ท่านเรียกใครว่าหวางเฟย(รีไรท์)

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 18 ไม่ใช่ของตนตั้งแต่แรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34,610
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 566 ครั้ง
    4 พ.ค. 63


ตอนที่ 18

ไม่ใช่ของตนตั้งแต่แรก

 

 

ตำหนักใหญ่อันงดงามที่ตอนนี้ด้านในมีเสียงพูดคุยกันด้วยบรรยากาศที่มิดีเท่าใดนัก เหล่านางกำนัลส่วนใหญ่ถูกไล่ออกไปให้ห่างจากตัวตำหนักเหลือเพียงมามาและนางกำนัลที่ไว้ใจได้เพียงสองคนที่อยู่รอรับใช้


ลูกว่าอย่างไรนะหลิ่งอี้ 


          การติดต่อของทั้งสองกลุ่มหายไปพะยะค่ะ อ้ายหลิ่งอี้ที่ตอนนี้เองก็รู้สึกเครียดไม่น้อยเมื่อคนของเขามารายงานถึงการขาดการติดต่อของพวกมือสังหารที่ตกลงว่าจะรับค่าว่าจ้างส่วนที่เหลือและอีกกลุ่มที่ส่งไปยังแคว้นจ้าวที่ไม่มีการติดต่อมา คงจะถูกเยี่ยไป๋เทียนจัดการแล้วเจ้าพวกไม่ได้เรื่อง! อ้ายหลิ่งอี้นึกสบถในใจ

 

            ข่าวของหยางหลงเล่า


          คนของลูกเฝ้าอยู่บริเวณหน้าทางเข้าป่าไม่พบว่ามีใครออกมาจากป่าคงไม่รอดหรอกพะย่ะค่ะ 


          ถ้าเช่นนั้นก็ให้คนของเรากระจายข่าวให้ทั่วเมืองหลวงเสียถึงแม้ว่าจะจัดการเยี่ยไป๋เทียนไม่ได้หากแต่ชาวเมืองทราบว่ารัชทายาทของแคว้นหายไปโดยที่ทางราชวงศ์ปกปิดข่าวไว้คงเกิดความระส่ำระส่ายขึ้นแน่


          เช้าวันรุ่งขึ้นชาวเมืองต่างพูดคุยกันเรื่องการหายตัวไปของรัชทายาทอ้ายหยางหลง เนื่องจากมีกลุ่มคนที่มาพูดคุยกันที่ตลาดว่ารัชทายาทของแคว้นหายตัวไปในป่าอู๋เฮยจนป่านนี้ยังหาตัวไม่พบชาวบ้านที่ได้ยินต่างเล่าต่อๆกันไปจนตอนนี้กลายเป็นข่าวใหญ่ไปทั่วเมืองหลวง

 


ท้องพระโรงแคว้นอ้าย


          กลุ่มขุนนางที่อยู่ด้านซ้ายและขวาของท้องพระโรงต่างพูดคุยกันด้วยเรื่องข่าวการหายตัวไปของรัชทายาทที่ทางวังหลวงปกปิดไว้หากแต่ตอนนี้กลับแพร่กระจายรู้ไปทั่วเมืองหลวงชาวเมืองต่างอยากทราบว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงหรือไม่ทำให้ฝ่าบาทเรียกประชุมขุนนางกะทันหัน


          ฝ่าบาทเสด็จจจจจจ เสียงประกาศการมาของผู้ครองแคว้นทำให้เสียงพูดคุยเงียบลง


          ถวายพระพรฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น หมื่นปี


          ลุกขึ้น


          ขอบพระทัย หลังเสียงขอบพระทัยของกลุ่มขุนนางรวมถึงเหล่าเชื้อพระวงศ์ที่อยู่ด้านล่างก็เงียบกริบรอฟังรับสั่งจากผู้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร


          ที่ข้าเรียกพวกเจ้ามาก็เพราะข่าวลือที่เกิดขึ้น เสียงทุ้มที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ


