คนญี่ปุ่น

เมื่อวานเราจัดการวางแผนเอาไว้ว่าวันพรุ่งนี้จะทำอะไร?

กะว่าจะนอนหลับให้เต็มอิ่ม ตื่นซักเที่ยง

แต่ก็ลืมไปว่า...พรุ่งนี้พ่อยังอยู่อ่านะ...หลับเป็นตายไม่ได้

มิเช่นนั้นฉันก็คงต้องตายจริงๆ

แม่เหรอ? แม่ทำงานอยู่กรุงเทพฯอ่ะนะ ก็เลยไปได้กลับมาหาที่ระยอง

แล้วก็วางแผนไว้ว่าพรุ่งนี้

กะจะนั่งเล่นคอมฯซักสองสามชั่วโมง

(ไม่เล่นเกมส์นะจ้ะ ส่วนใหญ่ก็จะดูหนังกับอัพไดอารี่)

อ้อ...เมื่อวานน่ะ เราลองแกะท่าเต้น Jirou&Gakuto Dance ดู

(มันไม่มีชื่อเพลง)

มองดูๆแล้วมันยากมากๆเลย แต่พอลองทำดู

มันก็ไม่ได้ยากอย่างที่คิด...

ไม่ใช่อะไรหรอก ในเมื่อเราเต้นได้แล้ว เราก็คิดแบบนั้นถูกมั้ยล่ะ?

แต่อันที่จริงมันก็ยากพอสมควรนะ

ถ้าไม่ใส่กางเกงขายาวๆแล้วเราจะเต้นไม่ถนัด

แต่ช่างมันเถอะ จำท่าได้แล้วด้วยล่ะน้า...

วันนี้ วันนี้...

เรากำลังเรียนกระบี้กระบองอยู่ดีๆ

ครูให้เอาไปเก็บลงถังเรียบร้อยแล้ว ซักพัก...

จู่ๆมีพี่ชายคนหนึ่งวิ่งมาหยิบดาบแล้วชี้ไปข้างหน้า

เรามองแล้วถามเพื่อน

"พี่เค้าเป็นใครอ่ะ"

ไม่รู้เรื่องอ่ะสิครับ พี่เค้าไม่พูดอะไรให้ได้ยินซักกะคำ

โค-ตะ-ระงงเลย

แล้วก็มีพี่ผู้หญิงคนหนึ่งเดินมา เพื่อนเราก็ถาม

"พี่ๆ เค้าเป็นคนไทยป่าวอ่ะ"

"เปล่าน้อง เค้าเป็นคนญี่ปุ่น"

หา? อ้าปากค้าง ตาโตเกือบทะลุออกจากเบ้าแล้ว

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ทันทีทันใด รีบวิ่งไปหา (ถึงหน้าตาจะไม่หล่อ แต่ก็คนญี่ปุ่นอ่าน้า...)

แต่เพื่อนฉันแทรกขึ้นมาก่อน...- -" (ยัยเพื่อนบ้า)

あなたの名前は何ですか？

อ่า...เพื่อนเหรอเพื่อน ให้ตายสิ แย่งฉันพูดได้

แล้วเมื่อเค้าตอบมา ฉันไม่ได้ฟัง...- -" ตายอีกฉัน

แล้วเพื่อนเราก็ตรงเข้าไปบอก

私の名前は一子です

เพื่อนบอกว่าเพื่อนชื่ออิจิโกะ

แต่คนญี่ปุ่นฟังเป็น いちご

ซึ่งแปลเป็นอีกอย่างเลยคือ "สตรอเบอร์รี่" - -"

เราก็เลยแย้ง "ชื่อ いちこไม่ใช่เหรอ หรือว่า いちご กันแน่"

เพื่อนบอกว่า "เออๆ เอาชื่อนั้นไปเถอะ ช่างมัน"

