อุบัติร้ายลิขิตรัก - นิยาย อุบัติร้ายลิขิตรัก : Dek-D.com - Writer
×

    อุบัติร้ายลิขิตรัก

    เพราะแรกเจอก็ถึงเนื้อถึงตัวชวนใจสั่น ทำให้สาวสวยอย่างอริสาที่เสียหายหลายแสน มีอคติต่อกวินภพ ชายหนุ่มสุดหล่อเพื่อนของพี่ชาย ทว่า เขากลับสนใจแม่สาวปากแซ่บอย่างเธอขึ้นมาตั้งแต่ครั้งแรกที่พบหน้า

    ผู้เข้าชมรวม

    1,308

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    22

    ผู้เข้าชมรวม


    1.3K

    ความคิดเห็น


    0

    คนติดตาม


    25
    จำนวนตอน :  33 ตอน (จบแล้ว)
    อัปเดตล่าสุด :  5 พ.ย. 67 / 14:30 น.
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

    ค่ำคืนกับบรรยากาศสนุกสนาน เสียงแก้วกระทบกันของลูกค้าโต๊ะหนึ่ง เป็นหญิงสาวสามคนในชุดนักศึกษาสวมทับด้วยเสื้อคลุมตัวหลวม และเป็นลูกค้ากลุ่มแรกของวันนี้ซึ่งพวกเธอเข้ามานั่งกันตั้งแต่ผับเพิ่งเริ่มเปิด เสียงคุยเจื้อยแจ้วดังแข่งกับเสียงเพลงมันส์ๆ ดังกระหึ่มภายในผับที่ขนัดแน่นไปด้วยนักท่องราตรี

    “เย้!! ในที่สุดก็เรียนจบซะที คืนนี้พวกเราฉลองกันให้เต็มที่เลยนะ”

    หญิงสาวเจ้าของดวงตากลมโตนิสัยใจกล้าที่สุดในสามสาวเอ่ยขึ้นพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง

    “ฉันรู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยเลยล่ะ เคร่งเครียดมาตั้งนาน คืนนี้จะดื่มให้เต็มที่ไปเลย”

    “แต่ฉันว่าพวกเราแอบหนีมาที่แบบนี้ ไม่ค่อยดีมั้งพวกแก”

    หญิงสาวคนสุดท้ายที่คิดต่างจากเพื่อนพูดขึ้นด้วยความกลัว ดวงตาคู่หวานภายใต้กรอบแว่นตาหันมองซ้ายทีขวาทีด้วยความหวาดระแวงเพราะไม่เคยมาสถานที่แห่งนี้มาก่อน

    “นี่ พวกเราโตเป็นผู้ใหญ่กันแล้วนะ ไม่อย่างนั้นจะเข้ามานั่งในนี้ได้ยังไงกันคะคุณพลอยขวัญ”

    หญิงสาวคนแรกผู้มีความมั่นใจสูงหันมาเอ่ย ทั้งโน้มน้าวแกมบังคับ

    “ฉันรู้น่าริสา แต่ว่า...”

    “เออน่า ไหนๆ เราก็มากันแล้ว ก็สนุกให้เต็มที่เถอะไม่มีอะไรหรอก จริงไหมยัยเอม”

    “ใช่แล้วพลอย ขนาดยัยริสาที่ทางบ้านเข้มงวดเรื่องนี้มากโดยเฉพาะพี่ชายมัน มันยังกล้าแอบมาได้เลย ไม่เป็นไรหรอกน่า”

    “เอาอย่างนี้ถ้ามีปัญหาอะไร ฉัน...อริสาคนนี้จะรับผิดชอบเอง”

    เสียงใสดังขึ้นพร้อมกับยกมือตบที่หน้าอกตัวเองเบาๆ

    “ก็ได้ แต่ไม่ดึกนะ”

    “ได้ๆ ไม่ดึกหรอก มาชนแก้ว”

    พลอยขวัญยกแก้วน้ำผลไม้ของตัวเองขึ้นชนแก้ว ทว่าสายสีหน้ายังคงกังวลตามแบบฉบับเด็กสาวใสซื่อเมื่อต้องอยู่ในสถานที่อโคจรเช่นนี้

    ผิดกันกับอีกสองสาว อริสาและชะเอม ทั้งสองแอบมาเที่ยวกันมาแล้วหลายครั้ง และติดอกติดใจกับแสง สี เสียงของ จึงตั้งใจเอาไว้ว่าหากพวกเธอเรียนจบเมื่อไหร่จะต้องมาฉลองกันที่นี่ให้ได้ และด้วยกลุ่มเพื่อนสนิทของพวกเธอก็มีกันอยู่แค่สามคน พลอยขวัญผู้หวาดกลัวทุกสิ่งอย่างจึงถูกลากมาอย่างช่วยไม่ได้