          ทูลฝ่าบาทเรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่พะยะค่ะ ขุนนางที่ยืนอยู่ฝั่งจวิ้นอ๋องผู้หนึ่งเอ่ยถาม


เหลวไหลสิ้นดี อ้ายซานเหอจ้องไปยังขุนนางที่เอ่ยถามอย่างไม่กลัวตายด้วยสายตาเย็นเฉียบจนขุนนางผู้นั้นก้าวถอยหลังกลับเข้าที่


ข้าอยากทราบว่าต้นตอข่าวลือเหลวไหลพวกนี้มาจากที่ใด น้ำเสียงผู้ที่อยู่บนบัลลังก์มังกรเริ่มมีโทสะเล็กน้อย


ทูลเสด็จพ่อเรื่องนี้ล้วนแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงชาวบ้านต่างอยากทราบความจริงพะยะค่ะ จวิ้นอ๋องอ้ายหลิ่งอี้ก้าวออกมาด้านหน้าพร้อมกล่าวขึ้นเอ่ย


เรื่องนี้ล้วนเหลวไหลอ้ายซานเหอมองผู้ที่ไม่ได้มีสายเลือดตนด้วยสายตาอ่านไม่ออก


หากเป็นดั่งที่เสด็จพ่อกล่าวแล้วเหตุใดพวกกระหม่อมจึงไม่พบเห็นรัชทายาทกลับมาจากป่าอู๋เฮยเล่าพะยะค่ะ หลังจวิ้นอ๋องกล่าวจบกลุ่มขุนนางทั่วท้องพระโรงต่างเอ่ยเห็นด้วยเป็นเสียงเดียวกัน


          รัชทายาทเพียงได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยจึงต้องรักษาตัวอยู่ที่ตำหนักตะวันออกพวกเจ้ามิพบก็มิแปลกอันใด  จบคำตรัสของอ้ายซานเหอฮ่องเต้ ทั่วทั้งท้องพระโรงก็เกิดความวุ่นวายขึ้นเมื่อได้รับทราบว่ารัชทายาทคนสำคัญบาดเจ็บ ส่วนอ้ายหลิ่งอี้สีหน้าชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพยายามบังคับสีหน้าให้กลับมาเป็นเช่นเดิม


          เงียบ!!!!”


          พวกเจ้าส่งคนไปจัดการข่าวลือเหลวไหลนั่นเสีย กล่าวอย่างรีบจบเรื่องไม่อยากเอ่ยต่อ


          หากเสด็จพ่อเอ่ยเช่นนั้นกระหม่อมขอบังอาจส่งคนไปทูลเชิญรัชทายาทมายังท้องพระโรงเพื่อให้ทุกคนได้เห็นกับตาว่ารัชทายาทยังคงสบายดีจะได้คลายกังวลดีหรือไม่พะยะค่ะ อ้ายหลิ่งอี้ยังคงไล่ต้อนพระราชบิดาตนอย่างต่อเนื่อง เขาสบตากับคนที่อยู่บนบัลลังก์เขาเชื่อว่าเสด็จพ่อทรงโกหก เขาคิดว่าคงยังไม่มีใครพบตัวอ้ายหยางหลงอย่างแน่นอนถึงได้ทรงบอกปัดเรื่องไปเช่นนี้


          อ้ายซานเหอแววตาไหววูบไปก่อนจะหรี่ตามองคนที่อยู่ต่ำกว่าพร้อมเอ่ยอย่างสะกดอารมณ์


          คล้ายว่าเจ้าจะไม่เชื่อคำกล่าวของข้า?” อ้ายซานเหอยังคงแสดงอาการสงบนิ่งแม้ว่าภายในใจจะหวาดหวั่นต่อสถานการณ์ตอนนี้


          ลูกมิบังอาจพะยะค่ะเพียงแต่อยากให้ทุกคนได้คลายกังวลใจว่ารัชทายาทคนสำคัญของแคว้นยังปลอดภัยดี


            ไม่จะ..........”

