[kookmin]PARTNER เนื้อคู่ [Rerun]

ตอนที่ 9 : PARTNER การแก้แค้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 120
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 ก.ย. 62




"ปล่อยนะจองกุก"


"ขึ้นรถ"


"ไม่ ฉันไม่ไปไหนกับนายทั้งนั้น"


"ก็บอกให้ขึ้นรถไงวะ"


จองกุกเหวี่ยงจีมินขึ้นไปบนรถด้วยอารมณ์ขาดสติเค้าหงุดหงิดมากที่เห็นจีมินถูกสายตาโลมเลียจากคนในงานและนี่ก็คืออาการของคนหวงของ


"นายจะพาฉันไปไหน"


"เดี๋ยวก็รู้"


จองกุกขับรถพาจีมินไปยังที่ที่หนึ่งและระหว่างทางไม่มีการพูดคุยกันแม้แต่คำเดียวมันช่างเงียบสงัดซะจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน จีมินได้แต่มองออกไปที่ข้างทางเค้าต่างนิ่งเงียบเพราะค่อนข้างจะรู้ว่าจองกุกเวลาโมโหนั้นเป็นยังไงถ้าเค้าโวยวายเมื่อไหร่เค้าอาจจะไม่ปลอดภัยและตัวเองก็ไม่รู้ว่าจองกุกจะโมโหอะไรเค้านักหนาและเส้นทางที่จองกุกกำลังพาเค้าไปมันก็ช่างคุ้นตาและคุ้นเคยมากๆมันเหมือนกับเป็นที่ที่หนึ่งที่เค้าเคยอาศัยอยู่ เคยอยู่กับจองกุก


และแล้วก็ถึงที่หมายในที่สุด เค้าพาจีมินไปยังห้องที่เคยอยู่ด้วยกัน ทุกอย่างยังเป็นเหมือนเดิม รูปคู่ที่เคยถ่ายด้วยกันก็ยังคงวางอยู่บนหัวเตียงเสื้อผ้าและของใช้ที่จีมินเอาไปไม่หมดก็ยังอยู่ที่เดิม รูปดอกTogridiaที่จองกุกเคยวาดให้จีมินก็ยังคงตั้งอยู่ข้างเตียงนอน






"นายพาฉันมาคอนโดนายทำไม"


"ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอจีมิน เรื่องที่มันค้างคาใจฉันมานาน"


"ฉันคิดว่าฉันไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับนายเพราะเรื่องระหว่างเรามันจบไปนานแล้วจองกุก"


"แต่ฉันมี"


"งั้นก็ว่ามา จะได้จบกันจริงๆซะที"


"เธอทิ้งฉันทำไมห๊ะจีมิน เธอทิ้งฉันทำไม"


จองกุกเขย่าแขนจีมินจนจีมินสั่นไปทั้งตัว


"เธอรู้ไหมว่าฉันทรมานแค่ไหนที่ตื่นเช้ามาในแต่ละวันโดยที่ไม่มีเธอ"


"ฉันจะไม่พูดเรื่องนี้กับนายอีก"


"แต่ฉันอยากพูดว่าฉันรั..."


"หยุด ถ้านายพูดมันขึ้นมาอีกละก็ฉันจะกลับเดี๋ยวนี้"


แล้วจีมินไม่ได้อยากกลับตั้งแต่ทีแรกหรอกหรอ ใช่เพราะจีมินเห็นสิ่งของต่างๆมันยิ่งหวนให้คิดถึงเรื่องราวของเค้าต่างๆระหว่างเขากับจองกุก จีมินตั้งใจจะรับฟังในสิ่งที่จองกุกต้องการจะคุยกับเค้าแต่พอเอาเข้าจริงๆแล้วเค้ากลับไม่กล้าตอบคำถามในสิ่งที่จองกุกถาม แล้วพอจีมินพูดคำนั้นกับจองกุกไปคนที่ดูท่าจะอ่อนไหวก็เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันทีเพราะจีมินยังยืนยันที่จะจบความสัมพันธ์กับเค้า


"แล้วผัวเธอไม่กลับมาด้วยหรอ"


"...."


