Fanfic KNB || Best Part [ Kuroko × OC ] 《 END

ตอนที่ 2 : Q2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,019
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 311 ครั้ง
    15 มี.ค. 63






Q2







     เสียงฝนดังขึ้นหลังจากกริ่งหมดเวลาดังมาให้ได้ยิน อายากะถอนหายใจเดินออกจากห้องหลังจากเก็บกระเป๋าของตัวเอง หันไปมองที่โต๊ะริมหน้าต่างก็เห็นว่าเจ้าของโต๊ะหายไปเข้าชมรมแล้ว พอมาคิดดีๆแล้ว ถ้าหากอยากเจอก็คงจะต้องไปที่ชมรมบาสละมั้ง เห็นอีกคนเล่นอยู่ที่สนามบาส...กับคางามิ?



     จะว่าไปก็ใครจะไปอยากเจอกันวะ บ้าบอ อายากะตั้งสติ!



     โชคดีที่ห้องชมรมของเธออยู่ในตึก ถึงเท็ตสึยะจะเตือนแล้วก็เถอะว่าวันนี้ฝนจะตกลงมา แต่อายากะก็ลืมเอาร่มมาอยู่ดี ให้ตายสิ ขี้ลืมจริงๆเลย คงต้องอยู่ในห้องชมรมจนกว่าฝนจะหยุดแล้วค่อยกลับบ้าน



     เวลาผ่านไปสักพัก อายากะก็บอกลาคนที่เหลืออยู่ในห้องชมรมแล้วเดินออกจากอาคารหลังฝนตก อากาศค่อนข้างหนาวเย็นเล็กน้อย ทั้งท้องฟ้าที่บ่งบอกถึงเวลาเย็น เด็กสาวเดินออกมาเรื่อยๆ พลางคิดอะไรไปในหัวระหว่างเดิน



     แรงแตะที่ไหล่...ทำให้อายากะหันขวับไปตามแรง เสียงทักทายเรียบๆดังออกมาให้ได้ยิน "คุณฮิโรโตะพึ่งเลิกชมรมเหรอครับ?"


     "อื้อ...พึ่งออกจากห้องชมรม"



     "หมายความว่า?"



     "ก็...แหะ ลืมร่ม"



     แล้วทำไมเสียงของตัวเองมันแสดงความหงอยออกไปเพียงแค่เพราะว่าลืมเอาร่มมาด้วยวะ อายากะ



     ละ แล้วทำไมเท็ตสึยะต้องจ้องหน้าเธอแบบนั้นด้วย!



     "ผมบอกแล้วว่าอย่าลืมไงครับ"



     "ก็มันลืมไปแล้วนี่ เท็ตสึยะ"



     "ทีหลังอย่าลืมนะครับ"น้ำเสียงเรียบๆนั้นดูดุอย่างไม่จริงจังเท่าไร "แล้วกลับบ้านเลยรึเปล่า ผมไปส่งคุณฮิโรโตะนะครับ"



     "ลำบากเปล่าเนี่ย? มันคนละทางเลยนะ เท็ตสึยะ"เธอถามออกไปหลังเจ้าของตาสีฟ้าบอกจะพาไปส่งถึงบ้านเหมือนเมื่อคืน "แล้วชมรมของเท็ตสึยะพึ่งเลิกเหรอ?"พร้อมกับเปลี่ยนเรื่องคุยไปด้วยแบบเนียนๆ



     "วันนี้แข่งมินิเกมกับพวกรุ่นพี่ในชมรมครับ"คนถูกถามไม่ได้ตอบคำถามแรกของเธอ แต่ตอบคำถามที่สองแทน "ลองทายดูสิครับว่าชนะหรือแพ้"



     "แพ้แน่ๆเลย!"



     "ใจร้ายจังครับ"



     "หยอกเล่นน่า ชนะเหรอ?"



     "ไม่บอกครับ หาคำตอบเอาเองสิ"



     งอนเก่งงงงงงงง



     ยังไม่ได้จะพูดจาง้อคนที่กำลังงอน เจ้าของเรือนผมสีฟ้าก็เดินนำแล้วพูดตัดบทก่อนขึ้นมา "รีบไป ก่อนมืดค่ำเถอะครับ เดี๋ยวที่บ้านจะเป็นห่วงเอานะ"



     สรุปนี่เพื่อน หรือ พ่อวะเนี่ย?