 

จวิ้นอ๋องอยากพบข้าหรือ?” เสียงทุ้มอันคุ้นเคยดังขึ้นทางด้านประตูพร้อมกับร่างสูงโปร่งเดินเข้ามากลางท้องพระโรงสบตากับคนที่เอ่ยถึง


            “ถวายพระพรรัชทายาท เสียงขุนนางในท้องพระโรงเอ่ยถวายความเคารพแก่ผู้มาใหม่ยกเว้นอ้ายหลิ่งอี้ที่ยืนจ้องมองอ้ายหยางหลงอย่างคนคาดไม่ถึง ต่างจากอ้ายซานเหอที่มองโอรสในสายเลือดอย่างยินดี


          ว่าอย่างไรท่านอยากพบข้าหรือ?” อ้ายหยางหลงยิ้มแสยะมองคนต้องหน้าที่ยังคงจ้องตนอยู่ด้วยความตกตะลึง


            เหตุใด!!!” อ้ายหลิ่งอี้หลุดอุทานอย่างคนควบคุมอารมณ์ตนเองไม่อยู่


          เหตุใดข้าจึงไม่ตายน่ะหรือ สิ้นคำพูดของรัชทายาทเอ่ยเหล่าขุนนางต่างนิ่งฟังอย่างสงสัย องค์รัชทายาทกล่าวคล้ายว่าจวิ้นอ๋องจะอยู่ในเบื้องหลังการบาดเจ็บในครั้งนี้

 

            ทหาร!!!!  จับตัวจวิ้นอ๋องและขุนนางชั่วไปขังคุกรอการไต่สวนข้อหาลอบปลงพระชนม์รัชทายาท!!” ทุกคนในท้องพระโรงยังไม่ทันได้หาสงสัยอันใด เสียงตะโกนรับสั่งจากอ้ายซานเหอฮ่องเต้ดันดังขึ้นเสียก่อน ความโกลาหลเกิดขึ้นทั่วท้องพระโรงเมื่อมีทหารพากันกรูเข้ามาจับตัวคนฝ่ายเดียวกันกับอ้ายหลิ่งอี้รวมถึงตัวอ้ายหลิ่งอี้

 

          เสด็จพ่อเรื่องนี้เป็นการใส่ร้าย!! โปรดให้ความเป็นธรรมต่อลูกด้วย!!”


            ฝ่าบาทพวกกระหม่อมถูกใส่ร้ายขอทรงให้ความเป็นธรรมด้วย!!!” เสียงของคนถูกจับกุมดังไปทั่วท้องพระโรง อ้ายซานเหอที่นั่งทำสีหน้าเกรี้ยวกราดอยู่บนบัลลังก์ที่คนทำยังไม่ยอมรับผิด

 

          อั่ก!     อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !!!!

 

อ้ายหลิ่งอี้ที่เห็นว่าตนเองจนมุมจึงซัดพลังปราณใส่เหล่าทหารที่จับกุมตนและคนที่อยู่ใกล้ๆจนล้มลงไปหลายคนแล้วใช้วิชาตัวเบาหลบหนีไป


          ตามจับจวิ้นอ๋อง!! อย่าให้หนีไปได้!!” อ้ายหยางหลงตะโกนสั่งพร้อมทะยานตามอ้ายหลิ่งอี้ไปติดๆ





เสด็จแม่รีบหนีกันเถิดพะยะค่ะ อ้ายหลิ่งอี้ที่หนีออกมาจากท้องพระโรงมุ่งตรงมายังตำหนักมารดาเพื่อที่จะพามารดาหนีไปกับตน


          เกิดอันใดขึ้นหนีทำไมกันหลิ่งอี้  หวังฮุ่ยเจินที่ตกใจเมื่อเห็นว่าโอรสตนพุ่งเข้าในตำหนักมาอย่างรีบร้อนคล้ายว่ากลังหนีใครมาเอ่ยถาม


          หยางหลงยังไม่ตายพะยะค่ะ!!!”