"ก็ไอ้แทมินไง มันปล่อยให้เธอกลับมาเกาหลีคนเดียวหรอ"


"ฉันกับแทมินเกี่ยวอะไรกัน"


"อยู่กับมันดีไหมละ"


"หึ ดีกว่าเยอะ ฉันมีความสุขมาก ดีกว่าตอนที่ฉันอยู่กับนายซะอีก"


จีมินเมื่อคิดได้ว่าจองกุกก็ยังเข้าใจผิดเรื่องแทมินอยู่เค้าก็เลยปล่อยให้จองกุกคิดไปอย่างนั้นเพราะแก้ตัวไปตอนนี้มันก็ไม่มีประโยชน์


"งั้นหรอ มีความสุขมากสินะ งั้นวันนี้ฉันจะพาเธอตกนรกให้ดู"


"นายจะทำอะไรฉัน"


พูดจบจองกุกก็กระชากจีมินเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของตัวเองจนจีมินนั้นชนเข้ากับอกแกร่ง เค้าไม่รอช้าก้มไปประกบจูบปากของจีมินทันที จีมินจึงทำได้แต่ดิ้นขัดขืนเพราะจองกุกนั้นพันธนาการเค้าไว้ทั้งตัว 


จองกุกพยายามจะสอดแทรกเกลียวลิ้นเข้ามาในโพรงปากของจีมินแต่จีมินไม่ยอมเปิดปากให้จองกุกเข้าไปเชยชิมความหวานในโพรงปากของตัวเองแต่อย่างใดแล้วคนอย่างจองกุกมีหรือจะยอมเค้าไม่ยอมลดละความพยายามและเมื่อทนไม่ไหวที่จีมินดื้อดึงเค้าจึงยกมือขึ้นไปบีบปากของจีมินจนบิดเบี้ยวตามแรงบีบจนจีมินต้องยอมเปิดปากให้จองกุกได้เข้าไปสัมผัสความหวาน เกรียวลิ้นหนารีบลุกล้ำเข้าไปควานหาลิ้นเล็กที่พยายามหลบหนีทันทีลิ้นหนาตวัดหยอกล้อกับลิ้นเล็กไปอย่างพอใจจนจีมินต้องทุบอกของจองกุกเพื่อขออากาศหายใจ


"อึก.."


"ปากยังหวานอยู่เหมือนเดิมเลยนะ"


"ปล่อยฉั..อุ๊ป"


จีมินพูดไม่ทันจบคำ ปากของร่างหนาก็ประกบจูบเข้าไปอีกครั้งและดูเหมือนครั้งนี้เค้าจะไม่แค่จูบเพราะมือหนาค่อยๆล้วงเข้าไปในสาปเสื้อของจีมินจนเจอตุ่มไตอมชมพูจองกุกเขี่ยไปมาที่ตุ่มไตนั้นก่อนจะกระชากเสื้อของจีมินออกและนั่นก็ทำให้เห็นผิวขาวเนียนอมชมพูที่มีซิกแพคน้อยๆน่าเชยชม


จองกุกถอดเสื้อของตัวเองออกเพราะเค้าห้ามอารมณ์กำหนัดของตัวเองไม่อยู่แล้วและตอนนี้เค้าคิดแค่ว่าจีมินจะต้องกลับมาเป็นของเค้าอีกครั้งให้ได้แต่ครั้งนี้จีมินจะไม่ได้มีความสุขเพราะมันจะมีแต่ความเจ็บปวดเท่านั้นและการแก้แค้นจะเริ่มต้น ณ บัดนี้


"ปล่อยฉันนะ อย่าทำฉันเลย ฉันขอร้อง"


น้ำใสๆไหลออกมาจากตาของจีมินแต่มันไม่ได้สะทกสะท้านหรือทำให้จองกุกเห็นใจเลยสักนิด


"ทำไมหรอ จะเก็บไว้ให้มันเชยชมอยู่คนเดียวหรอ อย่าลืมสิว่าฉันก็เคยเป็นผัวเธอ"