     เธอรีบวิ่งตามคนที่เดินนำไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ จนไม่ทิ้งระยะห่างมากจนเกินไป เท็ตสึยะปรายตามองมาทางอายากะ ก่อนจะชวนคุย "ว่าแต่คุณฮิโรโตะเข้าชมรมไหนเหรอครับ?"



     "อ้อ ชมรมคหกรรม"



     "ไม่เห็นเหมาะเลย"เด็กหนุ่มพูดก่อนจะทิ้งช่วง เขาทำหน้าตายๆ แล้วพูดเสียงเรียบๆต่อท้ายจากประโยคเมื่อครู่ "เหนือความคาดหมายมากครับ"



     ……



     นี่โดนหลอกด่าอยู่รึเปล่าวะ?



     อ้อ ไม่ได้โดนหลอก แต่โดนด่าเลย!!!!!


     ชกแขนเจ้าเพื่อนสมัยเด็กอย่างหมั่นไส้เหลือเกิน



     คุโรโกะ เท็ตสึยะ เพื่อนสมัยเด็กพาเธอมาจนถึงหน้าบ้านเหมือนเมื่อคืน อายากะโบกมือน้อยๆเป็นการบอกลา












     อายากะกำลังงง และสับสนเอามากๆ



     "แม่? เท็ตสึยะมาอยู่นี้ได้ยังไง?"หลังถูกปลุกจากนาฬิกาปลุกแล้วเข้าไปอาบน้ำ จัดการแต่งตัว เดินลงมากินข้าวเช้าในครัวก็เห็นเจ้าของเรือนผมสีฟ้ากำลังนั่งรอที่โต๊ะอาหารจนต้องหันหัวไปถามคนเป็นแม่อย่างไว



     "อ้าว ลูกคนนี้นี่ นัดเพื่อนไปโรงเรียนพร้อมกัน ยังจะลืมเพื่อนแล้วตื่นสายอีก น่าตีจริงๆเลย!"



     "ยังไม่สายเลย ว่ากันแบบนี้ไม่ได้นะ แม่! แล้วนัดอะไรกัน หนูไม่ได้นัดกับเท็ตสึยะไว้ซะหน่อย!"



     คนเป็นแม่ส่ายหัวอย่างเอือมๆก่อนจะวางจานอาหารเช้าไว้บนโต๊ะอาหาร เด็กสาวนั่งลงหลังจานถูกวางลงกับโต๊ะ "อย่ามามองนะ จะกินข้าว!"ว่าแล้วแยกเขี้ยวใส่ไปสักที หมั่นไส้!!



     เด็กหนุ่มขำออกมาเบาๆหลังได้ยิน "งั้นไปรอข้างนอกนะครับ"



     แล้วทำไมพอเขาออกไปปุ้บ เธอต้องรีบยัดหนมปัง ไส้กรอก ไข่ดาวลงท้องแบบนี้ด้วย ไหนจะรีบกระดกนมจนเกือบสำลักอีก บ้า บ้าไปแล้ว อายากะ!!!



     "แม่คะ ไปก่อนนะ"



     บอกลาคนเป็นแม่หลังสวมรองเท้าเสร็จ แม่ของเธอกระตุกยิ้มมุมปากขึ้นมาน้อยๆ พลางหัวเราะเสียงใส "นี่ถ้านัดกันไว้ บอกแม่มาดีๆก็ได้ ไม่เห็นต้องทำกลบเกลื่อนเหมือนคนที่กำลังคบกันอยู่เลย"



     "แม่! ก็บอกว่าไม่ได้คบ! ไม่ได้กลบเกลื่อนด้วย!"เถียงกลับไปเสร็จก็รีบเปิดประตูบ้านออกมาก่อนจะโดนแซวอะไรไปมากกว่านี้ อายากะมองคนที่ตัวเองปล่อยให้รอที่กำลังทำหน้าสงสัย "มีไร มองไรเล่า รีบๆเดินไปดิ"



     "แค่สงสัยครับ"



     "ว่า"



     "เร็วขนาดนี้ กินหรือยัดครับ"



     "เท็ตสึยะ!!!!"