          เสด็จแม่รีบหนีไปกับลูกเถิด!” อ้ายหลิ่งอี้เอ่ยอย่างรีบเร่งพร้อมจับมือมารดาตนเตรียมจะพากันหนีออกไป แต่ยังไม่ทันที่จะก้าวพ้นจากตำหนักอ้ายหยางหลงก็กระโดดมาขวางพร้อมทหารองครักษ์ที่ติดตามมาด้วย


ท่านหนีต่อไปก็ไม่มีประโยชน์มอบตัวเสียเถอะจวิ้นอ๋องอ้ายหยางหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบหากแต่ข้างในกลับมีแต่ความเจ็บช้ำไม่น้อยที่ต้องห้ำหั่นกับพี่ชายที่เติบโตร่วมกันมา

 

ไม่มีทาง!!!” อ้ายหลิ่งอี้ที่ไม่มีทางเลือกจึงปล่อยมือจากมารดาพร้อมพุ่งเข้าต่อสู้กับน้องชายตน

 

          อ้ายหยางหลงเอี้ยวตัวหลบดาบที่พุ่งตรงมาอย่างหวุดหวิดเนื่องจากตัวเขายังบาดเจ็บอยู่ก่อนจะตั้งรับเมื่ออีกฝ่ายรวบรวมพลังปราณหมายจะซัดใส่ตน อ้ายหลิ่งอี้เมื่อเห็นว่าอ้ายหยางมีอาการเซน้อยๆก็เข้าใจได้ว่าอีกฝ่ายยังคงบาดเจ็บยังไม่หายดีตามคำพูดของฮ่องเต้ จึงซัดลูกไฟใส่ไม่ยั้งแต่อีกฝ่ายก็พยายามหลบและไม่ตอบโต้


          นี่หรือรัชทายาทของแคว้นได้เพียงแต่หลบหลีกคนอย่างเจ้ามันไม่สมควร!!!!” อ้ายหลิ่งอี้เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีแต่หลบหลีกไม่ยอมสู้กับตนเลยเอ่ยตะโกนลั่นไปด้วยความรู้สึกโกรธและไม่ยุติธรรมต่อตัวเขา ทั้งๆที่เขาเกิดก่อนทั้งๆที่ตำแหน่งนั้นสมควรจะเป็นของเขา!!!!!


          ด้วยความโกรธแค้นทำให้อ้ายหลิ่งอี้เค้นพลังทั้งหมดที่มีก่อให้เกิดม่านเพลิงขนาดใหญ่สูงเกือบสิบฉื่อ* ซัดใส่อ้ายหยางหลงที่พึ่งหลบลูกบอลไฟรอบแรกยืนหอบหายใจอยู่ ด้วยตัวเขายังบาดเจ็บจึงไม่สามารถฝืนร่างกายเค้นพลังปราณมาต่อสู้ได้จึงได้แต่หลบหลีกและใช้อาวุธปัดป้องพลังของอีกฝ่าย


          เหล่าองครักษ์ที่ติดตามมาเมื่อเห็นรัชทายาทของตนเสียทีจึงเขาไปช่วยป้องกันแต่เพลิงจากพลังปราณของอ้ายหลิ่งอี้นั้นแข็งแกร่งเกินที่เหล่าองครักษ์เพียงแค่นี้จะต้านทานได้ทำให้ถูกเพลิงที่ร้อนระอุเผาไหม้ผลักกระเด็นห่างออกไป  พลังปราณที่ยังคงอยู่รับเจตจำนงของผู้เป็นเจ้าของพุ่งตรงไปยังเป้าหมายที่เจ้าของพลังหมายจะสังหาร


          อ้ายหยางหลงที่หอบหายใจพยายามรวบรวมพลังปราณที่มีอยู่น้อยนิดเนื่องจากยังไม่ฟื้นตัวสร้างกำแพงปราณป้องกันม่านเพลิงที่กำลังพุ่งมาทางตน

 

