คัดลอกลิงก์เเล้ว

fic touken ranbu x oc (Alloc) ซานิวะวิญญาณ

โดย Mariza12118

ในวันนั้นวันที่ฉันควรจะมีความสุขและได้รำในวันสำคัญของโรงเรียนแต่ทุกอย่างก็ผิดพลาดไปหมด เพราะฉันโดนฆ่าโดยใครก็ไม่รู้! ทำไมมันต้องเกิดขึ้นกับฉันด้วยฉันทำอะไรผิดไปงั้นเหรอแล้วครอบครัวฉันจะอยู่ยังไง

ยอดวิวรวม

505

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


505

ความคิดเห็น


16

คนติดตาม


43
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
จำนวนตอน : 4 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  10 พ.ค. 63 / 11:01 น.
นิยาย fic touken ranbu x oc (Alloc) ҹԭҳ fic touken ranbu x oc (Alloc) ซานิวะวิญญาณ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


fic touken ranbu x oc (Alloc) ซานิวะวิญญาณ



     ในวันนั้นวันที่ฉันควรจะมีความสุขและได้รำในวันสำคัญของโรงเรียนแต่ทุกอย่างก็ผิดพลาดไปหมด เพราะอะไรนะเหรอ? เพราะฉันโดนฆ่าโดยใครก็ไม่รู้!นะซิ ทำไมมันต้องเกิดขึ้นกับฉันด้วยฉันทำอะไรผิดไปงั้นเหรอ แล้วครอบครัวฉันจะอยู่ยังไงทั้งพ่อแม่และพี่น้องอีกด้วยทำไมสวรรค์ต้องลงโทษฉันด้วย และในวันนั้นเช่นกันที่ดวงวิญญาณฉันได้ถูกจองจำอยู่แห่งนี้เฝ้าร่ายรำไปเรื่อยรอวันที่จะหลุดพ้นไปจากที่แห่งนี้ซึ่งมันก็นานแสนนานเหลือเกิน เป็นเพราะมัน! ไอ้คนชั่วคนนั้น!! มันทำให้ฉันต้องพบเจอกับชะตากรรมนี่ ฉันขอสาบานว่าฉันจะตามแก้แค้นมันให้ได้ถึงจะไม่รู้ว่ามันเป้นใครก้ตาม! แต่ฉันฉันยังจำได้แม่นรอยสักนั้นถ้าฉันเจอแกอีกครั้งแกตายแน่!! แต่แล้วในวันที่ฉันกำลังร่ายรำอย่างโดดเดี่ยวบนเวทีนั้นก็พลันปรากฎชายร่างสูงคนหนึ่งยืนอยู่และข้างๆก็เป็นสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งอยู่ข้างๆ และการพบเจอของฉันและชายตรงหน้ามันก็ทำให้ชีวิตฉันเปลี่ยนไปตลอดกาล



บทนำ

" ยัยหนูแต่งตัวเสร็จรึยัง? " เสียงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นฉันที่กำลังแต่งตัวอยู่ก็ขานรับทันที

" จะเสร็จคะคุณแม่ " ฉันขานรับก่อนจะรีบแต่งตัว วันนี้ครอบครัวของฉันที่ประกอบไปด้วยคุณพ่อ คุณแม่ พี่ชาย พี่สาว และน้องสาววันนี้เป้นวันภาษาไทยและเป้นวันที่ฉันจะขึ้นรำซึ่งอาจารย์นั้นมอบหมายให้ฉันรำตัวนางคู่กับรุ่นพี่คนหนึ่งในชมรม โดยจะเป็นการแสดงที่อาจารย์ตั้งใจเป็นอย่างมากส่วนน้องสาวฉันก้ต้องรำด้วยแต่เป้นอีกการแสดงอย่างหนึ่ง จากนั้นฉันก็รีบวิ่งลงมารวมกับทุกคนและก็เริ่มออกจากบ้านตรงไปที่โรงเรียนทันที