    “ยัยเอม ยัยพลอย ฉันไปห้องน้ำก่อน เดี๋ยวมานะ”

    “อื้ม ระวังด้วย”

    ร่างเพรียวบางเดินไปตามทางเดินที่ค่อนข้างเงียบและคับแคบ เพราะเป็นทางที่ตรงไปยังห้องน้ำโดยเฉพาะจึงไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านนัก

    อยู่ๆ อริสาก็รู้สึกคล้ายกำลังถูกจ้องมอง เธอหันขวับไปด้านหลังพบชายร่างผอมสูงสักลายเต็มแขนทั้งสองข้างกำลังเดินตามมา เธอรีบหันกลับมาแล้วเร่งฝีเท้าก้าวเดินเร็วๆ ตรงไปทางห้องน้ำ คิดว่าอย่างไรก็ต้องมีคนอยู่ด้านในแน่นอน แต่ฝีเท้าด้านหลังกลับเร่งเดินมาดักหน้าหน้า ทำเอาเธอต้องหยุดเดินแล้วจ้องมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความหวาดระแวง

    “มาคนเดียวหรือครับคนสวย”

    สายตาโลมเลียที่จับจ้องมาทำให้เธอมั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้มาดีอย่างแน่นอน

    “คุณมีธุระอะไรกับฉัน เราไม่รู้จักกันเสียหน่อย”

    “ถ้างั้นเราก็ไปทำความรู้จักกันหน่อยเป็นไง”

    ขาเรียวก้าวถอยหลังเมื่อชายแปลกหน้าขยับเข้ามา

    “หลีกไป!”

    เธอพูดอย่างไม่เกรงกลัวแต่ก็เริ่มใจคอไม่ดีเพราะบริเวณนี้มีเพียงเธอกับผู้ชายคนนี้เท่านั้น

    “จะรีบไปไหนล่ะสาวน้อย เรายังไม่ได้ทำความรู้จักกันเลยนะ”

    อีกฝ่ายพูดพร้อมจับข้อมือของเธอแน่น

    “อย่ามาจับฉัน! ถอยไปซะไม่อย่างนั้นฉันจะอัดแกให้น่วมไปเลย”

    เธอตกใจสะบัดข้อมือออกแล้วพูดเสียงแข็งข่มความกลัว ขณะที่สายตายังคงพยายามมองหาคนที่น่าจะเดินผ่านมาทางนี้ แต่มันช่างบังเอิญเสียเหลือเกิน เพราะตั้งแต่เธอเดินเข้ามาก็ยังไม่เห็นมีใครผ่านมาสักคน

    “เก่งซะด้วย แบบนี้แหละพี่ชอบ…”

    น้ำเสียงจาบจ้วงพูดจบก็คว้าแขนเรียวไว้แน่นแล้วออกแรงดึง

    “อ๊าย!!ปล่อยฉันนะไอ้บ้า”

    หญิงสาวขืนตัวพยายามสะบัดแขนออก กรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ

    พลั่ก!!!

    “โอ๊ย!!”

    ชายแปลกหน้าปล่อยมือจากหญิงสาวแล้วร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บเมื่อแขนถูกบิดด้วยมือแข็งแรงพร้อมกับน้ำเสียงเยือกเย็นจากผู้มาใหม่

    “ฉันเห็นและได้ยินหมดทุกอย่าง จะให้เรียกตำรวจเลยไหม”

    “ไม่นะ! อย่า…ก็แค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง”

    “รีบไสหัวไป!!”

    เจ้าของร่างผอมสูงไม่รอให้พูดซ้ำ รีบเดินออกไปทันทีก่อนที่ตำรวจจะมา เพราะตนเองก็ไม่ได้เก่งกล้าอย่างที่แสดงออกมาจริงๆ เพียงแค่มามองหาสาวสวยชักชวนกันไปต่อข้างนอกอย่างที่ทำเป็นประจำ ทว่าคืนนี้กลับไม่ง่ายดั่งเช่นทุกครั้ง

    อริสามองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ช่วยเหลือเธอเอาไว้ แววตาของเธอเป็นประกายเมื่อสายตาคมกริบหันมาสบตา คนอะไรหล่อเป็นบ้าเลย ขนาดเมาหน้าแดงยืนทรงตัวแทบไม่อยู่ก็ไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาลดลงแม้แต่น้อย หญิงสาวได้สติเมื่อได้ยินเสียงเอ่ยถามของคนที่ช่วยเหลือ

    “คุณ ไม่เป็นอะไรนะ”

    “อ..เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”

    สายตากลมโตมองร่างสูงยกมือขึ้นยันกำแพงเพื่อพยุงตัวและคล้ายกำลังสะกดกลั้นอะไรบางอย่าง หรือเขาจะไม่สบาย คิดได้ดังนั้นก็ก้าวเข้าหาร่างกำยำทันที

    “คุณเป็นอะไรไป ไม่สบายหรือเปล่าคะ”

    เธอถามเมื่อเห็นชายหนุ่มเริ่มทรงตัวไม่อยู่ มือบางเอื้อมไปเพื่อจะจับแขนของเขา เป็นจังหวะที่อีกฝ่ายหันมา มือทั้งสองข้างของเธอจึงแปะเข้าที่หน้าอกล่ำสันเข้าอย่างจัง ทั้งคู่ต่างชะงักงันไปครู่หนึ่ง นิ้วเรียวเผลอขยับลูบไล้หน้าอกหนั่นแน่นอย่างเผลอไผล

    ความรู้สึกร้อนวูบวาบเมื่อถูกสัมผัส ทำให้อารมณ์บางอย่างที่ชายหนุ่มกำลังอดกลั้นไว้หลุดออกมา เจ้าของร่างสูงจับไหล่ทั้งสองข้างของหญิงสาวไว้แน่น สายตาคู่คมกวาดมองทั่วร่างบางพร้อมกับหายใจแรง ก่อนจะเลื่อนมือลูบไล้กายได้สัดส่วนผ่านเนื้อผ้าลงไปยังสะโพกผาย

    หญิงสาวได้สติเอาก็ตอนริมฝีกปากบางถูกเขาฉกจูบอย่างรวดเร็ว

    “อื้อ!!”

    “ตาบ้า!! ที่แท้คุณมันก็ลามกเหมือนตาคนเมื่อกี้ไม่มีผิด”

    หญิงสาวยกมือขึ้นดันหน้าอกเขาอย่างแรงแล้วถอยออกมายืนต่อว่าคนที่ช่วยเธอไว้ แต่กลับมาลวนลามเธอเสียเอง

    ร่างสูงเซถอยหลังเล็กน้อยจากแรงผลักของคนตัวเล็ก รู้สึกได้ถึงการกระทำที่ควบคุมไม่ได้ของตนเองเมื่อครู่ เขาสะบัดศีรษะไล่ความมึนงงในหัว พยายามเรียกสติกลับคืนมา

    “ผม..”

    “ไม่ต้องคิดจะแก้ตัวเลยนะ นายจงใจลวมลามฉันชัดๆ”

    หญิงสาวเงื้อกำปั้นขึ้น พลันต้องชะงักค้างเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นใครบางคนกำลังเดินตรงมา

    “วิน!!”

    ร่างกำยำหันไปตามเสียงเรียก

    “ทิว..”

    ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง แค่เห็นใบหน้าก็ว่าคล้ายแล้ว แต่ชื่อที่ออกจากปากของร่างสูงที่ยืนอยู่ใกล้เธอยิ่งย้ำชัดว่าใช่อย่างแน่นอน พี่ชายของเธอมาโผล่ที่นี่ได้อย่างไรกัน ก็ไหนว่ามีนัดสำคัญกับเพื่อนร่วมรุ่นสมัยเรียนที่เมืองนอก จะนัดเจอกันในถานที่เช่นนี้เลยหรือ หญิงสาวคิดพร้อมกับหลบไปอยู่ด้านหลังของผู้ชายตรงหน้า ลืมความโมโหที่เขาเพิ่งจะลวนลามเธอไปเสียสนิท เพราะเรื่องที่จะถูกจับได้ว่าเธอแอบหนีออกมาเที่ยวสถานที่เช่นนี้สำคัญกว่าสิ่งใด

    ทิวาเดินตรงมา สายตากลับสะดุดเข้ากับบางอย่างแวบๆ ทางด้านหลังของเพื่อนจึงพยายามชะเง้อมอง

    ทางด้านชายหนุ่มผู้กลายเป็นโล่กำบังมองตามสายตาของเพื่อนมายังด้านหลังของตน เขาเลิกคิ้วขึ้นเมื่อพบว่าเสียงตวาดแว้ดเมื่อครู่หายไปแล้ว แต่เจ้าตัวกลับมาก้มหน้าหลบเงียบอยู่ด้านหลังของเขาแทน

