    0