จีมินพยายามขัดขืนจองกุกที่พยายามจะถอดกางเกงของตัวเองออกแต่มือของเค้าก็ยังพยายามปลดประดุมกางเกงของจีมินอยู่อย่างนั้น ส่วนริมฝีปากก็ยังจาบจ้วงอยู่ที่จีมินไม่ปล่อย จองกุกบดจูบปากบางด้วยอารมณ์รุนแรงจนตอนนี้มันแดงและบวมเจ่อจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในปากของจีมินและตอนนี้นี่เองที่จองกุกถอดกางเกงของจีมินได้สำเร็จ แล้วเค้าก็พาตัวตนของตัวเองเข้าไปสำรวจในตัวของจีมินจนสำเร็จซึ่งมันก็รุนแรงและป่าเถื่อนที่สุดกับการถูกกระทำทั้งที่ไม่ยินยอม จีมินน้ำตาไหลด้วยความเจ็บปวดทั้งกายและใจจนตอนนี้มันสำเร็จความใคร่ของอีกคนไปแล้ว จีมินนอนหันหลังร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความเจ็บปวดทั้งทางกายและใจกับการกระทำของจองกุก 


จองกุกที่เคยอ่อนโยนคนนั้นหายไปไหน


"แค่นี้ถึงกับนอนร้องไห้เลยหรอ ทำอย่างกับไม่เคย เธอจะเสียใจอะไรขนาดนั้นหรือจะหวงไว้ให้ไอ้แทมิน อย่าลืมสิจีมินว่าฉันก็เคยเป็นผัวเธอเหมือนกัน แบ่งๆกันใช้คงไม่เสียหายอะไรหรอกมั้ง"


"เลว"


"ฉันเลวได้มากกว่าเธอคิดซะอีกจีมิน"


"จำไว้ว่านายจะได้เพียงแค่ตัว อย่าหวังว่าจะได้หัวใจของฉันเลย ฉันเกลียดนาย...จองกุก"


จีมินพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้เพราะร้องไห้มาอย่างหนักหน่วง


"แต่ฉันรักเธอนะ และอย่าหวังว่าจะได้กลับไปมีความสุขกับมันอีกเลย"


"รักงั้นหรอ หึหึ"


จีมินไม่คิดจะอธิบายว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่จองกุกเข้าใจมันคือการเข้าใจผิดเพราะเค้าไม่อยากกลับไปเริ่มใหม่กับจองกุกอีกแม้บางครั้งที่จีมินเคยคิดจะกลับมาปรับความเข้าใจกับจองกุกแต่พอจีมินเจอกับจองกุกในวันนี้ก็รู้ว่าเขานั้นไม่ใช่จองกุกคนเดิมอีกต่อไปแล้ว


"..."


"ลุกไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว เสื้อเธออยู่ในตู้ เดี๋ยวฉันจะไปส่งเธอกลับคอนโด"


เพราะเสื้อตัวที่จีมินใส่มามันขาดไปหมดแล้วก็เพราะฝีมือของจองกุกจีมินจึงต้องใส่เสื้อของตัวเองที่อยู่ที่คอนโดจองกุกกลับแทน

























จีมินเปิดประตูเข้ามาในคอนโดของตัวเองด้วยสภาพอิดโรยเค้าเหนื่อยล้าจากการกระทำบ้าๆของจองกุกแต่พอเดินเข้ามาข้างในก็เจอเข้ากับยุนกิและแทฮยองกำลังนั่งรอเค้าอยู่


"มึงเป็นไงบ้างไอ้จีม จองกุกมันทำอะไรมึงหรือเปล่า"ยุนกิจับไปตามตัวของเพื่อนรัก


"..เปล่า เค้าไม่ได้ทำอะไรกู แค่พาไปคุย เฉยๆ มึงไม่ต้องห่วงนะกูเคลียร์กับจองกุกเรียบร้อยแล้ว"


จีมินไม่อยากให้ยุนกิต้องไม่สบายจึงบอกกับเพื่อนไปอย่างนั้น


"ดีแล้ว มึงก็พยายามอยู่ห่างๆจองกุกหน่อยละกัน กูไม่รู้ว่าจองกุกจะมาไม้ไหน"


