◕‿◕。 เทพบุตรกับหนูอ้วน ◕‿◕。 (Boy's Love)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 61,155 Views

  • 813 Comments

  • 2,944 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    9,621

    Overall
    61,155

ตอนที่ 20 : #เทพบุตรกับหนูอ้วน ตอนที่ 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3444
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 391 ครั้ง
    14 ม.ค. 62

ตอนที่ 19


            ฮะ...อุ๊บ...

            ผมที่เตรียมจะจามต้องหุบปากลงทันทีเมื่อประตูห้องตรงหน้าเปิดออก ก่อนจะถูจมูกของตัวเองเบาๆ เมื่อรู้สึกว่าโดนขัดจังหวะครั้งที่สองของวันแล้ว

            อ่า...ผมคิดว่าตัวเองจะดีขึ้นแล้วซะอีก

            ผมถอนหายใจเบาๆ โดยในมือก็มีข้าวต้มสำหรับคนป่วยกับข้าวคะน้าหมูกรอบของผม ก่อนจะเห็นว่าเจ้าของห้องที่มาเปิดประตูให้ตอนนี้หน้าแดง ตาแดงจนผมตกใจกับสภาพคนตรงหน้า

            ทำไมไม่โทรมาล่ะ

            เราจำห้องปั้นได้

            เข้ามาสิปั้นใจว่าก่อนจะเดินนำเข้าไปในห้อง โดยที่ผมแอบได้ยินเสียงไอเบาๆ ของเขาด้วย ก่อนที่คนป่วยจะเดินไปหยิบโต๊ะมาตั้งที่กลางห้อง ผมจึงเดินไปหยิบถ้วย จานและช้อนแล้วเดินมานั่งลงตรงข้ามกับอีกคน เรียนเป็นไง

            เหงามาก

            หืม...

            ฝันก็ไม่มาอ่า เรานั่งเรียนคนเดียวผมว่าพลางหยิบถ้วยมาเทข้าวต้มหมู พลางดันไปให้คนป่วย ก่อนจะจัดการเทของตัวเองใส่จานบ้าง ปั้นใจที่ตอนแรกทำท่าสนใจกับเรื่องที่ผมต้องนั่งเรียนคนเดียวตอนนี้ดูเหมือนจะเปลี่ยนความสนใจไปที่ของที่ผมซื้อมาฝากแล้ว เขามองข้าวต้มที่น้ำเต็มถ้วยแล้วมองคะน้าหมูกรอบของผมพลางขมวดคิ้ว คนป่วยต้องกินอาหารเบาๆ

            ทำไมต้องข้าวต้มด้วย คนป่วยก็กินคะน้าหมูกรอบได้

            แต่วันนี้คนป่วยกินไม่ได้ เพราะคะน้าหมูกรอบเป็นของเรา

            แบ่งหน่อยไม่ได้เหรอ

            ม่าย ปั้นกินข้าวต้มไปสิผมว่าพลางเลื่อนจานของตัวเองหลบอีกฝ่ายที่ทำท่าว่าจะเอื้อมมือมาตักข้าวของผม ทำให้เขาหรี่ตามองมาแต่ก็ยอมชักมือกลับไป

            ข้าวไข่เจียวยังน่ากินกว่า

            ไว้คราวหน้านะ ตอนแรกเราก็ว่าจะสั่งข้าวไข่เจียวให้ แต่มันเป็นของทอด ปั้นไออยู่คงได้ไอหนักแน่ๆ แล้วถ้าสั่งของเผ็ดๆ มา เราก็ไม่รู้ว่าปั้นเจ็บคอมั้ย เลยสั่งอะไรที่คิดว่าคนไออยู่กินได้ที่สุดมาน่ะ

            ...