" วันนี้พิเศษจังนะคะพี่ตา " น้องสาวหันมาถามฉัน ฉันยิ้มก่อนจะยี่หัวอีกฝ่ายเล่น

" สงสัยพวกพี่คงต้องจองเก้าอี้หน้าสุดแล้วมั่งก็น้องสาวสุดสวยจะรำนี่เนอะ แอ๊ก! " พี่ชายฉันพูดขึ้น ก่อนจะโดนพี่สาวรัดคอแน่น

" แน่นอน นั้นเป็นหน้าที่แกไอ้น้องชาย " พี่สาวคนโตพูดก่อนจะยี่หัวอีกฝ่ายเล่น จนอีกฝ่ายโวยวาย

" แว๊กพี่ครับ ปล่อยผมไปเถ๊อะะ " พี่ชายดวงซวยทันทีทำให้ทุกคนในรถหัวเราะกันหมด ส่วนน้องสาวหันก็หันมาพิงไหล่ฉันแทนพร้อมกับพูด

" หนูดีใจนะที่มีพี่สาวที่แสนดีอย่างพี่ตานะ " น้องสาวฉันพูดขึ้น ส่วนพี่ชายและพี่สาวที่อยู่ข้างหน้าก็หันมาโวยวายทันที

" แล้วพวกพี่ละ!! " สิ้นคำพูดนั้น คุณพ่อก็พูดขึ้น

" เจ้าตาร์ อย่าลืมสิว่าแกเคยแอบเอาการ์ตูนน้องไปอ่านแล้วไม่เอาไปคืนนะ " สิ้นคำพูดนั้นพี่ตาร์ก็หน้าหงายไปเลย ส่วนพี่สาวก็หัวเราะชอบใจใหญ่

" ติ๊กก็เหมือนกันลูก คราวก่อนแม่ยังเห็นหนูเเอบกินขนมของน้องเลย " สิ้นคำพูดนั้นพี่ตาร์ที่หน้าหงายไปก้พลันหัวเราะตอกหน้าพี่ติ๊กทันทีจนโดนโบกไปทีหนึ่ง

" พี่ไม่ได้ตั้งใจแอบกินนะตาล " พี่สาวรีบแก้ตัวทันที แันกลั้นขำนิดๆก่อนจะมองไปนอกรถ 

  ครอบครัวเรานั้นอยู่ในฐานะปานกลางคุณพ่อทำงานบริษัท คุณแม่เปิดร้านอาหารและมีลูกมือคือพี่สาว ส่วนพี่ชายนั้นเรียนอยู่มหาวิทยาลัย ฉันเรียนอยู่ม.4 ส่วนน้องสาวเรียนอยู่ม.2 แต่เพราะฉันที่ชื่นชอบการร่ายรำจึงเข้าชมรมนาฏศิลป์ตั้งแต่อยู่ม.1 ทำให้โดนครูเรียกให้รำเปิดงานทุกงานตลอด ฉันเคยมีแฟนคนนึงแต่ก้เลิกไปแล้วเพราะเขาเป็นคนอารมณ์ร้อน ในตอนแรกที่คบกันเขาก็เป็นคนอัธยาศัยดีนะ สุภาพ แต่พอนานวันเข้ากลับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียว เขาเปลี่ยนไปกลายเป็นคนอารมณ์ร้ายไม่ได้ดั่งใจก็ใช้กำลัง ฉันจึงขอเลิกไปแต่เขาก็ไม่ยอมแถมยังขู่ฉันไว้ด้วยว่า ถ้าเขาไม่ได้ใครก็ต้องไม่ได้ จากนั้นเขาก็หายตัวไปเลย ช่างเถอะเลิกสนใจดีกว่า

   ไม่นานนักพวกเราทั้งหมดก้มาถึงโรงเรียนพี่ติ๊กพาฉันและตาลไปที่ชมรมเพื่อที่จะแต่งตัว ในระหว่างที่จะไปนั้นคุณแม่ก็มอบบางอย่างให้ฉัน