"ที่รักก็ ไอ้กุกมันไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรขนาดนั้นหรอกน่า"


เป็นแทฮยองที่แก้ตัวแทนเพื่อน


"ปกป้องกันดีจริงๆและถ้าไอ้จีมมันเป็นอะไรขึ้นมาจะรวบทั้งคู่เลยทั้งจองกุกทั้งเพื่อนของมัน"แทฮยองทำได้แต่ยิ้มเจื่อนตอบกลับไป


ยุนกิโมโหที่แทฮยองปกป้องเพื่อนของตัวเองมากเกินไปเพราะเค้าคิดว่าจีมินต้องเจอกับอะไรมาแน่ๆเค้าคบกับจีมินมานานทำไมเค้าจะไม่รู้ว่าจีมินนั้นโกหกเค้าอยู่แต่เค้าก็เลือกที่จะไม่ถามเพราะเค้าจะรอให้จีมินเป็นฝ่ายบอกเค้าเองต่างหาก


จีมินคิดในใจกับสิ่งที่แทฮยองพูดว่าไม่ได้เลวร้ายงั้นหรอแล้วที่เค้าถูกกระทำในวันนี้ละจะเรียกมันว่าอะไร เรียกว่าบ้าและป่าเถื่อนสินะ 



หลังจากที่ยุนกิกับแทฮยองกลับไปจีมินก็ทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนกว้างด้วยความสับสนในหัวของเค้าว้าวุ่นไปหมดเพราะเค้าคิดว่าที่จองกุกเป็นแบบนี้สาเหตุมันอาจจะเป็นเพราะเค้า เพราะเค้าเองที่ทิ้งจองกุกไป 


2ปีแล้วที่จีมินทิ้งจองกุกไปแต่พอจีมินกลับมาเกาหลีทุกอย่างก็กลับเข้าสู่โหมดเดิมอีกนั่นเท่ากับว่า2ปีที่ผ่านมามันไม่มีค่าอะไรเลย เค้าพยายามจะลืมจองกุกและตัดขาดทุกช่องทางแต่พอกลับมาแล้วได้เจอกับจองกุกเค้าก็รู้ว่า2ปีที่ผ่านมามันไม่ได้ช่วยอะไรเลยและความรู้สึกที่เค้ามีต่อจองกุกตอนนี้มันตอบไม่ได้เพราะเค้าทั้งรักและก็เกลียดจองกุก 




























ยุนกิมาหาจีมินแต่เช้าเพราะมีงานที่จะคุยกับจีมิน 


"ไอ้จีมบริษัทK Group เค้าติดต่อกูมาเค้าอยากได้มึงเป็นพรีเซนเตอร์มึงจะรับไหมวะ"


"เกี่ยวกับอะไรล่ะ"


"ก็เสื้อผ้าแฟชั่นแต่เป็นแบรนด์ดังเลยนะมึง"


"เอาดิ"


"โอเครกูจะได้เฟิร์มกับเค้า"


"เออ ไอ้กิ กูงดรับซีรี่ย์นะ มึงไม่ต้องรับมาละ กูอยากมีเวลาไปดูร้านดอกไม้บ้าง"


"เคร"


"กูเฟิร์มแล้วนะพรุ่งนี้10โมงเช้าเดี๋ยวกูมารับไปคุยรายละเอียดงานกับเจ้าของบริษัท"


"กูขับรถไปเองก็ได้"


"เดี๋ยวกูมารับเอง"


"กูโตแล้วนะไอ้กิ เลิกคิดว่ากูเป็นเด็กซะที"


"เออๆ งั้นก็มาเจอกันที่บริษัท11โมงนะ อย่ามาสายละ"


"อืม"



























เช้านี้จีมินอาบน้ำแต่งตัวเตรียมพร้อมจะไปคุยงานเค้าในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงสแลคสีดำดูดีมากและจีมินเป็นคนที่ถูกตาต้องใจทั้งชายและหญิงด้วยภายในเวลา2ปีที่ผ่านมาก็มีทั้งชายและหญิงที่เข้ามาหาเค้าแต่จีมินก็ไม่ได้สนใจคงจะเป็นเพราะว่าจีมินยังไม่ลืมรักเก่าอย่างจองกุกผู้ซึ่งมีอิทธิพลต่อหัวใจจีมิน