            ถ้าหายแล้วเราจะแบ่งคะน้าหมูกรอบให้นะผมว่าพลางยิ้มไปให้คนตรงข้ามที่ตอนนี้ยอมสงบแล้วสนใจกับข้าวต้มตรงหน้า ปั้นใจพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเริ่มตักอาหารที่ผมเลือกมาให้ขึ้นชิม เขานิ่งไปสักพักก่อนจะลงมือกินต่อ โดยที่ผมเองก็กินข้าวของตัวเองบ้าง

            ขอบใจนะ

            อือ

            ผมพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มก้มหน้าก้มตากินข้าวของตัวเอง บางครั้งก็มองไปรอบๆ ห้องบ้าง ซึ่งที่เตียงและโต๊ะเขียนหนังสือของเขายังคงเป็นระเบียบเหมือนเดิม มีแต่ผ้าห่มที่ถูกพับลวกๆ หลังจากที่ใช้ไปหมาดๆ

            ปั้นใจนี่เป็นระเบียบจังเลยน้า...

            มีอะไรหรือเปล่า

            หืม...

            เห็นมองไปทั่วเลย

            อ่า...กำลังคิดอยู่น่ะ

            คิด ?

            คิดว่าปั้นเป็นคนมีระเบียบดีจังผมว่าพลางมองไปที่โต๊ะเขียนหนังสืออีกครั้ง และสายตาก็ไปสะดุดกับโต๊ะติดๆ กันแต่สภาพต่างกันอย่างสิ้นเชิงจนต้องหันมาหาเจ้าของห้องแล้วยิ้มแห้ง

            แค่เก็บของให้เป็นระเบียบก็ไม่ได้ยากอะไรเขาตอบราวกับเรื่องนี้เป็นเรื่องปกติ ซึ่งขนาดผมไม่ได้ซกมกเท่าฟาง แต่ก็ไม่ถึงกับเป็นระเบียบเท่าปั้นจริงๆ ว่างๆ ก็บอกให้เพื่อนมาจัดของให้ไอ้ฟางบ้างสิ

            ฝันเหรอ

            อืม

            คิดว่าคงไม่ไหวหรอก ฮ่าๆผมว่าพลางนึกถึงพาฝัน ซึ่งอีกคนก็เป็นคนใจร้อนไม่ได้ใส่ใจอะไรขนาดนั้น ถ้าให้มาจัดของแบบนี้คงไม่ยอมแน่ๆ เดี๋ยวเราจัดของฟางให้มั้ย

            จัดให้มันทำไม

            ก็จะไม่รกหูรกตาปั้นไง ของแค่นั้นเอง แป๊บเดียว

            ไม่เป็นไร

            แต่เรา...

            ไว้ของปั้นรกเมื่อไหร่จะชวนมาจัดนะปั้นใจพูดโดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นมองผมด้วยซ้ำ เขาได้แต่ตักข้าวต้มกิน ผมเลยได้แต่พยักหน้าแม้เขาจะไม่เห็นก็ตาม เบื่อป่วย

            อือ เราเข้าใจ เราก็ไม่ชอบป่วย

            งั้นก็อย่าป่วยเขามองผม และสายตาที่มองมานั้นก็ทำให้ผมรู้ว่าเขาจริงจังในคำพูดไม่น้อย มันเหมือนเป็นคำสั่งและคำขอร้อง เข้าใจมั้ย

            ระ...เราจะพยายามไม่ป่วยนะ

            ดีมากปั้นใจยิ้มเล็กน้อย แล้วเริ่มลงมือกินข้าวต้มอีกครั้ง ผมที่ตอนนี้รู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาก็ได้แต่ตักคะน้าหมูกรอบตรงหน้าใส่ปากแล้วพยายามไม่คิดสิ่งที่เห็นก่อนหน้านี้

            แต่รอยยิ้มของปั้นใจนี่ติดตาสุดๆ ไปเลย !

 


            ฮัดชิ้ว !”

            ผมที่จามออกมาแล้วรีบล้วงกระเป๋าเอากระดาษทิชชู่ขึ้นมาเตรียมพร้อมก็ต้องถูจมูกเบาๆ ก่อนที่สายตาจะไปปะทะกับคนที่ตอนนี้นั่งอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่ข้างๆ เขามองมาที่ผมพลางขมวดคิ้วก่อนจะแย่งห่อทิชชู่ในมือของผมไปแล้วดึงกระดาษออกมาบีบที่จมูกของผมเบาๆ ราวกับเช็ดน้ำมูกให้เด็ก ก่อนจะเอาของใช้แล้วทิ้งลงถังขยะ

            เอ่อ...