          ปั้งงงงงงงงงงง  หวืดดดดดดดดดดดดด 

 

          เสียงพลังปราณสองสายปะทะกันดังกึกก้องไปทั่ววังหลวงก่อนที่พลังจะดีดสะท้อนทั้งสองให้กระเด็นไปคนละทาง


          อ้ายหยางหลงฝืนตัวลุกขึ้นมานั่งเลือดมากมายไหลออกมาทางจมูกและริมฝีปากจากการเค้นพลังปราณทำให้อวัยวะภายในที่ยังบอบช้ำอยู่ทำงานหนักจนกระอักเลือดออกมา


          อ้ายหลิ่งอี้ที่จุกเพราะแรงดีดสะท้อนของพลังพลิกตัวลุกขึ้นมาแล้วหยิบดาบที่ขององครักษ์ที่ตกอยู่แถวนั้นใช้วิชาตัวเบาหันปลายดาบหมายจะแทงอ้ายหยางหลงที่อยู่ไม่ไกล แต่ยังไม่ทันที่ปลายดาบจะถึงตัวก็ถูกฝ่ามือหนาซัดใช้พลังปราณภายในที่ไม่ใช่พลังปราณจากธาตุหลักผลักวิถีดาบออกไปแล้วซัดอีกฝ่ามืออีกข้างใส่ท้องอ้ายหลิ่งอี้


          อั่กกกกกกกกก! ตุบ!

 

ลูกอี้!!!!!!!!!!!”

           

          หยางหลง!!!!!!!”

 

            เสียงของสตรีสองคนผู้ซึ่งเป็นมารดาตะโกนเรียกบุตรตนพร้อมถลาเข้าไปหา


          เหลียนอวิ้นซื่อทราบข่าวจากทหารองครักษ์ที่มาแจ้งข่าวว่าโอรสตนกลับมาแล้วพร้อมกำลังไล่ล่าตัวจวิ้นอ๋องทำร้ายทหารที่จับกุมตนแล้วหนีไปจึงได้รีบตามมา


          เสด็จพ่อ อ้ายหยางหลงเอ่ยกับคนตรงหน้า ภาพที่ได้เห็นคือพระบิดาตนที่เข้ามาช่วย พร้อมซัดพลังใส่จวิ้นอ๋องจนล้มลงไป ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นภาพที่เสด็จพ่อปกป้องเขา


          ฝ่าบาทเหตุใด! เหตุใด! จึงทำร้ายลูกของหม่อมฉัน!!!!” หวังฮุ่ยเจินที่ตระกรองกอดบุตรชายที่โดนสวามีซัดพลังใส่จนกระอักเลือดกรีดร้องเอ่ยถาม


          เป็นข้าที่ต้องถามไม่ใช่หรือ ว่าเหตุใดเขาจึงจะสังหารรัชทายาท!!!!” อ้ายซานเหอตวาดใส่คนรักตนอย่างห้ามอารมณ์ไม่อยู่


          ก็เป็นเพราะท่านมิใช่หรือที่ลำเอียงเข้าข้างแต่ลูกของนังอวิ้นซื่อจนละเลยหม่อมฉันและลูกอี้!!!”  หวังฮุ่ยเจินตะโกนใส่อ้ายซานเหออย่างคนโกรธแค้น ดวงตาแดงก่ำไปด้วยความอาฆาต


            ข้าหรือลำเอียง? ที่ผ่านมาข้ายอมปิดตาข้างหนึ่งหลับหูหลับตาเข้าข้างเจ้าเพราะรัก ยอมที่จะเป็นคนเห็นแก่ตัวปกป้องคนทำผิดอย่างพวกเจ้าสองคนมานานนับหลายปีอยากได้อันใดข้าหรือจะไม่หาให้ อำนาจ เงินทอง ล้วนแต่มอบให้มิเคยขาดเจ้ายังหาว่าข้าลำเอียงอีกหรือ!!!!!!!!!” อ้ายซานเหอระเบิดโทสะอย่างเกรี้ยวกราด แววตาที่มองไปยังหวังกุ้ยเฟยเต็มไปด้วยความเจ็บปวด


          “ก็เพราะพวกมันสองแม่ลูกต่างแย่งความรักความโปรดปรานที่ควรจะเป็นของหม่อมฉันและลูกไปพวกมันนั้นแหละที่ผิด!!!!”