K Group 


"มาตรงเวลาเป๊ะ"


"ดีกว่าสายปะละ"


"ขึ้นไปกันเถอะคุณเค้ารออยู่"





เลขาสาวหน้าห้องต้อนรับทั้งสองคนด้วยหน้าตายิ้มแย้ม


"สวัสดีค่ะคุณจีมิน คุณยุนกิ เชิญด้านในค่ะ"


"ครับ"


"ครับ"


ประตูอัตโนมัติเปิดออกเมื่อเลขาสาวโทรไปแจ้งเจ้านายว่าแขกของเค้ามาถึงแล้ว


"สวัสดีครับคุณไค"


"สวัสดีครับ"จีมินทักทายต่อจากเพื่อนของเค้า


"นั่งก่อนสิคุณยุนกิ คุณจีมิน"


เจ้าของบริษัทที่พ่วงตำแหน่งประธานบริษัทนามว่าไค หรือ คิมจงอินเอ่ยทักทั้งสองคนด้วยสายตาที่เป็นมิตร



























"รายละเอียดก็อย่างที่บอกนะครับ คุณจีมินโปรอยู่แล้ว มันต้องออกมาดีแน่ๆ"


"คุณก็ชมมากเกินไป"


"ผมติดตามผลงานของคุณมาตั้งแต่คุณยังอยู่อเมริกาเลยนะครับ ผมถึงจ้างคุณมารับงานของผมเพราะคุณมีอะไรดีไง"

 

"จริงหรอครับ"


จีมินตกใจไม่คิดว่าบอสบริษัทใหญ่โตจะติดตามผลงานของเค้า


"ผมเป็นแฟนพันธ์แท้คุณเลย"


"งั้นคุณก็เป็นJMสินะครับ"


เป็นยุนกิที่เอ่ยขึ้นมาJMเป็นชื่อที่แฟนคลับตั้งให้กับจีมินถ้าใครคือJMนั่นก็คือเป็นแฟนคลับที่คอยสนับสนุนผลงานของจีมิน


"ใช่ครับ งั้นคืนนี้ผมขอเลี้ยงข้าวคุณยุนกิกับคุณจีมินนะครับเพื่อเป็นการตอบแทนที่พวกคุณรับงานของผม"


"แต่คืนนี้ผมมีนัดทานข้าวกับแฟนแล้ว"


"แล้วคุณจีมินละครับว่างไหม"


"ไอ้จีมมึงไปกินข้าวกับคุณไคนะ เดี๋ยวจะเสียน้ำใจ"ยุนกิกระซิบบอกเพื่อนรัก


"อะ..อ๋อ ได้สิครับ"






















ที่ร้านอาหารหรูใจกลางเมืองจงอินพาจีมินมาทานอาหารญี่ปุ่นเพราะมีหรือที่แฟนคลับตัวยงอย่างเค้าจะไม่รู้ว่าดาราที่เค้าชื่นชอบนั้นชอบทานอะไร


"ว้าว"


เมื่ออาหารมาถึงจีมินถึงกับตาโตทันทีเพราะเค้าไม่ได้ทานอาหารแบบนี้มาจะ2ปีแล้ว เป็นดารานี่มันไม่ค่อยจะถูกกับบุฟเฟต์เลยนะเพราะเค้าต้องไดเอทและมันก็มีแต่สิ่งที่เค้าชอบทั้งนั้นจีมินจึงไม่สนใจที่จะคุยกับจงอินเลยเพราะเค้าเอาแต่ก้มหน้าก้มตากินอย่างเดียว


"อร่อยไหมครับ"


"อืม งืม"