            ดะ...เดี๋ยวนะปั้น เราไม่ใช่เด็กสักหน่อย

            งื้อ...

            บอกตัวเองไว้ ห้ามป่วย

            เราแค่จามเอง

            เห็นบอกว่าเป็นหวัด

            หายแล้ว

            แน่ใจ

            แน่ใจสิผมตอบอีกฝ่ายเต็มเสียง ก่อนจะแย่งห่อกระทิชชู่คืนมา ปั้นใจที่มองการกระทำของผมอยู่ก็ได้แต่ยิ้มน้อยๆ แล้วเอื้อมมือมายีหัวผมเบาๆ ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ตู้เย็นแล้วเดินกลับมาพร้อมกล่องขนมหวานในมือ

            ขนมไอ้ฟาง

            ...

            อ่ะปั้นใจยื่นกล่องขนมเค้กร้านโปรดของผมมาให้ ซึ่งก่อนหน้านี้ผมก็พอรู้ว่าฟางเองก็ชอบขนมร้านนี้เหมือนกัน แต่การถูกยื่นขนมของคนอื่นมาให้แบบนี้นี่มัน...

            เอ่อ...ของฟางไม่ใช่เหรอปั้น...

            ไม่เป็นไร เดี๋ยวจ่ายเงินมันเอง

            ...

            กินได้ปั้นใจพูดย้ำพลางวางกล่องขนมลงตรงหน้าผม ซึ่งผมเองก็ไม่กล้ากินอยู่ดี เพราะกลัวว่าฟางกลับมาแล้วจะว่าปั้นใจ แม้จะรู้อยู่ลึกๆ ว่าฟางจะไม่กล้าก็เถอะ

            อ่า...กลัวทั้งคู่ทะเลาะกันจัง

            ผมที่ตอนนี้ขมวดคิ้วคิดหนัก เพราะของตรงหน้าก็น่ากิน แต่เจ้าของก็ยังไม่อนุญาตจะให้กินเลยมันก็ออกจะรู้สึกผิดไปหน่อย

            เอาไงดี...

            ไม่กินเหรอ

            กลัวฟางว่าอ่ะผมพูดตามความจริงพลางเงยหน้ามองปั้นใจ ซึ่งเขาที่ขมวดคิ้วตามก็ได้แต่มองผมสลับกับกล่องขนม ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพิมพ์อะไรอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมันมาให้ผมดู

           

            Punjai : ขอซื้อต่อเค้กในตู้เย็นให้เกลือกินนะ

            Fang : ตามสบายเลยครับลูกพี่

 

            แชทเฟซบุ๊กที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนทำให้ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าปั้นใจทักไปขอเจ้าของเค้กชิ้นนี้ให้จริงๆ

            จะ...ใจดีเกินไปแล้ว

 

            Fang : ว่าแต่ลุกมาขอซื้อเค้กต่อกูได้นี่หายป่วยแล้วสินะ มียาดีนี่เนอะ

            Fang : (สติ๊กเกอร์โปรยใจ)

           

            ผมที่เห็นว่าแชทเลื่อนขึ้นเพราะอีกฝ่ายส่งข้อความมาอีกก็ได้แต่เงยหน้ามองปั้นใจ ก่อนที่คนตรงหน้าผมจะเก็บโทรศัพท์ไปโดยไม่สนใจแชทของฟางด้วยซ้ำ

            กินได้ ซื้อต่อแล้ว

            อะ...อือ ขอบใจนะ

            ละ...แล้วผมที่มาดูแลปั้นใจทำไมถึงได้มานั่งกินเค้กแบบนี้ล่ะเนี่ย !

            ไม่ได้ๆ ต้องสนใจอาการป่วยของเขาบ้างแล้ว

            เอ่อ ปั้น

            หืม...