          หรือเพราะเพียงแค่ลูกอี้ไม่ใช่โอรสที่เกิดแก่มารดาที่สูงศักดิ์อย่างเช่นอ้ายหยางหลงที่เกิดแก่ฮองเฮาอย่างนังอวิ้นซื่อหรือเพคะ?! เพียงแค่เขาเกิดแก่ขั้นสนมไฉเหรินหรือ? แล้วอย่างไรเล่า หลิ่งอี้ก็เป็นสายเลือดท่านเช่นกัน!! ท่านมันลำเอียง!!! พวกมันสองคนแม่ลูกเกิดมาเพื่อแย่งทุกสิ่งทุกอย่างไปจากหม่อมฉันและลูกอี้!! ไม่ว่าจะเป็นความรักหรือแม้กระทั่งตำแหน่งที่สมควรเป็นของลูกอี้ เพราะพวกมัน!! เพราะพวกมัน !!!!! กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!” หวังฮุ่ยเจินที่ถูกความโกรธแค้นความริษยาครอบงำจนเริ่มเสียสติร่ำไห้กรีดร้องลืมแม้กระทั่งเรื่องที่สาบานกับตนเองว่าจะไม่ให้บุตรรักรับรู้


          ขะ..ข้า ...ข้าไม่ใช่ลูกของเสด็จแม่ อ้ายหลิ่งอี้อึ้งนิ่งค้างกับคำพูดมารดาที่กรีดร้องอย่างเสียงสติเอ่ยกับตนอย่างแผ่วเบา แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยถามอันใดก็ต้องพบกับความจริงอันโหดร้ายบางอย่างอีกครั้ง


          ไม่ใช่  เสียงของอ้ายซานเหอเอ่ยขึ้น


          เขามิใช่โอรสของข้า เขาไม่ได้มีสายเลือดของราชวงศ์อ้ายเลยด้วยซ้ำ!!” ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นต่างมีสีหน้าตกตะลึงเมื่อได้รับรู้ข้อเท็จจริงนี้  หมายความว่าอย่างไรกันจวิ้นอ๋องมิใช่สายเลือดของราชวงศ์อ้ายหรือ?


            มะ...หมายความว่าอย่างไรพะยะค่ะเสด็จพ่อ ขะ..ข้ามิใช่โอรสของเสด็จพ่อหรือ อ้ายหลิ่งอี้เค้นเสียงในลำคอที่แห้งผากเอ่ยถาม แววตาเต็มไปด้วยความสับสนด้วยรับรู้มาตลอดว่าตนคือโอรสที่เกิดจากพระราชบิดาที่เป็นฮ่องเต้กับมารดาที่เป็นถึงกุ้ยเฟยผู้สูงศักดิ์แล้วนี่เกิดอันใดขึ้น


          เรื่องราวต่างๆจึงถูกถ่ายทอดให้อ้ายหลิ่งอี้พร้อมกับอีกหลายๆคนที่อยู่ตรงนั้นได้รับรู้  เมื่อเล่าจบทุกอย่างจึงตกอยู่ในความเงียบหลายๆคนต่างนิ่งอึ้งกับความจริงที่ได้รับรู้รวมถึงเหลียนอวิ้นซื่อฮองเฮาและอ้ายหยางหลง ทั้งสองคนต่างมองไปยังหวังฮุ่ยเจินและอ้ายหลิ่งอี้อย่างสงสาร เรื่องราวที่เกิดขึ้นต่างมีที่มาที่ไปหากแต่สิ่งที่ได้รับมาตลอดหลายปีก็ไม่อาจถูกลดทอนลงเพราะความจริงข้อนี้ได้