" เอานี้ยัยหนูของขวัญวันเกิดของหนูแม่ตั้งใจเลือกให้เลยเชียวนะ " คุณแม่พูดพร้อมกับยื่นกล่องเล็กๆที่มีขนาดกล่องยาวนิดหน่อยให้ฉันรับมาเปิดดูก้พบกับปิ่นสีทองอันหนึ่ง



" ว้าว ขอบคุณคะคุณแม่ " ฉันพูดก่อนจะโผเข้าก่อนคุณแม่แน่นจนท่านหัวเราะออกมาเบาๆพร้อมลูกหัวฉันเบา

" เอาละ เลิกอ้อนแม่ได้แล้วรีบไปแต่งตัวดีกว่านะ " คุณแม่พูดก่อนที่ฉันจะพยักหน้าแล้วเดินไปที่ชมรมพร้อมกับพี่ติ๊กและตาล จนในที่สุดพวกเราทั้งสามก็มาถึงชมรม แันไหว้อาจารยืทันที ท่านรับไหว้ก่อนจะยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

" เอาละไปแต่งตัวได้แล้วตา ตาล " อาจารย์พูดก่อนที่พวกเราจะเข้าไปยัยตาลแยกตัวไปแต่งตัวกับเพื่อน ส่วนฉันก้แยกมาอีกห้องหนึ่งฉันวางปิ่นลงบนโต๊ะแป้งก่อนจะเริ่มแต่งหน้าตัวเอง ผ่านไปไม่นานก้แต่งเสร็จก่อนจะมีรุ่นพี่เข้ามาทำผมให้และจากนั้นก็แต่งองค์ทรงเครื่องจนเหลือแค่ใส่ชฏานั้นเอง ไม่นานพี่ติ๊กก็เดินมาพร้อมกับชฏา ฉันหันไปมองก่อนจะยกมือไหว้แล้วพี่ติ๊กก็สวมชฏาให้จนในที่สุดแันก้แต่งตัวเสร้จสักพักประตูห้องแต่งตัวก็เปิดขึ้นพร้อมกับที่ พ่อ เเม่ พี่ตาร์ และยัยตาลที่แต่งตัวเสร้จแล้วเดินเข้ามาพี่ตาร์ก็แซวทันที


ชุดที่ตาใส่

" ว้าวว น้องสาวใครเนี้ยสวยจังเลย " พี่ตาร์พูดก่อนยัยตาลจะพยักหน้าทำนองว่าเห็นด้วย

" ใช่ๆ พี่สาวหนูสวยที่สุด " 

" เอาละลูกมาถ่ายรูปกันหน่อยมั้ย อาจารย์ครับฝากถ่ายรูปให้หน่อยนะครับ" คุณพ่อพูดก่อนที่จะยื่นกล้องให้แล้วเดินมาร่วมกลุ่มโดยที่ฉันอยู่ตรงกลางพ่อแม่ขนาบซ้ายขาวพี่ติ๊กยืนข้างแม่ พี่ตาร์ยืนข้างพ่อ ส่วนยัยตาลยืนหน้าฉันแต่ย่อตัวลงพร้อมชูสองนิ้ว แต่ใครจะรู้ละว่าการถ่ายรูปครอบครัวครั้งนี้มันจะกลายเป็นครอบครัวครั้งสุดท้าย

" เอาละตาอยู่นี้ก็เตรียมตัวไว้ละ อีกไม่นานอาจารย์จะให้คนมาตาม " ฉันพยักหน้าให้ก่อนที่คนที่เหลือจะเดินออกไปแล้วพ่อทิ้งท้ายไว้ว่า

" ลูกคือความภูมิใจของพ่อนะ " ฉันที่ได้ยินก็ยิ้มทันที แต่หลังจากที่ประตูปิดลงพลันฉันก็ใจหายวูบทันที ฉันจึงเอามือลูบที่อกตัวเอาเบาๆ เพื่อให้ตัวเองสบายใจขึ้น ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้แล้วหยิบปิ่นขึ้นปักที่ผมส่วนที่รัดไว้ฉันนั่งเล่นไปสักพักประตูก็เปิดขึ้นพร้อมกับรุ่นน้องที่เดินเข้ามา