            ตัวหายร้อนหรือยังผมขยับเข้าไปใกล้เขาทำให้ปั้นใจที่ตอนแรกหันไปสนใจกับหนังสือการ์ตูนก็หันมามอง ผมจึงเอื้อมมือไปจับที่หน้าผากของเขาเบาๆ ตัวยังอุ่นอยู่เลย

            ...

            เดี๋ยวเราเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้นะผมรีบพูดขึ้นเมื่อรู้สึกประหม่าขึ้นมาเมื่อเห็นว่าใบหน้าของปั้นใจอยู่ตรงหน้า แถมยังจับหน้าผากเขาแบบไม่ขออนุญาตด้วย แต่ยังไม่ทันที่ชักมือกลับมือของปั้นใจก็ปล่อยหนังสือการ์ตูนวางลงบนพื้นแล้วเอื้อมมือมาจับมือของผมไว้

            ขอบคุณที่แวะมาหา

            อืม...

            ขอบคุณที่เป็นห่วง

            เสียงแหบพร่าที่เปล่งเป็นคำพูดเบาๆ ทำให้ผมได้แต่พยักหน้ารับ และเลือกที่จะก้มหน้าลง เพราะไม่กล้าสบสายตาของเขาที่มองมานัก ก่อนจะต้องสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมืออุ่นๆ อีกข้างของปั้นใจเตะที่แก้มของผมเบาๆ แรงเพียงเล็กน้อยก็ทำให้ใบหน้าผมเงยขึ้นสบตากับเขาอีกครั้ง และครั้งนี้ก็ทำให้ผมแทบหยุดหายใจเมื่ออยู่ๆ ใบหน้าของปั้นใจก็ขยับเข้ามาใกล้จนริมฝีปากอุ่นร้อนแตะลงที่มุมปากของผมเบาๆ แล้วถอยออก ผมที่นั่งตัวแข็งไปแล้วก็ได้แต่กระพริบตาปริบๆ เพื่อทำความเข้าใจกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่

            จะ...จูบ...

            ไม่ใช่ แต่ก็เกือบ...

            คะ...แค่มุมปาก ไม่ใช่ปาก...

            แล้วลมหายใจร้อนๆ เมื่อกี๊มัน...

            ปะ...ปั้น...

            เมื่อกี๊เรียกว่าฉวยโอกาส...

            ...

            แต่ถ้าครั้งหน้าเกลือเปิดโอกาสอีกเมื่อไหร่ปั้นจะเปลี่ยนเป็นที่ปากแล้วนะ

            รอยยิ้มเล็กๆ ที่ผุดบนใบหน้าของปั้นใจทำให้ผมทำหน้าทำตัวไม่ถูกไปแล้ว ไม่กล้าแม้แต่ละสายตาไปจากคนตรงหน้าด้วยซ้ำ หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นแรงราวกับจะบอกให้คนใกล้ตัวรับรู้ว่าผมตื่นเต้นและเขินมากขนาดไหน

            ถะ...ถ้ามีโอกาส...

            ที่ปาก...

            กะ...ก็จูบน่ะสิ !

 


            เกลือ

            ...

            หมูเกลือ !”

            เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้ผมสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงมัน ก่อนจะหันไปมองคนข้างๆ ที่ตอนนี้กำลังมองมาด้วยสายตาเป็นห่วง

            คะ...ครับแม่...

            เป็นอะไรหรือเปล่าเรา หน้าแดงเชียว หรือจะไม่สบาย

            ปะ...เปล่า...

            ไปหาหมอหน่อยมั้ย เดี๋ยวแม่พาไป

            เกลือไม่ได้เป็นอะไร...ผมรีบส่ายหัวเพื่อยืนยันกับแม่ว่าไม่ได้กำลังป่วยจริงๆ แต่ที่หน้าแดงมันคงจะมีสาเหตุมาจาก...

            แต่ถ้าครั้งหน้าเกลือเปิดโอกาสอีกเมื่อไหร่ปั้นจะเปลี่ยนเป็นที่ปากแล้วนะ

            ฉ่า ~!