เออๆ เราก็เลยบอกบ้าง

百合です

โมโหค่ะ ไม่พูดอะไรมาก พูดแค่นี้แหล่ะ

แล้วเราก็ชี้มือมาที่เราเอง ประมาณว่าบอกว่าฉันชื่อยูริ

แทนการที่จะพูดยาวๆ

แต่มันก็ยังยาว เนื่องจากรอบข้างเสียงมันดังเหลือเกิน

เราก็เลยพูดประโยคนั้นไปทีสามรอบ กว่าจะได้ยิน

ก็เลยกลายเป็นว่ายาวไปเลย

แล้วเพื่อนเราก็พูดภาษาไทยกัน บอกให้เราช่วยถามให้หน่อย

ว่า "ขอถ่ายรูปได้มั้ย"

เรายังไม่ได้ถามหรอก เพราะเราอยากถามว่า "มาไทยทำไม" ก่อน

แต่พี่สาวคนนึงถามเป็น "ภาษาอังกฤษ" ให้ว่า "น้องบอกว่า ขอถ่ายรูปได้มั้ย"

อ่านะ ได้...แล้วตอนนั้นเรายืนข้างๆหนุ่มญี่ปุ่นผู้นี้พอดีเลย

อุ่น...อ่ะล้อเล่น...(ไม่มีความรู้สึกค่ะ แต่หัวใจมันเต้นแรง ก็คนญี่ปุ่นนิ)

แล้วเพื่อนก็ถ่ายให้

มีเพื่อนเราถ่ายด้วยอีกสองคน

เราอยู่ตรงร่องไหล่หนุ่มญี่ปุ่นพอดีเลยง่า....

กรี๊ดดดดดดดๆๆๆๆๆ (ยังคุมสติได้อยู่ค่ะ แต่ถ้าคนๆนี้ถนัดซ้ายล่ะก็ ฉันจะกระโดดกอดคอเลย)

ใกล้ชิด ใกล้ชิด แต่ไม่ต้องห่วง ไม่คิดอะไรมาก

ถ้าเป็นมาสะ หรือคิริยามะ หรือทาคุมิล่ะก้อ~

ฉันจะยิ่งกว่ากรี๊ด+กอดอีกนะ เหอๆๆ

แล้วพอถ่ายเสร็จ เรายังไม่ได้ดูรูปหรอก

เราเข้าไปถามก่อน เพราะฟังไม่ทัน ถามว่าชื่ออะไร

お名前は何ですか？

แต่เราใช้วิธีย่ออีกตามเคย

ลองสังเกตคำพูดเพื่อนเราที่เราพิมพ์ไป

มันยาวเฟื้อยยยยยยย ซะจน ฉันขี้เกียจถามแบบนั้น

เค้าตอบมาว่าชื่อ "โคชิ"

เราขมวดคิ้ว "โคชิ?" เอาเหอะ

แล้วเค้าก็ไปแล้ว ก็โบกมือ "บ๊าย บาย ซาโยนาระ"

แล้วตอนนี้เรา...ลืมหน้าตาหนุ่มญี่ปุ่นนั่นไปเรียบร้อยแล้ว

ต้องรีบไปง้อเพื่อน ขอให้ช่วยเอารูปนั้นมาให้หน่อย

ง่า....จำไม่ได้แล้วอ่า

แล้วอยากจะบอกอีกอย่าง

เพื่อนเราที่ขอถ่ายรูปน่ะ ต่อหน้าทำเหมือนกับติดใจหนุ่มนั่นนะ

แต่พอมาตอนเย็นมาบอกว่า "หน้าจืด หน้าแก่"

ไนซ์จังก็พูดแบบนี้เช่นกัน - -"

ไนซ์.....!!!

วันนี้พอก่อนก็แล้วกันนะ พรุ่งนี้...คงไม่มีอะไรมากหรอกมั้ง - -"

おやすみなさーい！！

(^ ^) (- -) (= =) (_ _) zzZZ

คนญี่ปุ่น

ความคิดเห็น