     ไอ้ผู้ชายบ้าเอ้ย ปากร้าย!! ปากร้ายสุดๆ!!!













     "ปล่อยได้แล้วมั้ง เดินแยกเข้าห้องกันไปก็ได้นี่"เธอโวยวายหลังจากเข้าโรงเรียนมาแล้วเจ้าคนตัวสูงกว่าก็ยังออกแรงลากเธอตามมาด้วย



     "เอาน่า เดินตามผมมาก่อนเถอะครับ"



     "แต่ฉันอยากเข้าห้องเรียนแ--"


     "รุ่นพี่ฮิวงะ สวัสดีครับ"



     ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ อีกฝ่ายก็ชิงพูดทักทายรุ่นพี่ปีสองตรงหน้าในทันที ดูถ้าแล้วรุ่นพี่ผมดำ สวมแว่นคนนี้คงจะเป็นรุ่นพี่ในชมรมบาสของเท็ตสึยะ



     "อ้าว หวัดดีคุโรโกะ"เสียงทักทายกลับมา เขามองเธอสลับกับคุโรโกะ "มีอะไรกันรึเปล่า?"



     "ไม่มีค่ะ/มีครับ"



     อายากะหันขวับไปมองไอ้คนที่ยังจับมือจับแขนของเธอไว้อยู่ นี่เท็ตสึยะจะทำให้เธอแยกเขี้ยวเป็นมะหมาแล้วจริงๆนะ!!!



     "หมายถึงผมอยากทราบครับว่าเราจะได้ลงแข่งเป็นตัวจริงเมื่อไร?"



     "อ้อ คงไม่ได้หรอก"รุ่นพี่ว่าแล้วถอนหายใจ "พวกนายยังเป็นสมาชิกชั่วคราวอยู่เลย"



     มีแบบนี้ด้วยเหรอวะ?



     อ้าวเฮ้ย



     "แล้วทำยังไงถึงจะได้เป็นสมาชิกทางการกันครับ"เท็ตสึยะถามออกไป อายากะสัมผัสได้ถึงความจริงจังของเพื่อนสมัยเด็กผ่านน้ำเสียงที่ใช้



      "ก็ต้องถามริโกะเอาน่ะ"



      "ขอบคุณมากครับ"



      ว่าจบก็กึ่งลากกึ่งจูงเธอตามไปด้วย



      "เดี๋ยวสิ เท็ตสึยะ ปล่อยนะ"บอกพร้อมกับพยายามแกะมือที่กำลังจับอยู่ที่แขนของตัวเอง "นี่จะไปไหนเนี่ย?" หลังเห็นว่าการพยายามเป็นศูนย์ก็เลิกพยายามแกะมือของเพื่อนสมัยเด็กไปแทน แต่ถามถึงจุดหมาย



      "ไปทวงใบสมัครของจริงครับ"












      "ส่งใบสมัครที่ดาดฟ้า วันจันทร์เหรอ?"อายากะถามออกไปหลังฟังอีกคนคุยกับรุ่นพี่สาวที่อยู่ในห้องเมื่อครู่ เท็ตสึยะพยักหน้ารับ เธอขมวดคิ้วขึ้นมาใบหน้ามีความสงสัยใคร่รู้ "จำได้ว่าวันจันทร์มีเข้าแถวไม่ใช่เหรอ?"



      "ไม่รู้สิครับ"



      คิดจะทำอะไรกันแน่นะ?



      "เดี๋ยวก็คงรู้เอง พอถึงวันจันทร์"



     "ชอบบาสขนาดนั้นเลยเหรอ?"



     "ครับ"คนถูกถามตอบคำถามของเธออย่างง่ายดาย "บาสเป็นสิ่งที่ผมรัก แล้วคุณฮิโรโตะคิดยังไงกับบาสเหรอครับ?"