" พี่ตาคะมีคนอยากพบพี่คะ " เด็กสาวพูด ฉันขมวดคิ้วทันที

" ใครจ๊ะ? " ฉันถามออกไป

" เขาบอกว่ารู้จักพี่นะคะ? " เด็กสาวพูดฉันทำหน้างงทันที ใครละ? ก่อนที่ฉันจะหันไปบอกน้องอีกครั้ง

" โอเคจ๊ะ แล้วเขารออยู่ที่ไหนจ๊ะ " ฉันถามออกไป ไปแปบเดียวคงไม่เป็นไรมั่ง?' ฉันคิด

" เขารอที่หลังห้องชมรมนี่เองคะ " ฉันได้ยินก็พยักหน้านิดๆก่อนที่รุ่นน้องจะขอตัวไปดูงานที่หอประชุม ฉันนั่งสักพักก่อนจะเดินออกจากห้องภายในชมรมฉันสังเกตุว่าไม่มีใครอยู่เลยสงสัยจะอยู่ที่หอประชุมกันหมด ฉันจึงเดินออกจากชมรมแล้วเดินอ้อมไปที่หลังชมรม ฉันเดินไปมารอสักพักก็ไม่เห็นใครสักคน

" ไหนอะ? ไม่เห็นจะมีใครสักคน สงสัยกลับไปแล้วมั่ง " ฉันบ่นอุบก่อนจะหันกลับเพื่อจะไปที่หอประชุมแทน และในขณะที่ฉันหันกลับฉันก็ต้องตกใจเมื่อเห็นใครก็ไม่รู้สวมโม่งปิดใบหน้ามิดชิด ยืนอยู่หลังฉัน ฉันผงะถอยหลังทันที

" คุณเป็นใครนะ!! " ฉันตะดกนถามออกไปด้วยความตกใจ และพยายามถอยห่าง แต่อีกฝ่ายก็ไม่ตอบก่อนจะดึงบางอย่างออกมาจากข้างหลังฉันที่มองตามก็พบว่ามันคือ

' มีด '

" คุณจะทำอะไรนะ!! " ฉันถามเสียงสั่น และพยายามถอยห่างออกไปเรื่อยๆ แต่เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ตัวจึงปรี่เข้ามาฉันจึงหันหลังจะวิ่งหนีแต่อีกฝ่ายก็ขว้าแขนฉันไว้แล้วดึงกลับมา ด้วยความกลัวและตกใจฉันจึงตวัดขาเตะไปที่สีข้างอีกฝ่ายจนอีกฝ่ายปล่อยมีดลงแล้วกุมสีข้างไว้ ฉันพยายามจะสะบัดมือดีแต่อีกฝ่ายก็เหวี่ยงแันมาแล้วฟาดมือมาที่หน้าฉันอย่างแรงจนฉันกระแทกลงไปกับพื้นอย่างแรง

เพี๊ยะ!!!

" โอ้ย!! "

" ยะ อย่าทำฉันเลยนะ ปะ ปล่อยฉันไปเถอะ " ฉันยกมือไหว้อีกฝ่ายด้วยความกลัวพร้อมมือที่สั้นเทาน้ำตาเริ่มไหลออกมาที่มุมปากก็มีเลือดไหลออกมาเล็กน้อย พร้อมกับถอยหลังออกไปแต่อีกฝ่ายก็เดินตรงเข้าอย่างคุกค้าม

" ขะ ขอละ ปล่อยฉันไปเถอะนะ ขอร้อง " ฉันร้องไห้ออกมา ในขณะที่มือยังไหว้อีกฝ่าย แต่อีกฝ่ายไม่สนใจแล้วพุ่งมาบีบคอฉันทันทีด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วเค้นแรงบีบ