          หวังฮุ่ยเจินที่ร่ำไห้สะอึกสะอื้นน้ำตาไหลรินเป็นสายไม่อาจรับรู้อันใดได้อีกจมอยู่ในภวังค์แห่งความเสียใจของตนเอง  ส่วนอ้ายหลิ่งอี้ก็เงียบความคิดมากมายวิ่งชนสับสนไปหมดรู้สึกจุกเสียดในใจขึ้นมาสิ่งที่เขาเคยคิดว่าเป็นของตนมาตลอดความจริงแล้วมันมิใช่ของตนมาตั้งแต่ต้น ไม่มีทางที่จะเป็นของตน

 

          นำตัวกุ้ยเฟยและจวิ้นอ๋องไปขังรอการไต่สวน เสียงทุ้มแหบเต็มไปด้วยอารมณ์แห่งความเสียใจสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดล้วนมาจากตนทั้งสิ้น


          ไม่! ปล่อยข้า! อย่ามาแตะต้องตัวข้า! เจ้าพวกไพร่! ฝ่าบาท!! ฝ่าบาทช่วยหม่อมฉันด้วย!!  กรี๊ดดดดดดดดด!!” เสียงหวังฮุ่ยเจินกรีดร้องยามถูกจับตัวดิ้นขัดขืนต่อการจับกุมของทหาร เสียงกรีดร้องทำให้อ้ายซานเหอหลับตาลงปิดบังความเจ็บปวดจนไม่อาจจะบรรยายได้ พระหัตถ์ทั้งสองข้างกำแน่น พระองค์ต้องปกป้องสายเลือดของตนเองที่สำคัญต่อบ้านเมืองและปกป้องคนที่ไม่เคยแม้แต่จะผิดอย่างถูกต้องเสียที

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 566 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,568 ความคิดเห็น

  1. #2508 Rutti003 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 16:03

    เอาสองแม่ลูกนี่ไปขังลืมเลย

    #2,508
    0
  2. #2214 kimurakung (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 14:55
    เป็นฮ่องเต้ที่อ่อนแอมาก สมควรแระ
    #2,214
    0
  3. #2198 Shizi2523 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 08:48
    ฝ่าบาทที่แปลว่าฝ่าตีนอีกแล่วววววว
    #2,198
    2
    • #2198-1 แมวจอมขี้เกียจ(จากตอนที่ 18)
      5 พฤษภาคม 2563 / 12:09
      ฮาคอมเมนท์นี้มากๆค่ะ 55555
      #2198-1
    • #2198-2 Thawanhatai_100(จากตอนที่ 18)
      24 พฤษภาคม 2563 / 18:20
      เเรงมากเเม่
      #2198-2
  4. #2197 Nantanat_neung (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 07:20
    รอออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #2,197
    0
  5. #2196 Viwkhittayarssv (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 02:35
    รอไรท์นะคะ><
    #2,196
    0
  6. #2195 piamya (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 01:44

    รอตอนต่อไปค่ะ

    #2,195
    0
  7. #2194 Paweechayaorn Ammi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 00:27
    สุๆไไไไ
    #2,194
    0
  8. #2193 tipanun14 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 00:09
    ติดตาม
    #2,193
    0
  9. #262 oayza555yoo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 11:49
    รอน้าาาาาา
    #262
    0
  10. #261 amie_ppcy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 11:43
    รอค่าาาาา
    #261
    0
  11. #260 Na080794 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 11:39

    รอออออออ
    #260
    0
  12. #259 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 11:39

    รอๆๆๅๆๆ
    #259
    0
  13. #258 bewtylove0306 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 11:38
    รออยุ่ค่ะ
    #258
    0
  14. #257 Mmiillkkkkk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 11:37
    รอออออออออออออ
    #257
    0
  15. #256 Ririn-Kin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 11:36
    รอออออออ
    #256
    0
  16. #255 pattyfig (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 11:35
    รอออออ รอนานแล้วค่าาาร
    #255
    0