            ผมที่รีบก้มหัวซุกหน้าลงกับกระเป๋าก็ได้แต่เม้มปากแน่น สัมผัสอุ่นๆ ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ยังติดอยู่จนรับรู้ได้ว่ารู้สึกอย่างไร และเมื่อนึกถึงหัวใจมันก็พาลเต้นแรงขึ้นมาจนกลัวว่าหัวใจอาจจะวายอย่างเฉียบพลันได้

            ปะ...ปั้นใจแกล้งผมเข้าแล้ว...

            เป็นอะไรหรือเปล่าเรา ไม่ได้ป่วยแน่นะ

            กะ...เกลือไม่ได้ป่วยครับ...

            แล้วเกิดอะไรขึ้นหืม ทำไมหน้าแดงแบบนั้นล่ะ

            เกิดอะไรขึ้น...

            เกิด...ที่ปาก...

            บะ...บอกแม่ไม่ได้เด็ดขาดเลย !

            ว่าไงเรา

            มะ...ไม่มีอะไรครับ เกลือไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ

            แน่ใจนะ

            ครับ...ผมตอบเสียงเบาแม้ใบหน้าจะยังซุกอยู่ที่กระเป๋าก็ตาม ตอนนี้แม่กำลังจะพาผมไปที่ร้านอาหารร้านประจำของเพื่อนแม่ที่เราทั้งคู่ไปกินบ่อยครั้งหลังจากที่ผมออกมาจากหอของปั้นใจโดยที่ไม่ได้ช่วยทำประโยชน์อะไรให้คนป่วยแม้แต่น้อย ขนาดเช็ดตัวเขายังทำเอง ส่วนผมหลังจากที่เจอเหตุการณ์ชวนตกใจไปเลยทำให้เกิดอาการพูดน้อยและพูดไม่ออกเวลาอยู่ต่อหน้าปั้นใจซะอย่างนั้น

            ตื่นเต้นสุดๆ เลย...

            แล้วก็...รู้สึกดีด้วย...

            ผมที่หลับตาลงพลางนึกถึงสัมผัสที่ในใจลึกๆ ไม่อยากจะลืมมันนัก ก่อนจะต้องสะดุ้งเมื่อมีแรงสั่นจากโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋า ทำให้ผมล้วงมันออกมาพลางค่อยๆ ยกหัวออกจากกระเป๋าผ้าที่ตอนนี้โดนผมทับจนไม่เป็นทรงแล้ว

            ไลน์เข้า...

            ผมจ้องไปที่แจ้งเตือนข้อความใหม่ ก่อนจะกดเข้าแอพพลิเคชั่นสีเขียว และเมื่อเห็นชื่อของเจ้าของแชทก็ทำเอาหัวใจของผมเต้นแรงขึ้นมาอีกเป็นเท่าตัว

            ฮื้อ...ความรู้สึกที่เกิดขึ้นบ่อยๆ แบบนี้มันคืออะไรกัน

            ผมที่ตอนนี้จ้องไปที่ชื่อและรูปโปรไฟล์แมวสีดำหน้าตาตลกสุดๆ ก็ได้แต่พยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ เปิดแชทที่คนป่วยส่งเข้ามาหมาดๆ

 

            ปั้น : ลืมอะไรไว้หรือเปล่า

           

            ผมอ่านข้อความตรงหน้าก็ต้องขมวดคิ้วจนลืมเรื่องตื่นเต้นเมื่อสักครู่ ก่อนจะเปิดกระเป๋าดูของด้านในว่าไปเผลอลืมอะไรไว้

            กระดาษทิชชู่เหรอ...