" อะ อั๊ก อะ ปะ ปล่อย อั๊ก ฉัน ไปเถอะ " ฉันที่หายใจติดขัดพยายามปัดป่ายดันอีกฝ่ายออกแต่ก้สู้แรงไม่ได้เพราะอีกฝ่ายนั้นบีบที่คอแรงขึ้นแล้วดันตัวฉันนอนลง ขาฉันปัดป่ายไปมาตาเริ่มเลือบมองข้างบนเหมือนจะไม่ไหวแล้ว อีกฝ่ายปล่อยมือข้างหนึ่งออกแต่อีกข้างยังคงบีบคอฉันอยู่แต่ผ่อนแรงลง มือข้างว่างก็หยิบมีดเล่มนั้นขึ้นมาฉันเบิกตากว้างมองแล้วสังเกตุเห็นบางอย่างที่ข้อมือมันคือรอยสักรูปไฟ ก่อนจะเงื้อมือขึ้น ฉันทั้งทุบทั้งตีและถีบอีกฝ่ายก็ไม่หลุด

ปึก!!

" อึก!! " ฉันร้องออกมาเพราะอีกฝ่ายทิ้งมีดลงแล้วอัดไปที่ท้องน้อยอย่างแรงจนจุกไปหมด ก่อนอีกฝ่ายจะหยิบหยิบมีดขึ้นมาอีกครั้งฉันน้ำตาไหลออกมาอย่างหยุดไม่ได้

" ถ้ามึงทำ กูขอสาบานกุจะตามฆ่ามึง มึงจะต้องทรมานอย่างที่กูเป็นไม่ว่ามึงจะเป็นใครกูจะตามหามึงให้พบ!! " ฉันลั่นคำสาบแช่งไว้ แต่ในใจนึกถึง พ่อ แม่ พี่ และน้องสาว 

' พ่อจ๋า แม่จ๋า พี่จ๋า น้องจ๋า หนูต้องตายแล้วใช่มั้ย ' ฉันน้ำตาไหลออกมาทันที 

ฉึก!!

  แต่อีกฝ่ายก็ไม่สนใจแล้วปักมีดลงหน้าอกข้างซ้ายอย่างแรงจนร่างบางเบิกตากว้างก่อนที่ความเจ็บปวดจะเริ่มจนร่างบางกรี๊ดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

" กรี๊ดดดดดด " อีกฝ่ายตกใจที่ร่างเล็กกรีดร้องออกมา ก่อนจะหันกลับหลังไปมองก็เห็นคนวิ่งมาทางนี้เขาจึงหันกลับมาแล้วดึงมีดออกแล้วปักลงอีกครั้ง ดึงมีดขึ้นมาอีกรอบแล้ววางด้ามคมไว้ที่คอร่างบางที่ตอนนี้ตาเริ่มลอยเลือดไหลออกมาจากบาดแผลจนไหลนองชะโลมไปบนพื้นนั้นเต็มไปหมด

ฉึบ!!

อีกฝ่ายจัดการเฉือดคอร่างบางตรงหน้าจนเลือดกระฉูดออกมา แล้วร่างนั้นก็กระตุกเลือดที่ปากก็ไหลออกมาสักพักก่อนจะนิ่งไปพร้อมกับตาที่ลืมอยู่ส่วนวิญญาณนั้นปลิดปลิวออกจากร่างไปแล้ว จากนั้นร่างสูงก็รีบวิ่งหนีไปทันทีโดยที่ใครก็ตามจับไม่ได้ ทุกคนต่างวิ่งมาที่ห้องชมรมทันที เมื่อเข้าไปในห้องก้ไม่พบใคร พ่อแม่และพี่ๆของตาที่ตามมาก็พลันใจหายเมื่อลูกสาวของตนนั้นหายไปจากห้องประกอบกับได้ยินเสียงกรี๊ดมาจากทางนี้พวกเขาเลยรีบวิ่งมา ก่อจะมีเสียงของอาจารย์ดังขึ้น