จีมินตอบจงอินทั้งที่อาหารยังอยู่เต็มปากแต่มันดูน่ารักสำหรับจงอินที่คนอย่างจีมินนั้นเป็นกันเองไม่ห่วงหล่อเหมือนกับดาราบางคนที่วางตัวจนโอเวอร์เพราะเหตุนี้เค้าจึงติดตามผลงานของจีมินมาโดยตลอด


ถึงจีมินจะไม่ต่อสัญญาแล้วแต่จีมินก็ยังคงรับงานอิสระอยู่และนี่ก็คือสาเหตุที่เค้าจ้างจีมินมาเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับแบรนด์เสื้อผ้าของตัวเอง


"คุณจีมินนี่กินเก่งจังเลยนะ"


"เรียกคงเรียกคุณอะไรกันต่อไปนี้คุณเรียกผมจีมินเฉยๆก็ได้นะ"


"อ่าได้สิ งั้นจีมินก็เรียกผมว่าไคเฉยๆได้ไหมละ"


"บ้าหรอคุณเป็นถึงเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่แล้วเป็นผู้ว่าจ้างผมด้วยนะ"


"ก็ไม่ต้องคิดถึงตรงนั้นสิ คิดซะว่าผมเป็นแฟนคลับคนนึง นะ นะ"


จงอินเอ่ยอ้อนวอนจีมินเป็นเด็กน้อย


"ก็ได้"


"ขอโทษนะจีมิน"


ไคเอามือป้ายเศษอาหารที่ติดอยู่ที่มุมปากจีมินออกให้ คนอะไรกินเลอะเทอะก็ยังน่ารัก


"กินเลอะเทอะเป็นเด็กเลย"


":)"ทั้งสองหัวเราะให้กันอย่างสนิทสนม


แต่เหมือนโชคชะตาฟ้ากำหนดหรือไงก็ไม่รู้ที่จองกุกบังเอิญจะมาทานอาหารที่ร้านอาหารหรูแห่งนี้ด้วยและการกระทำเมื่อกี้ก็อยู่ในสายตาของเค้าทุกอย่างเค้าแสยะยิ้มที่มุมปากเชิงดูถูกการกระทำของทั้งคู่


"หึ มีไอ้แทมินคงยังไม่พอสินะ ถึงมาอ่อยไอ้ไคได้อีก"


คำที่จองกุกเรียกไคว่าไอ้ นั่นก็แปลว่าเค้าจะต้องรู้จักกันแต่ก็แค่เคยรู้จักเพราะอดีตตอนสมัยเรียนอยู่มัธยมไคเคยเป็นเพื่อนรักกับจองกุกมาก่อนแต่ก็ต้องแตกหักกันเพราะเรื่องผู้หญิงเพราผู้หญิงที่ไคชอบนั้นดันมาชอบจองกุกแต่จองกุกก็ไม่ได้เล่นกับผู้หญิงคนนั้นจึงเป็นต้นเหตุทำให้เค้าต้องมีเรื่องบาดหมางใจกันมาตลอด


หลังจากที่จองกุกยืนนิ่งอยู่ได้สักพัก เลขาของเค้าก็เอ่ยถามเพราะเค้าเห็นจองกุกพูดพรึมพรำกับตัวเองอยู่คนเดียวและนั่นก็คงจะพูดถึงอดีตแฟน 


"บอสครับจะเข้าไปไหมครับ"


"ไม่ หาร้านใหม่นะจีฮุน"


"ได้ครับ"
























Talk:จองกุกลูกอย่าใจร้ายกับจีมินนร้า 

กลับมาเจอกันแล้วแต่จองกุกจะแก้แค้นจีมินอ่าสงสารจีมินจังเลยต่อไปจะเจอกับอะไรบ้างนะ


ไรท์สัญญาว่าจะไม่หายไปเกิน3วันแล้วไรท์จะมาอัพตอนให้รัวๆเลยนะคะ แต่ถ้าไรท์หายไปเกิน3วันเข้ามาบ่นมาเตือนไรท์ได้นะคะ เค้าจะได้รีบอัพตอนให้


เค้าฝากสกรีมฟิคด้วยนร้า #kookminpartner


ฟอลทวิตไรท์มาได้นะคะ

@parkpupink

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1 ความคิดเห็น