           

            เกลือ ._. : กระดาษทิชชู่ใช่มั้ย

            ปั้น : อืม

            เกลือ ._. : ปั้นทิ้งไปเลย วันนี้เราจามบ่อย อาจจะมีเชื้อโรคก็ได้

            ปั้น : เดี๋ยวพรุ่งนี้เอาไปให้

            เกลือ ._. : ไม่เป็นไร ที่บ้านเรามีเยอะเลย

            ปั้น : สรุปไม่เอาแล้ว

            เกลือ ._. : อือ

 

            ผมพิมพ์ตอบกลับไปแค่นั้น ซึ่งทางปั้นใจก็เงียบไปสักพัก ทำให้ผมที่ตอนแรกใจจดใจจ่อกับแชทที่ขึ้นมาอย่างรวดเร็วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา รู้สึกดีขึ้นเมื่ออาการตื่นเต้นเมื่อสักครู่เริ่มหายไปแล้ว และดีใจที่ผมสามารถคุยกับปั้นใจได้อย่างปกติ

            ฮู่ว...ผมพ่นลมหายใจออกมาพลางกุมหน้าอกเบาๆ ก่อนจะหันไปเห็นว่าแม่กำลังมองมาพลางทำหน้าสงสัย ผมเลยได้แต่ส่งยิ้มกลับไป เกลือไม่เป็นอะไรแล้วแม่

            ดีแล้ว เมื่อกี๊แม่เป็นห่วงเกลือมากเลย นึกว่าจะไม่สบายซะอีก

            แฮะๆ ขอโทษนะครับ

            แม่เอื้อมมือมาหยิกแก้มผมเบาๆ หนึ่งที ก่อนจะหันไปสนใจกับถนนตรงหน้าต่อ ผมจึงก้มมองหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง ที่คราวนี้มีข้อความใหม่ขึ้นมาแล้ว

            และมันก็ไม่ดีกับใจผมเอาซะเลย

 

            ปั้น : งั้นเดี๋ยวปั้นเก็บไว้ใช้เองแล้วกัน

            ปั้น : ขอบใจนะ

 

            ผมที่อ่านข้อความตรงหน้าก็ได้แต่หุบยิ้มลง จากที่ตอนแรกกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่ตอนนี้รู้สึกเป็นห่วงคนที่ป่วยมากกว่า เพราะวันนี้ผมจามไปหลายรอบ และเจ้าทิชชู่ห่อนี้ก็อยู่ในเหตุการณ์ตลอดด้วย...

            เอ่อ...ปั้น...

            ถ้าอยากได้เดี๋ยวเราหิ้วไปให้พรุ่งนี้ก็ได้...

 

            ปั้น : ดีใจ นอกจากข้าวต้มแล้วยังได้ทิชชู่มาเป็นของฝากด้วย

            เกลือ ._. : ฮื้อ เดี๋ยวเราหิ้วห่อใหม่ไปฝากพรุ่งนี้ก็ได้นะ ทิ้งไปเถอะ มันเหลือนิดเดียวเอง

            ปั้น : อยากได้

           

            ผมที่อ่านแชทที่ถูกส่งเข้ามาก็ได้แต่บีบโทรศัพท์แน่น เพราะไม่รู้ว่าปั้นใจทำไมต้องดีใจกับของเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ด้วย ทั้งๆ ที่ผมคิดว่าวันนี้ยังไม่ได้ดูแลเขาสักนิด มีแต่เขานั่นล่ะที่มาดูแลผม และยังลุกมานั่งเป็นเพื่อนทั้งๆ ที่ป่วยอยู่ด้วย

            เหมือนไปกวนเขาเข้าแล้ว พรุ่งนี้จะหายมั้ยนะ...

            จะได้เจอหรือเปล่า...

            ผมที่แอบรู้สึกผิดลึกๆ ก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะมองไปที่หน้าจอตรงหน้าอีกครั้ง ที่คราวนี้ปั้นใจส่งข้อความเข้ามาใหม่ และมันก็มีผลกับหัวใจของผมสุดๆ

 

            ปั้น : แต่ที่ดีใจกว่าการได้ของฝาก คือได้เจอหน้าคนที่หิ้วมาฝากมากกว่า

            ปั้น : เจอกันที่ ม. พรุ่งนี้นะ

            เกลือ ._. : อือ ไว้เจอกันนะ

 

            ผมที่ยิ้มกับข้อความตรงหน้าอย่างกลั้นไม่อยู่จนต้องยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเองไว้ และในใจลึกๆ ก็พูดเพ้อกับตัวเองอยู่หลายต่อหลายครั้งกับความรู้สึกจริงๆ ของผมที่เกิดขึ้นมา

            อะ...อืม...