     "ก็...พอดูรู้เรื่องนะ แต่อาจไม่ได้รักขนาดนั้น"ตอบออกไปคล้ายรักษาน้ำใจ เธอไม่ได้มีความคิดว่าตัวเองจะรักบาสอะไรขนาดนั้น เธอไม่ได้รู้จักบาสดีนี่นา "จะว่าไปที่นายเคยพูดว่าผมเป็นเงา มันมีความหมายว่าอะไรเหรอ?"



     เท็ตสึยะไม่ได้ตอบแล้วปล่อยให้เธอสงสัยกับคำถามของเจ้าตัว แล้วกึ่งจูงกึ่งลากอายากะไปที่ห้องเรียนเพื่อเข้าเรียน













      วันจันทร์เวลาแปดโมงสี่สิบนาที อายากะไปเข้าแถวตามระเบียบให้เรียบร้อย จะว่าไปวันนี้อีกห้านาทีก็จะให้เข้าชมรมสินะ….ว่าแต่เท็ตสึยะจะเป็นยังไงบ้างเนี่ย?


 

      "ห้อง1-B เลขที่ 5 คางามิ ไทกะ จะพิชิตรุ่นปาฏิหาริย์ทุกคน และเป็นที่หนึ่งของญี่ปุ่น!!!"เสียงตะโกนดังออกมาจากดาดฟ้า ผู้คนที่เข้าแถวรวมไปถึงเธอต่างเงยหน้ามองตามเสียง



      ระ รับน้องโหด!?



      อายากะพอเข้าใจแล้วว่าที่ดาดฟ้าหมายความว่าอะไร เสียงของผู้คนในแถวก็ซุบซิบกันดังไปหมด



      เธอกุมขมับหลังจากเจ้าคางามิอะไรนั่น พูดจบแล้วเดินออกไปแล้ว คนอื่นก็เข้ามาพูดแทน...เหมือนจะชื่อคาวาฮาระที่อยู่ห้อง1-A เจ้าหมอนี้พูดยาวจนเธอชักจะเริ่มปวดหัวเอามากๆ



     เหมือนเล่าชีวประวัติเลยพี่



     เมื่อกี้เธอเหมือนเห็นคนๆนั้นถูกรุ่นพี่สาวเตะออกไปจากฉากด้วยแหละ 



     "ผมฟุคุดะ ฮิโรชิ ห้อง1-A ชอบทำตัวให้เป็นประโยชน์ต่อผู้อื่นครับ พอรู้ว่ารุ่นพี่รับสมัครผู้ช่วยเหลือชมรมเลยสมัครแบบไม่ลังเลเลยครับ!!"



     ภาษาชาวบ้านเรียกง่ายๆว่าโดนต้มน่ะเองครับบบบ



     "ฟุริฮาตะ โคคิ สาวที่ผมชอบบอกว่าถ้าผมเป็นที่หนึ่งในด้านใดด้านนึงจะคบผมเป็นแฟนด้วยครับ ผมก็เลยคิดว่าจะเป็นที่หนึ่งในด้านบาสเก็ตบอลครับ!!"



     โรแมนติกมาก พี่นัท



     เอาใจพี่ไปเลย ไอ้น้อง



     ต่อมา...ก็เท็ตสึยะ เธอเห็นเขาถือโทรโข่ง ท่าทางเหมือนกำลังจะเปล่งเสียงพูดออกมา แต่ก็ไม่มีคำพูดใดๆออกมา ข้างล่างที่เข้าแถวกันอยู่ต่างซุบซิบกันทั้งนั้นว่าสงสัยคงโดนอาจารย์เทศนากันอยู่บนดาดฟ้า



     จะว่าสงสารก็สงสาร จะว่าสมน้ำหน้าก็สมน้ำหน้า












      "กลับกันครับ คุณฮิโรโตะ"



     "เหวอ! มาตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย?!"



     "ตั้งนานแล้วครับ ไม่สังเกตเองนี่"



     "ยังไม่กลับได้ไหม? ขอแวะหาอะไรกินก่อน"



     "งั้นก็ไปหาอะไรกินกันครับ"



     เรื่องกินเรื่องใหญ่ ถึงไม่ค่อยชินกับการเดินกับเท็ตสึยะสองคน แต่ถ้าเป้าหมายคือการไปหาอะไรกิน เธอก็จะยอมไปอย่างไม่ปฏิเสธเลย! 