" น้องตา!! " สิ้นเสียงนั้นทุกคนก็วิ่งไปตามเสียงนั้นทันที เมื่อไปถึงทุกคนถึงกับตะลึงเมื่อเห็นร่างบางที่สวมชุดนาฏศิลป์นอนหมดลมหายใจอยู่ตามตัวเต้มไปด้วยเลือด โดยเฉพาะตรงคอนั้นมีรอยเฉือคอดวงตาเบิกกว้างอย่างน่ากลัว คนเป็นพ่อถึงกับหมดแรงทรุดลงกับพื้น ตาร์อึ้งค้างตาเริ่มร้อนผ่าวก่อนจะเริ่มมีน้ำตาไหลลงมา ส่วนติ๊กถึงซุกไปที่อกน้องชายอย่างหมดแรงแล้วร้องไห้ออกมา

" กรี๊ดดด ลูกแม่ " หญิงสาววัยกลางคนรีบรับเข้าไปประคองลูกสาวตนเองที่ตอนนี้ นอนหมดลมหายใจอยู่ด้วยหัวใจที่แตกสลาย 

" พี่ตา ฮืออออ " ตาลที่วิ่งตามมาถึงก็พลันร้องไห้ออกมาปานใจจะขาดเมื่อเห็นพี่สาวสุดรักของเธอนั้นนอนหมดลมหายใจอยู่

" ใครมันทำลูกแม่ อย่างนี้ ฮือออ " ร่างของแม่หญิงสาวนั้นร้องไห้โหอย่างเสียงสติ จนคุณพ่อต้องเข้ามาปลอบ แล้วเอื้อมมือมาปิดดวงตาของหญิงสาว

" โธ่ ลูกพ่อ ฮึก " ร่างของผู้เป็นพ่อเริ่มกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ก่อนที่ติ๊ก ตาร์ และตาลจะเดินเข้ามายังร่างที่นอนอยู่

" ไหนพี่บอก จะเลี้ยงไอติมหนูไง ฮึก " ตาลพูดพร้อมกับร้องไห้ไปด้วย

 ฉันมองทั้งสี่คนที่ตอนนี้ร้องไห้ออกมา ฉันที่มองอยู่ก้ร้องให้ตาม พยายามจะเข้าไปกอดท่านแต่ไร้ผลเพราะฉันที่พยายามจะเข้ากอดก็เหมือนกับผ่านหมอกไม่สามารถสัมผัสได้ และพยายามกลับเข้าร่างก็เหมือนโดนดีดออกมา ไม่ว่าจะพยายามกี่ครั้งก้ยังเป้นเหมือนเดิม

' ทำไมละ? '

' นี่ฉันตายแล้วเหรอ? '

' ไม่เอานะ ฉันยังไม่อยากตาย ฉันยังอยากอยู่กับพวกเขา ' ฉันร้องไห้ออกมา ก็พลันรู้สึกมีอะไรบางอย่างเป็นเชือกสีแดงมาคล้องคอฉันโดยโยงไปที่หอประชุมและห้องชมรม จากนั้นมูลนิธิก็เคลื่อนรถเข้ามาแล้วพาร่างฉันไป

' จะพาร่างฉันไปไหนนะ? '

' เอาร่างฉันกลับมานะ!! ' ฉันพูดก่อนจะวิ่งตามรถที่วิ่งออกไป ฉันที่วิ่งไปก็พลันปวดแสบปวดร้อนแล้วโดนดีดกลับมาอยู่ที่เดิม ฉันมองไปที่คุณพ่อที่ประคองคุณแม่เดินไปที่รถ

' พ่อจ๋าอย่างทิ้งหนูไป ' ฉันจะวิ่งตามรถแต่ก็ไปไม่ได้ ฉันทรุดลงนั่งอย่างหมดแรงแล้วร้องไห้อย่างหนัก แล้วเอามือกุมที่หัวที่มีชฏาใส่อยู่พลางร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

' ทุกอย่างเป็นเพราะมึง มึงต้องชดใช้กูจะฆ่ามึงให้ได้ '

' ไม่ว่าวิญญษณกุจะแตกสลาย กูสาบานกูจะตามหามึงให้พบ '

' มึงต้องตาย!! ' สิ้นคำสาบแช่งพลันดวงตาของร่างบางก็เปลี่ยนเป้นสีเลือด น้ำตาที่ไหลอยู่ก้กลายเป็นเลือดที่ไหลมาแทนตัวขาวซีดมีเส้นเลือดพุดขึ้นตามตัวเต็มไปหมด