            อยากเจอปั้นใจทั้งพรุ่งนี้ มะรืนนี้ และทุกๆ วันเลย...

 

-------------------------------

ตอนนี้นุ้งปั้นมีความได้ฉวยโอกาสสส พระเอกเราพัฒนาขึ้นอีกขั้นแล้วฮะะ

ขอบคุณที่แวะมาอ่านจ้าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 391 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #721 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 17:09
    โอโห ไวมากน้องปั้น จุ๊บเกลือไปแล้วววว
    #721
    0
  2. #693 Chulity (@Chulity) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 16:52

    ไอ่ปั้นมันร้ายนะคะหัวหน้า
    #693
    0
  3. #607 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:28
    แอบฉวยโอกาสนะปั้น
    #607
    0
  4. #446 minminii (@minminii) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 09:44
    แง๊งงงงงงง น้องปั้นต้องรุกพี่เกลืออีกนิด เกือบแล้ววววววววววว
    #446
    0
  5. #445 pisanu127 (@pisanu127) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 08:45
    แหมๆๆๆปั้นใจจะรุกหนักไปแล้วนะ
    #445
    0
  6. #444 aprilH (@abasheng) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 23:48
    ปั้นฝากด้วยนะ รุกหนักๆเลย เอาให้รู้ซะทีละน้องเกลือออออ
    #444
    0
  7. #443 sevencolour (@moojeegae_) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 22:39
    ปั้นเก่งมากกก ในที่สุดก็มีวันนี้ แสดงออกชัดเจนแบบนี้หนูเกลือจะต้องรู้ กี้ดดด ใจแม่ยกคนนี้ชุ่มฉ่ำมาก หายเหนื่อย ~
    #443
    0
  8. #440 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 22:18

    ขอบคุณ
    #440
    0
  9. #432 Corona_Borealis (@Corona_Borealis) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 20:40

    โอ๊ยยยย อิบ้าาาาา เขิลลลลลลล ฮึ่ยยยยย
    #432
    0
  10. #431 NOT2RUE (@nickixx) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 18:45
    ตกหลุมที่ปั้นใจสร้างแล้ววววววววว
    #431
    0
  11. #430 oกิวราโซ่o (@kiwraso) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 16:11
    ว้อยยยยยยอิน้องงง
    #430
    0
  12. #429 aiaic (@aiaichrl) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 16:03
    ยังงี้ก็คือโดนตกไปแล้วปะคะะะะะะ น่ารักกกกกก
    #429
    0
  13. #428 punch tar (@punch668) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 15:42
    น้อองงงงงงโดนครอบงำเเช้วววว
    #428
    0
  14. #427 ky99hz (@99Kmx_) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 15:23
    ปั้นใจจจจ เธอทำอะไรลูกช้านนนนน
    #427
    0
  15. #426 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 15:00
    นิดๆหน่อยๆก็เอานะคนเรา แค่ทิชชู่ก็ฟินได้555555555
    #426
    0
  16. #425 0658716304pp (@0658716304pp) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 14:19

    งุ้ยยยยยยยยยยยยเขินนน่ารักกกกกก

    #425
    0
  17. #424 ฺBlessing you (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 13:55

    งื้อออออออออออ ทำไมเขียนนิยายได้น่ารักขนาดนี๊๊๊

    #424
    0
  18. #423 Y'O'Y (@bboonnisa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 12:32
    อยากได้...อะไร ไหนพูดซิปั้น..อยากได้อะไร..
    #423
    0
  19. #422 k-kh (@k-kh) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 12:25
    คนบ้าาาาา มาทำให้เขินได้ยังไง กรี๊ดๆๆๆๆ//แอบครูอ่าน อริอริ
    #422
    0
  20. #421 IAMSHOMPOO (@IAMSHOMPOO) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 12:17
    ไม่ไหวแล้วนะ ปั้นใจเขิลไม่ไหวๆๆๆแล้วว ฮืออ กุมใจ
    #421
    0