     "วันนี้ตอนเช้ามีพร๊อบเป็นโทรโข่งเหรอ เท็ตสึยะ"



      "อย่าพูดเรื่องนั้นเลยครับ ผมกำลังเครียดอยู่เลย"


     "หมายถึงอาย?"



     "เปล่าครับ"อีกคนสูดลมหายใจเข้าปอด "ผมกลัวว่ารุ่นพี่จะไม่ให้เข้าชมรม"คนที่เดินข้างๆเล่าให้ฟังอย่างเคร่งเครียด "กลัวจริงๆนะครับ ผมยังไม่ทันได้พูดเลย อุตส่าห์รวบรวมความกล้าพูดได้แล้วแท้ๆ"



      "จริงจังเกินไปเปล่า?"เธอขำอย่างไม่จริงจังเท่าไร "อย่าเครียดเลย ทุกอย่างมันจะดีเอง"



     "ชมรมบาสถูกห้ามไม่ให้ขึ้นดาดฟ้าแล้วเนี่ยแหละครับ"



     ให้ตายเถอะ พอเห็นทำหน้าลำบากใจแบบนั้นแล้ว ก็รู้สึกอดสงสารไม่ได้เลยแหะ



      "เอางี้ไหม?"พูดไปเหมือนพร้อมเสนอความคิดของตัวเอง เท็ตสึยะทำท่าทางสนใจในสิ่งที่เธอจะเสนอออกมาให้อีกฝ่ายรู้ อายากะเขย่งปลายเท้าขึ้น ขยับริมฝีปากเข้าไปใกล้ใบหู มือยกขึ้นป้องเพื่อเป็นการกระซิบ



      "สนามบอลของเซย์รินยังว่างนะ"



      "ยังไงก็ลองใช้สนามนั้น...แล้วประกาศเจตนารมย์ของตัวเองลงไปสิ"



      และคำแนะนำของเธอก็คือสิ่งที่คุโรโกะ เท็ตสึยะทำตาม



      คำประกาศที่ว่าเขาจะเป็นที่หนึ่งของญี่ปุ่น













      "พวกเธอ เดี๋ยวเช็คชื่อเสร็จ เรารีบไปที่ชมรมบาสกันเถอะ!"รุ่นพี่ในชมรมคหกรรมส่งเสียงบอกพวกรุ่นน้องในชมรม "พวกสาวๆเขาลือกันมา ว่ามีคนหล่อมาที่ชมรมบาส น่าจะเป็นนายแบบ ต้องรีบไปขอลายเซ็นกันนะ!"



      ดะ...เดี๋ยวนะ รุ่นพี่กะจะเลิกชมรมเพราะเหตุผลผู้ชายหล่อแบบนี้เลยเหรอคะ!?



     ตะ แต่เลิกไวก็ดีเหมือนกัน



     แต่เหมือนจะ...ชมรมบาสงั้นเหรอ?



     ไม่ทันจะเก็บข้าวของเสร็จแล้วกลับ เธอก็ถูกเพื่อนสาวในชมรมและรุ่นพี่พากันลากไปที่ชมรมบาสของโรงเรียน สาวๆในโรงยิมกองรวมกันอยู่แค่ที่เดียวก็คือที่ที่ผู้ชายตัวสูงโปร่ง ผมสีทองกำลังแจกลายเซ็นอยู่



      อายากะสังเกตเห็นพวกที่ชมรมบาสกำลังมองมา...อ่า ปลีกตัวไปอยู่แถวนั้นน่าจะดีกว่า คิดในใจแล้วก็กระดึ้บๆเขยิบไปหาพวกชมรมบาสที่มีทั้งเท็ตสึยะ คางามิ รุ่นพี่ฮิวงะ รุ่นพี่ริโกะ และคนอื่นๆในชมรม



      "คุณฮิโรโตะ นี่มันอะไรกันเหรอครับ?"เพื่อนสมัยเด็กถามออกมา เหล่าผู้หญิงยังคงกองรวม พออยู่ตรงนี้ก็มองไม่ค่อยเห็นตัวของคนที่เป็นต้นเหตุเท่าไร



      "เหมือนจะเป็นนายแบบนะ…?"