' กรี๊ดดดดดด!! ' ร่างนั้นก็กรีดร้องด้วยความแค้นออกมาพร้อมกับลมที่พัดปลิวอย่างบ้าคลั่ง ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มอย่างน่ากลัวเหมือนบ่งออกว่าวิญญาณนางรำที่เต็มไปด้วยความแค้นนี้ได้กล่าวคำสาบแช่งไว้


จบบทนำ

  อยากรู้รึปล่าวว่าไอเดียที่ได้มาแต่งเรื่องนี้มาจากไหน

  บอกเลยไม่กั๊ก

  ก็มาจาก Home sweet Home2

  เพลงของ


 

Vocal : ToNy_GospeL Music : ToNy_GospeL Feat : HN_Cat

ลองไปเปิดฟังดูนะเพราะมากกกกกก แถมยังขนลุกอีกด้วย อย่าลืมไปกดไลค์กดแชร์ด้วยละ

สารบัญ 4 ตอน อัปเดตล่าสุด 10 พ.ค. 63 / 11:014 ตอน

ตอน
ชื่อตอน
สถานะ
อัปเดตล่าสุด

ผลงานอื่นๆ ของ Mariza12118

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

16 ความคิดเห็น

  1. #16 pressure_lamp (@pressure_lamp) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 01:57

    รอนะชอบอะน่าสนใจดี
    #16
    0
  2. #15 Sari-Sama (@KumaSari) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 23:05
    เห็นภาพท่านเทพอินาริละแอบสะดุ้งในใจ หนูไม่ได้อู้นะคะ ไม่ได้แอบหนีออกมานะคะะ😂💦
    #15
    0
  3. #14 Star_lonely (@0815477959) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 22:49
    ฮึฮึ ห่าน ไม่ใช่หรอกนะๆ ต้องเป็น เกรียนต่างหากล่ะ ฮึฮึ
    #14
    0
  4. #13 charixxi (@falove11) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 19:49
    แอแงพึ่งมาอ่าน สนุกมาเลยค่ะ;—;
    #13
    0
  5. #12 จันทราเริงระบำ (@rov062) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 00:20

    คะชูหนูลูกกกก

    #12
    0
  6. #11 YukikoWarashi (@sugusvimvipa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 11:28
    ในที่สุดไรท์ก็มา เฮือก!!
    #11
    0
  7. #10 Lactasoy (@Lactasoy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 11:16
    รอตอนต่อไปค้าาาา
    #10
    0
  8. #9 Star_lonely (@0815477959) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 07:50
    เอ คนที่พูดว่า ไม่โดนหรอกขอรับ เนี่ย โซวสะปะเนี่ย หรือคนอื่นหว่า?
    #9
    0
  9. #8 Lactasoy (@Lactasoy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 15:03
    ไรท์กลับมาแล้วววว//กระโดดกอด
    #8
    0
  10. วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 23:48

    รอนะจ๊ะะะะะ

    #7
    0
  11. #6 rov062 (@rov062) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:30

    รอน๊าาาาาาาา

    #6
    0
  12. #5 TanareeSrirabai (@TanareeSrirabai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:26

    ฮือออเศร้าอะ
    #5
    0
  13. #4 S. MDJB. (@jidtip) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:20
    แหม๋ เห็นเทพอินาริแล้วมือไม้สั่น โดนหลัวยูเมะตามกลับด้อม55555
    #4
    0
  14. #3 YukikoWarashi (@sugusvimvipa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:51
    อืม... เทพอินาริเรารู้เลยว่าเอารูปมาจากไหน//ขอเดาว่าไรท์เล่นด้วย=-=
    #3
    0
  15. วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:09
    ไรท์ ไปอัพเรื่องซานิวะที่รักด้วยได้มั้ยค๊าาา
    #2
    0
  16. วันที่ 30 มกราคม 2563 / 16:11
    น่าสนใจค่ะ
    #1
    0