    “นายเป็นยังไงบ้าง ไหวหรือเปล่า”

    ผู้ถูกถามเวลานี้ใบหน้าแดงก่ำจากฤทธิ์ยาบางอย่างผสมกับแอลกอฮอล์ส่ายหน้าอย่างระอาใจกับผู้ที่จงใจให้เขาดื่มมันเข้าไป

    “ไม่ไหวแล้วล่ะทิว ฉันคงต้องกลับก่อน”

    “ได้ๆ ถ้าอย่างนั้น นายรีบไปเถอะ ฉันจะกลับไปที่โต๊ะสักเดี๋ยว”

    ทิวาพูดด้วยรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของตน อุตส่าห์นัดเจอกันเสียดิบดีเพื่อจะได้มีเวลาคุยกัน ดันเกิดเรื่องเพราะบังเอิญพบเข้ากับบางคนเสียนี่ แต่ในระหว่างการสนทนา สายตาของเขาก็เพ่งมองไปที่ด้านหลังของเพื่อนรัก เมื่อก้าวไปด้านข้างเพื่อจะมองให้เห็นชัดๆ ร่างนั้นกลับหมุนตัวเพื่อนของเขา เบี่ยงตัวหลบอยู่ด้านหลังอย่างไม่ยอมโผล่หน้าออกมา ทิวาสบตาเพื่อนพร้อมกับพยักเพยิดไปทางด้านหลังของอีกฝ่ายด้วยสายตาตั้งคำถาม

    ชายหนุ่มผู้เป็นกำบังให้กับเด็กสาวที่รู้สึกว่าตนกำลังช่วยเหลือเธออีกครั้ง ทำเพียงยักไหล่ตอบเพราะเขาเองก็ไม่รู้เช่นกัน แล้วอยู่ๆ มือเล็กที่กำเสื้อของเขาก็ปล่อยแล้วหันหลังวิ่งออกไปไวปานจรวจ จนสองหนุ่มมองตามแทบไม่ทัน

    “ฉันคิดว่านายจะมาระบายเอากับเด็กที่ไหนง่ายๆ เสียอีก”

    “บ้าน่า แต่..จริงๆก็มีเรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อย...แต่ช่างเถอะฉันไปล่ะ”

    เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจพร้อมตบไหล่เพื่อนเบาๆ ก่อนจะเดินจากไป

    “สัปดาห์หน้าเป็นวันสำคัญที่บ้านฉัน นายต้องว่างมาให้ได้นะ”

    ทิวาตะโกนไล่หลังไป อีกฝ่ายจึงยกมือขึ้นตอบกลับ

    “แล้วเจอกัน..”

    ร่างเพรียววิ่งออกมาจากทางเข้าห้องน้ำ ไม่สนใจอาการปวดท้องของตน เธอวิ่งอย่างเหนื่อยหอบมาถึงโต๊ะที่มีสองเพื่อนสาวต่างอารมณ์กำลังนั่งอยู่ ท่าทางลุกลนของอริสาทำให้ชะเอมอดหัวเราะออกไม่ได้

    “แกจะรีบอะไรขนาดนั้นริสา ฉันยังไม่หนีไปไหนหรอกกำลังสนุกเลย”

    “หมดเวลาสนุกแล้วพวกแก พี่ชายฉันอยู่ที่นี่”

    “หา!!!”

    สองสาวอุทานขึ้นพร้อมกันแล้วลุกพรวดขึ้นอย่างพร้อมเพรียง

    “ไม่ต้องหา รีบไปกันเร็ว”

    อริสาคว้ากระเป๋าของตนได้ก็ก้าวขาตรงไปยังทางออกอย่างรีบร้อน พาลให้เพื่อนสาวอีกสองคนต้องรีบตามไปด้วย ใบหน้าสวยหันมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวังยิ่งกว่าเพื่อนของตนเมื่อครู่เสียอีก อุตส่าห์ตั้งใจมาฉลองที่นี่แท้ๆ ทำไมโลกมันถึงได้แคบขนาดนี้ กำลังบันเทิงแต่ดันบรรลัยเสียนี่ อริสาคิดอย่างแสนเสียดายพร้อมรีบจ้ำออกไปจากที่นี่แล้วแยกย้ายกันกลับบ้าน ก่อนที่พี่ชายของเธอจะมาเห็น

    ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    ความคิดเห็น