      ไม่ทันจบคำพูดของอายากะ พวกรุ่นพี่ก็คุบกันต่อเรื่องที่ค้างไว้ เป็นรุ่นพี่ฮิวงะที่คุยกับเพื่อนของเขา "แล้วก็ดูเหมือนว่าคิเสะจะเป็นนายแบบด้วยนะ"


     "ไม่ยุติธรรมเลย เล่นบาสก็เก่ง หน้าตาก็ดี"



     "จะว่าไปเมื่อกี้...เหมือนพวกสาวๆเขาจะพูดว่าเป็นนายแบบที่ชื่อคิเสะ เรียวตะนะคะ"อายากะบอกเล่าออกไปให้พวกรุ่นพี่ฟัง พอจบคำพูดของเธอยิ่งทำให้พวกเขาที่ตอนแรกสนใจกลุ่มสาวๆที่เข้ามามากมายในชมรมบาสยิ่งสนใจและมองอย่างตั้งใจขึ้นไปอีก



     และคนที่ถูกมองที่อยู่ท่ามกลางเหล่าสาวๆก็เงยหน้าขึ้นมาหลังถูกคนในชมรมจ้อง เพียงแค่เขาหันมองมาเท่านั้น



     บ้าเอ้ย! หล่อมาก! หล่อฟ้าประทาน!!!



     รู้งี้ต่อคิวขอลายเซ็นเพิ่มอีกคนดีกว่า!!!



     แต่ความคิดของเธอก็ต้องชะงักลงไป เมื่อเพื่อนสมัยเด็กเปิดประโยคของตนกับพ่อหนุ่มสุดหล่อคนนั้น ซึ่งก็คือคิเสะ เรียวตะน่ะแหละ "ไม่เจอกันนานนะครับ คิเสะคุง"



     เจ้าของชื่อคิเสะยิ้ม "ไม่เจอกันนานเลย"



     หล่อ หล่อเกินไปแล้ว บ้าเอ้ย!!



     หัวใจสาวน้อยของเธอมันโดคิ โดคิมากกก



    คิเสะคุงยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยของตัวเองเหมือนเป็นเชิงอะไรสักอย่างไม่รู้ รู้แต่หล่อมาก หล่อสุดๆ บ้าเอ้ย ฮิโรโตะ อายากะ เธอต้องตั้งสตินะ!


 

     "ขอโทษนะฮะ ขอโทษจริงๆ เอ่อ...คือแบบว่าจะช่วยรอสักห้านาทีได้ไหม?"



     ให้หนูรอพี่ทั้งปีทั้งชาติก็รอได้ค่า



     ไม่สิ! ยัยอายากะ! เก็บอาการ!!! เก็บอาการเดี๋ยวนี้!!!!



     แต่ก็ยอมรับนะคะ ว่าอยากได้






|||||


วันนี้นำตอนที่สองมาอัพค่า เรื่องนี้ทางมาวว 

อยากจะให้เรื่องมันเป็นความสัมพันธ์แบบค่อยเป็นค่อยไป

ตอนแรกๆทั้งน้องครก และน้องอยก เลยอาจดูไม่มีความสัมพันธ์ใดๆไปมากกว่าเพื่อนเท่าไรนะคะ

ทั้งนี้ขอบคุณสำหรับความสนใจของทุกๆคน และคอมเม้นมากๆค่า ❤







TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 311 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

604 ความคิดเห็น

  1. #581 chrysalis_devil (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 06:01
    อายากะว้อยยย ใจมันได้ไปค่ะ
    #581
    1
    • #581-1 มาวว(จากตอนที่ 2)
      19 สิงหาคม 2563 / 21:48
      ใจถึงค่ะ 555
      #581-1
  2. #435 Arrz" (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 22:40
    ถึงจะเป็นฟามสัมพันธ์แบบค่อยเป็นค่อยไปประสาเพื่อน แต่ก็รส.ว่าน่ารักมากเลยนะคะ 5555555
    มันเป็นความเนิบนาบที่แบบเป็นห่วงกัน หยอกกันเล่นดีน่ะค่ะ ก็คืออ่านเเล้วอุ่นในอก ช๊อบชอบ ---
    คูมแม่ก็แซวลูกสาวเก่งมากค่ะ 55555 ซ้อมมือไว้วันจริงรอต้อนรับลูกเขยอย่างเป็นทางการรึเปล่าคะ #ผิด.
    แร้วก็คือ อายะจัง หนุแบบ ตัวเเทนหมู่บ้าน ตัวเเทนจิตวิญญาณ น้องได้กรี๊ดคิเสะคุงเเทนดิฉันเรียบร้อยแน้ว TT
    อยากจะบอกว่าซีนนั้นคุณเขาหล่อมาก ไม่สิ ต้องบอกว่าหล่อทุกซีนที่ออกเลยค่ะ ---
    โอเค ไม่กรี๊ดผช.เเล้วค่ะ ฮือ 55555 กลิ้งไปอ่านตอนต่อไปแน้ว
    #435
    1
    • #435-1 มาวว(จากตอนที่ 2)
      3 พฤษภาคม 2563 / 11:28
      คูมแม่ซ้อมแซวตอนเขาเปงคู่จริงกันแน่ๆเลยค่ะ 5555
      ยัยหนูจะเป็นตัวแทนทางจิตวิญญาณของคนรักคีจังค่ะ
      ยัยหนูคีพเมน แต่คีจังหล่อทุกตอนจริงค่ะ หล่อทุกองศาแง
      #435-1
  3. #179 GhostFariy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 21:27
    อาการบ้าผู้ชายกำเริบเป็นกันเสมอเวลาเจอผู้หล่อ555
    #179
    1
    • #179-1 มาวว(จากตอนที่ 2)
      2 เมษายน 2563 / 22:54
      ผู้หล่อบอกตัวด้วย
      #179-1
  4. #106 ข้าคือคนเด๋อ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 23:15

    ขำน้องอ่ะะะ สติหลุดไปกับความหล่อแถมมีเสียงโทคิโทคิด้วย ขำอ่า555555555
    #106
    1
    • #106-1 มาวว(จากตอนที่ 2)
      29 มีนาคม 2563 / 09:57
      เป็นฟิคตลกค่า 555
      #106-1
  5. #25 Vrissa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 23:05
    ขำนางเอก น่ารักมากเลยค่ะ อุแงงง โดนน้องครกแกล้งบ่อยซะด้วย เข้าใจฟีลลิ่งตอนหวีดคีจังนะคะ 5555 ส่วนที่นางถามว่านี่เพื่อนหรือพ่อ ไม่ใช่ทั้งสองค่ะ เป็นว่าที่แฟ-- //กระแอม
    #25
    1
    • #25-1 มาวว(จากตอนที่ 2)
      21 มีนาคม 2563 / 01:58
      ก็เป็นว่าที่จริงๆ--- //ไอตาม
      #25-1
  6. #5 มนุษย์ลุง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 15:14

    อ่านไปยิ้มไปตลอดเลยค่ะ คาร์แรคเตอร์หนูอายากะขายขำตลอดเลย แต่ตอนหวีดคิเสะก็คือ...ทำแทนเราไปหมดแล้ว!

    #5
    1
    • #5-1 มาวว(จากตอนที่ 2)
      16 มีนาคม 2563 / 19:14
      ดีใจนะคะที่ทำให้อ่านไป ยิ้มไปเพราะคาร์ของยัยหนูได้ ///
      น้องตอนหวีดคีจังก็คือใส่ฟีลงิ่งของคนเขียนลงไปด้วยส่วนนึงค่า 55555
      #5-1
  7. #4 LucyTaylor (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 00:43
    น้องหนู เราเข้าใจเธอนะ คือตอนเห็นคิเสะครั้งแรก มันก็โดคิโดคิเหมือนกันเลยย55555
    #4
    2
    • #4-1 มาวว(จากตอนที่ 2)
      15 มีนาคม 2563 / 01:47
      เขาเป็นคนที่มีพลังทำลายล้างสูงมากค่ะ หล่อมาก รักเขา--#ผิด
      #4-1